ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ยอมครั้งที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 42.4k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 10:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยอมครั้งที่ 4
แบบอักษร

ยอมครั้งที่ 4  

 

 “โอ๊ย!!”  

ผมที่เพิ่งจะได้งีบหลับเมื่อตอนรุ่งเช้า สะดุ้งตื่นเมื่อรู้สึกว่ามีอะไรฟาดมาที่หัว  

“โอ๊ย!! เหนือ เดี๋ยว โอ๊ย” ไอ้ตัวแสบใช้หมอนฟาดลงมาที่ผมไม่ยั้ง ไม่รู้เอาแรงมาจากไหนทั้งที่เพิ่งสลบคาอกไปเมื่อตอนรุ่งสางนี่เหมือนกัน 

“ไอ้เหี้ย!! มึงลุก แล้วไสหัวออกไปเลยนะ!” 

“โอ๊ย เดี๋ยว!!!!” ผมคว้าหมอนมันมาได้ทัน แต่ไม่ทันคว้าตัวมันมาได้ มันถอยชิดติดทางออก  

“มึงออกไปจากห้องกูได้แล้ว!” เจ้าตัวอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแต่ดูจากหน้าตาแล้วมันคงโกรธผมน่าดู 

“เมื่อคืนมึงโดนยา กูพยายามห้ามมึงแล้ว แต่มะ...มึง”  

โครม! มันปาหนังสือที่อยู่บนชั้นมา ผมแทบหลบไม่ทัน!! 

“หุบปาก!! เมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น มึงไสหัวออกไป!!”  

“กูไม่ได้ตั้งใจ ก็ มะ...มึง”  

โครม!! มันเริ่มคว้าแจกันเหวี่ยงมาทางนี้  

“กูจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น!!!” มันตวาด แต่ดูจากสีหน้าที่แดงก่ำแล้วผมว่ามันคงจำได้ทุกฉากทุกตอนเลยล่ะ 

“โอเค ๆ” ผมลุกขึ้นจากที่นอนด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่า 

โครม!!! รอบนี้เป็นแฟ้ม  

“โอ๊ย!! ไอ้เหนือ!!” 

“เหี้ย! สัด! อุบาทว์!” มันตะโกนเสร็จ ก็หันหน้าเตรียมจะหนีออกไปข้างนอก  

“โอ๊ย!... ซี๊ดดด... ไม่ต้องเข้ามา! มึงหยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!!!” ผมเตรียมจะเข้าไปคว้ามันจังหวะที่มันคงลืมตัวขยับหนีแต่ขาดันหมดแรงทรุดไปกองกับพื้น 

หึ ๆ ไม่แปลกใจหรอกเมื่อคืนโดนผมใส่ไม่ยั้ง ที่ลุกมาอาละวาดผมได้นี่ก็จัดว่าเก่งแล้ว 

ผมยืนดูมันที่ค่อย ๆ พยุงตัวเดินออกไปที่โซฟาอย่างทุลักทุเล แล้วก็เลยพาตัวเองไปอาบน้ำอาบท่าตั้งใจอาบนาน ๆ เพราะรู้ว่ามันคงไม่มีแรงมาลากผมออกจากห้องน้ำหรอก พออาบน้ำเสร็จออกมาก็ยังไม่เจอเจ้าของห้อง ผมเลยรื้อผ้าปูที่นอน ถือวิสาสะเปลี่ยนใหม่เก็บกวาดเศษข้าวของกระจัดกระจายที่ไอ้ลูกหมาตัวแสบอาละวาดทิ้งไว้ พอจัดการทุกอย่างเสร็จออกมาก็เห็นมันนอนหลับซุกตัวอยู่ที่โซฟา 

“สิ้นฤทธิ์เลยนะไอ้ตัวแสบ”  

ผมไม่ปลุกมันหรอกปล่อยให้มันพักผ่อนไปก่อน ระหว่างนี้หันไปทำข้าวต้ม อุ่น ๆ ไว้ให้มันดีกว่า ใช้เวลาสักพักก็เสร็จ ผมค่อย ๆ เดินไปปลุกมัน 

“เหนือ...หืออ ตัวร้อนเชียว” ผมวัดอุณหภูมิไปตามหน้าผากกับซอกคอ ดูท่าจะไข้ขึ้น เลยตัดสินใจอุ้มมันขึ้นมาพามันกลับไปที่เตียง มันก็ยังไม่รู้สึกตัว ผมเลยไปหายามาให้มันกิน แต่ไม่ว่าจะหายังไงก็ไม่มียาอะไรที่สามารถแก้อาการไข้ตัวร้อนได้เลย กล่องยามันมีแต่อุปกรณ์ทำแผล 

“เฮ้ออออ... มึงมีชีวิตรอดมาจนป่านนี้ได้ไงเนี่ย” ผมตัดสินใจออกไปข้างนอกหาซื้อยากับของสดเข้ามาไว้ในห้องสักหน่อย ดูท่าต้องอยู่ดูแลมันยาวแน่ ๆ  

 

 

  

“เหนือ...เหนือ” ผมปลุกมันให้ลุกขึ้นมากินข้าวต้มกับกินยา 

“อืออออ” 

“ลุกมากินอะไรรองท้องหน่อย มึงยังไม่ได้กินอะไรเลย” ไอ้ตัวแสบยังคงหันหน้าหนีมือผม 

“เหนือ!” 

“อืออ อะ...มึงยังไม่ไปอีก!!!” พอรู้สึกตัวก็ทำท่าขู่ฟ่อมาเชียว 

“กินข้าวต้มหน่อยจะได้กินยา มึงไข้ขึ้น” 

“มะ...อุก” ผมรีบตักข้าวเข้าปากตอนที่มันอ้าปากเตรียมจะด่าผม  

“คายออกมากูตบปากจริงนะ!” ผมขู่พร้อมเอามืออุดปากมันไว้บังคับให้มันกลืน 

“อือออออ...ออ่อย!!”  

“อย่าดื้อ! มึงจะกินดี ๆ หรือให้กูจับยัด” 

“กู มะ...ไม่...อือออ” ผมยัดช้อนเข้าไปในปากมันอีกรอบมันรีบกลืนลงคอ มองผมตาขวาง  

“หึ ๆ” 

“หัวเราะพ่อง! เอามากูจะกินเอง!!”  

“ก็แค่เนี้ย!” ผมส่งชามข้าวต้มไปให้มัน ดีหน่อยที่พอเป็นเรื่องกินมันไม่ดื้อเท่าไร ดูท่ามันจะหิวน่าดู เลยปล่อยให้มันกินไป เดินออกไปเอายามาไว้ให้มัน  

กลับเข้ามามันกำลังตักข้าวต้มคำสุดท้ายเข้าปากพอดีผมเลยยื่นยาให้มัน 

“อะไร!” 

“ยาแก้ไข้กับแก้อักเสบ” มันหน้าแดงจัดคว้าเอายาเข้าปากแล้วคลุมโปงนอน  

“มึงกลับไปเลยนะ อย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก” เสียงมันอู้อี้คลุมอยู่ในผ้าห่มสีขาว  

ผมตัดสินใจเดินออกมาจากห้องปล่อยให้มันพักผ่อนไป กะว่าค่ำ ๆ ค่อยเข้ามาดูมันอีกรอบ 

 

 

  

เช้าวันรุ่งขึ้นอาการมันดีขึ้นมากหลังจากที่นอนซมหมดฤทธิ์ไปทั้งวัน วันนี้พอมันตื่นมาเห็นผมนอนอยู่ข้าง ๆ เลยอาละวาดถีบผมเกือบตกเตียง แต่ผมกดมันทันและขู่มันไว้ว่าถ้าถีบอีกมันได้นอนซมหมดสภาพอีกรอบแน่ 

กว่าจะถูลู่ถูกังลากมันขึ้นรถพาไปส่งหน้าคณะได้ก็เล่นเอาผมเหงื่อตกเหมือนไปออกกำลังกายมาเป็นชั่วโมงเลย 

“เลิกกี่โมง เดี๋ยวกูมารับ” 

“ไม่ต้องมายุ่ง!!!!” ไอ้ตัวแสบรีบพุ่งตัวออกจากรถ ผมคว้าแขนไว้แล้วยัดถุงยาใส่มือให้มัน 

“มึงยังตัวอุ่น ๆ เอายาไปกินด้วย” 

ตุบ! มันปายาคืนกลับมาให้ผม 

“ไม่ต้องมาเสือก! แล้วก็ห้ามปากโป้ง! มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นเข้าใจไหม!!!”  

สีหน้าและแววตามันทั้งโมโหทั้งอายในเวลาเดียวกัน ผมไม่ทันได้พูดอะไรต่อมันก็กระชากเปิดประตูรถพุ่งตัวออกไปทันที 

 

 

  

หลังจากที่ไปส่งมันวันนั้น ผมทั้งไปดักรอรับมัน ทั้งไปดักรอมันที่คอนโดก็ไม่เจอแม้แต่เงาหัวมัน ไม่รู้มันไปไหน คอนโดก็ไม่กลับ ผมเริ่มจะหมดความอดทน ไม่รู้มันจะไข้ขึ้นหรือว่าเป็นอะไรรึเปล่า ไอ้เรื่องคู่อริมันผมไม่ห่วงเท่าไร ต่อไปคงไม่มีใครกล้ามาทำอะไรแล้วเพราะผมส่งคนของผมไปจัดการเรียบร้อย 

“แม่ง!” พยายามโทรไปเบอร์มัน มันกดรับอยู่ครั้งหนึ่งพอรู้ว่าเป็นผมหลังจากนั้นมันก็บล็อกผมเลย  

“เจษ!!! เอามือถือมึงมายืมดิ๊!!” ผมหันไปขอยืมโทรศัพท์เพื่อน 

“ห๊ะ!! อะ อ้อ ได้ ๆ ๆ... อะ นี่ ๆ” 

“ครับ” เสียงไอ้เหนือมันรับสาย 

“มึงอยู่ไหน” 

ตื๊ด!!  

แม่งเอ้ย! ขนาดใช้เบอร์ไอ้เจษโทร มันยังตัดสายผมทิ้ง โทรไปอีกหลายสิบรอบก็ไม่รับสาย 

อย่าให้เจอตัวนะมึง!!! 

“อะ...เอ่อ สิงห์มึงโอเคไหม กูเห็นมึงหงุดหงิดมาสามสี่วันแล้ว”  

“นะ...นั่นดิ เนี่ยพวกกูเกร็งจนเยี่ยวเหนียวแล้วนะโว้ยย ถ้ามึงจะหน้าบูดตลอดเวลาอย่างนี้” 

“อืมมม ไม่มีอะไร” ผมยังคงก้มหน้าก้มตากดมือถือต่อไป หรือจะเข้าไปดูในเฟซ มันดี แต่ผมไม่มีเฟซ มันนี่หว่าไม่ได้เป็นเพื่อนมัน ... เพื่อนมัน เออใช่ ไอ้นัท! 

“เจษ!!!!” 

“คะ...ครับ!” 

“เอาเบอร์ไอ้นัทมา!” 

“ห๊ะ!!... มึงเอาเบอร์มันไปทำไม มันไปมีปัญหาอะไรกับมึง ใจเย็นนะโว้ย ถึงมันจะโวยวายบ้าบอ ตะ...แต่มันก็ไม่มีอะไร” 

เฮ้อออ 

“เปล่า ไม่ได้จะไปหาเรื่องอะไรมัน กูแค่มีอะไรจะถามมันนิดหน่อย” 

“อ้อออ อะ นี่เบอร์มัน xxxxxxx” 

“เออ ๆ ขอบใจมึง กูไปก่อนนะ” พอผมได้เบอร์ไอ้นัทเรียบร้อยก็รีบลุกไปที่รถ 

ตืดดดดดดด 

“ครับ” เสียงไอ้นัทรับสาย 

“มึงอยู่ไหน” ผมเอ่ยถาม 

“อะ เอ่ออ ใครครับ?”  

“กูเอง สิงห์” 

“หือ เฮียยยยยยย หวัดดีครับ มีอะไรให้ผมรับใช้คร้าบบบ” 

“มึงอยู่ไหน?” 

“อ้อ เพิ่งเลิกเรียนกำลังจะไปกินข้าวครับ” 

“ไปกับใคร?”  

“แหมมม เฮียย ถามเหมือนผัวจ้องจับผิดเมียเลยยยย ฮ่า ๆ ๆ ๆ ผมนัดไอ้เหนือไว้จะไปกินข้าวร้านเจ๊แป๋วหลังมอ...” 

“อ้อ” พอได้คำตอบผมก็กดสายทิ้ง...คราวนี้มึงหนีกูไม่พ้นแน่ไอ้ตัวแสบ 

ผมกะเวลาให้ไปถึงพอดีกับที่พวกมันกินข้าวเสร็จ จอดรถเสร็จก็เห็นมันกับเพื่อน ๆ กำลังเดินออกมาจากร้านอาหารตามสั่ง ผมเลยเดินเข้าไปดักหน้ามัน  

“ไง”  

“อ้าววว เฮีย หวัดดีคร้าบบบบบ”  

“กูมีเรื่องจะคุยด้วย” ผมกดเสียงต่ำหันไปมองหน้าไอ้เหนือ มันจ้องผมกลับมาตาเขม็ง  

“กูไม่มี!!!” 

“อะ เอ่อออ ใจเย็น ๆ นะเฮีย มีเรื่องอะไรค่อย ๆ พูดนะ” ไอ้นัทกับคนที่ชื่อทัตแล้วก็ผู้หญิงอีกคนหนึ่งซึ่งผมไม่เคยเห็นหน้า มองหน้ากันไปมาเหลอหลา 

“มึงจะให้กูพูดต่อหน้าเพื่อนมึงตรงนี้ใช่ไหม” 

“หะ หุบปาก!!!” มันผลักอกผมออกตอนที่ผมเดินเข้าไปหามัน แต่มันก็สู้แรงผมไม่ได้ 

“อะ...เอ่อออ เฮียใจเย็น ๆ” เสียงพวกเพื่อน ๆ มันพยายามช่วยพูด แต่ก็เงียบกริบตอนที่ผมตวัดสายตาไปมอง 

“กูแค่มีเรื่องต้องเคลียร์กับมัน” ผมหันไปบอกพวกเพื่อน ๆ มัน พร้อมกับลากแขนฉุดให้เดินตามผมออกมา 

“ไอ้เหี้ย!! ปล่อย!!! โอ๊ย เจ็บ!!” มันทั้งยื้อตัวทั้งตะโกนใส่ผม 

ผมจับยัดมันใส่รถ ชี้นิ้วใส่หน้ามัน 

“มึงจะตะโกนให้ทุกคนออกมาดูกันหมดเลยใช่ไหม... หุบปากแล้วอยู่นิ่ง ๆ” ผมตวาดใส่มันแล้วสตาร์ตรถเหยียบมิดด้วยความเร็ว มันทำให้ผมหงุดหงิดมาหลายวันไม่พอ พอเจอตัวก็ยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดเข้าไปอีก ระหว่างทางขับรถมันไม่พูดอะไรสักคำ ดีเหมือนกันผมจะได้สงบสติอารมณ์ ...ถึงคอนโดมันก็มืดพอดี พอรถจอดสนิทมันก็รีบกระโจนออกจากรถหนีเข้าลิฟต์ ผมเลยรีบตามเข้าไป มันตั้งท่าจะโวยวายแต่ติดตรงที่ว่ามีคนอยู่ในลิฟต์ด้วย พอถึงชั้นของมันผมรีบสาวเท้าเดินตามมันออกมา 

“เหนือ คุยกันก่อน” ผมยื้อประตูห้องมันไว้ตอนที่มันทำท่าจะปิดประตูห้องใส่ผม 

“ไม่มีอะไรต้องคุยทั้งนั้น! ปล่อย!”  

“เราต้องคุยกัน” ผมผลักประตูแทรกตัวเองเข้าไป 

ตุบ! 

ผัวะ!  

“สัด! แม่งเอ้ย! กูบอกว่าไม่มีอะไรต้องคุยไงวะ!” 

ไอ้ตัวแสบทั้งทุบทั้งตีผมไม่ยั้งด้วยความโมโห จนผมต้องรวบมือมันไว้แล้วดันมันติดชิดผนังใช้ร่างกายตัวเองตรึงติดมันไว้  

“ปล่อยกู!” 

“มึงหยุดอาละวาดก่อนแล้วคุยกันดี ๆ” ผมพยายามใช้สติ คุยกับมันด้วยเหตุผล 

ไอ้ตัวแสบฮึดฮัดอยู่สักพักแต่พอเห็นว่ายังไงก็ไม่สามารถหลุดจากอ้อมแขนผมได้มันเลยพยายามกัดฟันเอ่ยออกมาว่า 

“ปล่อยกูก่อน!” ผมอมยิ้มในใจ ปล่อยมึงไปให้โง่เหรอ 

“ปล่อยมึงก็อาละวาดทุบตีกูอีก คุยกันแบบนี้แหละ” ผมปล่อยให้มันสบถจนมันพอใจแล้วถึงเอ่ยออกไปว่า  

“มึงหลบหน้ากู บล็อกเบอร์กู ทั้ง ๆ ที่เรื่องคืนนั้นมึงเป็นฝ่ายผิด...อย่าเถียง! กูพยายามห้ามมึงแล้ว แต่เป็นมึงนั่นแหละที่ขึ้นคร่อมกูไว้เรื่องมันถึงได้เลยเถิดไปแบบนั้น” ผมมองหน้าอีกฝ่ายที่เดี๋ยวดำเดี๋ยวแดงด้วยความเอ็นดู 

“แล้วอีกอย่าง ที่กูคอยตามมึงเนี่ยก็เพราะว่าเป็นห่วง กลัวว่ามึงจะเสียท่า ถ้าอีกฝ่ายเล่นสกปรกอะไรอีก” ถึงแม้ผมจะจัดการฝ่ายนั้นเรียบร้อยหมดแล้วก็ตาม 

“กูดูแลตัวเองได้!” ไอ้ตัวแสบเถียงผมกลับทันที  

“เหนือ มึงเกือบโดนมีดปักกลางหลัง แล้วไหนยังจะโดนวางยาเกือบโดนมันลากเข้าโรงแรมอีก อย่างนี้เรียกว่าดูแลตัวเองได้อย่างนั้นเหรอ...กูก็แค่เป็นห่วง อย่างน้อยมีกูอยู่ข้าง ๆ ก็ยังพอช่วยอะไรได้ มึงคงไม่อยากให้ที่บ้านต้องมารับรู้ปัญหานี้หรอกใช่ไหม?” มันทำหน้าอึกอัก 

“ส่วนเรื่องคืนนั้น กูสัญญาว่าจะไม่บอกใครมึงสบายใจได้” อีกฝ่ายหลบตาหน้าตาแดงก่ำจนผมอดไม่ได้ที่จะเบียดชิดเข้าไปให้ใกล้กว่าเดิม แอบดมความหอมหวานที่ซอกคออุ่น 

“ปะ...ปล่อย” เสียงสั่น ๆ เอ่ยห้ามขึ้นมาตอนที่เราสบสายตากัน 

“กะ กูบอกให้ปล่อย” นัยน์ตาคู่สวยดึงดูดให้ผมโน้มหน้าเข้าหาจนริมฝีปากเราเกือบจะแนบชิดกัน 

“สัญญามาก่อนซิ ว่าจะไม่หนีหน้ากูอีก” 

“...อึก...ก” ผมกดจูบริมฝีปากหยักช้า ๆ บรรจงขบเม้มเลาะเล็มไปตามกลีบปากหวาน เอียงหน้าปรับองศาให้แทรกซึมเว้าวอนได้แนบชิดมากขึ้น 

“อื้อออ...อ” 

“สัญญาซิ...เด็กดี” ผมบดเบียดลึกซึ้งจนอีกฝ่ายเผลอเผยอให้ผมได้แทรกเข้าไปดูดชิมความเร่าร้อน ปลายลิ้นสอดแทรกไล่ผ่านตามแนวฟันฉกชิมปลายลิ้นอีกฝ่ายด้วยความปรารถนา 

“อ๊ะ” เสียงครางแผ่วหลุดออกมาในตอนที่ผมใช้ปลายนิ้วปัดผ่านยอดอกที่เริ่มเป็นตุ่มไตแข็งผ่านเสื้อนักศึกษา ผมคำรามอย่างพอใจในตอนที่เราขบเม้มปากกันหนักหน่วงขึ้น อีกฝ่ายดูเหมือนจะหลงลืมสิ่งรอบกายปล่อยให้ผมจาบจ้วงใช้ลิ้นโรมรันจนเกิดเสียงบดจูบดังก้อง 

“อ๊าส์” ผมรั้งดวงหน้าเนียนให้แหงนหน้าขึ้นเปิดให้ผมได้ซุกไซ้ซอกคอ จงใจเลียและขบเม้มติ่งหู 

“อ๊ะ!!” ตัวมันสั่นตอนที่ผมใช้ฟันคม ๆ งับตรงกระดูกไหปลาร้า ทั้งเลียทั้งขบเบา ๆ ละลงมาเรื่อย ใช้สองมือสอดเข้าบดขยี้ยอดอก  

“อือออ...” จำได้ว่าครั้งที่แล้วมันชอบมากแค่ไหนตอนที่โดนผมละเลงยอดอกจนแดงช้ำ ผมรีบทบทวนความทรงจำของมันอีกครั้งด้วยการก้มลงไปขบหัวนมสีสวยสด 

“อ๊ะ อื้อออ อึกก” มันกัดปากพยายามไม่ให้ตัวเองส่งเสียงร้อง ผมขบเม้มยอด อกสีชมพูดูดดุนจนมันเริ่มบิดตัวแอ่นอกเข้ามา ผมชอบเสียงของมันอยากให้มันสูญเสียการควบคุมตัว เลยแกล้งขบกัดมันแรง ๆ  

หึ ๆ แต่ดูท่ามันจะไม่ยอมง่าย ๆ มันยังกัดปากไม่เลิก 

“อื้ออออ อึก!” 

“อย่ากัดปาก” ผมเอ็ดมันไปด้วยความเอ็นดู ตอนที่มันตวัดสายตาใส่ ผมเลยกัดริมฝีปากแล้วแลกลิ้นมันไปอีกรอบ  

“อ่าาา” ผมปลดเข็มขัดกางเกงมันออก จับขามันล็อกที่เอวผม 

“ดะ...เดี๋ยว...อ๊ะ!” เสียงแย้งของมันสั่นกระตุกในตอนที่ผมกอบกุมและรูดรั้งท่อนลำร้อนของมันขึ้นลง ผมขบเม้มไปทั่วแผงอกมันอีกครั้ง จนมันเริ่มจะทนแรงกระสันไม่ไหว ตัวตนของมันถูกผมชักรูดเร็วขึ้นและแรงขึ้น ๆ จนลมหายใจร้อนหอบถี่  

“อ๊ะ ซี๊ด อ๊าาาา” มันกระตุกตัวพร้อมกับปล่อยน้ำสีขาวเลอะมือผม ผมดูดลิ้นมันอย่างแรงตอนที่มันหมดแรงครางเสียงแผ่ว แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงตามลมหายใจที่ยังถี่กระชั้น มือเรียวเกาะบ่าผมแน่น  

ผมใช้ความฉ่ำเยิ้มจากท่อนเอ็นของมัน 

ปาดป้ายไปที่ช่องทางคับแน่น 

“อ๊าส์...อึกก...สะ สิงห์ ยะ หยุด อื้ออ” ผมเกี่ยวขามันไว้แน่นในตอนที่สอดแทรกนิ้วเข้าไปในตัวมัน บดเบียดฉกชิมริมฝีปากมันอีกครั้งจนมันครางแผ่วให้ผมค่อย ๆ ควานหาจุดรับสัมผัสเพื่อทำให้มันผ่อนคลาย 

“อ๊าาส์” เสียงผวาเฮือกกับอาการเกร็งกระตุกทำให้ผมมั่นใจที่จะกดย้ำไปที่จุดนั้นซ้ำ ๆ  

สวบ ๆ ๆ ๆ  

“อื้ออ อ๊ะ...อ...” รอบจีบเริ่มผ่อนคลายให้ผมเพิ่มความคับแน่นเข้าไปเรื่อย ๆ จนมั่นใจว่าอีกฝ่ายจะรับผมไหว 

“สะ สิงห์ อ่าส์...” เสียงครางที่ซอกหูทำให้ผมใจกระตุกตัดสินใจชักนิ้วออก 

เงยหน้าไปกดจูบริมฝีปากบวมช้ำอีกครั้ง ผมเสียดสีความแข็งขืนของมันที่พาดผ่านที่หน้าท้องแกร่ง พร้อมกับสาวท่อนเอ็นใหญ่ของตัวเองช้า ๆ ก่อนที่จะค่อย ๆ จับปลายหัวดันเข้าไปในช่องหลืบที่ขมิบตอดรับตัวตนของผม ถึงแม้น้ำสีขาวขุ่นของมันเป็นตัวช่วยในการหล่อลื่น แต่ก็ยังไม่มากพอกับขนาดของผม จนผมต้องยกขามันอ้ากว้างเพื่อเปิดรับให้ผมได้ดันท่อนร้อนจัดเข้าไป 

“อะ ...จะ เจ็บ มะ...ไม่” ผมหยุดชะงักให้มันได้ปรับตัว พรมจูบทั่วหน้าจนมันเปิดรับลิ้นสากผมเข้าไปอีกครั้ง  

“อึก...ก อื้ออ” ผมค่อย ๆ เริ่มดันตัวตนขยับเข้าไปมากขึ้น ความคับแน่นตอดรัดให้ผมต้องอดทนกระซิบบอกมันเสียงพร่าแนบริมฝีปากอุ่น 

“ชู่ว์ ผ่อนคลาย...อย่างนั้นแหละ เด็กดี” 

“อ๊ะ...อื้ออ มะ...มันแน่น อ๊ะ!!” ผมดันท่อนลำเข้าไปจนสุด 

“อืมมมม มึงแน่น แน่นมากเลย” คำรามบอกเสียงสั่นในตอนที่อีกฝ่ายรัดผมแทบขาดใจ  

“อ่าส์...ยะ อย่าเพิ่งขยับ อื้ออ” ไอ้ตัวแสบผวากอดผมไว้แน่นตอนที่ผมเริ่มโยกขยับตอกตรึงมันติดชิดกำแพง 

“อึก ๆ อ๊ะ ... อะ...ละ... ลึกไป...อ๊ะ” ผมเร่งจังหวะเมื่อเห็นมันเริ่มผ่อนคลาย 

พั่บ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ  

“ซี๊ดดดด อย่ารัดกูแน่นขนาดนั้น” ผมซอยสะโพกถี่ขึ้น ไอ้เหนือทั้งตอดทั้งขมิบจนผมแทบจะทนไม่ไหว 

ปั่ก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ  

ผมขย่มเร็วขึ้นจนรู้สึกว่าผนังห้องสะเทือน 

“อ่า ๆ ๆ อ๊ะ ๆ ๆ ๆ ๆ จะ จะเสร็จ อ๊า อ๊า” 

“อืมมม ซี๊ดดดด เสร็จพร้อมกู” 

พั่บ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ผมบดเบียดควงสะโพกย้ำไปลึก ๆ  

“อ๊าาาา” 

“ซี๊ดดดดด” ทั้งผมและมันกระตุกพร้อมกัน ผมกดแช่ไว้ให้ช่องรักรีดน้ำผมออกจนหมด ซบหน้าลงกับซอกคอฟังเสียงมันหอบหายใจ หน้ามันยังคงดูมึนงงจนผมอดเอ็นดูจูบขมับมันไปหลายที จนมันหันหน้าหนีเปิดทางให้ผมซุกไซ้ ไล่เลียไปตามซอกคอ เม้มไปที่ไหปลาร้า 

“อือออ” ไอ้ตัวแสบเริ่มขยุกขยิกหนี ผมเลยแกล้งบดสะโพกกระแทกเข้าออกเบา ๆ  

“อื้อ!”  

สวบ ๆ ๆ 

จากที่คิดแค่จะแกล้งเล่น ตอนนี้ผมคงต้องเอาจริงอีกรอบเพราะท่อนเอ็นผมมันแข็งเหยียดขยายจนคับแน่นอีกครั้ง ผมยกขาสองข้างเกี่ยวรอบเอวไว้แล้วอุ้มพามันเดินไปยังห้องรับแขก 

“อ๊ะ...อ...ดะ...เดี๋ยว อื้อ! พอ!” พอหลังมันสัมผัสโซฟาผมก็เริ่มควบขี่มันอีกครั้ง 

“อีกรอบนะ” 

พั่บ พั่บ พั่บ ๆ ๆ ๆ ๆ 

“อือออออออออ”  

 

.....TBC...... 

 

เบาค่ะเบ๊าา... พี่สิงห์ เบาๆ กับน้องหน่อย 

#ยอมอย่างสิงห์ 

พูดคุยตามทวงนิยายได้ที่ 

Twitter: karinrumpa 

FB: karinrumpa  

ความคิดเห็น