ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ยอมครั้งที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.6k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 02:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยอมครั้งที่ 2
แบบอักษร

ยอมครั้งที่ 2 

 

วันนี้ผมกับเพื่อน ๆ พากันมานั่งที่ร้านกาแฟหลังจากเข้าไปคุยกับอาจารย์เรื่องงานที่จะต้องทำส่งกันเทอมนี้ 

ปกติปี 4 ไม่มีเรียนอะไรมากมีเพียงแค่ตามส่งงานกับอาจารย์เท่านั้น แต่สำหรับผมที่ช่วงนี้อาจจะหนักสักหน่อยเพราะนอกจากต้องตามงานแล้วผมยังต้องเข้าไปดูกิจการร้านอาหารกับผับของที่บ้านที่ผมเริ่มเข้าไปดูแลแบบเต็มตัว 2-3วันมานี้เลยทำให้ไม่มีเวลาทำอะไรแก้เซ็ง 

“อะเอ่อ พี่สิงห์คะ พอดีว่าผู้หญิงโต๊ะนู้นเขาอยากเลี้ยงกาแฟพี่สิงห์ พี่รับกาแฟไหมคะ” น้องพนักงานเสิร์ฟหน้าตาคุ้นเคยเดินมาหากลุ่มผมด้วยความเกรงใจ 

“โห เฮ้ย นี่กูแก่หรือตามโลกไม่ทันวะ เดี๋ยวนี้ผู้หญิงเขาเริ่มกันรวดเร็วแบบนี้แล้วเหรอ?” เสียงพวกเพื่อนกระซิบกระซาบกันไม่เบานัก ผมมองตามไปที่โต๊ะตัวนั้น ท่ามกลางวงล้อมผมเห็นเด็กผู้หญิงแก้มแดงนั่งเขินอยู่คนหนึ่ง ดูแล้วน่าเอ็นดูดี ท่าทางจะเป็นน้อง ๆ ปี 1  

“พี่ทานกาแฟมาแล้ว ยังไงพี่ฝากออมขอบคุณน้อง ๆ เขาด้วยนะ... อ้อแล้วก็บิลโต๊ะนั้นทั้งหมดส่งมาให้พี่นะครับ” ผมบอกน้องออมพนักงานเสิร์ฟพร้อมกับหันไปส่งยิ้มให้กับน้อง ๆ โต๊ะนั้น  

“โหหห มึงดูพ่อมึงดีกว่า ปฏิเสธยังไงให้เหมือนไม่ปฏิเสธ” ไอ้เจษนี่มันปากหมาตลอดเวลาจริง ๆ  

“น้อง ๆ เขายังเด็ก” ผมบอกปัดไปอย่างรำคาญ  

“โอ้วววว มีดูอายุขั้นต่ำด้วย หรือว่าสิงห์จะสิ้นลายแล้วจริง ๆ วะ”  

“หึ ๆ” ผมขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืดกับพวกมัน 

 

 

“โย่วววว พี่ ๆ หวัดดีค้าบบบบ” เสียงมาก่อนตัวแบบนี้เป็นใครไม่ได้เลยนอกจากจะเป็นไอ้นัทรุ่นน้องไอ้เจษ ผมเงยหน้ามองไปทางด้านหลัง เห็นไอ้ตัวแสบเดินตามไอ้นัทมาด้วย มันยกมือไหว้ทุกคนแต่กับผมมันดันทำหน้าบูด ๆ ใส่ มันน่าเอามือบี้ปากจริง ๆ  

หึ ๆ อายุขั้นต่ำงั้นเหรอ กับบางคนก็เป็นข้อยกเว้นนะ  

ไอ้นัทรีบลากเก้าอี้มาเพิ่มให้ตัวเองกับเพื่อนมัน โชคดีที่มันเลือกนั่งข้างพี่รหัสมัน ปล่อยเพื่อนมันมองเก้าอี้ว่างที่อยู่ข้าง ๆ ผม 

ผมเหล่ตามองดูว่ามันจะทำยังไง  

“จิ๊!” สุดท้ายมันก็ต้องนั่งข้าง ๆ ผม 

“ไง ไม่คิดจะยกมือไหว้กู?” มันตวัดสายตาหันมามองผมเขม็ง พร้อมกับยกมือนั่งกอดอกแน่น ให้มันได้อย่างนี้สิ ขัดใจผมซะทุกเรื่อง 

“ไอ้เหนือ ๆ มึงดูโต๊ะนู้น ๆ ๆ ๆ นั่นน้องแคทที่เรียนคลาสรวมด้วยกันวันนี้ไง” ไอ้นัทชี้ไปทางโต๊ะเด็กผู้หญิงกลุ่มนั้น 

“อืม” มันหันไปมองพร้อมกับอมยิ้ม  

“สายไปแล้วจร้าาาา น้อง ๆ เขาแสดงตนเข้าสมาคมคนของสิงห์เรียบร้อยแล้วววว” ไอ้แมนคนห่ามรีบเอ่ยแซวผมทันที ไอ้นัทก็รีบตอบรับกลับ 

“โหยยยย ไรอ่าเฮียยยยย จะไม่เหลือเผื่อมาให้รุ่นน้องบ้างเลยเหรอ”  

ผมอมยิ้มหันไปยักคิ้วให้ไอ้ตัวหน้าบูดที่หงุดหงิดหันมามองผม 

“ครั้งนี้กูเปล่านะ น้องเขามาเอง” ผมแกล้งพูดเบา ๆ ให้ได้ยินกันสองคน 

“แสดงว่ามึงยอมรับว่าครั้งก่อนแกล้งปาดหน้ากู!” 

ปั๊ก!  

ไอ้ตัวแสบตีนไวใช่เล่น แอบเตะขาผมใต้โต๊ะ ในขณะที่คนอื่นในโต๊ะคุยกันเรื่องสัพเพเหระอื่น ๆ  

ผมเลยตั้งใจกวาดแขนไปที่พนักเก้าอี้ของมันแล้วโน้มตัวบอกมันว่า 

“เปล่า มึงมันห่วยแตกเองต่างหาก!” 

ตุบ!  

“โอ๊ะ!” กำปั้นมันฟาดมาที่หน้าอกผมอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว  

“ถอยออกไปไกล ๆ กู!” มันเตรียมจะทุบผมอีกรอบ แต่รอบนี้ผมคว้าข้อมือมันไว้ทัน  

“เฮ้ย ๆ ๆ ใจเย็น ๆ มึงสองคนอะ ใกล้กันทีไรซัดกันทุกที” คนอื่น ๆ บนโต๊ะหันมาทันทีที่เจษพูดจบ  

“หึ ก็น้องมึงอะ เอะอะต่อย เอะอะทุบ กูอยู่ของกูเฉย ๆ” ผมยังคงรวบข้อมือมันไว้ในมือ  

“ใจเย็น ๆ เหนือมึงก็ขึ้นไวกับเฮียเขาตลอด” เพื่อนไอ้ตัวแสบยิ่งพูดยิ่งทำให้แย่ 

“มึงขึ้นเฉพาะกับกูเหรอ?” ผมกระซิบถามมันให้ได้ยินกันสองคน 

“สัด!! ปล่อย!!” ผมปล่อยข้อมือมันก่อนที่มันจะอาละวาดหนักกว่านี้ แต่ไม่วายมันยังใช้ปลายเท้าของมันขยี้เท้าผม ผมเลิกคิ้วข้างหนึ่งมองหน้ามัน  

“คู่นี้ที่มึงเหยียบอยู่อะ เกือบหมื่นนะ” 

“สม!!!” นิด ๆ หน่อย ๆ มันก็เอาคืนกับผม ดูได้จากที่มันอมยิ้มใส่ผมอย่างสะใจ  

แต่ไม่เป็นไรหรอกคู่นี้ผมเบื่อแล้ว ใส่ครบเดือนพอดี ให้มันเหยียบไปเถอะถ้าเหยียบแล้วมันจะอมยิ้มแบบนี้.... 

  

วันนี้ผมอยู่รออยู่ที่ลานจอดรถคณะ รอเอาชีทสรุปวิชารวมให้ไอ้นัท วันก่อนมันขอยืมไอ้เจษไปถ่ายเอกสาร แต่เมื่อคืนไอ้เจษมันดันไลน์มาบอกว่ามันหาของมันไม่เจอฝากเอาของผมให้น้องมันยืมหน่อย ถ้าไม่ติดว่าอีกฝ่ายเป็นไอ้ตัวแสบกับเพื่อนมันอยากได้ ผมไม่เสียเวลาอยู่รอหรอก หวังว่าไอ้ตัวดีมันจะมาด้วยนะ  

“เฮ้ย! พี่เจษล่ะ” น้ำเสียงกับสีหน้าเหวอ ๆ ของหน้าไอ้เหนือตลกดี ตอนที่เดินมาแล้วเจอผมแทนที่จะเจอไอ้เจษ ผมเลยทำเป็นไม่ได้ยินมัน  

“อ้าว เฮ้ย! ถามไม่ตอบ!” 

“มึงพูดกับใคร” ผมแกล้งกดเสียงดุ  

“หมามั้ง! แถวนี้มีหมาที่ไหนไหมล่ะ!!” เสียงมันยอกย้อนกวนประสาท 

ผมสาวเท้า เดินกดดันจนมันถอยหลังชิดประตูรถฝั่งด้านข้างแล้วรวบคอมันไว้ด้วยมือข้างเดียว 

“นี่กูคงจะใจดีกับมึงมากไปสินะ ถึงได้ลามปามขนาดนี้”  

“อึก! ปะ...ปล่อย” 

มือมันทั้งสองข้างทั้งจิก ทั้งข่วน ข้อมือผม 

ผมค่อย ๆ คลายมือออกแต่ยังไม่ปล่อยสักทีเดียว รอจังหวะจนมันเผลอถึงเปิดประตูรถแล้วผลักมันเข้าไปในรถ  

ผมรีบเข้ารถแล้วกดล็อกได้ทันก่อนที่มันจะรู้สึกตัว 

“เปิดประตู!!! มึงจะพากูไปไหน จอด!!” 

“คอนโดมึงอยู่ไหน? กูจะไปส่ง”  

“ไม่ต้อง! กูกลับเองได้”  

“นั่งดี ๆ คาดเข็มขัดด้วย” ผมไม่สนใจมัน  

“ถ้ามึงไม่บอก กูจะขับไปคอนโดกูนะ เร็ว ๆ” 

“แม่ง!!! เลี้ยวขวาแยกที่สอง แล้วตรงไปสุดเลี้ยวซ้าย ยูเทิร์นกลับรถแล้วเลี้ยวซ้าย” มันพูดเร็วกวนประสาทคงหวังให้ผมตามไม่ทัน  

“อ๋อ คอนโด XXX ” 

“มึงรู้ได้ไง สัด มึงแอบตามกูเหรอ?” 

“หึ ๆ มโนเก่งนะมึง...คอนโดเด็กเก่ากูเอง” 

“ชิ!!! คลำไม่มีหางก็เอาหมด!!!” มันทำปากยื่นขมุบขมิบ  

“โอ๊ย เอ็บบบบ” ด้วยความหมั่นไส้ผมเลยบีบปากมันซะเลยในจังหวะที่รถกำลังติดไฟแดง  

เพียะ ๆ ๆ ๆ  

มันพยายามตีมือผมให้ปล่อยมือจากปากของมัน 

“อล่อยยย เอ็บบบบบ”  

“ทำมาสำออย ทีมึงทั้งทุบทั้งเตะกู เจ็บกว่านี้อีก กูยังไม่บ่น” ผมละมือออกมาหันมาขับรถอีกครั้ง  

ตุบ!!! 

“โอ๊ย เหนือออ กูขับรถอยู่!” ไอ้เด็กห่านี่มันฟาดต้นแขนผมไม่ยั้งแรงเลย  

“สม!!”  

หึ ๆ  

“เปิดเพลงให้หน่อย” ผมใช้มันตอนที่เห็นว่ามันเหลือบสายตาสำรวจไปทั่วรถผม  

“ไม่!” 

“เหนือ” 

“ไม่!!!” 

“เหนือ!” ผมกดเสียงต่ำใส่มัน 

“รถมึง มึงก็เปิดเองงง”  

“กูขับรถอยู่”  

“โว๊ะ!!! ทีเมื่อกี้ยังแกล้งกูได้” เสียงมันบ่นขิงบ่นข่า 

“จะเอาเพลงอะไร!!!” มีมันติดรถมาด้วยก็ไม่เหงาดีนะผมว่า 

“แล้วแต่มึง” ผมจ้องไปยังถนนข้างหน้า  

“ชิ!! ทำเป็นเก๊ก!”  

“ด่าอะไรขมุบขมิบ เดี๋ยวแม่งบีบปากอีกรอบหรอก!”  

มันรีบเม้มปากแทบไม่ทัน สงสัยผมจะบีบแรงไปจริง ๆ หึ ๆ  

เสียงเพลงดนตรีสากลนิ่ม ๆ ดังขึ้นมา ผมเหลือบไปมองเพราะแน่ใจว่ารถผมไม่มีเพลงแนวนี้ แล้วก็เป็นอย่างที่คิดเพลงที่ดังซิงค์มาจากมือถือของไอ้ตัวแสบ ไม่น่าเชื่อว่าคนอารมณ์ร้อนอย่างมันจะชอบฟังเพลงแนวนี้  

ตื๊ดดดด ... 

เสียงโทรศัพท์ผมสั่นขึ้นมา  

“รับให้หน่อย” ผมโยนโทรศัพท์ให้มันหลังจากที่เหลือบเห็นแล้วว่าเป็น         ไอ้เจษโทรเข้ามา  

“ไม่!” 

“เหนือ” 

“ไม่!!” 

“เหนือ...อย่าดื้อ!” 

“จิ๊” 

ในที่สุดไอ้ตัวดีมันก็ยอมกดรับสายพร้อมกับเปิดสปีกเกอร์ 

[สิงงงงงงงงห์ อยู่หนายยยยยย] 

“กำลังกลับคอนโด นะ เหนือนะ...” ผมยังไม่ทันเอ่ยจบประโยคก็เป็นอันต้องชะงักเพราะโดนมันเอามือมาปิดปาก 

[คอนโดไหน คอนโดมึงเหรอ?] เสียงปลายสายถามทำให้ผมเหลือบตาไปมองว่ามันทำหน้ายังไง  

“เออ” ผมตอบรับไอ้เจษอย่างอารมณ์ดีเพราะไอ้คนนั่งข้าง ๆ เตรียมจะซัด  แน่ ๆ ถ้าผมตอบความจริง  

[เออ ๆ คืนนี้ไปร้านมึงกัน กูชวนพวกไอ้นัทกับไอ้เหนือมันตอบตกลงแล้ว] ดูเหมือนคนนั่งข้าง ๆ ผมจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วย มันทำหน้าตกใจรีบคว้าโทรศัพท์ตัวเองจิ้มอะไรใหญ่เลย  

“อืม กี่โมง?”  

ผมวางหูหลังจากที่นัดแนะกับเพื่อนเสร็จ 

หันไปก็เจออีกฝ่ายต่อสายหาเพื่อนทันที 

“กูไม่ไป!”  

“เออ ชีทมึงเดี๋ยวกูเอาไปให้พรุ่งนี้!” 

“พรุ่งนี้ มึงไม่มีเรียนก็เรื่องของมึง!!!” มันกดตัดสายทิ้ง แต่ก็ยังไม่วายพิมพ์อะไรยุกยิก ๆ กลับไป  

ผมตบไฟเลี้ยวเข้าไปจอดรถ พอเจ้าตัวเห็นผมจอดรถก็รีบกระโจนออกอย่างไวมันหันหลังกลับเตรียมขึ้นห้อง 

“เหนือ... ไม่เอาชีทเหรอ?” 

“ !! ... ก็เอามาเร็ว ๆ แล้วรีบกลับไปซะ” 

“มึงนี่มันไร้มารยาทจริง ๆ คนอุตส่าห์ขับรถมาส่ง ไม่ขอบคุณสักคำแล้วยังผลักไสไล่ส่งกูอีก” 

“อย่ากวนตีน เอาชีทมาเร็ว ๆ”  

“กูเหนื่อย หิวน้ำ อยากเข้าห้องน้ำ อยากนั่งพัก”  

“ไม่!” 

ผมไม่สนใจเดินนำหน้ามันไปที่ลิฟต์  

“เร็วสิ มึงจะยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขึ้นห้องเหรอ ลิฟต์มาแล้ว!” 

“แม่ง! มึงนี่มันกวนตีนจริง ๆ” ไอ้ตัวแสบเดินชนไหล่ผมเข้าไปในลิฟต์  

มันเปิดประตูเดินนำเข้าห้องตัวเองไป ผมกวาดสายตามองไปรอบห้องที่จัดด้วยโทนสีขาวสะอาดตา เฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้นแต่ทุกชิ้นถูกออกแบบมาให้เรียบแต่ดูหรู 

ผมเดินเข้าไปทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาสีครีม มองเห็นมันเดินกระฟัดกระเฟียดไปที่ห้องครัว  

ตอนนี้เวลาเกือบทุ่มหนึ่งแล้ว นัดไอ้พวกนั้นไว้สองทุ่มกว่า  

ตึง! 

เสียงแก้วน้ำกระแทกลงบนโต๊ะ 

“น้ำ! ห้องน้ำอยู่โน้น วางชีทไว้ตรงนั้นแล้วรีบออกไปได้แล้ว” 

ผมอ้อยอิ่งกินน้ำพักผ่อนกดมือถือไปเรื่อย ๆ เห็นทางหางตาว่าอีกฝ่ายเริ่มหงุดหงิดอยู่ไม่สุข  

“กลับไปได้แล้ว!! เมื่อไหร่จะกลับ!!!” ในที่สุดมันก็เป็นคนทนไม่ได้ก่อน  

“ไม่เป็นไร มึงทำตัวตามสบายเลยนะ กูโอเค” ผมแกล้งกวนประสาทกลับ 

“นี่! ห้อง! กู!” ผมต้องโรคจิตแน่ ๆ ที่รู้สึกสนุกเวลาที่เห็นมันโมโห 

“ก็ใช่ไง ห้องมึง ตามสบายอยากทำอะไรก็ทำ กูโอเคดูแลตัวเองได้”  

“สิงห์ วันนี้กูเหนื่อย ไม่มีอารมณ์มาเล่นกับมึง กูอยากอาบน้ำ” ไอ้อาการคันยิบ ๆ ในอกตอนที่ได้ยินมันเรียกชื่อผมนี่มันเป็นอาการเบื้องต้นของคนโรคจิตใช่ไหมนะ 

“อือ ไปเลย ๆ กูรอตรงนี้” ผมก้มลงมองมือถือ เอามือถู ๆ ตรงอกเผื่ออาการแปลก ๆ จะหายไป  

“แม่ง!!! อยู่เฉย ๆ ห้ามเพ่นพ่าน อย่าให้กูรู้นะว่ามึงรื้อห้องกู” เจ้าตัวยกนิ้วชี้หน้าผม แล้วเดินไปทางห้องนอนของตัวเอง...หึ ๆ ไอ้ตัวแสบเอ้ย มันน่าจับมาขยำ ๆ ให้บี้คามือจริง ๆ  

ผมนั่งเล่นมือถือรอจนมันออกมาจากห้องนอน ไม่ได้รื้อค้นอะไรอย่างที่มันกลัว ถึงผมจะกวนประสาทแต่ผมก็รู้อะไรควรอะไรไม่ควร  

เล่นมือถือเพลิน ๆ เงยหน้ามาอีกทีหนึ่งเห็นมันเดินผมชื้น ๆ ไปที่ตู้เย็น รื้อ ๆ ค้น ๆ อะไรสักพักก็ทำเป็นเสแสร้งตกใจหันมาทางผม 

“อ้าว! ยังเสียมารยาทนั่งอยู่อีก?” ดูท่าได้อาบน้ำมีแรงสดชื่นมากวนตีนผมได้ต่อ 

“กูหิว” ผมเดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์ครัวยืนดูมันหยิบนู่นจับนี่  

“เรื่องของมึง!!” มันรีบตอบกลับมากวนประสาทผม  

สักพักมันก็แกะซองมาม่าเตรียมต้มน้ำ  

“ฮึ ๆ ๆ เตรียมการอย่างดี สุดท้ายต้มมาม่า?” 

มันหันมาทำตาขวางใส่ผม  

“เรื่องของกู!!” 

“เด็กน้อยจริง ๆ” ผมบ่นเบา  

“หลีก!” ผมเดินแทรกไป แต่ด้วยความที่ผมตัวหนากว่ามันเลยเบียดมันเซเกือบล้ม 

ผัวะ! 

มันฟาดกลับมาที่แขนผม แต่ก็แค่แสบ ๆ คัน ๆ เท่านั้นแหละ  

“มึงนี่มันมือไวตีนไวจริง ๆ” ผมชี้หน้าคาดโทษมันไว้  

“มึงจะทำไร ห้ามรื้อตู้เย็นกู!”  

“อยู่เฉย ๆ จะกินไหมเนี่ยข้าวอะ!” 

“มึงทำเป็นอ่อ?” เสียงมันเย้ยผมอย่างชัดเจน 

“นั่งนิ่ง ๆ แล้วรอกินก็พอ”  

ผมเข้าไปรื้อดูตู้เย็นมีแค่ไข่กับเนื้อหมูกับผักนิดหน่อย ที่เหลือก็เป็นพวกขนมจุกจิกกับเบียร์ ข้าวก็ไม่มี นี่มันอยู่ยังไงของมันเนี่ย  

ผมเลยทำเท่าที่มี จัดการเตรียมทุกอย่างตั้งกระทะ  

ผมผัดหมูกับซอสใส่ผักนิดหน่อยพยายามปรุงรสกลาง ๆ เพราะไม่รู้ว่าเจ้าตัวชอบกินรสอะไร ผัดไส้เสร็จก็จัดการตีไข่ใส่กระทะ พอทุกอย่างเรียบร้อยก็เอาไข่ห่อยัดไส้ ใส่จานสองใบ ราดซอสโรยหน้า ยื่นไปตรงหน้ามัน ไอ้หมาตัวแสบตามันวาวขึ้นมาด้วยความถูกใจ รีบคว้าอาหารตรงหน้าไปกิน  

“ข้าวก็ไม่มี กินแค่นี้ไปก่อนละกัน” ผมเท้าคางมองมันเคี้ยวเต็มสองแก้ม  

“หึ ๆ ค่อย ๆ กินก็ได้ หน้ามึงตอนนี้เหมือนหมาอดข้าวมาสามวัน” มันเขม็งตามองมาที่ผม ผมเลยจัดการอาหารตรงหน้าบ้าง  

ตืดดดดดดด  

“อืมมมมม ว่าไง” ผมกดรับสาย 

“เอออ สองทุ่มครึ่งไง ไม่ลืม แล้วตกลงใครไปบ้าง” ผมเหลือบสายตาไปมองคนตรงข้าม ที่ตั้งหน้าตั้งตากินไม่หยุด  

“เออ ๆ แค่นี้” ผมกดตัดสายทิ้ง เงยหน้ามองมันอีกทีก็เห็นมันจ้องกลับมาที่จานผมที่ตักกินไปได้แค่สองคำ  

“กูไม่อิ่ม!” 

“เรื่องของมึง” ผมกวนตีนกลับไปบ้าง ดูซิว่ามันจะทำยังไง  

“สิงห์!! กูไม่อิ่ม!!” มันกอดอกมองผมอย่างเอาแต่ใจ  

“เฮ้ออออ... เอาไป” ผมผลักจานไปตรงหน้ามัน ผมคงจะอาการกำเริบขึ้นอีกแล้วล่ะ อาการคันอกยิบ ๆ กลับมาอีกครั้ง อีกฝ่ายก็ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยคว้าจานผมไปกินลอยหน้าลอยตาเฉย 

พอมันกินเสร็จมันก็เริ่มไล่ผมอีกรอบ  

“กลับไปได้ยังอะ ไป ๆ ๆ” 

“น้อย ๆ หน่อยไอ้ตัวแสบ มึงให้กูกินน้ำแก้วเดียวแล้วยังแย่งกับข้าวกูกินอีก กูยังไม่มีแรงขับรถหรอก!...แล้วอีกอย่างนี่ก็จะสองทุ่มแล้ว เดี๋ยวรอออกไปพร้อมกันเลยทีเดียว”  

“ไปไหน! กูไม่ไป กูบอกไอ้นัทไว้แล้วว่าไม่ไป!!” 

“หึ ๆ ยังไงมึงก็ต้องเอาชีทจากกูไปให้ไอ้นัท ไปพร้อมกันนี่แหละ อย่าลีลา เอาผ้าเช็ดตัวให้กูด้วย กูจะอาบน้ำ!” 

“ห๊ะ!” 

“เร็ว ๆ เหนือ! กูเหนียวตัวอยากอาบน้ำ!!” ผมใช้จังหวะที่มันเผลอเดินดันหลังมันให้นำไปที่ห้องนอนมันเพื่ออาบน้ำ  

“ห๊ะ! ดะ เดี๋ยวววว ...คะ...ใครให้มึงอาบ หยุด!!! ห้ามเข้านี่ห้องนอนกู สิงงงงห์ หยุดดดด” ผมไม่ฟังมันแล้ว พอเข้าห้องมันได้ผมรีบเดินเข้าไปห้องน้ำปิดประตูใส่หน้ามัน 

“เตรียมเสื้อให้กูด้วย แล้วอย่าเสือกบอกว่าไม่มี กูรู้ว่ามึงชอบใส่เสื้อโอเว่อร์ไซซ์!”  

ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่นาน ออกมาก็เห็นมันวางผ้าเช็ดตัวกับเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ไว้ที่ปลายเตียง ผมรีบแต่งตัวพร้อมกับกวาดสายตาไปทั่วห้องมันที่ยังคงเป็นโทนสีขาวสะอาดตาเหมือนเดิม 

ผมเดินอารมณ์ดีออกมาจากห้องนอน เห็นมันนั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ที่โซฟา ผมเลยเดินไปเช็ดผมไปนั่งข้าง ๆ มัน มันรีบเขยิบถอยหนีผมไปอีกฟาก 

“กูไม่ไปพร้อมมึง!”  

“ชีทอยู่ในรถ” ผมตอบไปอีกเรื่อง 

“ยังไงมึงก็ต้องลงไปเอาชีทอยู่ดี ไหน ๆ ก็ลงแล้ว มึงก็ลงไปทีเดียวพร้อมกันกับกูไปที่ร้านพร้อมกันทีเดียวเลย” 

“ไม่!” 

“ไปเตรียมตัวได้แล้ว เดี๋ยวรถติดอีก”  

“ไม่!” 

“หรือจะให้กูช่วยแต่ง ก็ได้นะ” ผมทำท่าจะลุกไปที่ห้องนอนมัน  

“ไม่!!!!” ไอ้ตัวแสบเลยรีบวิ่งไปที่ห้องปิดประตูเสียงดังตัดหน้า  

......TBC....... 

 

.......TBC........

55555 น้องงงงง ปฏิเสธยังไงก็สู้พี่เค้าไม่ได้อยู่ดี

ขอบคุณที่ติดตามค่า

#ยอมอย่างสิงห์

พูดคุยตามทวงนิยายได้ที่

Twitter: karinrumpa

FB: karinrumpa  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว