ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ยอมครั้งที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 53.4k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 02:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยอมครั้งที่ 1
แบบอักษร

ยอมครั้งที่ 1 

 

เกือบอาทิตย์แล้วนับตั้งแต่คืนนั้น ผมยังไม่เจอไอ้ตัวแสบเลย ไอ้นัทเป็นรุ่นน้องในคณะก็จริงแต่อีกคนที่ผมอยากเจอดันเรียนภาคอินเตอร์ ผมเลยไม่เคยได้เห็นแม้แต่เงาเจ้าตัว ผมนั่งขมวดคิ้วเคาะนิ้ว คิดวางแผนหาหนทาง  

“สิงห์ มึงเลิกเคาะนิ้วได้ไหม กูเริ่มเครียดตามมึงแล้วเนี่ย” ไอ้เจษกับไอ้แมนที่นั่งร่วมโต๊ะกับผมแหวขึ้นมาหลังจากที่ผมเคาะโต๊ะไปสักพักหนึ่ง 

“มึงก็ไปนั่งโต๊ะอื่น!” ผมหงุดหงิดเหลือบตามองไปยังพวกมัน 

“โอ้ววว เพื่อนมึงหงุดหงิดจริงว่ะไอ้แมน” ไอ้เจษยังกวนตีนผมไม่เลิก  

“โอ้วววว มึงคิดว่าเป็นเพราะอะไรวะ ไอ้เจษ” เสียงสองคนยังคงทำเป็นโต้ตอบกันไปมา  

“โอ้ววว กูว่าอาการอย่างงี้ นี่คือเ_ยน” 

“ห๊ะ!” 

“เสี้ยน กูหมายถึงเสี้ยน เพื่อนมึงอาจจะเสี้ยนของหวาน มึงไม่รู้เหรอว่าถ้าน้ำตาลตก จะมีผลทำให้จิตหงุดเงี๊ยว” 

“ทฤษฎีไหนของมึงอีกวะ?!?” 

ถอนหายใจกับความปัญญาอ่อนของพวกมัน  

“กูจะไปหาอะไรกินโรงอาหารคณะเศรษฐศาสตร์จะไปไหม” ผมพูดออกมากลางวง 

“หืมมม?” 

“เห็นไหมกูว่าแล้วว่าเสี้ยน! อยากของหวาน น้องแยมบอกว่าน้ำแข็งไสโรงอาหารเศรษฐศาสตร์หวานจับจิตจับใจ” 

“ไอ้แมน!!! นี่มึงแอบไปคั่วกับน้องแยมเหรอ?!?” 

“เอ่อ ปะ เปล่า เออออ นั่น ๆ ๆ ไอ้ต้นมาพอดี”  

“ต้น ๆ ๆ ๆ ๆ ไอ้สิงห์ชวนไปกินน้ำแข็งไส ไป ๆ ๆลุก! เฮ้ย สิงห์รอด้วยยย” ไอ้แมนรีบเปลี่ยนเรื่องดึงคนที่เข้ามาใหม่ออกไปจากโต๊ะ 

เดินจากคณะผมไปโรงอาหารคณะเศรษฐศาสตร์ไม่ไกลกันมาก ที่ผมเลือกที่นี่ก็เพราะว่า เด็กเศรษฐศาสตร์กับบริหารอินเตอร์ใช้โรงอาหารร่วมกัน ในเมื่อผมอยากเจอเหยื่อ ก็คงต้องออกล่าสักหน่อยแล้วล่ะ.... 

แล้วผมก็คิดถูกที่ดั้นด้นมาถึงนี่ นั่นไงไอ้ตัวแสบกับกลุ่มเพื่อนของมัน  

ผมจงใจเดินไปโต๊ะว่างใกล้ ๆ หันกลับไปมองก็ได้แต่ถอนหายใจเหนื่อยหน่ายกับไอ้พวกเพื่อนที่เดินตามหลัง ทีเวลาต้องการให้พวกมันแสดงความเจ๋ออย่างถูกจังหวะก็ดันเสือกเดินกันช้าเหลือเกิน แล้วอย่างนี้ผมจะได้นั่งโต๊ะเดียวกับมันไหม 

“อ้าว เฮียสิงห์ หวัดดีค้าบบบ” อืม ผมลืมไปว่าไอ้นัทรุ่นน้องไอ้เจษความเจ๋อก็คงมีไม่แพ้กัน 

“เฮียมาทำอะไรที่นี่ มา ๆ ๆ ๆ มานั่งนี่ไหมครับ” ไอ้นัท ไอ้เด็กกวนตีนที่ทำตัวอัธยาศัยดีได้ถูกที่ถูกเวลา ผมว่ามันก็น่าเลี้ยงไว้ดูเล่นเหมือนกันนะ  

“นัทงั้นกูไปนะ” พอผมเดินไปถึงโต๊ะที่มันนั่ง ไอ้ตัวแสบก็ทำท่าจะเดินหนีไป  

“อ้าว เฮ้ย เดี๋ยวดิเหนือ แป๊บหนึ่ง กูกับไอ้ทัตยังไม่ได้น้ำปั่นเลย” ดีมากนัท ผมเหล่ตามองไปที่ไอ้เด็กแสบ วันนี้มันใส่เสื้อนักศึกษาตัวโคร่ง ผมยุ่ง ๆ สีน้ำตาลถูกเสยลวก ๆ ทำให้เห็นต่างหูสีดำที่เจาะเรียงกัน ตาขวาง ๆ ของมันตวัดมองมาที่ผม พร้อมกับปากขมุบขมิบเหมือนจะด่าแต่ด่าออกมาไม่ได้ ดูแล้วก็เพลินตาดี 

“ไม่มีใครสอนเรื่องมารยาทเหรอมึงอะ” ผมทักทายน้องมันไปแบบพอหอมปากหอมคอ ยกยิ้มมุมปากให้มันไปอีกทีหนึ่ง ดีที่พอไอ้พวกเพื่อนข้างหลังตามมาสมทบพร้อมกับความวุ่นวายเลยไม่มีใครทันได้สังเกตผมกับมัน 

“มารยาทเหี้ยไร กับมึงอะไม่ต้องมีหรอก” มันโต้ตอบผม 

“กูพี่มึงนะ เผื่อมึงจะลืม...แล้วที่ชกกูคราวก่อน กูยังไม่ได้เอาคืนเลย” ผมกดเสียงต่ำจ้องตามัน 

“สัส แล้วทีมึงทำกับกูล่ะ!!” เสียงกัดฟันของมันแทบจะดังมาให้ผมได้ยิน 

“ทำอะไร? กูไม่เห็นได้ทำอะไร” ผมดุนลิ้นเล่นกวนประสาทมันกลับ มันเริ่มกำหมัดแน่น  

“ไม่ทำเหี้ยไร คอกูเป็นรอยไปหมด!!!” เสียงมันดังขึ้นจนคนในโต๊ะเริ่มเงียบ  

“หึ ๆ” ผมขำกับหน้าไอ้ตัวแสบ ที่เลิ่กลั่ก ๆ ทำตัวไม่ถูก 

“เอ่ออออ...มึงทะเลาะกับเฮียอีกแล้วเหรอ” เสียงไอ้นัทเอ่ยออกมา 

“น้ำปั่นมึงได้แล้ว!!! กูจะไปเข้าเรียน!! พี่แมน พี่ต้น พี่เจษ ผมไปก่อนนะครับ หวัดดีครับ ไปสัดทัตลุก!” ไอ้ตัวแสบรีบเดินนำออกไปจากโต๊ะ ก่อนไปยังไม่วายหันมาชี้หน้าเอาเรื่องผม  

แสบนี่มันแสบไม่กลัวใครจริง ๆ  

“เอ่ออ...เมื่อกี้ ไอ้เหนือมันด่าเฮียอีกแล้วใช่ไหม ผมขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะเฮีย” ไอ้นัทหันมาพูดกับผมหลังจากที่ถูกเพื่อนลอยแพ 

“กูไม่ถือ มึงเป็นรุ่นน้องไอ้เจษก็เหมือนรุ่นน้องกู เพื่อนมึงเป็นเพื่อนรุ่นน้องก็เหมือนเป็นรุ่นน้องกูอีกคน กูไม่ได้ใส่ใจ มันคงจะยังเคืองที่คืนนั้นกูเข้าไปยุ่งเรื่องของมัน” เพื่อนผมอีกสามคนพากันขมวดคิ้ว คงจะงงกับการพยายามเชื่อมโยงของผม  

“เออ คืนนี้กูได้บัตรเหล้าฟรี พวกกูจะไปร้านเดิมมึงสนใจไหม ครั้งที่แล้วยังไม่ทันได้ทำความรู้จักกันเลย” 

“โหหห ไปครับไป เฮียใจดีที่สุดอะ ไหนใครที่บอกว่าเฮียแม่งเถื่อนเฮียแม่งดุ เดี๋ยวผมจะไปตบปากให้เอง ถึงแม้จะเป็นรุ่นพี่ผม ผมก็ไม่สน” ไอ้เด็กนัทเริ่มกระโดดไปมาทำท่าจะตีปากไอ้เจษ 

“เดี๋ยว! เดี๋ยวมึงจะโดนไอ้นัท หาเรื่องให้กู กูยังไม่เคยว่าอะไรไอ้สิงห์มันเลย!!!” 

“ผมก็ไม่ได้หมายถึงพี่สักหน่อย หว๊ายยยย ร้อนตัวววว ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ” พวกเพื่อนที่เหลือพากันหัวเราะไอ้สองตัวที่วิ่งตีกันไปตีกันมา  

 

 

  

ผมกับเพื่อนมาถึงผับประจำผับเดิม ผมเดินเข้าไปสั่งเหล้าที่บาร์ เปิดบิลไว้ชื่อตัวเอง นอกจากเพื่อนสนิทในกลุ่มแล้วน้อยคนนักที่จะรู้ว่าผมมีหุ้นอยู่ในร้านนี้ด้วย ธุรกิจที่บ้านผมส่วนมากจะครอบคลุมไปตั้งแต่ร้านอาหาร ไปจนถึงผับกึ่งrestaurant แต่ส่วนมากจะเน้นไปทางร้านอาหารและธุรกิจส่งออกเสียมากกว่า ดังนั้นผับนี้จึงเป็นผับที่ผมลงทุนเป็นการส่วนตัวกับรุ่นพี่ที่สนิทกันตั้งแต่ปี 1 ผมลงแต่เงินส่วนเรื่องการบริหารผมให้สิทธิ์เต็มตัวกับพี่มัน 

ผมเดินกลับมาที่โต๊ะ ค่อย ๆ จิบเหล้าในมือ ผมชอบการรอคอยโดยเฉพาะการรอคอยให้เหยื่อค่อย ๆ เดินมาติดกับช้า ๆ ผมค่อนข้างจะคาดหวังกับคืนนี้อยู่เหมือนกัน ยอมรับเลยว่าผมสนุกตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้เห็นแววตาวาววับไปด้วยความโกรธของเด็กคนนั้น อยากจะแกล้งให้โมโหจนควบคุมตัวเองไม่ได้ อยากรอดูว่าจะมีฤทธิ์ยังไง อาละวาดหนักแค่ไหน อยากจะรู้ว่าเวลาพยศสุด ๆ เป็นยังไง แล้วก็อยากจะรู้อีกด้วยว่าเวลาที่สิ้นฤทธิ์ด้วยน้ำมือผมมันจะน่าเอ็นดูแค่ไหน  

...ผมว่าผมคงจะเจอของที่ถูกใจแล้วล่ะ... 

นั่งไปสักพักผมก็เห็นไอ้เจษมันโบกไม้โบกมือให้รุ่นน้องของมัน 

“หวัดดีครับเฮีย พี่ต้นพี่แมนพี่เจษหวัดดีคร้าบบบบ” ไอ้เจ้านัทไหว้กราดไปทั่วโต๊ะ  

“โหหหหห ทำไมวันนี้เฮียหล่ออ่ะ แค่เสื้อยืดสีดำแต่อย่างเท่”  

“โอ๊ะ! ไอ้เจษ รุ่นน้องมึงอยู่เป็นโว้ย สมแล้วที่เป็นน้องมึง ฮ่า ๆ ๆ ๆ” ไอ้ต้นเอ่ยแซว 

“แหมมมม...กูรู้สึกว่าตัวลอยเพราะถูกชมยังไงไม่รู้ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ว่าแต่ทำไมมาคนเดียวเพื่อนไม่มาเหรอ” ไอ้เจษทำหน้าเหลอหลาที่ถูกเพื่อนหลอกด่า  

“อ้อ ไอ้เหนือกับไอ้กาย แวะไปห้องน้ำเดี๋ยวตามมาครับ อ้อ! นั่นไง มันคั่วสาวอยู่โน้น ปล่อยไปไม่ได้ ไม่คั่วสาวก็ไปมีเรื่อง”  

ผมกวาดสายตาไปทางห้องน้ำทันทีที่ไอ้เจ้านัทพูดจบ หรี่ตามองเห็นร่างสูงโปร่งใส่เสื้อเชิ้ตสีเข้ม วันนี้มันเสยผมเปิดหน้าผาก ทำให้เห็นจมูกโด่งกับริมฝีปากหยักนั่นชัดขึ้น ผมนั่งมองมันที่เอามือรั้งสะโพกของผู้หญิงคนนั้นเข้ามาชิดตัว ผมมองไม่เห็นสายตามันแต่ทันได้เห็นตอนที่ผู้หญิงคนนั้นซุกหน้าไซ้ไปที่ซอกคอมัน รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ ผมพยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ นับหนึ่งถึงห้าในใจ 

1.... 

2... 

3... 

“สัด!! เดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำนะ” ผมลุกพรวดออกไป ไม่ทันได้เห็นทุกคนสะดุ้งกับน้ำเสียงผม  

ผมตั้งใจเดินเฉียดไปใกล้กับสองคนที่กำลังนัวเนียกันอยู่ 

“โอ๊ะ! ขอโทษครับ” แกล้งชนกับไอ้ตัวแสบอย่างแรง จนทำให้ผู้หญิงที่แทบจะสิงมันสะดุ้งผงะออกมามองหน้าผม 

“อ้าว เหนือ โทษที ไม่ทันเห็นว่าอยู่กับเพื่อน...เอ่อ น้องง?” ผมทำเป็นเมินเสียงขู่ของมันแล้วหันไปมองผู้หญิงคนนั้นที่รีบออกจากอ้อมกอดไอ้เหนือ 

“อะ เอ่ออ หวัดดีค่ะ พะ พี่สิงห์ ชะ ชื่อ บิวค่ะ”  

“อ้าวรู้จักพี่ด้วยเหรอครับ” ผมอมยิ้มมองเด็กสาวตรงหน้าที่กำลังยิ้มอย่างเขินอาย  

“รู้จักสิคะ! คะ...ใครบ้างไม่รู้จักพี่สิงห์ พี่สิงห์มากับใครคะ บิวนั่งโต๊ะตรงนั้น ไปนั่งด้วยกันไหมคะ” ผมได้ยินเสียงฮึมฮัมจากคนข้าง ๆ สักแป๊บก็เห็นมันเดินหัวเสียกลับไปที่โต๊ะ อาการหงุดหงิดของมันทำให้ผมหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี 

“ขอบคุณนะครับ แต่พี่มากับเพื่อน ถ้ามีโอกาสพี่จะไปชนแก้วด้วยนะครับ” ผมขยิบตายิ้มให้ผู้หญิงตรงหน้าอีกรอบก่อนจะเดินผิวปากไปห้องน้ำ 

ตลอดคืนนั้นผมนั่งอารมณ์ดีทั้งคืน ผิดกับอีกคนที่นั่งอารมณ์เกรี้ยวกราดอยู่ตรงข้ามผม เหตุผลที่มันอารมณ์เสียน่ะเหรอ... ก็เพราะไม่ว่ามันพยายามจะสนุก พยายามจะดีลกับสาวคนไหน ผมก็จะพยายามขัดตลอด  

ที่เห็นจะทำให้ผมอารมณ์ดีที่สุดก็คือ ตอนที่มันนั่งมองสาวคนหนึ่งที่อยู่อีก 2 โต๊ะถัดไป ผมปล่อยให้มันชะล่าใจ จนแน่ใจแล้วว่าสาวเขาสนใจจะสานต่อกับมันแน่ ๆ ผมเลยหันไปที่โต๊ะดังกล่าว แล้วแกล้งยกแก้วชนกับผู้หญิงคนนั้น เท่านั้นแหละสาวที่มันเล็งไว้เดินมาที่โต๊ะขอชนแก้วกับผมโดยที่ผมไม่ต้องแนะนำตัวอะไรเลยด้วยซ้ำ 

แล้วเหตุการณ์ก็วนอยู่อย่างนี้ 3-4 รอบจนมันโกรธจนไม่รู้จะโกรธผมยังไง ลุกเดินหนีผมไปเข้าห้องน้ำ หึ ๆ ผมจะใจดีให้เวลาเด็กน้อยมันสงบสติอารมณ์สักหน่อยละกัน... 

ผมกะเวลาสักพักจะลุกไปเข้าห้องน้ำดูมันสักหน่อย แต่ไอ้นัทดันโวยวายขึ้นมาก่อน 

“แม่ง พี่เจษดูดิ! ไอ้เหนือทิ้งผมอีกแล้ว มันส่งข้อความมาว่า กลับก่อนนะ พอถามว่าไปกับใคร มันก็ส่งสติกเกอร์กวนตีนแบบมีลับลมคมในมาให้!!!” 

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ มึงก็ปล่อยมันไป โต ๆ กันแล้ว” ไอ้เจษลูบหัวปลอบใจรุ่นน้องมัน 

ผมได้แต่นั่งกัดฟันด้วยความหงุดหงิด ปล่อยให้เผลอไม่ได้เลยใช่ไหม! 

ครั้งหน้า!! แม้แต่ไปเข้าห้องน้ำมึงก็อย่าหวังจะได้ไปคนเดียว!!! 

.....TBC..... 

 

พี่สิงห์!!!! แกล้งน้องเพราะชอบน้องใช่ไหม!! 

ทุกคนรู้! แฟนคลับรู้! 

#ยอมอย่างสิงห์ 

พูดคุยตามนิยายได้ที่ 

Twitter: karinrumpa  

FB: karinrumpa  

ความคิดเห็น