ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter6 : เด็กมาง้อ (2)

ชื่อตอน : Chapter6 : เด็กมาง้อ (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2563 13:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter6 : เด็กมาง้อ (2)
แบบอักษร

 

“ยัยตะวัน แกต้องไปขอโทษคุณวินเดี๋ยวนี้เลย!”

 

“ทำไมฉันต้องขอโทษ เขาต่างหากล่ะที่สมควรขอโทษฉัน”

 

“ตะวันฟังฉัน ฉันเข้าใจนะว่าแกกำลังโมโห แต่แกจะไปว่าคุณวินแบบนั้นไม่ได้ แกไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าเด็กที่โตมาอย่างโดดเดี่ยวไม่มีใครสนใจอย่างคุณวินน่าสงสารแค่ไหน!”

 

ณดาที่รับรู้เรื่องราวของครอบครัวมาวินทนไม่ไหวจึงพูดออกไป ส่วนตะวันเมื่อได้ยินประโยคหลัง เธอก็หันไปสบตาเพื่อนด้วยความแปลกใจ

 

“แกหมายความว่าไงณดา”

 

“แกอาจจะมองว่าคุณวินเป็นคนรวย ฐานะดีน่าอิจฉา แต่แกรู้ไหมว่าตอนเด็กๆไม่เคยมีใครอยู่เคียงข้างคุณวินสักคน ทั้งคุณมานพและคุณมินตราต่างก็เอาแต่ทำงานกันทั้งคู่ คุณวินไปโรงเรียนถูกเพื่อนแกล้งกลับมาจะบอกพ่อแม่ก็ไม่มีใครสนใจ พอโตมาหน่อยคุณวินอยากจัดงานวันเกิดก็เลยชวนพ่อกับแม่ให้เป่าเค้กด้วยกัน แต่แกรู้ไหมว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้น วันนั้นคุณมานพทะเลาะกับคุณมินตราหนักมากจนคุณมินตราหลุดปากพูดออกมาว่าจะหย่าและเชิญคุณมานพเสวยสุขบนกองเงินกองทองกับลูกชายโง่ๆไม่เอาไหนต่อไป”

 

ตะวันได้ฟังก็เหมือนมีบางอย่างเคลื่อนมาจุกตรงลำคอ นัยน์ตาเธอเริ่มร้อนผ่าว ขนาดเธอเป็นคนนอกไม่ใช่มาวินเธอยังรู้สึกแย่ แล้วเขาที่เป็นลูกชายล่ะ

 

“แต่เท่าที่เห็นวันนี้คุณมินตราก็ดูจะรักคุณวินนะแก”

 

“ก็เพิ่งมาบอกว่ารักลูกเอาในวันที่คุณวินมีงานดีๆทำแล้วนี่แหละ ตอนเด็กๆที่คุณวินสอบไม่ผ่านเรียนไม่เก่ง คุณมินตราก็เอาแต่กดดันลูกสารพัด”

 

ตะวันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ประเด็นนี้เธอเข้าใจดี สังคมผู้ปกครองส่วนใหญ่เป็นกันเยอะ มักอวดลูกอวดหลานและให้ความสำคัญกับเกรดเฉลี่ยของลูกๆจนบางครั้งอาจละเลยถึงความสุขของคนเป็นลูกไป

 

“แล้วทีนี้แกรู้ตัวหรือยังตะวันว่าตัวเองพูดบ้าอะไรออกไป” ณดาเตือนสติเพื่อนอีกครั้ง ตะวันหันกลับไปหาเพื่อนก่อนจะบีบมือเล็กราวกับขอกำลังใจ

 

“เย็นนี้แกไปทำงานบ้านคุณมานพใช่ไหม ฉันแวะไปด้วยคนนะ”

 

 

มาวินนอนก่ายหน้าผากคิดวนเวียนเรื่องเมื่อตอนกลางวันซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำพูดของเด็กสาวคนนั้นยังคงฝังอยู่ในหัวไม่ยอมหลุดออกไปไหน

 

‘มากไปแล้วนะคุณ เป็นผู้ใหญ่แล้วก็หัดรู้จักควบคุมอารมณ์ตัวเองหน่อยสิ ไม่ใช่โมโหแล้วมาพาลคนอื่นเพราะแบบนี้ไงแม่ถึงไม่รักน่ะ!’ 

 

นัยน์ตาคู่คมบัดนี้แดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้มาหนักหน่วง มาวินไม่ใช่คนใจเสาะหรือขี้แย เจอปัญหาหนักแค่ไหนก็ไม่มีใครเคยเห็นน้ำตาของเขา จะมีก็แค่เรื่องเดียวก็คือเรื่องของคุณมินตรา แม่แท้ๆที่ไม่เคยแสดงความรักต่อเขาเลยแถมยังทิ้งเขากับพ่อไปหาผู้ชายคนอื่น ปัญหานี้ปัญหาเดียวที่ทำให้มาวินร้องไห้จนตาบวมเป่ง

 

20ปีที่แล้ว 

 

“ตื่นได้แล้วมาวิน แม่บอกให้แกตื่นได้แล้ว!” มินตราก้าวพรวดเข้ามาในห้องนอนของลูกชายพร้อมกับดึงผ้าห่มผืนหนาออกจากร่างเล็กๆของเด็กชายรูปร่างผอมบาง แต่เพราะเมื่อคืนมาวินต้องอ่านหนังสือจนดึกจึงทำให้เด็กชายง่วงจนอยากนอนต่อ สองมือเล็กยึดผ้าห่มไว้โดยอัตโนมัติซึ่งนั่นทำให้ผู้เป็นแม่ถลึงตาใส่ด้วยความโมโห “มาวิน แม่บอกให้แกตื่นเดี๋ยวนี้!” 

 

“ใจเย็นเถอะคุณ วันหยุดแท้ๆให้ลูกนอนพักบ้างก็ไม่เห็นจะเป็นไร” 

 

“เพราะมีพ่อเฮงซวยอย่างคุณน่ะสิ มาวินถึงได้ขี้เกียจไม่เอาไหนแบบนี้!” มินตราหันมาตวาดใส่มานพผู้เป็นสามีก่อนจะหันกลับไปหาลูกชายที่ยังนอนคลุมโปง “ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้มาวิน ลุกไปอ่านหนังสืออย่ามัวแต่ขี้เกียจ! แม่บอกให้ลุกขึ้นมาไง!!” 

 

 

================================ 

ขอย้อนความหลังสักเล็กน้อยนะคะ จะได้รู้กันว่าพี่วินเคยเจอกับอะไรมาบ้าง 

ความคิดเห็น