ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 8 อ้อมกอดของบอส

ชื่อตอน : ตอนที่ 8 อ้อมกอดของบอส

คำค้น : ไออุ่นของตะวัน ไออุ่น ตะวัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2563 10:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 8 อ้อมกอดของบอส
แบบอักษร

ตอนที่ 8 

พอบอสขับรถออกมาจากร้าน ผมก็หลับตามาตลอดทาง ผมไม่แน่ใจว่าบอสขับรถออกมาได้ไกลแค่ไหนแล้ว ผมรู้สึกเวียนหัว จนอยากจะอ้วกออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะเหล้าสาเกก็ต้องเป็นเพราะกินเยอะเกินไป ในหัวมันโคลงเคลงไปหมด พะอืดพะอมอยู่นานจนทนไม่ไหวอีกต่อไป ทั้งๆ ที่พยายามกลั้นให้ถึงที่สุดแล้ว  

“บะ บอสครับ ผะ ผมจะอ้วกกกก” ผมรีบบอกบอสให้รู้  “หยุดรถให้หน่อยครับบอส ผมคลื่นไส้ จะอ้วก” บอสผ่อนความเร็วลงแล้วเข้าไปจอดข้างทาง ผมรีบเปิดประตูวิ่งลงไปอ้วกข้างทางที่เป็นพงหญ้าทันที 

“ไหวมั้ย” บอสเดินตามลงมาแล้วยื่นขวดน้ำให้ จากนั้นก็ลูบหลังผมเบาๆ 

“ไหวครับ” ผมบอกออกมาก่อนจะรับน้ำมาบ้วนปาก และล้างหน้า 

“หน้าซีดขนาดนี้ยังบอกไหวอีกเหรอ เดี๋ยวคืนนี้ยังไม่ต้องไปเอารถ ไปนอนที่คอนโดผมก่อนก็แล้วกัน อีกไม่ไกล” บอสมองหน้าผม แล้วบอก  

“ครับ” ผมตอบรับ ในตอนนี้ผมอยากจะนอนพักแล้ว  ทั้งเวียนหัวทั้งเพลีย  

จากนั้นบอสก็ขับรถมาเรื่อยๆ ผมนอนหลับตามาตลอดทาง อาการพะอืดพะอมดีขึ้นหลังจากที่อ้วกออกมา ผมเผลอหลับไป ตื่นอีกที่ตอนที่บอสมาสะกิดแขนเรียก 

“ถึงแล้ว ไหวมั้ย” บอสเปิดประตูฝั่งผมแล้วปลุกผมให้ตื่น  

“ไหวครับ” ผมมองไปรอบๆ เป็นลานจอดรถ ที่ไม่คุ้นเคย จากนั้นก็ลงจากรถ แล้วบอสก็พาผมเดินไปที่ห้อง ซึ่งผมไม่รู้ว่าที่นี้อยู่แถวไหน  

พอเข้ามาในห้องพัก บอสก็เดินหายเข้าห้อง ผมจึงมองไปรอบๆ เพื่อสำรวจ ห้องของบอสกว้างมาก ตกแต่งในสไตล์ที่เรียบง่ายแต่หรูหรา สะอาดสะอ้าน มองดูแล้วสบายตา โทนสีขาวตัดน้ำเงินของผนังห้องบ่งบอกว่าเจ้าตัวเป็นคนรักสะอาดและเจ้าระเบียบพอสมควร ซึ่งตามบุคลิกของบอสก็เดาได้ไม่ยากว่าชอบแต่งห้องสไตล์ไหน ผมจะแปลกใจมากกว่าถ้าบอสแต่งห้องด้วยโทนร้อนแรง  

ผมเกือบลืมโทรไปบอกที่บ้าน  พอคิดขึ้นได้ก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาพ่อทันที รอสายไม่นานพ่อก็รับ 

“พ่อครับ พี่เอกกลับบ้านหรือยังครับ” ผมถามพ่อ 

(“เจ้าเอกกลับไปแล้ว มีอะไรหรือเปล่าอุ่น”) พ่อถามกลับมา 

“วันนี้ผมคงกลับไปเอารถที่ร้านเนื้อย่างไม่ได้ พอดีติดธุระด่วนน่ะครับ แล้วคงไม่ได้กลับไปนอนบ้านนะครับ” ผมบอกพ่อ 

(“อ๋อ เดี๋ยวพ่อไปเอาให้ กุญแจสำรองอยู่ที่เดิมใช่มั้ยลูก”) พ่อเป็นคนที่ใจดี แล้วก็พร้อมจะช่วยเหลือเสมอเวลาที่ผมต้องการ  

“ขอบคุณครับ กุญแจอยู่ที่เดิมครับ” ผมตอบกลับไป 

(“โอเค งั้นแค่นี้ก่อนนะ พ่อกำลังจะปิดร้าน”) พ่อบอกกลับมา 

“ครับ” ผมวางสาย ก็เห็นว่าบอสมายืนอยู่ข้างๆ ตอนไหนไม่รู้ พร้อมกับขมวดคิ้วสงสัย 

“ผมโทรบอกที่บ้านครับ” ผมหันไปบอก  

“ไปอาบน้ำ แล้วเข้านอนได้แล้ว” บอสบอกกับผม ก่อนจะเดินนำไปที่ห้องนอน แล้วพาไปที่ห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอน พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นว่าบอสเตรียมผ้าเช็ดตัว ชุดนอนและแปรงสีฟัน ไว้ให้แล้ว 

“ขอบคุณครับ” ผมบอก ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำ เปลี่ยนชุดนอน แล้วเดินออกมายืนคว้างอยู่หน้าประตูห้องน้ำ เพราะผมไม่รู้ว่าบอสจะให้ผมนอนตรงไหน ก่อนจะได้ยินเสียงบอสเรียก 

“มานอนได้แล้ว เดี๋ยวผมจะไปอาบน้ำ คุณนอนฝั่งนี้” บอสบอกกับผมก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ผมมองหาชุดที่นอน เผื่อมีผ้าห่มอีกสักผืน ผมจะได้เอาไปนอนที่ห้องรับแขก แต่ไม่มีเลย เตียงออกจะกว้างมีผ้าห่มแค่ผืนเดียวกับหมอนอีก 2 ใบ ผมก็เลยขึ้นไปนอนอีกฝั่ง พอหัวถึงหมอนผมก็หลับทันที เพราะอาการเวียนหัวดีขึ้นจนเกือบปกติแล้ว  

&&&&&&&& 

พี่อัฐกลับมาที่ห้องของเราแล้ว คราวนี้พี่อัฐมาคนเดียวไม่ได้พาเขามาด้วย ผมวิ่งเข้าไปหาแล้วกระโดดกอด ด้วยความคิดถึง แต่พี่อัฐไม่ได้กอดตอบกลับมา หัวใจของผมแทบสลาย พี่เขาหมดรักผมแล้วจริงๆ แววตาที่เคยมองมาด้วยความเอ็นดู คำพูดหวานๆ ที่คอยกรอกหูทุกวัน มันจะไม่มีวันนั้นอีกแล้วใช่ไหม  

“ผมคิดถึงพี่ใจจะขาดอยู่แล้ว” ผมบอกกับพี่อัฐ แต่ผมกลับได้เพียงสายตาเย็นชากลับ 

“พี่แค่จะมาเก็บของ” พี่อัฐบอกกับผม 

“พี่จะไปไหน ผมไม่ให้ไป” ผมกอดพี่อัฐเอาไว้แน่น 

“ไออุ่นลืมพี่ไปเถอะนะ เรื่องของเรามันจบแล้ว” พี่อัฐบอกอีก เป็นการย้ำเตือนว่าเขาหมดรักผมแล้วจริงๆ ไม่เหลือแม้เศษเสี้ยวให้คนอย่างผมมีความหวังอีกต่อไป ว่าเขาจะกลับมา หัวใจของผมในตอนนี้มันยิ่งกว่าแหลกสลาย ความเจ็บปวดมันยิ่งกว่าวันที่พี่อัฐพาผู้หญิงคนนั้นมาที่ห้องแล้วบอกเลิกผม เพราะในวันนั้นผมทั้งโกรธและคิดว่าพี่อัฐไม่จริงจังหรอก ผมเลยงอนแล้วขนของกลับไปอยู่ที่บ้านไม่นานพี่อัฐก็ต้องมาง้อเหมือนทุกครั้ง พี่อัฐรักผมมากและขาดผมไม่ได้ เรารักกันมาเกือบ 4 ปี กับผู้หญิงที่เจอกันแค่ไม่กี่เดือน เข้าจะรักเธอได้มากกว่าผมได้ยังไง นอกจากความรักที่มีต่อกันเรายังมีความผูกพันที่จะเชื่อมให้เราทั้งคู่กลับมาคบกันต่อได้อีก….  

แต่มันไม่เป็นอย่างที่ผมคิด พี่อัฐหมดรักผมแล้วจริงๆ เขามีคนอื่นแล้ว มีเพียงผมที่เดินย่ำอยู่กับที่ไม่ยอมไปไหนกับความฝันลมๆ แล้งๆ น้ำตาของผมไหลออกมาเมื่อไม่มีความหวังอีกแล้ว 

“พี่ไม่รักผมแล้วเหรอครับ แต่ผมรักพี่นะ ผมรักพี่มากนะครับ กลับมาเถอะนะ ต่อไปผมจะตามใจพี่ทุกอย่าง จะไม่งอน ไม่ทำให้พี่รำคาญ พี่อยากให้ผมเป็นคนยังไงผมก็จะเป็นให้พี่ทุกอย่าง ขอแค่อยู่กับผม อย่าไปได้ไหม ผมขาดพี่ไม่ได้” ผมพยายามขอร้องอ้อนวอนทั้งน้ำตา ใจของผมแหลกสลายไม่มีชิ้นดี ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะได้ยินเสียงร้องสะอื้นของตัวเอง ผมถึงรู้ว่าผมฝันไป แต่ใจของผมตอนนี้มันรู้สึกไม่ต่างกับในฝัน เพราะฝันร้ายกับความเป็นจริงผมก็ไม่มีเขาอีกแล้ว ผมร้องไห้อยู่อย่างนั้นแม้จะตื่นแล้วก็ตาม ผมได้ยินเสียงของบอสชัดที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา 

“ลืมเขาเถอะนะ เขาไม่กลับมาแล้ว” วงแขนที่กอดกระชับแน่น ทำให้ผมรู้สึกเหมือนถูกปลอบประโลม แต่ความหดหู่ภายในใจไม่ได้หายไปแม้แต่น้อย  ผมร้องไห้หนักกว่าเดิม 

“รักเขามากใช่ไหม” บอสคลายอ้อมแขน แล้วมองมาที่ผม ผมพยักหน้ารับทั้งน้ำตา บอสมองหน้าแล้วเช็ดน้ำตาให้ผม แล้วก็ทำในสิ่งที่ผมคิดไม่ถึง เขาก้มลงมาจุมพิตที่ริมฝีปากของผมแต่ไม่ได้ล่วงเกินไปมากกว่านั้น ไม่นานบอสก็ถอนริมฝีปากออกมา แล้วพูดกับผมต่ออีกว่า 

“ต่อจากนี้ไป…ห้ามรักเขา” บอสดึงผมเข้าไปกอดเอาไว้แน่น กดหน้าผมให้ซุกไปที่อกแกร่งของเขา มันเป็นอ้อมกอดที่ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย จนไม่ต้องกลัวอะไรแล้วถ้ามีคนๆ นี้อยู่ข้างๆ ถ้าในวันข้างหน้าผมเจอเรื่องร้ายๆ คนๆ นี้ก็พร้อมจะปกป้อง…. 

&&&&&&&& 

ผมตื่นขึ้นมาก็พบว่าเหลือแค่ผมคนเดียวที่ยังนอนอยู่บนที่นอน เมื่อคืนผมฝันซ้อนฝัน ในช่วงแรกผมฝันเห็นพี่อัฐมาบอกเลิก ผมร้องไห้ขอร้องแทบตายแต่เขาก็ไม่แคร์ ในเวลาต่อมาผมฝันถึงบอส แต่การฝันถึงบอสครั้งนี้ทำให้ผมอึ้งกับการกระทำของบอสคือ บอสจุ๊บผม กอดและปลอบใจผม คนเย็นชาอย่างบอสจะกล้าทำแบบนั้นกับผมได้ยังไง มีแค่ฝันเท่านั้นแหล่ะที่จะเป็นไปได้ ทุกวันนี้พูดกับผมยังนับคำได้เลย ผมเหลือบไปเห็นนาฬิกาเป็นเวลา 6 โมง แล้วบอสหายไปไหน ผมลุกจากเตียงแล้วเดินออกไปห้องรับแขก ไม่เจอบอส แต่พอเดินไปอีกห้อง ก็เห็นว่าบอสออกกำลังกายอยู่ ผมจึงเดินเข้าไปหา 

“สวัสดีตอนเช้าครับ” ผมเอ่ยทักทายก่อน บอสในชุดเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้น หุ่นเหมือนรูปปั้นหันมาสบตาเข้าพอดี ยิ่งทำให้ผมนึกถึงภาพเมื่อคืน แม้จะเป็นแค่ฝันก็เถอะ ทำเอาผมหน้าร้อนวูบวาบขึ้นมาทันที 

“ตื่นนานยัง” บอสถามกลับ ในขณะที่ยังออกกำลังกายอยู่ 

“เพิ่งตื่นครับ ไม่เห็นใครก็เลยเดินตามหา” ผมพยายามวางตัวให้เป็นปกติ เพื่อกลบความประหม่า “วิวสวยดีนะครับ” บอสแค่ยิ้มตอบกลับมา 

ในตอนนี้ผมค่อนข้างมั่นใจว่าเมื่อคืนผมแค่ฝันไป บอสไม่มีปฏิกิริยาที่ต่างไปจากเดิมเลย ปกติทุกอย่าง ผมถอนหายใจโล่งออกมา เพราะผมคงจะอายมาก ถ้าผมร้องไห้ต่อหน้าบอสเพราะเรื่องของพี่อัฐอีก และผมคงอายมากกับจูบของบอส แค่คิดมันก็ทำให้ผมไม่กล้ามองหน้าบอสแล้ว ผมเดินไปนั่งลงที่โซฟา มองผ่านกำแพงกระจกใสออกไปนอกห้อง เห็นดวงตะวันสีส้มกำลังโผล่ขึ้นจากขอบฟ้า แสงสีทองกำลังส่องทอประกายทะลุผ่านก้อนเมฆสีดำก้อนใหญ่ ฝูงนกบินออกหากิน ผมชอบแสงตะวันในตอนเช้า มันเหมือนการเริ่มต้นชีวิตใหม่ การก้าวไปข้างหน้า การสู้กับชีวิต ถึงแม้ไม่รู้ว่าจะแพ้หรือชนะก็ตาม ผมนึกถึงแววตาเย็นชาของพี่อัฐในความฝัน มันว่างเปล่าและไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เขาเลือกเดินออกไปจากชีวิตผมแล้ว ถึงแม้เขาจะไม่เห็นค่า แต่ผมจะไม่ยอมดูถูกตัวเองเด็ดขาด สักวันผมจะต้องเข้มแข็งและก้าวไปข้างหน้าโดยที่ไม่มีเขา ไม่มีแม้แต่ในใจของผมอีกต่อไป....  

“คิดอะไรอยู่ หืม” บอสลงมานั่งข้างๆ แล้วถาม 

“คิดถึงชีวิตครับ” ผมบอกแต่ไม่ได้มองหน้า ก็บอสมานั่งใกล้ขนาดนี้ ผมก็ประหม่าสิ 

“ยังไงหล่ะ” บอสจ้องหน้าผม แม้ว่าจะมองแค่หางตาแต่ผมก็เห็นว่าบอสกำลังจ้องผม ความร้อนของใบหน้าแผ่กระจายไปถึงหู 

“การเริ่มต้นใหม่ การก้าวไปข้างหน้า การสู้ชีวิต ประมาณนี้หล่ะครับ” ผมบอกกับบอส แล้วทำท่าจะลุกขึ้น แต่บอสจับมือผมไว้  

“จะรีบไปไหน ยังอธิบายไม่เคลียร์” บอสบอกขณะที่ยังจับมือของผม เลือดทั้งหมดในร่างกายมารวมกันที่หน้าของผมหมดแล้ว ผมไม่กล้าขยับ แต่สายตามองมาที่มือของบอสที่จับมือของผมเอาไว้แน่น 

“เอาไว้วันหลังจะเล่าให้ฟังครับ ผมจะไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน เดี๋ยวสาย เมื่อวานผมวางแปลนไปได้แค่ห้องเดียวเอง วันนี้ต้องเร่งมือ เดี๋ยวเสร็จไม่ทันงานแต่งครับ” ผมบอก  

“ผมจะให้ธีร์รับงานนี้ต่อ เราไม่ต้องทำหรอก” บอสบอกกับผม 

“ได้ไงล่ะครับ ผมตั้งใจขนาดนี้แล้ว บอสจะมายกให้พี่ธีร์ทำแทนผมได้ยังไง ผมไม่ยอมหรอก ขอผมทำนะครับบอส ผมอยากทำงานนี้ นะคร้าบบบ” ผมทำเสียงอ้อน  

“อื้ม…งั้นก็ตามใจ” บอสบอกออกมา ผมก็เลยส่งยิ้มหวานให้ทันทีที่ผมได้รับคำตอบที่พอใจ 

“ชุดทำงานแขวนอยู่ในตู้ ชุดไหนใส่ได้ก็ใส่ไปก่อน ของใช้ที่อยู่บนโต๊ะ ใช้กับผมได้ทุกอย่าง” บอสบอกก่อนจะปล่อยมือให้ผมไปอาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน 

“ขอบคุณครับบอส” ผมบอกก่อนจะเดินออกไป 

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว ผมก็มานั่งรอบอสที่ห้องรับแขก ผมอยากจะช่วยอะไรเล็กๆ น้อยๆเพื่อเป็นการตอบแทนที่บอสใจดีกับผม แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้ อยากจะชงกาแฟก็เป็นเครื่องชงที่ผมใช้ไม่เป็น อยากจะทำอาหารก็ไม่มีของสดติดตู้เย็น ผมได้แต่นั่งรออย่างเดียว 

**************************** 

ความคิดเห็น