ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ครบตี้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 874

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2563 09:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ครบตี้
แบบอักษร

จากตอนที่แล้วที่เขาได้ช่วยคนเพิ่มอีก 2 คนนั่นก็คือ ซอนมีและยองฮี ตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ที่ทางเดินหลักของอาคาร

 

"แน่ใจนะว่าทางนี้" เขาหันไปถามมินอาที่บอกให้เขาไปช่วยเพื่อนอีกคนของเธอ ซึ่งเพื่อนเธอคนนี้เป็นพวกคลั่งไคล้วิทยาศาสตร์เอามากๆ และเธอการันตีว่าจะต้องช่วยเขาได้แน่นอน

 

'ก็นะ....มีคนมาช่วยเพิ่มก็ดี' ชีวิตนี้เขาไม่กะจริงจังกับใครทั้งนั้น ขอแค่ปลดปล่อยบ้างก็พอ เรียกว่ารักสนุกแบบไม่ผูกพันธ์จะดีกว่า

 

"น่าจะนะ....ชั้นเองก็ไม่แน่ใจว่าซายะจะอยู่หรือเปล่า.." มินอาพูดอย่างไม่มั่นใจ

 

"ลูกครึ่ง?"

 

"หืออ?....อ๋ออ....ซายะ ควอน ลูกสาวของนักธุรกิจอันดับโลก ยูริโกะ ควอน พ่อเป็นคนเกาหลี ส่วนแม่เป็นคนญี่ปุ่นน่ะ เธออาศัยอยู่กับแม่ที่เป็นหม้ายเพราะพ่อตายเมื่อ 4 ปีก่อนจากอุบัติเหตุ เป็นยัยโอตาคุวิทยาศาสตร์ดีๆนี่เอง" มินอาตอบข้อสงสัยให้เขา

 

"งั้นหรอ....แต่ก็น่าแปลกนะ ทั้งๆที่ด้านล่างพวกมันออกจะเยอะขนาดนั้นแต่ข้างบนค่อนข้างเงียบเลย" เขามองไปรอบๆอย่างแปลกใจ

 

"ก็นะ....คงเพราะพวกมันขึ้นบันไดไม่เป็นด้วยล่ะมั้ง" ซอนมีเอ่ยอย่างติดตลก

 

"ถึงล่ะ" ไม่นานพวกเขาก็มาถึงห้องวิทยาศาสตร์

 

แอ๊ดด วืดดด! หมับบ

 

"ทักทายได้อบอุ่นจริงนะ.." เพียงแค่เปิดประตูห้องก็ถูกไม้ถูพื้นฟาดใส่แบบเต็มแรงไม่มีกั๊ก ถ้าคนรับไม่ใช่เขานี่คงมีสลบ

 

"ซายะ!?"

 

"มินอา!?" ทั้งสองต่างสวมกอดกันอย่างคิดถึง

 

"ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?....เธอไม่ได้โดนกัดนะ.." มินอามองสำรวจซายะไปทั่ว

 

"แล้วเธอล่ะ ทำไมมากับรุ่นพี่และอาจารย์ แถมยังมากับคนแปลกหน้าด้วย?.....เธอไม่ได้บาดเจ็บหรือโดนกัดนะ" ต่างคนก็ต่างถามกันอย่างเป็นห่วง แต่ที่บอกำงได้เลยคือทั้งคู่ดูห่วงกันมาก

 

《ชื่อ:ซายะ ควอน

 

AGI:19

 

STR:13

 

INT:98

 

LUCK:305

 

SKILL:ความทรงจำภาพ(A),พัฒนาไม่จำกัด,พรสวรรค์นักวิจัย(S),พรจากเทพีแห่งปัญญา(EX)

 

ฉายา:ผู้คลั่งไคล้วิทยาศาสตร์,เลสเบี้ยนสายรับ(มินอา)》

 

เห็นสเตตัสของเธอก็ทำให้รู้เลยว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมาะจะอยู่แนวหน้าอย่างแรง แล้วไอ้ฉายา เลสเบี้ยนสายรับ(มินอา) นี่คือตรงๆตัวเลยสินะ ทำไมเขาถึงไม่เห็นของมินอากันนะ?

 

"เอาล่ะๆ....พวกเราต้องรีบออกจากที่นี่ ถ้ายังไม่อยากตายก็ตามมา" เขาขัดทั้งคู่ที่ตอนนี้ดูจะเปลี่ยนจากการถามไถ่ไปเป็นเช็คสภาพร่างกายแล้ว

 

"...มินอา.." ซายะหันหน้าไปหามินอาเชิงถามว่า คนคนนี้ไว้ใจได้หรอ?

 

"อื้มม....หมอนี่ถึงจะเห็นแบบนั้นแต่ก็ไว้ใจได้นะ..." และมินอาก็ดูจะรู้ว่าคู่ขาของตนกังวลเรื่องอะไรจึงได้ตอบออกไปแบบนั้น

 

"คุณยองฮี ขับรถเป็นสินะ"

 

"อะ...เอ้ะ!?" เมื่อถูกถามในขณะที่ไม่ได้ตั้งตัว ยองฮีก็เลยผงะเล็กน้อย

 

"จ่ะ...ขับได้อยู่.." และยองฮีก็ตอบออกมาอย่างมั่นใจ

 

"ดี....เพราะพวกเราจะไปที่ที่ชั้นใช้เป็นที่พักชั่วคราวกัน ถึงระยะทาง 10 กิโลจะไม่ไกลมาก แต่บอกเลยว่าเดินไปไม่ใช่เรื่องที่ดี....สำหรับพวกเธอน่ะนะ" เขาหรี่ตามองพวกเธอและเดินนำไป

 

"ถ้าจะไปเอากุญแจคงอยู่ที่ห้องพักครูน่ะ" ซอนมีเดินมาขนาบข้างเขา

 

"ไม่จำเป็น ชั้นหยิบมาแล้ว" ว่าแล้วเขาก็โชว์พวงกุญแจของรถโรงเรียนให้สาวๆดู

 

"เอ้ะ!?....ตอนไหน?" คงมีเพียงแค่มินอาที่ตกใจ เพราะตอนนั้นเธอเห็นแค่เขาพังประตูและเดินออกมา ยังไม่เห็นทำอะไรเลย

 

"ใครสนกัน....เอาไปซะ" เขายื่นกุญแจให้ยองฮี ซึ่งเธอก็รับไปแต่โดยดี

 

ณ ลานจอดรถ

 

"พวกชั้นต่ำพวกนี้เยอะดีจริงๆ.....น่ารำคาญเป็นบ้า" เขากล่าวอย่างหงุดหงิด ไอ้พวกซอมบี้พวกนี้ก็เยอะอยู่แล้วยังจะมีคนไปให้พวกมันกินเพิ่มอีก โง่จริง

 

"แบบนี้คงไปถึงรถลำบากแล้วล่ะจ่ะ" ยองฮีมองออกไปรอบๆก็เห็นซอมบี้เต็มไปหมด ทุกๆคนจึงได้แต่ถอนหายใจ

 

'จะจัดการพวกมันไม่ได้ยากเลย....แต่ยัยพวกข้างหลังนี่จะตกใจจนแตกแถวหรือเปล่า.....แต่จากที่ดูคงไม่เป็นแบบนั้น'(เนื่องจากเราแต่งให้ตัวละครมีการปรับตัวที่สูงมาก แบบก.ไก่ล้านตัว ทำให้สาวๆไม่ตกใจจนเกินเหตุ)

 

"พอชั้นให้สัญญาณก็วิ่งไปที่รถซะ.....อย่าไปสะดุดอากาศล้มจนถูกกินล่ะ.."

 

"ไม่มีหรอก" ด้วยมุกที่ไม่ขำทำให้สาวๆต่างก็ยิ้มไม่ออก

 

"...ไป!..." ตึกกๆๆๆๆๆ!

 

เมื่อให้สัญญาณเขาก็นำออกหน้าไป ไล่ฆ่าพวกซอมบี้ที่ขวางทางหรือตัวที่เกะกะออกไป ทำให้พวกเธอที่วิ่งตามมาวิ่งได้สะดวก แต่แล้ว.....

 

"กรี๊ดดด! ปล่อยนะ!!" ตุ้บบๆ!

 

ซายะที่ดันถูกดึงเสื้อเอาไว้ร้องลั่นพร้อมกับเอากระเป๋าทุบหัวซอมบี้ไม่หยุด และด้วยเสียงร้องของเธอทำให้ซอมบี้รอบๆมุ่งดป้ามาที่พวกเขาทันที

 

ฉั้วะะๆๆ! ฉูดดดด~

 

เขาพุ่งเข้าไปช่วยซายะและอุ้มเธอมาในอ้อมแขน สัมผัสผิวของเธอนุ่มมากทีเดียว ทั้งยังหน้าอกที่ดันชุดจนกระดุมแทบปรินั่นอีก ไหนจะผมสีชมพูสวยที่มัดทรงทวินเทล และแว่นของเธอทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากทีเดียว

 

ฟุบบ! ตุบบ

 

"ซายะ!" มินอาที่เห็นว่าซายะปลอดภัยก็กอดเธอแน่น

 

"สตาร์ทรถแล้วไปกันได้แล้ว" เขาหันไปบอกยองฮีที่กำลังบิดกุญแจอยู่

 

"เดี๋ยวก่อนครับ!!!" ก่อนที่จะทันได้เหยียบคันเร่ง เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นไม่ไกล

 

"พวกนั้นมัน.." กึดด!

 

มินอากัดฟันแน่นและมองพวกที่วิ่งมาอย่างแค้นเคือง

 

"อาจารย์ห้อง 3-A จูซอกบี..." เสียงของซอนมีทำให้เขาหรี่ตามองพวกมัน

 

"ไปซะ....ชั้นไม่คิดจะรับคนที่ไม่มีประโยชน์ไปด้วย.....และบอกได้เลยว่าไอ้พวกนี้มันเรื่องเยอะ.." คนที่เห็นด้วยกับคำพูดของเขามีมินอา ซอนมีและซายะ ใครๆในโรงเรียนซอกจุนต่างก็รู้ว่าไอ้อาจารย์คนนี้มันเลวระยำแค่ไหน มันใช้ความสนิทกับ ผอ.ทำเรื่องฉุดพวกนักเรียนหญิงไปข่มขืนอย่างหน้าตาเฉย และมินอาเองก็เกือบจะเป็นเหยื่อของมันหากไม่ได้ซอนมีช่วยไว้

 

"ขะ...แฮ่กก...ขอบคุณครับ..." ระหว่างที่ยองฮีกำลังลังเลนั้น จูซอกบีและนักเรียนของมันอีก 6 คนก็มาถึงรถ ตามมาด้วยซอมบี้อีกฝูงใหญ่ ทำให้ยองฮีไม่มีทางเลือกจึงต้องออกรถไป โดยมีสายตาอาฆาตจากมินอาและซอนมีคอยมองพวกมันอยู่ ส่วนเขาก็นั่งเงียบๆข้างๆพวกเธอไป

 

 

จบตอน

 

จบแล้วว บอกแล้วแนวนี้คึกนักแล รูป!!!

 

 

 

ซายะ ควอน เธอเป็นลูกสาวของนักธุรกิจชื่อดังอย่าง ยูริโกะ ควอน พ่อเธอเป็นคยเกาหลี ส่วนแม่เป็นคนญี่ปุ่น อาศัยอยู่กับแม่ที่เป็นหม้ายเพราะพ่อเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเครื่องบินตกเมื่อ 4 ปีก่อน คลั่งไคล้วิทยาศาสตร์ ทั้งยังเป็นคู่เลสเบี้ยนกับซองมินอาอีกด้วย(เป็นตัวละครที่เอามาใช้โดยใช้เนื้อเรื่องในแบบเราเอง)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว