ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter5 : ใกล้ๆไว้ก่อนเดี๋ยวก็หวั่นไหวเอง (4)

ชื่อตอน : Chapter5 : ใกล้ๆไว้ก่อนเดี๋ยวก็หวั่นไหวเอง (4)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 19:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter5 : ใกล้ๆไว้ก่อนเดี๋ยวก็หวั่นไหวเอง (4)
แบบอักษร

 

“รีบกลับกันเถอะตะวัน”

 

“เดี๋ยวสิวิน คุยกับแม่หน่อย”

 

น้ำเสียงหยิ่งยโสของเธอคนนั้นหายเหือดไปแล้วแปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงที่ห่วงหาสุดซึ้ง มาวินหยุดกึกเมื่อได้ยินเธอแทนตัวเองว่าแม่ แต่ไม่นานนักเขาก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

 

“ผมมีแค่พ่อคนเดียว”

 

“มาวิน ลูก!”

 

หญิงคนนั้นได้แต่ตะโกนร้องเรียกชื่อของมาวิน สองขาผ่ายผอมพยายามเดินตามคนเป็นลูกชายแต่ด้วยความแข็งแรงและรูปร่างที่ได้เปรียบกว่ามาวินก็เดินออกไปไกลจนเธอตามไม่ทันแล้ว

 

ตะวันแอบมองชายหนุ่มที่กำลังทำหน้าที่เป็นคนขับรถอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เจอแม่ของเขา มาวินก็ไม่ยิ้มและไม่พูดไม่จาใดๆเลย แม้ว่าตะวันจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขานัก แต่เห็นชายหนุ่มซึมไปแบบนี้เธอก็สงสารอยู่ดี

 

ยิ่งรู้จากณดาว่าแม่ของมาวินนอกใจพ่อของเขาแล้วไปมีผู้ชายคนอื่นตะวันก็ยิ่งสงสาร ในจังหวะที่รถกำลังติดไฟแดงหญิงสาวจึงหยิบขนมกรุบกรอบในกระเป๋าส่งให้ชายหนุ่ม

 

“กินหน่อยไหมคะ ขนมอร่อยๆช่วยให้อารมณ์ดีได้นะ”

 

“อย่ามายุ่งกับผม” มาวินกันฟันตอบจนตะวันสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิต เธอจึงเปลี่ยนเป็นหยิบขนมขึ้นมาหนึ่งชิ้นแล้วยื่นไปจ่อตรงหน้าเขาแทน

 

“เถอะน่า มัวแต่ทำหน้าบูดแบบนี้มันไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นได้หรอก ทานหน่อยนะคะพี่วิน”

 

“ก็บอกว่าอย่ามายุ่งกับผมไง!” มาวินโมโหจะปัดขนมให้ตกพื้นแต่กลับกลายเป็นว่าเขาออกแรงมากไปจนปัดมือเล็กไปกระแทกพวงมาลัยรถเสียงดังปัก ตะวันกัดฟันไล่ความเจ็บ นัยน์ตาขุ่นเคืองหันมองมาวินด้วยความไม่พอใจ

 

เธอเข้าใจเขานะว่ามาวินกำลังอารมณ์เสีย แต่การอารมณ์ไม่ดีแล้วมาลงกับคนไม่รู้อิโหน่อิเหน่อย่างเธอมันไม่เกินไปหน่อยเหรอ ตะวันไม่ยอม

 

“มากไปแล้วนะคุณ เป็นผู้ใหญ่แล้วก็หัดรู้จักควบคุมอารมณ์ตัวเองหน่อยสิ ไม่ใช่โมโหแล้วมาพาลคนอื่นเพราะแบบนี้ไงแม่ถึงไม่รักน่ะ!”

 

มาวินหันขวับมาจ้องหน้าตะวันเพราะประโยคล่าสุดที่เธอพูดออกมามันกระทบกระเทือนจิตใจเขามาก

 

“เออ รู้แล้วว่าแม่ไม่รักแต่ไม่ต้องมาย้ำกันก็ได้ ทั้งชีวิตก็ไม่เคยมีใครรักผมจริงๆสักคนหรอก คนนอกอย่างคุณได้มาเห็นก็คงสมเพชผมมากล่ะสิ สะใจคุณแล้วใช่ไหม! ลงไปเลยนะรีบลงจากรถผมไปเลย!!”

 

“ฉันลงแน่ ฉันเองก็ไม่อยากนั่งรถร่วมกับคนขี้โวยวายแบบคุณหรอก!”

 

ตะวันเปิดประตูลงจากรถไปด้วยความโมโห เธอจึงไม่ได้เห็นว่าภายในรถยนต์สีบรอนซ์เงินตอนนี้กำลังมีผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งร้องไห้อยู่เงียบๆคนเดียวเพียงเพราะคำพูดที่เธอตอกย้ำเขาไปด้วยความโมโห

 

 

==================================

ความคิดเห็น