ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 20

ชื่อตอน : แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2564 07:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 20
แบบอักษร

 

 

 

 แผลงฤทธิ์ ครั้งที่ 20 

  

  

“อี๋! กูจะบ้าตายย” 

ไอ้จอมทำหน้ายี้เต็มที่ ล้างมือกับสบู่เหลวเป็นสิบๆรอบได้ ไอ้ผมที่ยืนรอก็โบกหัวมันไปทีด้วยความหมั่นไส้ 

“ควาย! ทำมาเป็นรังเกียจ! กบตัวแค่นี้มึงจะกลัวทำไมวะ” 

ผมส่ายหน้าเอือมๆ ใส่ไอ้จอม มันล้างมือเสร็จก็เช็ดมือกับกางเกงตัวเองลวกๆ ซกมกที่สุด 

“ก็ถ้ามันตายกูจะไม่ว่า! แม่ง ยังเป็นๆ อยู่อาจารย์ป้าแม่งก็ให้ชำแหละมัน มึงคิดดูสิ! มันดิ้นๆ หยึยๆ อ่ะ กูจิ้มมีดที่ท้องแปบเดียวกระโดดมาเกาะหน้ากูเฉย!” 

  

มึงเล่าซะกูเห็นภาพไอ้นี่… 

  

ใช่ครับ วันนี้ผมเรียนภาคปฏิบัติ จริงๆ อาจารย์แกบอกให้ฝึกชำแหละสัตว์ไว้ เวลาไปทำงานที่อื่นจะได้มีประสบการณ์ ไม่ตื่นตระหนก แต่เผอิญงบประมาณไม่พอไปซื้อซากสัตว์ดีๆ จะเอาปลาจากพวกประมงที่เลี้ยงไว้มาชำแหละเล่นๆ ก็เปลือง ทีนี้มีคนปากดีเสนอเป็น’ กบ’ 

ที่ตอนนี้มีเป็นร้อยๆ ตัวเพราะเด็กประมงขายไม่ออก คนในเมืองไม่นิยมทาน ส่งไปต่างจังหวัดออเดอร์ก็น้อย อาจารย์เลยไปขอเอามาให้พวกผมเรียน ไอ้ผมก็ชิวๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะสงสารน้องกบทั้งหลาย ก่อนจะชำแรงนี่ผมไหว้แล้วไหว้อีกนะ ก่อนเริ่มคาบอาจารย์ก็ให้แผ่เมตตากันด้วย ถึงบางตัวจะตายเพราะขาดแคลนอาหารก็แล้ว แต่บางตัวก็ยังเป็นๆ อยู่ 

วันนี้ผมซาบซึ้งจริงๆ ที่เห็นอวัยวะภายในของกบ (หัวเราะทั้งน้ำตา) 

  

แต่ที่ผมไม่ยี้แบบไอ้จอมเพราะผมมัวแต่สนใจไอ้เพลิงต่างหาก…. 

  

มันโทรมลงไปมาก หน้าตาน่ารักของมันซีดเซียวเหมือนคนไม่ได้นอน แถมยังทำหน้าอมทุกข์ขนาดนั้น ผมไปทักมันด้วยความเป็นห่วงมันก็แค่มองผมนิ่งๆ แล้วเดินจากไป ผมจะตามไปแต่อาจารย์ดันเข้ามาซะก่อน แล้วอาจารย์ก็แบ่งกลุ่มให้ไปชำแหละกบร่วมกัน ไอ้เพลิงก็แยกไปอยู่อีกกลุ่มซะงั้น ผมถามไอ้จอมมันก็บอกให้ผมปล่อยมันไป สนใจแค่วิชาที่เรียนตรงหน้าก่อน 

  

ผมเป็นห่วงเพลิงจัง… 

  

“เวียณ….” 

  

ผมเงยหน้ามองเพลิงที่เดินมาหยุดหน้าห้องน้ำที่ผมกำลังยืนรอจอมอยู่ ผมเดินไปหาเพลิงแต่กลับโดนไอ้จอมจับแขนไว้ 

  

“จอม ปล่อยกู” 

ผมพยายามจะสะบัดแขนมันออกแต่มันกลับทำหน้าเคร่งเครียดส่ายหน้ารัวๆ ไม่ยอมปล่อยอีก อะไรของมันเนี่ย! 

  

“….ไม่ต้องห่วงไอ้จอม กูแค่อยากจะคุย…กับเวียณ” 

ประโยคแรกหันไปบอกไอ้จอมและประโยคหลังหันมาสบตากับผม ตาเรียวเล็กๆ มองผมอย่างเหม่อลอยริมฝีปากที่เคยสดใสกลับคล้ำและซีด ยิ่งทำให้ผมเป็นห่วงมันมากขึ้น 

  

“แปบเดียวนะไอ้จอม กูอยากคุยกับมันจริงๆ” 

ไอ้จอมมันยังคงไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยผม ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่รู้หรอกนะว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเพลิงกับจอม แต่ผมก็ต้องหาคำตอบให้ได้! 

  

ผลั้วะ!  

  

“เหี้ย!”  

  

ผมใช้เข่าเตะเข้าไปที่ท้องจอมแบบออมแรง เอาแค่จุกแปล๊บๆ จอมมันทรุดลงกับพื้นหน้าห้องน้ำ มือกุมที่ท้อง หน้านี่เบี้ยวไปหมด ผมขอโทษขอโพยมันในใจก่อนจะรีบวิ่งมาจับข้อมือเล็กๆ ของเพลิงกระชากตัววิ่งออกไป แต่วิ่งได้ไม่นานก็ต้องเปลี่ยนมาเดินแทน ปวดสะโพกอ่ะT^T 

เราเดินมาหยุดหน้าบ่อน้ำขนาดใหญ่ เป็นที่เลี้ยงปลาสารพัด แต่เห็นว่าช่วงนี้ปลาขาดแคลนเลยไม่ค่อยเห็นมันแหวกว่ายไปมาในน้ำเท่าไหร่ 

  

“เวียณ---” 

  

ฟรึ่บ!  

  

ผมขยับเข้าไปกอดเพลิงลูบหลังมันเบาๆ กระซิบบอกมันไปมาว่าผมคิดถึงมันอย่างโน้นอย่างนี้ ผมรักมันจริงๆนะ มันเป็นเพื่อนคนแรกที่ทักผมตอนเข้ามหาลัยมาใหม่ๆ ทั้งๆ ที่ไม่มีใครมาทักผมเลยเพราะตอนนั้นผมเป็นเด็กเนิร์ดมาก คือเนิร์ดแบบซื่อๆ อ่ะดูเป็นคนน่าเบื่ออ่ะ มีมันคนเดียวที่ชวนผมคุยนั่นคุยนี่ไม่มีหยุดต่อมาไอ้จอมก็เข้ามาเป็นเพื่อนผมด้วยอีกคน เอาเป็นว่า ผมรักมันสองคนมากๆๆๆ 

ตัวของไอ้เพลิงมันสั่นคลอนไปหมด หึๆ คงร้องไห้แน่ๆ มันขี้แยนี่นา แถมยังเป็นคนรักเพื่อนด้วย ผมยิ้มกว้างเลยทีนี้ 

  

  

“เวียณ...เพื่อนเลว 

 

ผมชะงักหลังจากที่กำลังปลอบมันเพราะตัวมันสั่นๆ ผมผละออกจากกอดก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อมันไม่ได้ร้องไห้….แต่กลับตัวสั่นเพราะความโกรธ!

มันกัดฟันกรอด กระชากคอเสื้อนักศึกษาผมแล้วเขย่าสุดแรง!

 

“ไอ้เพื่อนเหี้ย! สำส่อน! มึงมันเลว! แย่งคนที่กูรักไปทำไม! ทั้งๆ ที่มึงก็รู้…รู้ว่ากูชอบเขา ทำไมมึงยังกินของเพื่อนได้ลงคอวะ!!”

ผมเบิกตากว้างมองไอ้เพลิงที่ก่นด่าผมไม่หยุดหย่อน ได้แต่ยืนอึ้งไม่สนใจเสื้อที่เริ่มรัดคอผมเพราะเพลิงมันกำไว้แน่น

“เพลิง….มันเรื่องอะไร---”

“อย่าตอแหล! ไปทำอีท่าไหนละ? อ่อยอากูอีท่าไหน? อากูถึงหลงมึงหัวปักหัวปำไม่สนใจไยดีคนอย่างกู!”

“อา…มึง?”

แล้วผมก็ต้องตกใจอีกรอบเมื่อนึกขึ้นได้ว่า…ไอ้เพลิงเคยบอกกับผมว่าแอบชอบอาตัวเอง แต่มันก็นานพอที่จะทำให้ผมลืมได้ และผมก็ลืมสนิทเลยด้วยซ้ำ!

“เออ! อากู…ก็ผัวมึงคนปัจจุบันไง!”

ผมหน้าซีดเผือด จะขอโทษมันก็คงไม่ทันแล้ว ผมผิดจริงๆ ที่ไปแย่งคนที่เพื่อนชอบ ผมลืมเรื่องสำคัญๆ แบบนี้ไปได้ไง!

“เพลิง…กูขอโทษแต่กู…ไม่อยากเลิกกับเขา”

ไอ้เพลิงมันนิ่ง แต่มือยังกำคอเสื้อผมจนยับย่น ผมแตะที่ไหล่มันเบาๆ

“กูเลิกไม่ได้จริงๆ ...ขอโทษนะ”

 

“รักมากไหม?”  

  

เพลิงพูดแทรกขึ้นมา ผมเงยหน้ามองมันที่ตอนนี้สายตามันกลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย ผมกลืนน้ำลายในลำคอที่แห้งผาก รู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศนี้จนแทบหายใจไม่ออก 

“อืม…กูขอ---” 

  

กริ๊ก!  

  

“มึงไม่ควรเป็นเพื่อนกูเลยจริงๆ”  

“…!!” 

“กูโง่เองที่ทักมึงวันแรก กูโง่เองที่ดีกับมึง กูโง่เองที่ไว้ใจมึง กูโง่เองที่ยอมมึง สุดท้ายเป็นไง…เพื่อนที่ดีที่สุดและไว้ใจที่สุดกลับมาหักหลังแย่งของสำคัญของกูไป!! กูจะมีเพื่อนแบบมึงไปอีกทำไมวะ!” 

“ฮึก….ไอ้เพลิง” 

ผมเริ่มสะอื้นพยายามเข้าไปหาไอ้เพลิงแต่มันกลับปัดมือผมออก กระชับกระบอกปืนในมือที่มันถือมาจ่อที่หน้า ไอ้เพลิงมันคลั่งไปแล้ว ตอนนี้ดวงตามันแดงก่ำ โกรธแค้นผมจนอยากจะฆ่าจริงๆ มือมันสั่นระริกและการจับปืนที่ไม่ถูกวิธีทำให้ผมใจชื้นขึ้นมาหน่อยว่าตัวเองสามารถป้องกันตัวเองให้พ้นจากอันตรายได้ 

ผมเข้าใจมัน และไม่โกรธมันที่จะฆ่าผมด้วย ผมก็ได้แต่ด่าตัวเองที่ทำแบบนั้นกับเพลิง ผมเลวจริงอย่างมันว่านั่นแหละ แต่ตอนนี้ผมต้องกล่อมให้มันวางปืนลงก่อน ไม่งั้นถ้าผมเป็นอะไรไปเฮียซานและตระกูลผมต้องไม่ไว้ชีวิตเพลิงแน่ๆ ที่สำคัญ…ผมยังอยากใช้ชีวิตร่วมกับพี่รอนอีก 

ฟังดูเหมือนผมจะเห็นแก่ตัว แต่ทำไงได้ ผมรักเขาไปแล้ว 

  

“เพลิง…มึงใจเย็นๆ ก่อนนะ ให้กูอธิบายก่อนเถอะ” 

“ไม่ต้อง! กูรู้นิสัยมึงดี มึงรักใครแล้วจะรักเลย มึงไม่ยอมเลิกกับคุณรอนง่ายๆ หรอก!” 

“เพลิง! วางปืนลง มันอันตราย!” 

“หุบปากนะ! มึงไม่ควรมาเป็นเพื่อนกูและไม่ควรเกิดมาเลยด้วยซ้ำ!” 

“ไอ้เพลิง!” 

“ตายๆๆ ไปซะ….!!”  

  

ปัง!  

  

“อึก..!” 

ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง ผมไม่รู้ว่าต่อจากนี้เกิดอะไรขึ้น เห็นแค่ไอ้จอมที่วิ่งหอบมาแต่ไกลตะโกนเรียกไอ้เพลิง แต่วินาทีต่อมากลับเบิกตากว้างเมื่อหันมาสบตากับผม ร่างของผมทรุดตัวลงกับพื้นนอนแน่นิ่งรู้สึกเจ็บแปล๊บที่เอวข้างขวา เอื้อมมืออันสั่นเทาแตะก็นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ สัมผัสได้ถึงความเหนียวเหนอะหนะที่ฝ่ามือและกลิ่นคาวบางอย่าง… 

ตาผมค่อยๆ ปรือลง หูได้ยินเสียงไอ้จอมกำลังโวยวายใส่ไอ้เพลิง ไอ้เพลิงกรีดร้องเสียงดังเหมือนกำลังบ้าคลั่ง 

  

ผมจะไม่โทษมันเลยที่มันทำกับผมแบบนี้ ผมสมควรได้รับบทลงโทษนี้จริงๆ ก่อนที่เปลือกตาผมจะปิดลง ผมเห็นร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคย... 

  

พี่รอนเหรอ?  

  

ดวงตาเรียวยาวดุจพญาเหยี่ยวมองผมนิ่งๆ มือใหญ่เอื้อมมาลูบหัวผมเบาๆ แต่กลับอบอุ่นไม่เหมือนนัยน์ตาพี่รอนที่ดู…มืดมน 

  

“อดทนไว้นะ…คนดี”  

  

แล้วดวงตาผมก็ค่อยๆ ปิดตาลงพร้อมกับน้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม 

  

ความรักของเรา….จบแค่นี้แล้วเหรอ? 

  

พี่รอน 

  

  

  

------------------------------------------------------------------ 

 ชี้แจงโปรดอ่านTT 

เนื่องจากเราบอกตั้งแต่เนิ่นๆแล้วนะคะว่าจะอัพncที่รีดฯ เรายังไม่มีแผนจะติดเหรียญที่ธัญฯ อีกอย่างเราเปิดให้อ่านฟรีแล้วนะคะ ใครมาทีหลังอยากอ่านก็ติดตามอีกเว็บเนาะ ขอโทษที่ทำให้วุ่นวายและขอบคุณคุณคนที่ยังอ่านและเข้าใจเรา ติดตามนิยายเราอยู่ ขอบคุณทุกๆกำลังใจนะคะ ทุกๆคอมเมนท์นะคะ  

ตอนนี้เรากำลังจะสมัครทวิตฯเพื่อให้ทุกคนสามารถเข้ามาสอบถามหรือพูดคุยกับเราได้สะดวกนะคะ ^^  

เขียนตอนนี้ก็แอบกังวล และทางตันมาก มาสั้นหน่อยนะคะT^T แต่จะมาอัพเพิ่มเร็วๆนี้น้า ไม่ให้รอนาน :) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว