ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เริ่มต้นวันสิ้นโลก

ชื่อตอน : เริ่มต้นวันสิ้นโลก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 02:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เริ่มต้นวันสิ้นโลก
แบบอักษร

ผ่านมา 3 อาทิตย์

 

วันนี้เป็นวันปกติ อากาศแจ่มใส เหล่าสรรพสัตว์ออกหากิน ผู้คนไปทำงานไปเรียนตามปกติ โดยไม่รู้เลยว่าทุกๆอย่างจะเปลี่ยนไป.....จนไม่เหลือเค้าเดิม

 

"แฮร่!!!"

 

"กรี๊ดดดดด!!!!"

 

"เหวออ!!"

 

"อ้ากกกก!!! ช่วยด้วย!!" เกิดเหตุการณประหลาดที่ผู้คนเอาแต่ไล่กัดกันเองจนตาย ทั้งคนที่ถูกกัดยังลุกขึ้นมาไล่กัดคนอื่นๆต่อเหมือนในหนังซอมบี้ที่หาได้ทั่วไป

 

"กรี๊ดดดด!! ช่วยด้วยค่ะ!" หญิงสาวคนหนึ่งถูกซอมบี้ลากไปกัดกินสดๆต่อหน้าผู้คน

 

แต่ท่ามกลางความโกลาหล มีบ้นหลังหนึ่งที่สภาพดูไม่เละเทะเลยแม้แต่น้อย

 

ภายในบ้านของนูระ

 

"อึกก!...อ่าา..." นูระฟื้นขึ้นมาจากการถูกทำให้หลับอย่างงัวเงีย

 

'..สเตตัส...'

 

《ชื่อ:มากามิ นูระ

 

เผ่าพันธ์:เอลเดอร์ กริม(สายเลือดแท้)

 

AGI:117

 

STR:133

 

INT:209

 

LUCK:??

 

SKILL:ตรวจสอบขั้นสุดยอด,พัฒนาไร้สิ้นสุด,แกร็ปส์ ฮาร์ต,กระชากวิญญาณ,ดูดพลัง,เนตรพิพากษา,ลักษณ์แท้จริง

 

ฉายา:ผู้แหกกฎเกณฑ์,ผู้ย้อนเวลา,จ้าวแห่งความตาย,ยมทูต》

 

'หืออ?....เพิ่มมาเยอะเลยแฮะสเตตัสเนี่ย....!?'

 

กว่าจะรู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองกลายเป็นอะไรสักอย่างก็ผ่านไปพักนึง

 

"กลายเป็นตัวอะไรไปแล้วนะ" น้ำเสียงของเขาผสมปนเปกันจนแยกไม่ออกว่าชายหรือหญิง ทั้งยังแหบแห้งจนน่าขนลุก

 

"ต้องเป็นเพราะสกิลไหม่นั่นแน่ๆ" ว่าแล้วเขาก็ลองจิ้มไปที่สกิลลักษณ์แท้จริง

 

《ลักษณ์แท้จริง:ทำให้เจ้าของสกิลกลับสู่รูปลักษณ์แห่งกริม ในรูปลักษณ์แห่งกริมจะเพิ่มพลังทั้งหมดเป็น 3 เท่า การโจมตีทั้งทางกายภาพหรือเวทย์มนต์ไม่อาจทำอันตรายได้ยกเว้นการโจมตีทางพลังวิญญาณและพลังจิตขั้นสูง》

 

"อย่างที่คิด ถ้าจะปิด...?" แค่เขาพูดว่าปิด ร่างของเขาก็กลับสู่รูปลักษณ์มนุษย์ทันที ทั้งยังดูสูงขึ้นและมีกล้ามเนื้อมากขึ้นด้วย

 

"แบบนี้นี่เอง....พอเข้าใจล่ะ.." เขาสะบัดมือเพื่อทำความสะอาดบ้านและสวมชุดของผู้ฝึกพลังทันที พร้อมกับจินตนาการให้มันกลายเป็นชุดลำลอง

 

แอ๊ดด

 

"แฮร่!!!" วืดดด!

 

ทันทีที่เขาเปิดประตูเพื่อออกจากบ้านนั้น ซอมบี้ตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหมายจะกัดเขาแต่เขาหลบได้

 

"นี่ชั้นหลับไป 3 อาทิตย์เลยเนี่ยนะ!?...อะไรจะขนาดนั้น.." วืดดด! หมับบ

 

ซอมบี้อีกตัวก็พุ่งเข้ามาหาเขา เขาหลบและจับหัวมันไว้ พร้อมกับ.....

 

ผั้วะ! ฉูดดด

 

เอาซอมบี้ที่ขับไว้ฟาดใส่ซอมบี้อีกตัวจนร่างพวกมันขาดออกจากกัน เขานั้นหารู้ไม่ว่าความรู้สึกนึกคิดและประสบการณ์การต่อสู้ต่างๆนั้นได้รับมาจากผู้ชายที่เขาเจอในตอนนั้นส่วนหนึ่ง ทำให้ตัวเขานั้นไม่ว่าจะเจออะไรก็สงบนิ่งได้อย่างน่าประหลาดใจ

 

"อ่อนแอโคตรๆ...จำได้ว่าตอนที่เกิดเหตุการณ์นี้ไหม่ๆชั้นเอาตัวแทบไม่รอดเพราะซอมบี้พวกนี้ด้วยนี่..." เขานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในตอนเป็นเคอติส ในตอนนั้นเขาแทบจะเอาตัวไม่รอดเพียงเพราะซอมบี้ตัวเดียว แล้วมาดูตอนนี้สิ ในตอนนี้เขาสามารถฆ่าซอมบี้ได้ด้วยการเหวี่ยงแขน(อะไรจะเวอร์วังแท้)

 

"คิดแล้วก็สมเพชตัวเองที่ไปช่วยไอ้พวกสารเลวนั่น" เขาได้ส่ายหน้า ถามว่าเขาแค้นมั้ยน่หรอ? ก็แค้นแหละ แถมยังเป็นแผลฝังใจด้วย คราวนี้คงต้องเด็ดขาดจริงๆซะแล้ว

 

"สูดดด....ฮ่าาห์..." เขาหลับตาลงและสูดหายใจเข้าไปเต็มปอด กลิ่นเลือดและกลิ่นอายความตายกระจายคลุ้งไปทั่วบริเวณทำให้เขารู้สึกดีไม่น้อย

 

"ได้เวลาที่โลกจะเปลี่ยนแปลงแล้วล่ะนะ" เขาเอ่ยอย่างเรียบนิ่ง สายตาของเขาเย็นเยียบลง ดวงตาราวกับคนตาย ไม่มีความรู้สึก ไม่สนสิ่งใดนอกจากตนเอง นั่นคือสิ่งที่เขาเป็นในตอนนี้

 

"แฮร่--" ฉั้วะ! แปะๆ

 

ก่อนที่จะทันได้ขยับ ซอมบี้ตัวนั้นก็หัวขาดกระเด็น ที่มือเขามีเลือดของมันหยดลงพื้น

 

"น่ารำคาญจริง...พวกชั้นต่ำพวกนี้.." ซอมบี้ที่เขาเห็นมีอยู่ประมาณ 10-20 ตัว ได้

 

"คงต้องไปดูที่โรงยิมสักหน่อย ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะได้คุณยุนอามาเป็นกำลังรบด้วย.." เขาเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับฝูงซอมบี้นับสิบด้วยตัวคนเดียว

 

ฉั้วะ!

 

ผั้วะๆๆ! ฉูดดด

 

เสียงการต่อสู้ ไม่สิ การฆ่าฝ่ายเดียวดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ซอมบี้หลายสิบตัวเริ่มตกตายไปทีละตัวๆ ทั้งบางตัวยังถูกเขาจับแยกส่วนแขนและขาเพื่อฟาดใส่ซอมบี้อีกตัว เป็นการกระทำที่ไม่อาจเรียกได้ว่ามนุษย์จะกระทำได้

 

คว้ากกก! ฉูดดด แปะ แปะๆ

 

"หมดแล้วหรอ?.....ช่างเถอะ" ตุบบๆ

 

ซอมบี้ตัวสุดท้ายถูกเขากระชากจนหัวขาดทั้งยังกระชากเอากระดูกสันหลังมันติดมาด้วย และเขาก็มุ่งหน้าไปที่โรงยิม

 

ณ โรงยิม

 

"แฮร่!!" ปั้งงง! โคร่มมมๆ

 

แบ็คยุนอาตอนนี้กำลังไล่ฆ่าพวกซอมบี้ที่กรูกันเข้ามาเพื่อจะกินเธอ เสื้อผ้าของเธอฉีกขาดเผยเนื้อหนังขาวและเนินอกอวบออกมา แต่เธอไม่มีเวลาสนใจมากนัก เพราะด้วยโรงยิมของเธอมันค่อนข้างใหญ่ทำให้พวกลูกค้าที่เข้าใช้บริการมากตามไปด้วย แม้เธอจะมีลมปราณแต่ก็ใช่ว่าไม่เหนื่อยล้าที่ต่อกรกับซอมบี้เกือบร้อยด้วยตัวคนเดียว

 

"..แฮ่กก....บ้าเอ้ย!...แบบนี้...แฮ่ก..ก็ไม่หมดน่ะสิ..." ยุนอากล่าวออกมาอย่างเหนื่อยล้า การต่อสู้กว่าชั่วโมงทำให้ลมปราณของเธอเริ่มจะหมดลง ขืนลมปราณแห้งเหือดเธอคงถูกพวกมันกินเป็นแน่

 

"อึ้กก!..." เธอทรุดเข่าลงด้วยความอ่อนแรง

 

"โธ่เอ้ย!...แบบนี้จะไปตามหานูระยังไง..."

 

"ผมทำไมงั้นหรอครับ.." ฉั้วะๆๆๆ!

 

ก่อนที่ซอมบี้จะได้เข้าใกล้ยุนอามากกว่านี้ นูระก็ปรากฎตัวออกมาและฆ่าพวกมันทิ้งอย่างง่ายดาย

 

"นะ...นูระ.." ยุนอามองคนที่ปรากฎตัวออกมาช่วยเธออย่างคกใจและหลงไหล ก่อนจะตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว

 

"นาย...ไม่เป็นไรแน่นะ?....ไม่ได้ถูกพวกมันกัดใช่มั้ย..." ยุนอาถามเขาอย่างเป็นห่วง และนั่นทำให้เขาแปลกใจ

 

'คนคนนี้....ทั้งๆที่ตัวเองจะตายแล้วแท้ๆแต่กลับห่วงชั้นเนี่ยนะ?..'

 

"...ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นครับ...คุณเองก็เถอะ จะตายอยู่แล้วแต่กลับมาห่วงผมน่ะ....ไม่แปลกไปหน่อยหรือไง.." โพล๊ะ!

 

เขาจัดการบีบหัวซอมบี้จนแตก ทำให้สมองของมันไหลไปกองกับพื้น

 

"ฮุๆ....ชั้นแค่เหนื่อยน่ะ....ยังไงเราก็รีบออกจากที่นี่จะดีกว่านะ การถูกล้อมไม่ใช่เรื่องดีเลย.." ยุนอาลุกขึ้นมายืนข้างๆเขา

 

"คุณวิ่งไหวรึไง?" เขาเหล่ตามองคนข้างๆ

 

"แค่วิ่งน่ะชั้นไม่แพ้เธอหรอก" ทั้งคู่แสยะยิ้มใฟ้กัน

 

ฟุบบๆๆ ฟึบบ!

 

ก่อนจะออกวิ่งไปตรงทางออกอย่างรวดเร็ว ยุนอาใช้ก้าวเมฆาออกมาอย่างต่อเนื่อง เธอล่อนเท้าไปตามหัวของพวกซอมบี้อย่างแผ่วเบา

 

วูมมๆ

 

ส่วนทางด้านนูระ เขาใช้ออกด้วยสกิลติดตัวของเผ่ากริมอย่าง ก้าวย่างเงา พุ่งตัวผ่านเงาของทุกอย่างไปอย่างรวดเร็ว สกิลนี้เป็นสกิลติดตัว ซึ่งระบบมันไม่สามารถแสดงสกิลติดตัวได้ สเตตัสแฝงด้วย

 

ฟุบบ/วึมม ตุบบ!

 

ไม่นานทั้งคู่ก็มาปรากฎตัวตรงจุดจุดหนึ่ง จุดนี้คือแมนชั่นของยุนอา ซึ่งมันมี 3 ชั้นและตรงนี้ซอมบี้มันไม่เยอะเท่าที่ยิม

 

"ตกใจจริงๆนะที่เธอตามชั้นทัน...นึกแล้วเชียว เธอไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆด้วย.." ยุนอาหันมามองเขาอย่างจับผิด

 

"คุณเองก็ว่าผมไม่ได้หรอกนะ" เขาได้แต่ตอบยุนอาไปแบบนั้น

 

"ช่างเถอะ...โชตะน่ะทำอะไรก็ไม่ผิดหรอกนะ!." ยุนอาทุบอกอวบของเธออย่างหนักแน่นจนมันเด้งไหวไปมา

 

'ประหลาดดีแท้...' เขาคิดถูกหรือคิดผิดกันนะ ที่จะเอาคนบ้ามาเป็นพวก

 

"ผมจะใช้ที่นี่เป็นที่มั่นชั่วคราว เพราะจากตรงนี้สามารถเข้าเมืองได้เร็วที่สุด และพวกจากเมืองคงผ่านมาทางนี้ด้วย" ใช่ ระยะทางจากที่นี่ไปที่เมืองแค่ 10 กิโลเมตรเท่านั้น และพวกที่จะออกจากเมืองก็จะผ่านตรงนี้เช่นกัน ถือเป็นโอกาสดีที่จะคอยหาพวกผู้มีพลังมาเป็นกำลังให้เขา

 

"งั้นก็..."

 

"ยุทธการณ์กวาดล้าง/ล้างบาง...เริ่มได้!" และทั้งสองร่างก็พุ่งเข้าใส่พวกซอมบี้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับไล่ฆ่าพวกมันอย่างสนุกมือ

 

 

จบตอน

 

จบแล้วจ้าา อ่านให้สนุกเนาะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว