สำหรับนักอ่านที่สนใจเท่านั้น

ความลับของเจนนิส

ชื่อตอน : ความลับของเจนนิส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2563 00:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับของเจนนิส
แบบอักษร

สาวใช้กับเจ้านายหื่น

 

    ตอน ความลับของเจนนิส

 

    "คุณท่านคะน้ำชาค่ะ" เจนนิสมานั่งดูข่าวกับคุณท่านแต่เช้า

 

    เธอใส่ชุดนักศึกษาและนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นมองไปที่จอทีวี

 

    "อ้าว ไม่ออกไปเรียนรึ" คุณท่านถาม

 

    "วันนี้หนูมีเรียนตอนสายค่ะ" เจนนิสหันมายิ้ม

 

    "อ่อ ๆ เลิกเรียกว่าคุณท่านได้แล้วนะ" คุณท่านบอก

 

    "ค่ะคุณท่าน" เจนนิสขานรับและมองดูทีวี

 

    "เหอะ ๆ ๆ เด็กมันก็เป็นเด็กวันยันค่ำ" คุณท่านหัวเราะและบ่นพึมพำ

 

    เจนนิสกินข้าวกับพี่ๆกับคุณป้าแล้วเธอก็ออกมาเรียนที่มหาลัยโดยให้คุณพสุธาขับรถออกมาส่ง

 

    "เรียนเป็นไงบ้างเด็กน้อย" คุณพสุธาเอามือลูบหัวเจนนิสแล้วขับรถไปด้วย

 

    "สบายมากค่ะลุง หนูชอบประวัติศาสตร์อยู่แล้ว สนุกดี" เจนนิสเอามือตัวเองกุมมือใหญ่ๆบนหัวและยิ้มร่าเหมือนเด็ก 

 

    "อ้าวทำไมเรียกลุง" คุณพสุธาถาม

 

    "ก็คุณแก่กว่าหนูเป็นสิบปีนี่คะ หนูยี่สิบสองคุณพสุธาสามสิบกว่า ฮิ! ๆ ๆ " เจนนิสหยอก

 

    "เหอะ ๆ ๆ ลุงก็ลุง" คุณพสุธาหัวเราะ

 

    "แล้วมีคนมาจีบไหม" คุณพสุธาถามเจนนิส

 

    หึ! เจนนิสส่ายหัว

 

    เอี๊ยด! ๆ ๆ คุณพสุธาขับรถมาถึงมหาลัยและจอดรถตรงหน้าตึกเรียนของเจนนิส

 

    "อย่าให้รู้นะว่าใครมาจีบ จะฆ่าให้ตาย" คุณพสุธาก้มมากระซิบแล้วเอานิ้วปาดคอเจนนิส

 

     "มีสี่คนก็จะตายแล้วค่ะ หนูไม่หาผัวเพิ่มหรอก" เจนนิสบอกแล้วดึงกระเป๋าวิ่งลงรถไปทางตึกเรียน

 

     แป๊น! ๆ ๆ คุณพสุธาบีบแตรแล้วลดกระจกลงมา เขายื่นหน้าออกมาและเอานิ้วชี้ที่แก้มของตัวเอง

 

    ตุบ! ๆ ๆ ฟ่อดดด! เจนนิสวิ่งกลับมาหอมแก้มคุณพสุธาหนึ่งทีเขาจึงยอมกลับไป

 

    "ฮ้า รอดพ้นจากชายหื่นทั้งสี่แล้ว" เจนนิสวิ่งหน้าบานเข้าห้องเรียน เธอชอบวิชาประวัติศาสตร์มาก 

 

    เธอนั่งฟังอาจารย์บรรยายอย่างตั้งอกตั้งใจแถมยังใช้มือถือบันทึกเสียงไว้อีกด้วย

 

    "ถ้าเรารู้มากนี่เขียนหนังสือขายได้เลยนะเนี่ย ฮิ ๆ ๆ " เจนนิสพึมพำ

 

    พอเรียนเสร็จช่วงพักกลางวันเจนนิสก็ลงมาทานข้าวคนเดียว

 

    "ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ" หนุ่มหล่อดีดรีลูกไฮโซถือจานข้าวมาขอนั่งกับเจนนิส

 

    "เชิญค่ะ" เจนนิสตอบและแอบมองสำรวจเขา

 

    หนุ่มคนนี้ดูรวยมาก นาฬิกาของเขาหลักล้านเหมือนที่คุณพสุธาใส่เลย 

 

    คงรวยจนไม่รู้จะเอาเวลาไปทำอะไรเลยมาเรียนต่อ! เจนนิสคิดในใจ เธอนั่งไขว่ห้างแกว่งเท้าดุ๊กดิ๊กๆและตักข้าวกิน

 

    เจนนิสเลียช้อนด้วย เธอทำแบบนี้ตอนที่อยู่บ้านไม่ได้เพราะกลัวคุณป้าด่า

 

    "เอ้อ คุ้นหน้าเลยนะครับผมชื่อโดมครับ" หนุ่มหล่อชวนคุย

 

    "ค่ะ" เจนนิสตอบแล้วไม่ยอมบอกชื่อ เธอดูไร้มารยาท

 

    "แล้วเรียนเมื่อเช้าเข้าใจไหมครับ" หนุ่มหล่อรุกต่อ

 

    "ค่ะ สนุกดีค่ะ เข้าใจดีค่ะ" เจนนิสคล้อยตามเมื่อเขาจี้ถูกจุด

 

    "เหมือนกันเลยครับ ผมชอบเรียนประวัติศาสตร์มาก" หนุ่มโดมรุกต่อ

 

    ฮิ! ๆ ๆ สาวน้อยเจนนิสยิ้มให้เขา

 

    "แล้วขอเบอร์ได้ไหมครับ เผื่อไว้โทรถามเรื่องเรียนไง" ไฮโซโดมเอ่ย

 

    "ไม่ได้ค่ะ ผัวเราดุ" เจนนิสบอก

 

    เหอะ! ๆ ๆ หนุ่มโดมหน้าเจื่อน จากนั้นเขาก็ไม่พูดอะไรอีกเลย

 

    พอขึ้นไปเรียนช่วงบ่ายเจนนิสได้ทีเลยมานั่งหน้าสุด เธอเรียนจนเย็นแล้วจึงลงมารอคุณพสุธามารับ 

 

    เจนนิสยืมหนังสือมานั่งอ่านรอไปด้วยบนม้านั่งหินอ่อน

 

    บรืนนน! ๆ ๆ ๆ จู่ๆก็มีรถเบ็นซ์ป้ายแดงสีดำสี่คันมาจอดรอบตัวเจนนิส

 

    "คุณหนูครับ เชิญไปพบคุณพ่อครับ" บอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำสองคนลงรถมาพูดกับเจนนิส

 

    "พ่อที่ไหนคะ ทักผิดคนรึเปล่าฉันเป็นเด็กกำพร้า" เจนนิสบอก

 

    เธอไม่รู้ว่าพ่อของเธอเป็นมหาเศรษฐีฝรั่ง เขาจ้างให้สายสืบสืบหาตัวเจนนิสอยู่หลายปีก็ไม่พบ 

 

    เพิ่งมาพบเมื่อเจนนิสใช้ชื่อจริงนามสกุลจริงของแม่เธอลงสมัครเรียนต่อป.โทในมหาลัยอินเตอร์ชื่อดัง พ่อของเจนนิสจึงบินมาจากต่างประเทศ

 

    "คุณหนูเจนนิสครับ พ่อของคุณหนูรออยู่ที่รถแล้วครับ" บอดี้การ์ดบอกและทำมือเชิญให้เจนนิสไปขึ้นรถ

 

    เจนนิสอ้าปากค้าง น้ำตาของเธอไหลพร่ากอาบสองแก้ม เธอลุกยืนและเดินก้าวเท้าออกมาหารถเก๋งคันใหญ่อย่างไม่รู้ตัว

 

    ในใจของเจนนิสสับสนไปหมด เธอทั้งอยากเห็นหน้าพ่อ ทั้งโกรธที่เขาทิ้งเธอไป เธอโกรธคุณป้าที่บอกว่าพ่อแม่ของเธอตายไปหมดแล้ว

 

    ฟุ่บบบ! พ่อของเจนนิสเปิดประตูลงมายืนตรงหน้า เขาเป็นฝรั่งหุ่นท้วมร่างสูงใหญ่ผมทองตาสีฟ้า

 

    เขาใส่สูทสีดำเหมือนนักธุรกิจและใส่นาฬิกาฝังเพชรที่ดูแล้วแพงมาก

  

    "เจนนิส ลูกพ่อ" พ่อของเธอก้มมองและดึงเจนนิสเข้ามากอด

 

    พอเห็นหน้าพ่อความทรงจำในวัยเด็กที่หายไปของเจนนิสก็ผุดขึ้นมา เธอเห็นหน้าพ่อและหน้าแม่ลางๆในหัวได้แล้ว

 

    ฟุ่บบบ! ฮือ! ๆ ๆ ๆ เจนนิสสวมกอดพ่อของเธอและร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียงดัง

 

    "ทิ้งหนูไปทำไม ฮือ! ๆ ๆ คุณทิ้งหนูกับแม่ไปทำไมฮือ! ๆ ๆ " เจนนิสร้องไห้ทุรนทุราย

 

     ตุ๊บ! ๆ ๆ ๆ เธอผงะถอยและเอากำปั้นสองอันทุบอกของพ่อ

 

     "คุณทิ้งให้แม่ตาย ๆ ๆ ฮือ! ๆ ๆ " เจนนิสกระหน่ำทุบอกพ่อฝรั่งและต่อว่าเขา

 

     "พ่อขอโทษ ไปอยู่กับพ่อนะ" พ่อฝรั่งดึงรวบเจนนิสมากอดอีกครั้ง

 

     เขาเอามือลูบน้ำตาออกจากหน้าของเธอและลูบหัว ทว่ามือของเขาไม่มีความอบอุ่นที่เจนนิสสัมผัสได้เลย

 

    "ไม่ค่ะ คุณกลับไปเถอะ หนูจะอยู่กับคุณป้า" เจนนิสบอก

 

    "กลับไปอยู่กับพ่อดีกว่า ที่นี่ยูวจะไม่สบาย ไปอยู่กับไอยูวจะมีทุกอย่าง" พ่อเจนนิสบอก

 

    เอี๊ยดด! ๆ ๆ รถของคุณพสุธามาจอดพอดี

 

    ตุบ! ๆ ๆ ๆ ๆ เจนนิสวิ่งหนีขึ้นรถคุณพสุธาทันที

 

    "ออกรถเลยค่ะ ไปสิคะเร็วๆ" เจนนิสสั่งเสียงดัง

 

    "แล้วพวกนั้นใคร มันจะทำร้ายเธอเหรอ" คุณพสุธางงและไม่ยอมออกรถ

 

     โครม! ๆ ๆ "ลงมาครับ ๆ " บอดี้การ์ดวิ่งมาทุบรถเสียงดัง

 

     "พวกนี้นักฆ่าค่ะ ไปเร็วๆ มันจะฆ่าหนู" เจนนิสไม่รู้จะทำยังไงเลยหลอกคุณพสุธา

 

     บรืนนน! ๆ ๆ ๆ เอี๊ยดดด! ๆ ๆ คุณพสุธาออกรถล้อลากควันฟุ้ง

 

    บรืน! ๆ ๆ ๆ ๆ บอดี้การ์ดขับรถตามคุณพสุธามาติดๆ

 

    "เหยียบหมดเลยค่ะ เร่งสุดเลยหนูไม่อยากตาย" เจนนิสเร่งคุณพสุธาทั้งๆที่หน้าของเธอยังเลอะคราบน้ำตา

 

     ฟุ่บบบ! อร๊ายยย! เธอกรี๊ดลั่นเมื่อเห็นคุณพสุธาล้วงปืนออกมาจากช่องเก็บของตรงคอลโซลหน้ารถ

 

     "อย่ายิงมันค่ะ มันเป็นมาเฟีย มันมีปืนกลปืนระเบิดหนีไปเลยค่ะ" เจนนิสหลอกเจ้านายหนักมาก

 

     บรืนนน! ๆ ๆ ๆ คุณพสุธาอาศัยความเป็นคนพื้นที่ เขารู้ตรอกซอกซอยดีจึงหักเลี้ยวลัดเลาะซอยเล็กๆหนีมาได้

 

    ปล่อยให้บอดี้การ์ดและพ่อฝรั่งของเจนนิสขับรถหลงติดอยู่ที่สี่แยกไฟแดง

 

     ตุบ! ๆ ๆ ๆ ๆ ฮือ! ๆ ๆ ๆ เจนนิสวิ่งร้องไห้เข้าบ้าน เธอเข้ามาหาคุณป้าที่ห้องโถง

 

    "คุณป้าโกหกหนูทำไมว่าพ่อหนูตายแล้ว" เจนนิสยืนถามทั้งน้ำตา

 

    คุณท่านและสาวใช้วิ่งมายืนมุงดูเพราะได้ยินเสียงร้องไห้ของเจนนิส คุณชายทั้งสี่คนก็มารุมล้อม

 

     คุณวารีดึงผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตาให้เจนนิส คุณนาวายืนลูบหลังเธอ คุณอัคคีจับมือเธอไว้ข้างนึง

 

    "เขามาแล้วใช่ไหม ฮือ! ๆ ๆ " คุณป้าถามแล้วก็น้ำตาร่วงทันที

 

    "ทำไมคะ คุณป้าหลอกหนูทำไมฮือ! ๆ ๆ " เจนนิสตวาดคุณป้าเสียงดัง

 

    สาวน้อยเธอโกรธคุณป้าที่โกหกแต่เธอโกรธพ่อแท้ๆที่ทิ้งเธอไปมากกว่าจึงเลือกหนีมาหาคุณป้า

 

    "เขาชื่อโรเบิร์ต เขารักกับแม่หนู" คุณป้ายืนกุมมือจิกเล็บใส่มือตัวเองเป็นแผลและกัดฟันเล่าทั้งน้ำตา เสียงเธอสั่นคลอขณะที่ทุกคนตั้งตาฟังอย่างลืมหายใจ

 

    "พอแม่หนูรู้ว่าเขาเป็นเศรษฐีที่มีเมียหลายคนอยู่ต่างประเทศแม่ก็เลยพาหนูหนีมาจากเขา 

 

    แต่แม่หนูทำใจไม่ได้เลยตรอมใจตาย ป้าไม่อยากให้หนูเจอพ่อที่เจ้าชู้เลยโกหกว่าเขาตาย" คุณป้าเล่า

 

    "แล้วเขาได้พยายามจะเลี้ยงหนูไหมคะ" เจนนิสถามครั้งสุดท้ายเพื่อหาเหตุผลตัดขาดจากพ่อแท้ๆ

 

    "ไม่เลย เขามีครอบครัวใหม่เพิ่มอีก ป้ารู้แค่ว่าพอเมียใหม่เขาตายเขาถึงได้เริ่มจ้างคนออกตามหาหนู" คุณป้าบอก

 

    "ใจเย็นๆนะเจนนิส" คุณท่านเดินมาเอามือจับไหล่สาวน้อย

 

     ฟุ่บบบบ! เจนนิสโผกอดคุณท่านแล้วเธอก็ร้องไห้งอแง น้ำตาของเธอเลอะเต็มเสื้อของคุณท่าน

 

     พี่ๆสาวใช้พลอยร้องไห้ตามเพราะเอ็นดูเจนนิส

 

     "คุณท่านส่งเสียหนูใช่ไหมคะ ค่าเทอมหนูไม่มีทางที่เงินเดือนคุณป้าจะพอส่ง" เจนนิสกระซิบถามคุณท่าน

 

     คุณท่านไม่ตอบแต่เขาพยักหน้าเบาๆ 

 

     ความเคลือบแคลงสงสัยทั้งหมดหายไปสิ้น เจนนิสเคยสงสัยว่าทำไมเธอถึงถูกชะตากับคุณท่านนัก อ้อมกอดของเขาอบอุ่นกว่าอ้อมกอดของพ่อเธอเสียอีก

 

    "วันนี้เขามาหาหนูที่มหาลัยค่ะ เขามาขอให้หนูไปอยู่ด้วย" เจนนิสบอกทุกคน

 

     อ้าว! คุณพสุธายืนเกาหัว เขาเพิ่งเก็ทว่าโดนหลอก

 

     "หนูจะเลือกอย่างไหนก็ได้นะ มันคือชีวิตของหนู" คุณท่านบอก

 

     "พรุ่งนี้ไปมหาลัยกับหนูได้ไหมคะ" เจนนิสถามคุณป้ากับคุณท่าน

 

     เจนนิสนอนกอดคุณป้าทั้งคืนและป้าก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่เก็บซ่อนไว้ให้เจนนิสฟังอย่างหมดเปลือก

 

     รุ่งเช้าคุณท่านกับคุณป้ามาส่งเจนนิสเรียน คุณพสุธา คุณวารี คุณนาวา คุณอัคคีก็มาด้วย

 

     เป็นดังคาดเมื่อพ่อฝรั่งของเจนนิสมาดักรออยู่แล้ว

 

    เจนนิสจูงมือคุณป้ากับคุณท่านเดินตามมายืนที่ข้างรถพ่อฝรั่ง

 

    "ยูวจะไปอยู่กับไอไหม ไอจะต้องกลับพรุ่งนี้" พ่อของเจนนิสลงมาทัก

 

    "ไอจะให้สมบัตให้เงินยูวใช้ ให้ทุกอย่าง" พ่อของเธอยื่นข้อเสนอ

 

    "ไม่ไปค่ะ คุณไม่ใช่พ่อของหนู พ่อของหนูคือคนนี้ แม่ของหนูคือคนนี้" เจนนิสบอกและหันมองคุณท่านกับคุณป้า

 

    "ไม่ไปจริงๆใช่ไหม" พ่อของเจนนิสถามย้ำ

  

    "ค่ะ หนูจะจำบุญคุณที่คุณให้กำเนิดหนูมา แต่หนูมีพ่อกับแม่ใหม่แล้ว" เจนนิสฝืนเงยหน้ายิ้มสบตาพ่อฝรั่ง

 

    "งั้นไอขอกอดก่อนจะไปได้ไหม" พ่อฝรั่งขอ

 

    ฟุ่บบบ! ฮือ! เจนนิสโผกอดเขาและหลับตาเก็บความทรงจำไว้

 

    "ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกมานะ" พ่อฝรั่งบอกแล้วขึ้นรถ 

 

    บรืนนน! ๆ ๆ รถเก๋งสีดำหลายคันเเล่นหายไป

 

    คุณท่านกับคุณป้าเข้ามากอดเจนนิสคนละข้าง

 

    "วันนี้หนูเรียนไม่รู้เรื่องแน่เลยค่ะ" เจนนิสบอก

 

    "งั้นก็ไม่ต้องเรียน ไปหาอะไรกินนอกบ้านกันบ้าง เรียนไม่จบจะซื้อวุฒิให้

ฉันก็รวยล้นฟ้านะ555" คุณท่านจูงมือเจนนิสเดินออกมา

 

    เจนนิสมานั่งกินอาหารโดยมีสี่หนุ่มสุดหล่อห้อมล้อม มีคุณป้าและคุณท่านนั่งคู่กันข้างๆเธอด้วย

 

    เธอคิดว่าคงมีความสุขที่สุดแล้วเมื่ออยู่แบบนี้

 

    "ถ้าเธอไปฉันจะบินไปตามหา" คุณพสุธาหยอด

 

    "ฉันจะย้ายไปอยู่ข้างบ้านเธอ" คุณวารีตักอาหารใส่จานเจนนิสและบอก

 

    "ผมจะไปเฝ้าหน้าบ้าน ฮิ! ๆ ๆ" คุณนาวาเกทับ

 

    "ฉันจะส่งเจ้าเหมียวไปตามล่าเธอ หิ! ๆ ๆ " คุณอัคคีหนุ่มหล่อที่แสนเร่าร้อนเอ่ย

 

     

 

   

 

     

    

 

     

 

 

 

 

  

 

     

 

     

 

   

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว