ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter5 : ใกล้ๆไว้ก่อนเดี๋ยวก็หวั่นไหวเอง (2)

ชื่อตอน : Chapter5 : ใกล้ๆไว้ก่อนเดี๋ยวก็หวั่นไหวเอง (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2563 22:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter5 : ใกล้ๆไว้ก่อนเดี๋ยวก็หวั่นไหวเอง (2)
แบบอักษร

 

ไม่รอช้าตะวันรีบกลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเองเมื่อมาวินกับอารยาจับจองโต๊ะด้านหลังของเธอ ตอนนี้ตะวันกับอารยานั่งหันหลังให้กันโดยที่ตะวันพยายามเงี่ยหูฟังเต็มที่ว่าทั้งสองคุยอะไรกัน

 

“เอาน้ำตาลหน่อยไหมวิน”

 

“อื้ม”

 

“นี่น้ำปลานะ”

 

“ขอบใจนะอิ๊งค์”

 

“ใส่พริกป่นหน่อยก็ดีนะวิน พริกช่วยเรื่องระบบไหลเวียนเลือดด้วย”

 

ตะวันวิเคราะห์สิ่งที่ได้ยินบวกกับสิ่งที่ณดาบอกในคาบเรียน มาวินน่าจะยังไม่มีแฟน แต่ดูจากการที่อารยาคอยหยิบโน่นหยิบนี่บริการเขาอยู่ตลอดเซนส์ผู้หญิงด้วยกันมันกำลังบอกเธอว่าอารยาชอบมาวินอยู่ฝ่ายเดียวแน่นอน

 

‘ถ้าอย่างนั้นก็เชิญชอบเขาฝ่ายเดียวต่อไปเถอะเพราะมาวินต้องเป็นของตะวันคนเดียวเท่านั้น’

 

ตะวันยิ้มมุมปากพร้อมกับค่อยๆเอนหลังเพื่อแอบฟังทั้งสองคุยกันให้ถนัดขึ้น แต่เพราะเก้าอี้ในร้านก๋วยเตี๋ยวเป็นเก้าอี้พลาสติกบางๆเมื่อเจอท่านั่งประหลาดๆเข้าให้จึงทำให้เก้าอี้ตัวนั้นแตกออกอย่างจัง

 

“โอ๊ย!”

 

ยิ่งไปกว่านั้นร่างเล็กๆของตะวันดันไปกระแทกอารยาจนก๋วยเตี๋ยวต้มยำชามโตหกรดตัวอารยาจนหมดสภาพอีกต่างหาก

 

“นี่คุณ!” อารยาเตรียมหันไปต่อว่าตะวันแต่มาวินไม่อยากมีเรื่อง

 

“เราว่าอิ๊งค์รีบไปล้างตัวเถอะ”

 

อารยาหันกลับไปมองมาวินและเมื่อเจอสายตาของเขาที่มองมาตามเนื้อผ้าของเธอ หญิงสาวจึงรู้สึกอับอายอย่างมาก เธอคอยรักษาภาพลักษณ์ให้สวยตลอดเวลาอยู่ต่อหน้ามาวิน แต่ตอนนี้เนื้อตัวเธอกลับมีแต่กลิ่นเปรี้ยวๆจากรสต้มยำ อารยาทนอายไม่ไหวจึงรีบวิ่งไปห้องน้ำ

 

มาวินหันไปมองเด็กสาวในชุดนักศึกษาที่พยายามลุกขึ้นแต่ลุกไม่ไหว ชายหนุ่มจึงเข้าไปประคอง

 

“ค่อยๆลุกสิ”

 

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวแหงนหน้าไปทางคนตัวสูงกว่าเพื่อขอบคุณเขาแต่เมื่อมาวินเห็นหน้าเธอเท่านั้นแหละ

 

“เธอ! ยัยเด็กไร้มารยาท!!”

 

ตุบ

 

“โอ๊ย!”

 

ร่างบางล้มลงไปกับพื้นอีกรอบเพราะมาวินเล่นปล่อยมือที่กำลังประคองกะทันหัน ตะวันกัดฟันกรอดเพื่อข่มความเจ็บพร้อมกับนวดข้อเท้าและสะโพกตัวเองอย่างน่าสงสาร อยากจะตะโกนด่าชายหนุ่มเต็มแก่แต่เพราะต้องเล่นละครจีบเขามาเป็นแฟนก็เลยต้องพูดดีด้วย

 

“ตะวันเจ็บนะพี่วิน ปล่อยมือมาได้!” มาวินเลิกคิ้วเพราะไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะเรียกเขาว่าพี่แถมยังพูดจาเพราะๆกับเขาด้วย ตะวันเห็นชายหนุ่มกำลังอึ้งจึงได้ทีรีบใช้มารยาหญิงออดอ้อน “พี่วินช่วยตะวันหน่อยได้ไหมคะ เจ็บจนลุกไม่ไหวเลย”

 

มาวินอึ้งและอึ้งจริงๆเพราะเหตุการณ์ล่าสุดเมื่อตอนปาร์ตี้วันเกิดเขายัยเด็กตะวันนี่เอาหมูยัดปากมาวินซะอยากอาเจียนไปหมด ต้องล้างปากกลั้วคอตั้งสิบกว่ารอบกว่ากลิ่นหมูสดจะหายไป แล้วนี่ทำไม...

 

“ตะวันเจ็บ” ใบหน้าหวานงอง้ำลงอย่างน่าสงสาร สองมือน้อยๆกำลังบีบข้อเท้าตัวเองอยู่และจังหวะนั้นเอง “ฮึก ฮืออ”

 

เมื่อเห็นน้ำตาผู้หญิงมาวินก็ตกใจ

 

“เฮ้ย! ร้องทำไม หยุดร้องเดี๋ยวนี้นะยัยเด็กบ้า!”

 

“ฮึกก เจ็บเท้า ฮือออ” ตะวันปล่อยโฮสุดเสียงจนตอนนี้คนในร้านและคนนอกร้านหันมามองเป็นตาเดียว มาวินทนอายไม่ไหวเลยย่อตัวลงแล้วช้อนร่างเล็กเข้าสู่วงแขนก่อนจะดุเด็กสาว

 

“เงียบซะ! ร้องขนาดนี้เดี๋ยวคนอื่นก็หาว่าผมทำอะไรคุณหรอก!”

 

“ฮึก”

 

“ยังจะร้องอีก!”

 

“มะ...ไม่ร้องก็ได้” ตะวันพยายามฮึบแล้วกลั้นน้ำตาเอาไว้ซึ่งมาวินมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเธอแล้วรู้สึกแปลกๆขึ้นมา “พาไปหาหมอหน่อย ตะวันเจ็บ”

 

เจอตาใสๆเปล่งประกายกับน้ำเสียงออดอ้อนเข้าให้มาวินก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเขาต้องรีบเดินออกจากร้านเพื่อพาเธอไปหาหมอตามที่ตะวันพูดด้วย และไม่ทันจะก้าวพ้นร้านอารยาก็เดินมาพอดี

 

“เดี๋ยวค่ะ นั่นวินจะไปไหน!!” อารยาอึ้งเมื่อเห็นมาวินยืนอุ้มผู้หญิงหน้าตาน่ารักอยู่ ชายหนุ่มไม่ได้หันไปหาอารยาแต่เขาจำเสียงเธอได้ก็เลยตอบกลับไป

 

“พาเด็กไปหาหมอน่ะ ขอโทษนะอิ๊งค์แต่เอาไว้วันหลังเราค่อยเลี้ยงข้าวอิ๊งค์คืนก็แล้วกัน” พูดจบมาวินก็อุ้มร่างเล็กเข้ามาในรถโดยที่ตะวันแอบลอบยิ้มไม่ยอมหุบเพราะอย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าผู้หญิงที่ชื่ออารยาไม่ใช่แฟนของมาวินอย่างแน่นอน

 

 

==============================

โฮะๆๆ ตะวันชนะอารยา 1 ต่อ 0

ความคิดเห็น