ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะ.

ชื่อตอน : หนีพ้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มิ.ย. 2563 17:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนีพ้น
แบบอักษร

 

 

"นายกลับไปพักที่บ้านดีไหม"  

"ไม่จำเป็น​ ฉันให้ลูกน้องไปเอาเสื้อผ้ามาให้แล้ว"  

"แต่นายต้องทำงาน"  

"มันสำคัญตรงไหน?"  

"แล้วนายจะนอนได้หรอ​ โซฟามันแคปจะตายไป"  

"ใครบอกว่าฉันจะนอนโซฟา"  

"แล้วนายจะนอนที่ไหน?"  

เขาค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ฉันแล้วนั่งลงบนเตียง 

" ฉันก็จะนอนตรงนี้" 

สายตาเจ้าเลห์จ้องมองฉันอย่างมีเลศนัย มือหนาจัดที่นอนของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะล้มตัวลงนอน 

" ไม่ได้! เตียงนี้ก็แคบเหมือนกัน​ นายนอนไม่ได้หรอก" 

" จะสนไปทำไม ในเมื่อบนเตียงมีเธอ" 

คำพูดที่ดูกำกวมนี่มันอะไรกัน​ ฉันถอยหนีห่างเขาออกมาจนสุดขอบเตียง 

"แล้วแม่นวลล่ะ​ แม่นวลก็ต้องนอนเฝ้าฉันเหมือนกัน"  

"ฉันให้นวลไปนอนที่บ้าน​ จะได้มีแค่ฉันกับเธอไง"  

นี่เขาจะมาไม้ไหนกัน​ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายฉันตามอารมณ์เขาไม่ทันแล้วนะ​ แล้วแผนที่ฉันวางไว้ก็ล่มหมดน่ะสิ 

"แต่ว่า...."  

"เลิกหาข้ออ้างแล้วนอนสักที"  

"นายก็ลงไปสิ... ฉันอึดอัด" 

" มนไม่อึดอัดแต่เรียกว่าอบอุ่น" 

"นายจะทำอะไร​ ปล่อยนะ" 

มือหนาจับไหล่ฉันกดลงให้นอนข้างเข้า แต่ที่อันตรายคือเขาดึงฉันเข้าไปใกล้ชนิดที่ว่าจะสิงเป็นร่างเดียวกับเขาอยู่แล้ว 

" เล่นตัวอยู่ได้​ จะตกเตียงอยู่รอมร่อ"  

"ตกไปสิดี"  

ฉันพึมพัมเบาๆแต่เขาคงจะได้ยินเลยถามออกมาเสียงเเข็ง 

"ว่าไงนะ!"  

"ปะ​ เปล่าสักหน่อย"  

"งั้นก็นอน อย่าให้ต้องใช้กำลัง" 

"ก็ได้" 

"ก็แค่นี้" 

เขาดึงฉันเข้าไปกอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก 

" นี่ปล่อยได้เเล้ว" 

" ทำไม​? " 

"ฉันหายใจไม่ออก" 

" อื้ออออ/อืมมมมม"  

อยู่ดีๆเขาก็ก้มลงมาจูบโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัว 

จ้วบๆๆ 

เสียงจูบดังไปทั่วห้องที่เงียบสนิทเป็นเวลานาน​ ฉันทั้งทุบตีบนอกเขาก็ไม่เป็นผล​ จนเขาเห็นว่าฉันทนไม่ไหวเลยยอมผละออก 

แฮกๆ 

"นายจูบทำไม" 

"ก็เห็นว่าหายใจไม่ออกเลยช่วยผายปอด" 

" ไอ้บ้า! " 

" พูดไม่เพราะ​ ต้องลงโทษ" 

"อื้ออ"  

เขากดจูบลงมาอีกครั้ง​ แต่ครั้งนี้มันรุนแรงกว่ารอบแรกหลายเท่า​ ลิ้นหนาสอดเข้ามาเกี่ยวพันลิ้นเล็กก่อนจะกัดทึ้งริมฝีปากฉันจนตอนนี้มันคงบวมเจ่อ 

"อื้อ​ อ่อย!"  

"อืมมม" 

แกร็ก!  

"คุณชายครับ" 

ขอบคุณสวรรค์​ที่ช่วยฉันเป็นอิสระจากคนบ้ากามนี่​ เขายอมผละออกแต่ใบหน้าหล่อบ่งบอกว่าเขาอารมณ์เสียแค่ไหน 

"มีอะไร"  

"เรื่องด่วนครับ​ บริษัทที่เราพึ่งไปเจรจาถอนหุ้นออกไปกระทันหันครับ"  

"ชิ! ไหนบอกว่าจะไม่เล่นตุกติกไงวะ"  

"เอายังไงดีครับ" 

" เรียกประชุมด่วน" 

"ส่วนเธอ​ อยู่นี่อย่าไปไหนเดี๋ยวฉันจะให้นวลมานอนเป็นเพื่อน 

" อืม" 

เหมือนว่าเขาจะหัวเสียไม่น้อยจากเรื่องเมื่อครู่​ แต่ก็ดีไม่ใช่หรอขืนเขาอยู่ต่อฉันคงไม่ได้นอนกันพอดี 

แกร็ก!  

หลังจากฟ้าครามออกไปได้สักพักเสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้น ทำไมแม่นวลมาไวจัง​ ฉันจ้องไปที่ประตูที่กำลังค่อยๆถูกแง้มออก​ ในใจก็กลัวว่าจะเป็นโจรหรือโรคจิตที่เเอบเข้ามา ถึงแม้ที่นี่จะเป็นโรงพยาบาลก็เถอะ 

"น้ำ!"  

"พี่ดิน! น้ำตกใจหมดคิดว่าเป็นโรคจิตเข้ามา"  

"โทษที​ แต่เรารีบไปกันดีกว่า"  

"ไหนพี่บอกว่าอีกสองสามวันไง"  

"พี่เปลี่ยนใจแล้ว​ เรารีบไปเร็ว"  

พี่ดินพาฉันลงมาทางบันไดหนีไฟ​ โชคดีการ์ด​ที่เขาสั่งให้เฝ้าฉันหายไปไหนไม่รู้​ นั่นเลยเป็นทางสะดวกทำให้ฉันออกมาได้ง่ายขึ้น แต่ก็ใช่ว่าจะประหม่าได้ 

" พี่จอดรถไว้ใกล้ประตูทางออก​ น้ำรีบไปที่นั่น" 

" แล้วพี่ล่ะ" 

" พี่ปวดฉี่​ ขอไปเข้าห้องน้ำแปปนะ" 

" โถ่​ เวลาหน้าสิวหน้าขวานขนาดนี้ยังจะปวดฉี่อีก"  

"ก็มันตื่นเต้นไง​"  

"รีบๆไปสิ​ เดี๋ยวก็โดนจับได้หรอก"  

"น้ำก็ระวังตัวด้วยล่ะ​ อย่าให้ใครจับได้"  

"รู้แล้วน่า"  

ฉันค่อยๆเดินออกมาอย่างระวัง กลัวว่าจะมีหนึ่งในการ์ดของเขาเห็นเข้า​ มองซ้ายขวาก็ทางสะดวก อีกนิดเดียวก็ใกล้จะถึงรถที่พี่ดินเตรียมไว้แล้ว 

" คุณน้ำ!? " 

เวรเเล้วไง​ ใครมาเห็นฉันกันเนี่ย 

" มะ​ แม่นวล" 

" มาทำอะไรตรงนี้คะ" 

" คือว่า...... " 

" รีบกลับห้องเถอะค่ะ​ เดี๋ยวคุณชายเป็นห่วง" 

แม่นวลจับแขนฉันพร้อมจะพากลับห้อง​ แต่ฉันรีบยื้อไว้ทันที 

"แม่นวลคะ​ คือที่จริงแล้วน้ำกำลังจะหนีค่ะ"  

"หนี? ใครคะ"  

"คุณชายของแม่นวล"  

"ทำไมล่ะคะ"  

" ช่วยน้ำหน่อยนะคะ​ น้ำทนอยู่กับเขาไม่ได้หรอกค่ะ​ แม่นวลก็รู้ว่าน้ำต้องเจ็บตัวมากแค่ไหน" 

" นวลรู้ค่ะ​ แต่ถ้าคุณชายรู้คุณเขาก็คงไม่ปล่อยคุณน้ำไปแน่ๆ"  

"น้ำถึงต้องหนีตั้งแต่ตอนนี้ไงคะ​ ก่อนที่ทุกอย่างมันจะสายเกินไป" 

"นวลเข้าใจค่ะ​ ขอให้ปลอดภัยนะคะคุณน้ำ" 

" น้ำขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่แม่นวลคอยช่วยเหลือนะคะ​ น้ำจะไม่มีวันลืม" 

" รีบไปเถอะค่ะ" 

" ขอบคุณ​นะคะ​" 

ฉันกอดลาแม่นวลเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะรีบวิ่งไปที่รถโดยมีพี่ดินวิ่งตามมาติดๆ 

" น้ำวิ่งเร็ว​ พวกมันรู้ตัวแล้ว! " 

" แล้วรถล่ะ" 

" ทิ้งไว้นี่แหละ​ หนีก่อนเร็ว!"  

พี่ดินวิ่งมาจับมือฉันก่อนจะพาวิ่งอ้อมไปด้านหน้าตึกโดย​มีการ์ด​สามคนวิ่งตามมาด้านหลัง 

"พี่ดิน​ น้ำวิ่งต่อไม่ไหวแล้ว​ แฮกๆ"  

"อดทนหน่อยน้ำ เราจะถึงถนนใหญ่แล้ว​ ถ้าเราขึ้นรถเมย์คันนั้นได้เราก็จะรอด" 

" เราจะผ่านมันไปได้ใช่ไหมพี่" 

"เราต้องผ่านไปได้​ มันมาแล้ววิ่งเร็ว!"  

ปัง! ปัง!  

เสียงปืนดังตามมาด้านหลัง​พร้อมกับลูกน้องของเขาอีกหลายสิบคน เขารู้แล้วว่าฉันกำลังหนี​ ได้โปรดพระเจ้า​ ช่วยฉันหนีให้พ้นจากเขาที พี่ดินพาฉันข้ามมาอีกฝั่งได้สำเร็จ​โชคดีที่หลังจากเราข้ามมาได้สัญญานไฟก็เปลี่ยน​เป็นสีแดง กลายเป็นว่าตอนนี้มีรถบนถนนกั้นระหว่างฉันกับเขาอยู่ 

"น่านน้ำกลับมา!"  

"ไม่!"  

"ฉันบอกให้กลับมา!"  

"พอกันทีกับคนอย่างนาย!" 

"ยังไงเธอก็ไม่มีวันหนีฉันพ้น!" 

"ต่อให้นายจับฉันกลับไปได้ ฉันก็จะหนีอยู่ดี" 

"ถ้าเธอก้าวไปแม้แต่ก้าวเดียว​"  

".........."  

"ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่!"  

นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่ฉันได้ยินจากเขา​ เพราะพี่ดินพาฉันขึ้นรถเมย์ทันที 

" โอเคไหม? " 

" อืม​ เราหนีรอดแล้วใช่ไหมพี่" 

" อืม​ เราทำได้แล้ว" 

" แล้วพ่อล่ะ​ ฉันอยากเจอพ่อ" 

" เดี๋ยวก็ได้เจอน่า​ แต่ตอนนี้เราอยู่เมืองนี่ไม่ได้อีกแล้ว" 

"แล้วเราจะไปที่ไหนกัน"  

"พี่จะรีบหาทาง เราจะไปจากประเทศนี้ให้เร็วที่สุด" 

เราสองพี่น้องต่างให้ความหวังกัน​ ขอเพียงแค่นี่​ ขอแค่ไม่ต้องอยู่กับคนใจร้ายอย่างเขา​  

'ขอให้ต่อจากนี้เราอย่าได้พบเจอกันอีกเลย............ ฟ้าคราม' 

 

 

พี่ไอดิน💕 

 

 

 

..........................................................................  

มาต่อแล้วจ้าาาาา​ ขอโทษที่หายไปนานนะคะ 

ขอบคุณที่ติดตามกันน้าาา​ ช่วยเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ 

ติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะจุ๊ฟๆ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว