ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
Intro

ท่ามกลางบรรยากาศเลิกเรียนแสนอบอ้าว เด็กสาวใบหน้าจิ้มลิ้มสวมชุดนักเรียนเอกชนเป็นระเบียบ ยืนปาดเหงื่อตามไรผมพลางชะเง้อมองซ้ายขวารอผู้เป็นพ่อมารับหน้าโรงเรียนเหมือนทุกวัน

 

"โทรหาพี่ซีดีกว่า" เมื่อยืนรอแล้วรอเล่าไม่มีวี่แววว่าผู้เป็นพ่อจะมารับ เด็กสาวจึงล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋ากระโปรงนักเรียนขึ้นมาตั้งท่าจะกดโทรหาพี่สาว ทว่าดวงตาใสแป๋วกับสะดุดกับรถสปอร์ตหรูคันหนึ่งที่จอดข้างร้านสะดวกซื้อ

 

ความไม่แน่ใจทำให้จูเน่สาวเท้าจ้ำอ้าวไปยังรถสปอร์ตทันที เท้าเล็กบนรองเท้านักเรียนหยุดชะงักเมื่อเดินถึงหน้ารถ ดวงตากลมกวาดมองป้ายทะเบียนรถอย่างละเอียดยิบแล้วยิ้มกริ่ม

 

เด็กสาวใช้มือส่งสัญญาณไม่ให้ลูกน้องคนสนิทของชายหนุ่มที่กำลังยืนรออยู่ข้างเบนซ์คันสีดำเอ่ยบอกผู้เป็นนาย ซึ่งชายฉกรรจ์ชุดดำก็พยักหน้ารับคำเพราะพวกเขารู้จักเธอในนามน้องสาวของซีรีย์

 

เจ้าของใบหน้าหล่อคมสาวเท้ายาวพ้นประตูเลื่อน เพียงแค่ไอร้อนกระทบผิวกายก็สามารถทำให้เหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้าคม มาเฟียหนุ่มเสยผมปรกหน้าขึ้นพอลวกๆ เพียงแค่เขาเดินไปที่รถสปอร์ตก็ทำให้นักเรียนผู้หญิงที่ยืนจับกันเป็นกลุ่มก้อนบริเวณนั้นกรี๊ดกร๊าดเสียงเล็กเสียงน้อยอยู่ห่างๆ

 

"ร้อนชิบหาย" มาเฟียหนุ่มสบถคำหยาบทันทีที่นั่งลงเบาะฝั่งคนขับ มือขวาเกี่ยวรั้งเข็มขัดนิรภัยตั้งท่าจะดึงมาคาดอก ทว่าประตูฝั่งข้างคนขับกลับถูกใครบางคนเปิดออกแล้วแทรกตัวเข้ามานั่งโดยไม่ได้รับอนุญาต

 

"พี่กล้า ไปส่งเน่หน่อย" เด็กสาวบอกกับเขาด้วยรอยยิ้มกว้าง แล้วปิดประตูลงวางกระเป๋านักเรียนไว้บนหน้าตัก คาดเข็มขัดนิรภัยอย่างถือวิสาสะ

 

"อะไรวะ! ลงไป!" เพชรกล้าโวยวายลั่นวาจาไล่อีกคนภายในรถเสียงดัง เขาไม่ควักปืนออกมาจ่อข่มขู่ก็บุญเท่าไหร่แล้วเพราะเห็นว่าเป็นน้องเมียของเพื่อนรักเลยถือละเว้นให้

 

"พี่กล้าอย่างเสียงดังหนูง่วง วันนี้พ่อติดงานอาจจะมารับเย็นๆ" เด็กสาวพิงศีรษะทุยเล็กกับเบาะแล้วเอียงหน้ามาสบตาแป๋ว

 

"มันเรื่องของเธอ ลงไป!" มาเฟียหนุ่มขบฟันกรามแน่นเป็นสัน ยิ่งเห็นเด็กสาวไม่มีท่าทีว่าจะเกรงกลัวยิ่งทำให้เขาอยากบีบคอเล็กให้ตายคารถ เด็กอะไรน่ามึนไล่เท่าไหร่ก็ไม่ยอมลง

 

"บ้านของหนูอยู่ไม่ไกลหรอก ไปส่งหนูแป๊บนึงนะ~"

 

"อยากตายหรือไงวะ!" เขาต้องข่มอารมณ์โทสะไว้เพื่อไม่ให้พลั้งมือฆ่าเด็กสาวตายก่อนเวลาอันควร ใบหน้าหล่อคมแดงก่ำ อารมณ์ทั้งหมดทั้งมวลระบายผ่านสีหน้าจนเด็กสาวไม่ทันสังเกตเห็น

 

ครืด~ ครืด~

 

"หืม?" ดวงตากลมโตเบิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงสั่นของโทรศัพท์ภายกระเป๋ากระโปรงนักเรียน มือเล็กรีบล้วงโทรศัพท์ขึ้นมากดรับหน้าตาชื่นมื่น ในขณะที่ดวงตาคมอีกคู่ภายในรถจ้องเธอเขม็งแทบจะหั่นเป็นชิ้นๆ

 

"ค่ะพ่อ"

 

[จูเน่ วันนี้พ่อติดธุระคงเลิกดึก ลูกกลับแท็กซี่ได้ไหม] น้ำเสียงของมารุตเล็ดลอดออกจากโทรศัพท์ ทำให้เพชรกล้าพ่นลมหายใจแล้วเบือนหน้าหนีออกไปนอกรถ

 

"ไม่เป็นไรค่ะ พี่เพชรกล้าเพื่อนของพี่หมอจะไปส่งหนูที่บ้านเองค่ะ"

 

"ห้ะ!" เป็นเสียงของเพชรกล้าที่หลุดปากอุทานเสียงดัง ให้ตายสิ! นี่เขาต้องรับมือกับเด็กประเภทไหนกันแน่ คนเกลียดเด็กอย่างเพชรกล้ามีหรือจะตามใจเด็กสาวให้หลงระเริงจนได้ใจ

 

[พี่เขาว่างเหรอ รบกวนพี่เขาหรือเปล่าจูเน่]

 

"ว่างค่ะ ตอนนี้เน่อยู่บนรถแล้ว แค่นี้ก่อนนะคะพ่อเหมือนพี่กล้าจะไม่สบาย" ดวงตาแป๋วเหลือบมองใบหน้าแดงก่ำเพียงนิดแล้ววางสายผู้เป็นพ่อทันที

 

เด็กสาวโน้มตัวใช้หลังมืออังหน้าผากชายหนุ่มอย่างถือวิสาสะเพื่อวัดอุณหภูมิ เพชรกล้าชักสีหน้าหงุดหงิดปัดมือเล็กออกจนเธอสะดุ้งเจ็บ ทว่าความเจ็บหายปลิดทิ้งเมื่อดวงตาคมจ้องเธออย่างเอาเรื่อง

 

"ทำไร!" เขาตะคอกขึ้นอย่างเหลืออดจนเด็กสาวสะดุ้งตกใจ

 

"ช่วยไปส่งหนูหน่อย" จูเน่บอกมาเฟียหนุ่มเสียงแผ่วเบา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ยอมลงจากรถแล้วตวัดท่อนแขนกอดกระเป๋านักเรียนบนตักเอาไว้แน่น เกยคางมนวางบนกระเป๋า

 

"ไม่ว่างโว้ย! จะกลับบ้าน" เขาเพิ่งกลับมาจากดูงานที่ต่างจังหวัด และถนนเส้นนี้เป็นทางผ่านกลับบ้านเขาตั้งใจว่าจะแวะซื้อเบียร์กระป๋องแล้วกลับไปนอนพักผ่อน แต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลกให้เด็กสาวมาป้วนเปี้ยนให้เขาโมโหเล่นก่อนกลับพักผ่อน

 

"หนูไปเล่นบ้านพี่กล้าก่อนก็ได้หนูไม่ดื้อ" เด็กสาวตอบกลับอย่างว่าง่าย ก่อนที่เสียงลมหายใจพรืดยาวจะถูกพ่นออกจากจมูกโด่งเป็นสัน เพชรกล้าสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วขับกระชากออกตัวด้วยความเร็ว คนกลัวความเร็วทำได้เพียงหลับตาแน่นไม่พูดอะไรต่อ

 

คฤหาสน์เพชรกล้า

 

"โห้... บ้านพี่กล้าใหญ่มากเลย" เด็กสาวมองคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยความตื่นเต้น ตรงข้ามกับเจ้าของบ้านที่กำลังกลอกตาด้วยความเบื่อหน่าย เท้าเล็กหยุดชะงักรอให้เจ้าของบ้านเดินเข้าบ้านก่อนตามมารยาท

 

"ใครอยากเป็นพี่เธอวะ!" มาเฟียหนุ่มชักสีหน้า ก้าวเท้ายาวเข้าบ้านอย่างหงุดหงิด แล้วตรงดิ่งไปยังห้องนอนทันที โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเด็กสาวที่กำลังวุ่นวุยกับการถอดรองเท้านักเรียนได้วิ่งตามหลังไปติดๆ

 

แกร่ก~

 

"ว้าว ห้องนอนก็ใหญ่" เด็กสาวรอดศีรษะใต้ท้องแขนแกร่งทันทีที่เขาเปิดประตูห้องนอน

 

"...เด็กเวร จะไปไหนก็ไปเลยไป" เพชรกล้าดันหน้าผากมนออกแล้วเดินเข้าไปทิ้งตัวลงบนเตียงปิดเปลือกตาลงด้วยความล้า

 

จูเน่กวาดไล่สายตามองรอบๆอย่างเพ่งพินิจ ห้องนอนบวกกับเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงโทนสีเทาดำทำให้เด็กสาวอยากเดินเข้าไปชื่นชม

 

"อยากตายหรือไง" สัมผัสว่องไวต่อเสียงเดินของเท้าเล็กทำให้มาเฟียหนุ่มข่มขู่ด้วยวาจา เพชรกล้าเปิดเปลือกตาขึ้นเมื่อเด็กสาวยังเดินเล่นไปมา

 

"หนูยังไม่อยากตายค่ะ"

 

"ถ้ายังไม่อยากตายก็ออกไป" ให้เขารับมือกับกระสุนระเบิดยังจะเรียกว่าง่ายเสียกว่ารับมือกับเด็กประเภทนี้ นอกจากเธอจะไม่หวาดกลัวต่อคำข่มขู่ มิหนำซ้ำยังเถียงกับตาแป๋วเหมือนเด็กสามขวบ

 

"พี่กล้าบอกจะไปไหนก็ไป"

 

"เอ่อ ก็ไปสิวะ!"

 

"เน่ก็จะอยู่นี่ไง"

 

________________________

น้องคือเจ้ากรรมนายเวรของเพชรกล้าเองครับไม่ต้องตกใจ อิพี่กล้าทำกับเพื่อนไว้เยอะเลยถูกป่วนคืนให้ปวดหัวเล่นๆ 5555+

*** เรื่องนี้ขอเขียนตามใจตัวเองนะคะ อยากลองแต่งแนวนี้ตั้งนานแล้วแต่ยังไม่มีโอกาสได้แต่ง😁

 

เซฮายยย... 

ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกเขย่าขวัญ (เขย่าทำไม 555)

ของณัฐเทียร์

พูดคุยหรือต้องการสอบถามได้ที่ 👇

 #

 

🖋ณัฐเทียร์

 

🖋🍀แต่งนิยายครั้งแรก 28 พฤศจิกายน 2562🍀

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น