Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Special ep.4 (End special) - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Special ep.4 (End special) - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 748

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 22:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Special ep.4 (End special) - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

น่านน้ำ talk's

@1 เดือนต่อมา เดือนพฤศจิกายน

@S school สาขาจังหวัดกาญจนบุรี เวลา10:35น.

 

อ่า...หลังจากวันที่ผมคิดว่าจะขอข้าวสวยแต่งงานหลังจากที่ผมเก็บเงินได้มากกว่านี้นิดหน่อยก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วครับ

พอเปิดเทอมวันแรกคุณครูของน้องสานฝันลูกสาวของผมก็โทรมาบอกเลยว่า...น้องสานฝันมีเรื่องชกต่อยกับรุ่นพี่ประถมหนึ่ง ทันทีที่ยัยเมียเด็กของผมได้ยินแบบนั้นก็เร่งผมให้มาดูลูกทันที

เอาตามความจริงป้ะ? ผมว่าคุณครูอ่ะเว่อร์ไปว่ะเด็กผู้หญิงนะเว้ย ชกต่อย คำนี้อ่ะมันใช้สำหรับผู้ชายนะครับ

 

"เฮียน่าน...!! เร็วๆหน่อยสิ!!" เสียงเมียของผมเอ่ยเร่งผมเสียงดัง

"ค่ะ...! เมียไม่ต้องรีบหรอกค่ะ...." ผมยังพูดไม่ทันจบประโยคที่ว่า คุณครูแกอ่ะเว่อร์ เลยครับ

"ไม่ต้องรีบ!? เฮียน่านลูกเราอยู่แค่อนุบาลหนึ่งเองนะและดันมีเรื่องกับเด็กประถมหนึ่งเลยนะแบบนี้ใครจะเจ็บหนัก!?" ทันทีที่ข้าวสวยให้เหตุผลของการรีบเดินเสร็จ

"!!!" ดวงตาของผมก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที เออว่ะ...ผมก็ลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปเลย

 

หมับ! ผมจึงเดินไปจับมือข้าวสวยและรีบเดินไปที่ห้องปกครองทันที ต้องขอบคุณเมียผมที่ให้สติผมคืนมา

 

"อ๊ะ!? เฮียน่าน..." ข้าวสวยเรียกผมเพียงแค่นั้นและเธอก็เงียบไป

 

@ห้องปกครอง เวลา10:40น.

 

ใช้เวลาเดินไม่ถึงห้านาทีผมกับเมียก็เดินมาถึงหน้าห้องปกครอง

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ ผมจึงเปิดประตูเข้าไปในทันที

 

"หม่ามี๊...! แด๊ดดี๊...!" ลูกสาวของผมเรียกข้าวสวยกับผมขึ้นมาด้วยสรรพนามแบบที่แกใช้ทุกครั้ง

"สานฝัน...เจ็บมากหรือเปล่าคะ...?" ผมเดินเข้าไปหาน้องสานฝันโดยจับมือเมียผมเดินมาด้วยและเอ่ยถามแกไปทันทีเพราะผมเห็นรอยแดงที่มุมปากของลูกสาวผมไงครับ

"อื้อๆ แค่นี้จิ๊บๆค่ะ" น้องสานฝันตอบมา

"ใช่ค่ะ แค่นั้นจิ๊บๆแต่ฝั่งลูกชายของฉันมันไม่ใช่จิ๊บๆหน่ะสิคะ!" น้ำเสียงของผู้ใหญ่วัยกลางคนเป็นผู้หญิงเอ่ยขึ้นมา

 

ควับ และมันส่งผลให้ผมกับเมียของผมหันหน้าไปมองคู่กรณีทันที

อ้าว!? เฮ้ย! เป็นผู้ชายหรอว๊ะดูจากลักษณะแล้วเอาจริงก็ไม่จิ๊บจริงๆนั่นแหละครับ

 

"เรื่องมันเป็นมายังไงหรอคะ? สานฝันไหนเล่าให้หม่ามี๊ฟังสิ...!" เมียผมหันหน้ากลับมาถามน้องสานฝันทันที

"เอ่อ...ทางฝ่ายน้องซีนบอกมาแล้วค่ะคุณแม่น้องสานฝัน" คุณครูเอ่ยบอกข้าวสวยมา เอ้า นั่นมันก็ฝ่ายนั้นไหมหล่ะ?

"อย่าฟังความข้างเดียวสิคะคุณครู...!" นี่...ต้องเจอเมียผมเข้าไป

"เอ่อ...แต่ว่า...น้องสานฝันยังเด็กนะคะ"

"เด็กมักไม่โกหกไม่ใช่หรอคะ? และฉันก็ไม่เคยสอนให้ลูกสาวตัวเองโกหกด้วย!" เจอเมียผมตอกกลับไปไงหล่ะ? เงียบกริบเลยไหมหล่ะ?

"สานฝันคะเล่าเลยค่ะลูก...!" ผมจึงบอกให้ลูกสาวของผมเล่าออกมาครับ

"ค่ะ ไอ้นั่นมันชอบมายุ่งกับฝันชอบมาคอยสกินชิพฝัน" ทันทีที่น้องสานฝันเอ่ยจบ

"!!!" ดวงตาของผมก็เบิกกว้างด้วยความโกรธทันที

 

หมับ~ แต่ว่า...ข้าวสวยเมียของผมก็เอื้อมมือบางๆนั่นมาจับมือผมซ๊ะก่อน

 

"....." ผมจึงหันเหสายตาไปมองหน้าเธอทันที เธอส่ายหน้าส่งมาให้ผมเบาๆเหมือนพยายามจะบอกมาเป็นนัยๆว่า ใจเย็นก่อนนะคะ เฮียน่าน งั้นแหละครับ

"....." ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไรไปแต่ผมก็พยักหน้าส่งไปให้เมียเบาๆเหมือนกัน

"ต่อเลยค่ะ น้องสานฝัน" ข้าวสวยเอ่ยกับลูก

"จนวันนี้...มันมาเปิดกระโปรงของฝัน ฝันทนไม่ไหวเลย...ใช้รองเท้านักเรียนฟาดหน้ามันไปและมันก็ตบฝันกลับ"

"โกหก!" ไอ้เด็กห่านั่นพูด

"เหี้ยไร!? มึงนั่นแหละอย่ามาตอแหลคนที่มึงจะตอแหลด้วยได้อ่ะก็แม่มึงนั่นแหละไอ้เหี้ยซีน! หรือมึงจะเถียงว่ามึงไม่เคยมากอดไหล่กูกอดเอวกู! ห๊ะ!? ไปถามไอ้ดินป้ะ!? เพื่อนมึงอ่ะมันก็เห็นอยู่!" ทันทีที่น้องสานฝันเอ่ยด่าเด็กนั่นจบข้าวสวยก็มองหน้าผมด้วยสายตาคาดโทษทันที

 

เห้ย! ผัวเปล่าสอนลูกนะครับเมีย...

 

"ไร้มารยาทจริงๆ..." อิป้าแก่แม่ของไอ้เด็กห่านั่นพูดขึ้นมา

 

นี่...กูถามหน่อยต่อยคนแก่ปากเหี้ยเนี้ยผิดศีลธรรมป้ะ? เพราะผิดกฏหมายอ่ะมันผิดอยู่แล้วและผมพร้อมจ่ายอยู่แล้วไงครับ

 

"เรื่องนี้...เรื่องจริงนะคะ...คุณครูฝันพูดจริง..." น้องสานฝันเอ่ยกับคุณครูเสียงเนือยๆ

"เอ่อ..." คุณครูอ้ำๆอึ้งๆ

"แล้วแต่คุณครูจะตัดสินใจเถอะค่ะ" ข้าวสวยเมียผมพูดกับคุณครูไป

"ขอให้ยอมความกันทั้งสองฝ่ายได้ไหมคะ?" คุณครูเอ่ยถามข้าวสวยกับอิป้าแก่นั่น

"ฉันได้หมดค่ะ" เมียรักผมตอบ

"ฉัน...ยอมก็ได้แต่ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกฉันไม่ยอมแน่!" เธอตอบมาด้วยน้ำเสียงข่มๆ

"ไม่เกิดเรื่องแบบนี้...ขึ้นแน่ค่ะป้าถ้า...เกิดลูกป้าไม่มา...ยุ่งกับฝันอีกอ่ะ บอกมันเอง..."

"ใครญาติแกยัยเด็กไร้มารยาท"

"โอ๊ะ! ผมกับเมียก็ไม่มีญาติแบบคุณเหมือนกันนะครับเด็กไม่เคยโกหกแกเห็นอะไรแกก็พูดออกมาตามความจริงนะครับ!" ผมเอ่ยกับอิป้าแก่นั่นไป

"วันนี้ขออนุญาตรับลูกสาวกลับเลยแล้วกันนะคะ คุณครู" เมียผมพูดขออนุญาตกับคุณครูเสียงเรียบ

"ค่ะๆ กลับเลยก็ได้ค่ะ" คุณครูอนุญาต

"คุณครู...สวัสดีค่ะ..." แน่นอนผมสอนลูกมาดีพอน้องสานฝันเลยเอ่ย สวัสดี คุณครูไปครับถึงจะเสียงเนือยๆก็เถอะ

 

@บ้านเทพพิทักษ์ เวลา11:20น.

 

"แบมือมา...! สานฝัน...!" ข้าวสวยสั่งลูกออกไปน้ำเสียงเด็ดขาดพร้อมถือไม้เรียวไว้ในมือ

"ฮึ่กๆ ต่ะ..แต่ว่า...ฝันไม่ผิดนะ...หม่ามี๊...ฮืออๆ~" น้องสานฝันบอก

"ผิดอ่ะผิดแน่นอน...! อย่าให้หม่ามี๊โกรธนะ!!"

"ฮึ่กๆ แด๊ดดี๊ขา...ฮือออ~ ช่ะ..ช่วยฝัน...ฮืออๆ~"

"ข่ะ..ข้าวคะ" ผมเดินเข้าไปเรียกข้าวสวยแต่ยังไม่ถึงตัว

 

ฟวับ! ไม้เรียวก็...ชี้มาที่หน้าของผม

กึ่ก! และมันทำให้ผมหยุดชะงักทันทีที่เห็นใบหน้านั่น

 

"หรือเฮียจะโดนตีแทน!!?" คิ้วสวยขมวดเป็นโบว์ขอบตาแดงนิดหน่อยเหมือนคนจะร้องไห้

"สานฝันคะ อึดใจเดียวค่ะลูก" ผมจึงหันไปพูดกับน้องสานฝันทันที

 

ผมไม่ได้กลัวครับแต่...ทันทีที่ผมเห็นขอบตาแดงๆของข้าวสวยแล้วผมก็คิดว่าเมียคงจะมีเหตุผลที่ต้องสั่งสอนน้องสานฝันหล่ะนะ

 

"ฮึ่ก! หม่ามี๊...ฮืออ~ จะตีฝัน ฮือออ~ ร่ะ..เรื่องไรอ่ะ?" น้องสานฝันถามหาเหตุผล

"สานฝัน!! หม่ามี๊จะไม่ตีและจะไม่ยุ่งกับสานฝันอีกแล้วนะ!!" ข้าวสวยขู่น้องสานฝันเสียงเด็ดขาด

"ฮึ่กๆ ไม่! ไม่เอา! ฮืออๆ~ หม่ามี๊ตีฝันเลยค่ะ ฮึ่ก! ฮือออ! ฝันพร้อมแล้ว" น้องสานฝันพูดพร้อมกับแบมือมาให้ข้าวสวย

 

ฟวับ!!! ไม้เรียวฟาดลงบนมือข้างขวาของน้องสานฝันเสียงดังลั่น น้องสานฝันร้องไม่ออกแต่น้ำตาพรั่งพรูออกมา ฟังจากเสียงก็น่าจะรู้แล้วนะครับว่าเจ็บไม่เจ็บ

 

"จำไว้ด้วยนะสานฝัน! ว่าหนูไม่ควรไปพูดจากร้าวร้าวกับผู้ใหญ่แบบนั้น!! ไม่ว่าเขาจะเป็นคนยังไงหนูก็ห้ามกร้าวร้าว!!! คนเขาด่าไม่ได้ด่าแค่ตัวหนูนะแต่เขาด่าถึงแด๊ดดี๊หม่ามี๊ด้วย!!! อีกข้างนึงมา" ข้าวสวยพูดสั่งสอนน้องสานฝันเสร็จก็สั่งให้น้องสานฝันแบมืออีกข้างนึงทันที

"ฮึ่กๆ พ่ะ..พอแล้ว ฮือออๆ~ ฝันเจ็บ...!" น้องสานฝันบอกข้าวสวย

"สานฝัน!!!" เมียผมเอ่ยเรียกลูกเสียงดังลั่น

"ฮึ่กๆ! ฮือออ!" น้องสานฝันร้องไห้ออกมาแต่ก็ยอมแบมือให้หม่ามี๊ตัวเองครับ

 

ฟวับ!!! ไม้เรียวกระทบกับมือบางของน้องสานฝันอีกหนึ่งที

 

"ส่วนครั้งนี้เพราะว่าสานฝันตัดสินใจทำอะไรด้วยตนเองจนทำให้ตัวเองเจ็บ!!! สานฝันรู้ไหมคะ!? ฮึ่ก ว่าหม่ามี๊เห็นสานฝันเจ็บหม่ามี๊เจ็บยิ่งกว่าหลายเท่า!!! ฮึ่กๆ! ทำไมไม่บอกหม่ามี๊หรือบอกคุณครูหล่ะคะ!!? ฮึ่ก! ฮือออ~ ทำไม...ถึงต้องทำให้ตัวเองเจ็บด้วย...? ฮืออๆ~" เมื่อถามจบ

 

ตุ่บ~ ข้าวสวยก็นั่งลงกับพื้นด้วยอาการเหมือนคนเข่าอ่อนทันที

 

"หม่ามี๊...ฮึ่กๆ ไม่! อย่าร้องสิ...! หม่ามี๊...ฮึ่กๆ! ฮึ่บๆ ฝันสัญญาจะ...ไม่ทำอย่างงั้นอีกแล้ว ฮึ่บๆ ฮึ๊บๆ ฝันสัญญาค่ะ..." น้องสานฝันเดินเข้าไปหาข้าวสวยพร้อมใช้มือเล็กๆนั้นขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของยัยเมียเด็กทันที

"ฮึ่กๆ ฮืออๆ~ สานฝันสัญญากับหม่ามี๊ ฮึ่ก! แล้วนะคะว่าจะไม่ทำให้ตัวเองเจ็บตัวอีก...!" ข้าวสวยจับมือของน้องสานฝันออกจากใบหน้าของตัวเองและพูดกับลูกออกไป

"ค่ะ ฝันสัญญาค่ะหม่ามี๊หยุดร้องไห้ก่อนนะคะ" น้องสานฝันบอกเป็นการยืนยันคำตอบมาครับ

 

เห้อ~ เอาจริงก็รู้อยู่แล้วหล่ะนะครับว่าเมียต้องร้องไห้แน่นอนอยู่แล้วหล่ะครับแต่แค่...ไม่คิดว่าจะร้องไห้ออกมาต่อหน้าลูกแค่นั้นเอง

 

@ห้องนั่งเล่น เวลา13:15น.

 

อ่า...ตอนนี้ผมกำลังนั่งทายาให้มือของน้องสานฝันอยู่ครับ เลือดซิบเลยอ่ะนะ

 

"เจ็บไหมคะ? สานฝัน...?" ผมเอ่ยถามลูกสาวตัวเองไปน้ำเสียงอ่อนโยน

"อึดเดียวค่ะ ตอนที่ไม้โดนมือก็เจ็บตอนนั้นค่ะ" นี่ดิ่! ลูกสาวข้าวสวยหลานสาวยัยนับดาวอึดเหมือนกันเลยครับ

"เก่งจังเลยค่ะ ลูกสาวแด๊ดดี๊เนี้ย...!!" และไม่ลืมที่จะเอ่ยชมลูกสาวของตัวเองไปด้วย

"แล้วจำที่หม่ามี๊สอนได้หรือเปล่าคะ?" ผมถามต่อ

"อื้มๆ จำได้ค่ะ" น้องสานฝันพยักหน้าตอบ ก่อนที่จะบอกมา

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@ห้องนอนของฉันกับเฮียน่านน้ำ เวลา21:00น.

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดด~ ฉันเปิดประตูและเดินเข้ามาในห้องของตัวเองตามด้วยปิดมันลงที่เดิม

เพราะฉันเพิ่งไปนอนกล่อมโดยการเกาหลังให้น้องสานฝันจนแกเพิ่งจะหลับไปไงคะ

 

"หืม...?" มองไปยังเตียงนอนที่มีผู้ชายร่างสูงนอนตะแคงข้างไปฝั่งโน้นอยู่ก็ต้องครางออกมาด้วยความสงสัยทันที สามทุ่มเองนะหลับแล้วหรอ?

 

ฟุ๊บ~ ฉันเดินไปนั่งที่ขอบเตียงฝั่งที่เฮียน่านน้ำนอนตะแคงข้างไป

 

"รัก...ที่สุด..." และกระซิบไปที่ใบหูขาวของเฮียน่านน้ำค่ะ

"หืม? ฮั่นแหน่! แกล้งหลับสินะคะ...?" ป่ะกี๊นี้ฉันเห็นเฮียน่านน้ำยิ้มมุมปากค่ะ บอกเลยเฮียน่านน้ำอ่ะนะไม่ทันฉันหรอก

"เมียเฮียเนี้ยนะ...ขี้แกล้งจริง" เขาจึงยอมพูดออกมา

 

หมับ! ฟุ๊บ~ และเฮียน่านน้ำก็ดึงแขนและตัวของฉันลงไปนอนกดไว้กับเตียงโดยที่เฮียน่านน้ำนอนทับลงมาบนตัวของฉันค่ะ

 

"เฮียน่าน..." เอ่ยเรียกผู้ชายที่เป็นสามีของฉันด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอ่อยๆ เสียงอ่อยค่ะไม่ใช่ฉันอ่อยนะ

"คะ?" ขานรับพร้อมเลิกคิ้วขึ้น

"รักข้าวไหมคะ?" ฉันเอ่ยถามไปทั้งๆที่เฮียน่านน้ำก็พูดออกมาอยู่ทุกวัน

"หึ~ รักมากที่สุดเลยค่ะ" เฮียน่านน้ำบอกมา

"ฮิ๊ม~ ข้าวเองก็รักเฮียน่านที่สุดเหมือนกันค่ะ" ฉันจึงเอ่ยบอกรักเฮียน่านน้ำไปบ้างค่ะ

"ข้าว...อยากแต่งงานตอนไหนคะ?"

 

ตุ่บ~ ถามจบก็ล้มตัวลงไปนอนบนเตียงนอนพร้อมกับกางแขนออกเพื่อบอกให้ฉันมานอนบนแขนของตัวเองแบบเป็นนัยๆของการกระทำอ่ะนะ

 

"หืม? แต่งงาน?" เอ่ยทวนคำถามของเขาอย่างสงสัย แต่งงานอะไรอีกอ่ะ?

"ค่ะ แต่งงาน...ข้าวอยากแต่งตอนไหนคะ?" หืม? เอ๊!?

 

พรึ่บ! ฉันเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที

 

"น่ะ..นี่เราสองคน! ยังไม่ได้แต่งงานกันเลยนี่คะ!!" ใช่! ฉ่ะ..ฉันลืมไปได้ยังไงนะ?

"ค่ะ ก็ยังไม่ได้แต่งไงคะ" เฮียน่านน้ำตอกย้ำประโยคที่ฉันสงสัย

"อะไรกัน? ข้าวนึกว่า...เราสองคนแต่งงานกันแล้วซ๊ะอีก..." ฉันเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเศร้าๆอ่อยๆ

"หืม? ข้าวลืมหรอคะ?" ยังมีหน้ามาถามอีกหรอ? ถ้าไม่ลืมจะตกใจไหม?

"ค่ะ ข้าวลืม..." ฉันจึงเลือกที่จะตอบไปตามความจริง

"โอ๋ๆ ไม่เป็นอะไรนะคะเมียเฮีย ยังไม่แต่งใช่ว่าจะไม่แต่งสักหน่อย เอาตามที่ข้าวพอใจเลยค่ะอยากแต่งวันไหนก็เอาเลยค่ะ" หืม?

"ไม่ต้องหาฤกษ์หรอคะ?" ใช่! มันต้องหาฤกษ์ก่อนไม่ใช่หรอไง?

"อ่า...นั่นสินะคะ งั้นพรุ่งนี้เลยดีไหม? เฮียอยากแต่งงานกับข้าวแล้วค่ะ" รีบไปไหนคะ?

"ต้องปรึกษาแม่สายและก็คุณย่าของเฮียน่านด้วยสิคะ"

"อื้มๆ เอางั้นก็ได้ค่ะ" เฮียน่านน้ำตอบตกลงที่จะเอาแผนการตามที่ฉันบอก ก่อนที่เฮียแกจะค่อยๆจับตัวฉันนอนลงบนเตียงนอน

 

ฟุ๊บ~ จนกระทั่งแผ่นหลังบางของฉันราบไปกับเตียงนอน ส่วนคนร่างสูงใหญ่ก็นอนเท้าแขนกับเตียงมองหน้าฉันค่ะ

 

"ถ้าเฮียแก่...ข้าวจะไม่ทิ้งเฮียไปไหนใช่ไหมคะ?" เฮียน่านน้ำถามฉันออกมา คำถามไม่ค่อยเข้าหูเลยแฮะ

"เห็นข้าวเป็นคนยังไงคะ? เฮียน่านนั่นแหละจะทิ้งข้าวไปเองซ๊ะมากกว่ะ....อื้มม~" ยังพูดไม่ทันจบประโยคที่เหลืออีกแค่คำเดียวก็จะได้คำว่า มากกว่า เลยค่ะ

"อื้มมม~" เฮียน่านน้ำก็ก้มลงมาจูบปิดปากฉันซ๊ะก่อน

 

พยายามที่จะเอาลิ้นของตัวเองแอบไว้บนเพดานแต่ลิ้นหนาสากก็ดันมาเกี่ยวรั้งลิ้นบางๆของฉันลงและตวัดเกี่ยวดึงลิ้นของฉันออกมาจูบ

 

"อ่า..."

"อึ่ก" เราสองคนจูบกันอยู่นานสองนาน ก่อนที่เฮียน่านน้ำจะผละจูบอันเร่าร้อนและอ่อนโยนในเวลาเดียวกันนั้นออกไป

"อย่าพูดอะไรที่เป็นไปไม่ได้เลยค่ะ...เฮียรักข้าวสวยคนเดียวและจะรักคนเดียวตลอดไป..." เฮียน่านน้ำเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่จริงจัง

"เฮียน่านน้ำก็เหมือนกัน...ข้าวก็รักของข้าวอยู่แค่คนเดียวอ่ะจะให้ข้าวไปรักใครอีกหล่ะคะ...?" ฉันถามไปด้วยน้ำเสียงน้อยใจจริงจัง

"อ่ะๆ โอเคๆ เฮียจะไม่ถามคำถามนั้นอีกแล้ว ให้รางวัลเฮียหน่อยสิคะ" ห๋า...? ยังกล้ามาขอรางวัลอีกหรอ?

 

ฟอดดดดด~ แต่ฉันก็ยังจะหอมแก้มเขาไปอีกเนอะ

 

"เฮียขอหอมบ้างสิ" เอ๋...? นี่ยังไม่พอใจ?

"....." ฉันไม่ได้เอ่ยอะไรออกไปแต่ยกแก้มขึ้นไปให้เฮียน่านน้ำแทน

 

ฟอดดดดด~ และแก้มของฉันก็ถูกเฮียน่านน้ำหอมเสียงดังฟอดไปค่ะ

 

"นอนกันเถอะนะคะ" เฮียน่านน้ำเอ่ย

"อื้อ!" พยักหน้าขึ้นหนึ่งทีเป็นอันตอบตกลงที่จะนอนกับเฮียน่านน้ำแล้วค่ะ

 

รักมากของมากที่สุดเลยค่ะถึงฉันจะไม่ค่อยพูดคำว่ารักกับเฮียน่านน้ำมากเท่าไหร่แต่...ฉันก็รู้ตัวดีค่ะว่า ฉันรักเฮียน่านน้ำ เฮียน่านน้ำเป็นผู้ชายที่ฉันรักมากที่สุดแล้วหล่ะค่ะ...ทั้งในตอนนี้และในอนาคตจนกว่าจะถึงวันสุดท้ายของชีวิตผู้ชายที่ชื่อ น่านน้ำ จะเป็นผู้ชายคนแรกและคนสุดท้ายที่จะได้ร่างกายและหัวใจของฉันผู้หญิงที่ชื่อว่า ข้าวสวย

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@7เดือนต่อมา เดือนมิถุนายน

@เวลา09:10น.

 

"โห่...!!! ฮิ๊ โห่ ฮิ๊ โห่...!!!"

"ฮิ้วว!!!!" คนที่เป็นคนแห่ทำอย่างงี้อีกสองรอบและเสียงกลองยาวและเครื่องดนตรีต่างๆก็ดังขึ้นมา

"เอ้า! มาละเหว๋ย!!!"

"มาหล่ะวา!!!!"

"เอ้า! มาละเหว๋ย!!!"

"มาหล่ะวา!!!!"

"มาแต่ของเขา!!! ของเราหายหน้า!!!"

"ตัลละลา!!!!" และเสียงเพลงแห่กลองยาวก็ดังขึ้นพร้อมกับขบวนแห่ขันหมากของผมก็เคลื่อนตัวจากหน้าหมู่บ้านไปยังบ้านลีลาวดีของคุณย่าผมครับ

 

อ่า...เจ็ดเดือนผ่านไปแล้วสินะหลังจากวันนั้นมาผมก็ค่อยๆทำงานค่อยๆเก็บเงินมาเรื่อยๆจนมีวันนี้วันที่ผมได้มาขอข้าวสวยเมียสุดที่รักเพียงคนเดียวของผมแต่งงานแบบออกหน้าออกตาโดยไม่ต้องจ้างคนมาทำให้มันดูใหญ่โตเลยสักนิดเพราะคนที่มาร่วมงานแต่งของผมในวันนี้เป็นคนที่รู้จักกับคุณย่ากับแม่สายทั้งนั้น

ผมเองก็เพิ่งจะรู้ว่า...ความเหนื่อยจากการทำงานในหลายๆปีที่ผ่านมามันจะทำให้ผมมีความสุขมากขนาดนี้เพราะว่า...เงินจากการที่หามาด้วยตัวเองนี่มันโครตน่าภูมิใจเลยหล่ะครับ

 

@บ้านลีลาวดี เวลา09:30น.

 

อ่า...ใช้เวลาจนเพลงแห่กลองยาวจบขบวนแห่ขันหมากของผมก็หยุดที่หน้าประตูบ้านทางเข้ารีสอร์ทหน่ะครับ

 

"ถ้าแด๊ดดี๊...อยากเข้าไปหาหม่ามี๊...แด๊ดดี๊ก็ต้อง...จ่ายค่าผ่านประตู...ก่อนนะคะ..." เสียงน้องสานฝันดังขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเนือยๆเหมือนผม อ่า...น้องสานฝันยืนอยู่กับพี่เป๊กกี๊หน่ะครับ

"อ่ะ...นี่ครับ~" ผมจึงยื่นเงินค่าผ่านประตูเงินไปให้น้องสานฝันสามซองและพี่เป๊กกี๊อีกสามซอง

"อื้อๆ ไม่พอค่ะเนอะ...พี่เป๊กกี๊" แหนะ! มีหันไปหาพวกด้วย พี่เป๊กกี๊ไม่ตอบอะไรแต่ยิ้มหวานและก็...พยักหน้าให้น้องสานฝันแทน

"จะเอาอีกกี่ซองคะ?" ผมจึงเอ่ยถามลูกสาวออกไปเสียงเรียบ

"อีก...สองซองค่ะ..." น้องสานฝันนับมือ ก่อนที่จะตอบผมมา

"หืม? หึหึ~ ห้าซองเลยหรอคะ?" อดที่จะหัวเราะลูกสาวตัวเองออกไปไม่ได้ ก็ดูดิ่ขี้เหนียวแต่เด็ก

"ค่ะ..." น้องสานฝันตอบมาผมจึงต้องยื่นซองสีชมพูที่มีเงินอยู่ด้านในนั้นหนึ่งร้อยบาทไปให้ลูกสาวตัวเองอีกสองซองและให้พี่เป๊กกี๊ด้วย

"ประตูเงินผ่านแล้วค่ะ!!!" พี่เป๊กกี๊ตะโกนบอกยัยนับดาวกับน้องนิ้วก้อยหลานสาวของผมสรุปวันนี้ผมเสียเงินไปสามพันบาทเลยครับ

 

@ห้องรับแขก เวลา10:09น.

 

ห้องรับแขกของบ้านลีลาวดีถูกจัดให้เป็นห้องกว้างๆและประดับประดาด้วยของมงคลของจัดงานแต่งมากมาย หลังจากที่ทำพิธีสวมแหวนเจ้าบ่าวอย่างผมและเจ้าสาวอย่างข้าวสวยแล้วผมก็มานั่งบนเก้าอี้รดน้ำสังข์ครับ

 

"น่านน้ำหลานย่าโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไอ้อารมณ์โมโหหึงเมียแบบเมื่อก่อนก็เพลาๆลงบ้างนะ..." เอ๊!? คุณย่าท่านรู้ได้ยังไงนะ?

"จากนี้ไปเป็นการใช้ชีวิตคู่ของจริงอาจจะมีผิดใจกันบ้างแต่ก็ค่อยๆคุยกันนะหลานสาวคนที่สี่ของย่า..." คุณย่าให้คำแนะนำกับข้าวสวยเสร็จก็ส่งสังข์คืนให้กับนับดาว

"ไง~ ไอ้ลูกชายของพ่อจากนี้ไปพ่อก็ขอให้น่านน้ำกับข้าวสวยรักกันนานๆนานจนถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรเลยนะ! เขาว่ากันว่า...ผู้ชายมีเมียหลายคนแล้วดูเท่..." คุณพ่อของผมพูดอะไรออกมา ก่อนที่จะยกน้ำสังข์ออกจากการรดของผม ข้าวสวยหันมองผมด้วยหางตาทันทีที่คุณพ่อพูดแบบนั้น

"แต่สำหรับตระกูลเรา...มีเมียเพียงคนเดียวรักเดียวใจเดียวเท่กว่าและก็จะเจริญกว่าคนอื่นๆด้วย! จำคำพ่อไว้ให้ดีๆ" และคุณพ่อก็ย้ายตัวไปหาข้าวสวย

"เห้อ~" ทำให้ผมถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกทันที นึกว่าจะโดนเมียโกรธเพราะคำพูดของคุณพ่อแล้วซ๊ะอีก

"เอ่อ...แม่ไม่รู้ว่าคุณน่านน้ำจะยอมรับแม่ได้หรือเปล่านะคะแต่แม่ขออวยพรให้ทั้งสองคนมีกันและกันอย่างงี้ต่อไปเรื่อยๆถ้ามีเรื่องไม่เข้าใจกันก็รีบๆเคลียร์กันนะลูกอย่าปล่อยไว้ให้ข้ามวันหล่ะและก็รักหนูข้าวสวยให้มากๆนะจ๊ะ" แม่สายเอ่ยกับผมและก็เดินไปรดน้ำสังข์ให้ข้าวสวย

"ส่วนหนูแม่ไม่มีอะไรจะบอกมากนะจ๊ะเพราะแม่บอกคุณน่านน้ำไปหมดแล้วสิ่งที่แม่อยากบอกหนูก็คือรักคุณน่านน้ำให้มากๆอยู่เป็นแก้วตาดวงใจของคุณน่านน้ำแบบนี้ต่อไปนะจ๊ะ" แม่สายเอ่ยเพียงแค่นั้นและก็คืนสังข์ให้กับนับดาวและตามด้วยพิธีส่งตัวเข้าหอโครตรอเวลานี้เลยหล่ะครับ

 

@บ้านเทพพิทักษ์ ห้องนอนของผมกับข้าวสวย เวลา11:00น.

 

แม่สายกับคุณพ่อนอนเจิมให้ผมกับข้าวสวยครับเป็นสัญลักษณ์ว่า...พวกท่านเป็นคู่แท้กันและคู่แท้ต่อให้จะแยกจากกันนานเท่าไหร่หรือไกลแค่ไหนยังไงๆก็ได้กลับมาคู่กันอยู่ดีเหมือนอย่างพวกท่าน

และพวกท่านก็เดินออกไป

 

"อื้อออ~" ผมหันตัวไปนอนกอดข้าวสวยครับ

"อื้ออ! เฮียน่านน้ำยังเช้าอยู่เลยนะ..." ข้าวสวยเอ่ยบอกผมมา

"เช้าอยู่ก็ทำได้ค่ะ ลองไหมหล่ะ?" ผมถาม

"ไม่เอาอ่ะ ข่ะ..ข้าวอาย" หืม? อายอะไรนักหนาคะ? ทั้งชิมทั้งลิ้มรสมาหมดทั้งตัวแล้วนะ

"ถ้าเก็บไว้ทำตอนกลางคืนเฮียขอยันเช้านะคะ เฮียคิดถึงข้าวสวยม๊ากมาก..." ผมเอ่ยขอข้าวสวยออกไป ข้าวสวยอ่ะโดนกักตัวอยู่บ้านคุณย่าตั้งสามวันนะครับผมเลยไม่ได้เช้งกะโด๊ะกับเมียเลยนะเว้ย

"ค่ะๆ ตอนนี้ปล่อยข้าวก่อนนะคะ~ ข้าวร้อนมากเลยอ่ะ อึดอัดชุดมากด้วย" เมียผมตอนพูดเพราะเนี้ยโครตน่ารักเลยว่าไหมครับ?

 

ผมจึงต้องจำใจยอมปล่อยเมียรักออกจากอ้อมกอดของตัวเองครับ เมียผมจึงลุกขึ้นถอดพวงมาลัยคล้องคอไปวางไว้ที่หัวเตียงและไปเปลี่ยนชุดครับ ผมก็ทำตามเมียทุกอย่างเลยครับ พอออกมาจากห้องน้ำปุ๊บผมก็เห็นข้าวสวยกำลังแกะผมอยู่

 

"อ๊ะ!" และก็อุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด

 

หมับ! ผมจึงเดินไปจับมือของเมียตัวเองออก

 

"เดี๋ยวเฮีย...แกะให้ค่ะ" ผมเอ่ย

"แกะเป็นหรอคะ?" ข้าวสวยถาม

"ไม่เป็นค่ะแต่...เฮียอยากทำ" ผมตอบ

"ฮิ๊ม~" ข้าวสวยจึงยิ้มหวานส่งมาให้ผมผ่านกระจก

"เจ็บไหมคะ?" ผมถามข้าวสวยเป็นระยะๆครับเพราะกลัวเมียจะเจ็บ

"อื้อๆ ไม่ค่ะ" ข้าวสวยก็ส่ายหัวตอบมา

 

จนผมแกะได้เสร็จอ่า...มัดอะไรบนหัวเมียกูเยอะแยะว๊ะ?

 

"อ่า...เสร็จแล้วค่ะ" ผมบอกไป

"ค่า~ ขอบคุณเฮียน่านน้ำมากนะคะ เฮียน่านอ่ะเป็นทุกๆอย่างของข้าวแล้วนะ" อ่า...น่ารักเกินไป

 

ฟอดดดดด~ จนผมอดใจไม่ไหวหอมแก้มข้าวสวยไปครับ

 

"หื้มมม~ ข้าวสวยเองก็เป็นทุกๆอย่างของเฮียเหมือนกันนะคะ เป็นผู้หญิงที่เฮียรักมากๆด้วย" ผมจึงตอบรับไปพร้อมบอกไปด้วย ข้าวสวยจึงหันหน้ามามองหน้าผม

"ขอหอมหน่อยสิคะ" หืม? ขอผมหอมหรอ?

"อึ่!" ผมจึงยื่นแก้มตัวเองลงไปให้เมียของผมหอมทันทีครับ ไม่ล่งไม่เล่นหรอกตัวอ่ะเดี๋ยวเมียไม่หอม

 

ฟอดดดดด~ ฟอดดดดด~ จุ๊บ! จุ๊บ! จุ๊บ! ข้าวสวยจับหน้าของผมไปหอมแก้มซ้ายแก้มขวาและก็จุ๊บที่หน้าผากจมูกและปากของผมครับ

 

"ไหนบอกแค่หอมไงคะ?" ถามไปงั้นๆแหละครับ

"ก็แก้มสามีของข้าวหอมเองนี่คะ เลยอดใจไม่ไหวเผลอหอมไปทั้งหน้าเลยอ่า..." เป็นคำตอบที่น่ารักมากเลยครับ

"หึ~"

"ข้าวรักเฮียน่านน้ำนะคะ รักมากของมากของมากที่สุดในโลกเลยค่ะ" หืม?

"ถ้าโดนบอกบ่อยกว่านี้ก็คงจะดี" ตัดพ้อเมียไปหน่อย ทุกวันนี้มีแค่ผมที่บอกรักเธอทุกวัน

"ต่อจากนี้จะบอกทุกวันเลยค่ะ" ข้าวสวยเอ่ยบอก

"ถ้าลืมวันไหนให้เฮียทำอะไรคะ?"

"หึ~ ทั้งคืนเลยค่ะ" อ้าว...!

"แบบนี้ถือว่าได้เล่นค่ะ" ผมเอ่ยไป

 

ฟุ่บ~ และอุ้มคนร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาวและพาเดินไปที่เตียงนอนทันที

 

"อ๊ะ! เฮียน่าน...คืนนี้ไงคะ"

 

ฟุ๊บ~ ค่อยๆวางคนร่างบางลงบนเตียงขนาดคิงไซส์ไปครับและผมก็ลงนั่งตามไปด้วย

 

"ข้าวสวยจำวันแรกที่เราเจอกันได้หรือเปล่าคะ?" ผมเอ่ยถามต่อ

"คะ? ตอนไหนหรอคะ? มัธยมหน่ะหรอ?" ข้าวสวยเอ่ยถาม

"ค่ะ ตอนนั้นหน่ะเฮียแอบมองข้าวสวยก่อนหน้านั้นทุกวันเลยนะคะ" ผมเอ่ย

"จริงอ่ะ? แล้วทำไมพอได้เจอกันแบบจังๆแล้วเฮียน่านน้ำถึงทำข้าวร้องไห้เลยหล่ะคะ?" ข้าวสวยเอ่ยถาม

 

นั่นสินะ? เพราะเป็นเด็กผู้ชายหรือเปล่านะ? หรือเพราะว่า...ผมจำเธอได้ว่าเธอคือเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่บ้านเด็กกำพร้าแสงดาวที่ผมชอบแกล้งให้เธอร้องไห้เล่นๆและก็ค่อยง้อทีหลังนะ มันถึงทำให้ผมอยากเห็นน้ำตาของเธออีกครั้ง

 

"ก็เด็กผู้ชายอ่ะเนอะและที่สำคัญข้าวสวยอาจจะจำไม่ได้แล้วว่าตอนเด็กๆเด็กผู้ชายที่ชอบมาเล่นกับข้าวคือใคร?" ผมพูดไป ข้าวสวยทำหน้าคิด

"อย่าบอกนะว่า...พี่คนนั้นคือเฮียน่านน้ำอ่ะ?" เหอะ! กว่าจะรู้นะครับ

"อื้มๆ เฮียเอง"

"แต่ก็ชอบทำข้าวร้องไห้และมาง้อข้าวด้วยขนมและก็ของเล่นใหม่ๆทุกที"

"ก็เด็กผู้ชายหนิคะ จะเอาอะไรมากแสดงออกยังไม่เป็นเลยค่ะ"

"แถมยังขี้หื่นตั้งแต่เด็กๆแล้วด้วยหนิคะ? เอะอะๆจะเอาแก้มข้าวทุกทีเลย"

"ก็เวลาเห็นข้าวเล่นทำอาหารเป็นแม่ค้าแล้วก็อยากได้มาทำอาหารแต่เป็นเมียเฮียแทนนี่คะ"

"แล้วทำไมต้องทำร้ายข้าวของของข้าวให้ข้าวมานั่งร้องไห้ทุกทีเลยหล่ะ?"

"ก็เล่นเป็นคนเก็บค่าที่หนิคะถ้าไม่มีเงินจ่ายก็ต้องเอาแก้มของแม่ค้ามาไม่ใช่หรอคะ?"

"มันใช่หรอคะ?"

"ใช่สิคะ" ใช่ ผมทำแค่กับเธอนะเว้ย

"อืมม แถมพอโตมาก็ทำข้าวร้องไห้เหมือนเดิมเพิ่มเติมคือไม่มีขนมกับของเล่นมีแต่คำพูดพร่ำว่ารักข้าวอย่างงั้นรักข้าวอย่างงี้" แหม~

"ก็เฮียรักข้าวจริงๆนี่คะ รักที่สุดในโลกเลยด้วย!!! เฮียว่า...หัวใจของเฮียเป็นของข้าวตั้งแต่ตอนนั้นแล้วแน่เลยค่ะ" ผมบอกพร้อมกับเอี้ยวตัวไปกอดเมียด้วย

"ไม่จริงอ่ะ เฮียน่านน้ำตอนนั้นยังรักพี่ชะเอมอยู่เลยไม่ใช่หรอคะ? เห็นว่า...แผลที่ทำให้ข้าวเจอกับเฮียน่านน้ำก็เป็นแผลที่แฟนใหม่ของพี่ชะเอมเป็นคนทำเพราะเฮียน่านน้ำไปหึงหวงพี่ชะเอมไม่ใช่หรอ?" หืม? ไปเอามาจากไหนคะ?

"เปล่าเลยค่ะ เฮียไม่ได้หวงชะเอมแต่เฮียหวงโต๊ะต่างหาก" ผมตอบ

"โต๊ะ?"

"ค่ะ โต๊ะตัวประจำของกลุ่มข้าวสวยนั่นแหละเฮียหวงไม่อยากให้ใครมานั่งเฮียเลยเดินไปหาเรื่องพวกมันและก็โดนพวกมันเล่นหมาหมู่กลับมา" จริงๆนะครับ

"จริงอ่ะ?"

"ร้อยล้านเปอร์เซ็นเลยค่ะ"

"หมายความว่า...เฮียน่านน้ำรักข้าวตั้งนานแล้วสินะคะ?"

"ค่ะ ตั้งแต่ตอนข้าวยังจำความไม่ได้ด้วยซ้ำ" มันจริงๆนะเว้ย

"เว่อร์และ" ว่าแล้วว่าต้องไม่เชื่อ

"ข้าวเชื่อเฮียไหมคะ? ว่าไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้และไปจนถึงวันสุดท้ายเฮียก็ยังจะรักข้าวเพียงคนเดียวตลอดไป" ผมเอ่ยถาม

"หึ เชื่อค่ะก็ลองมีคนอื่นดูดิ่ข้าวจะเฉือนของเฮียทิ้งและโยนให้ปลากินเลยค่ะ" โหดจังครับเมียเฮีย

"จะไม่มีวันนั้นแน่นอนค่ะเพราะว่า...เฮียรักข้าวสวยเมียเฮียคนนี้แค่คนเดียวไงคะ"

 

รักที่สุดของที่สุดเลยครับ ผมจะบอกให้ว่า...จากวันนี้ไปจนถึงวันสุดท้ายของชีวิตผมนั้นผมจะทำให้ข้าวสวยเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดที่ได้แต่งงานกับผมเลยครับ

หัวใจดวงนี้ของผมเป็นของเธอตั้งแต่จำความได้แล้วต่างหากรวมถึงร่างกายของผมมันจะเป็นของเธอผู้หญิงที่ชื่อ ข้าวสวย คนนี้คนเดียวจากนี้และตลอดไปเลยครับ

 

The happy end special

.

.

.

.

.

{Talk}

 

จบแล้วจ้า~ อิไรท์เชยเนอะ ดูดิ่อิเฮียแห่ขันหมากมาขอน้องอ่ะ 55555

ชอบกันไหมอ่า...? มีรำลึกถึงความหลังกันด้วยนะเออ

สรุปอิเฮียมันอ่ะนะชอบน้องมาตั้งแต่จำความได้แล้วไงแต่แสดงออกออกไปแบบเด็กๆอ่ะเนอะ แต่...สิ่งที่มันทำอ่ะมันไม่เด็กเลยนะความจริง!

.....

 

ส่วนน้องสานฝันอายุแค่นี้ด่าเก่งขนาดนี้แล้วหรอคะ? ลูกสาวข้าวสวยเนี้ย...!?

.....

 

เรื่องต่อไป เรื่องพี่ดีกรีแล้ว...!!! อย่าลืมไปกดติดตามเพิ่มลงคลังรอกันด้วยเน้อแต่...เนื่องจากอิไรท์เตอร์เป็นคนชอบเริ่มอัพวันจันทร์ไรท์เตอร์จึงขอเริ่มอัพวันจันทร์หน้านะคะ

(-/|\-)ขออนุญาติจริงๆครับวันจันทร์หน้าจริงๆงับท่านผู้อ่าน

.....

 

ฝากติดตามอ่านเรื่องต่อไปกันด้วยนะคะ

พบกันจันทร์หน้า

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจทุกไลค์ทุกคอมเม้นต์ที่มีให้กันมานะคะ

เรื่องดีกรีไรท์เตอร์จะพยายามตอบมากกว่านี้นะคะ

ขออนุญาต บอกรักคนอ่านเหมือนเดิมว่า...ร้ากกกก!! ทุกคนนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว