ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ถูกหักหลัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2563 23:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ถูกหักหลัง
แบบอักษร

"อ๊าาห์ๆๆ....เอริคคะ...." เสียงครวญครางของหญิงสาวดังขึ้นไม่หยุด พร้อมๆกับเสียงของการกระแทกอย่างรุนแรง

 

ตรั่บบๆๆๆ!

 

"ซี๊ดดดด!...อลิซครับ....เดี๋ยวเคอติสมันก็กลับมาแล้วนะ.." ชายหนุ่มนามเอริคได้แต่ซี้ดปากอย่างเสียวซ่านกับการถูกร่องของเมียเพื่อนรักบดดุ้นของเขา

 

"ช่างมันสิคะ! ทิ้งอลิซไปนานขนาดนี้คงไม่สนแล้วล่ะค่ะ...อ๊ายยยห์....เสียวววว!.." อลิซที่กำลังขย่มดุ้นอย่างเมามันส์นั้นไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนแอบดูอยู่ ใครบางคนที่ได้ชื่อว่าคนรักของเธอ

 

'อะ...อะไรกัน....อลิซกับ..เอริค....ทำไมล่ะ!?..' เคอติส ชายหนุ่มผู้เป็นหน่วยพิเศษของสภาโลก หลังจากเหตุการณ์ Doomsday เมื่อ 120 ปีก่อน มนุษย์ได้ก่อตั้งศูนย์ช่วยเหลือขึ้นมาหลายแห่งทั่วโลก แน่นอนว่าประเทศอังกฤษก็เช่นกัน เคอติส เอริคและอลิซ ต่างก็เป็นเพื่อนสมัยเด็กกัน ปีนั้นพวกเขาอายุได้ 20 ปีบริบูรณ์ เป็นปีที่ทุกๆอย่างเปลี่ยนไป

 

ภัยธรรมชาติ สัตว์เริ่มกลายพันธ์ ซอมบี้ ทุกๆอย่างต่างก็กระทันหันจนทั้งโลกไม่อาจตั้งตัวได้ทัน ประชากรมนุษย์ต่างล้มตายไปกว่า 60%

 

3 ปีหลังจากวันนั้น พวกนักวิทยาศาสตร์ต่างก็คิดค้นตัวยาที่ยกระดับร่างกายจองมนุษย์ให้กลายเป็นซุปเปอร์โซลเจอร์

 

5 ปีต่อมา มนุษย์สามารถทวงคืนพื้นที่ครึ่งหนึ่งได้สำเร็จ

 

10 ปีต่อมา มนุษย์เริ่มสร้างอารยธรรมไหม่ได้สำเร็จ และเป็นปีเดียวกันกับที่เคอติสของอลิซแต่งงาน

 

'ในบ้านนี้มีระเบิดที่วางเอาไว้กันพวกสัตว์กลายพันธ์อยู่ ไม่คิดเลยว่าจะต้องใช้กับพวกมัน' เคอติสมองภาพตรงหน้าอย่างเคียดแค้น เขากำหมัดและขบฟันแน่น

 

"ลาขาด...พวกชั่ว!.." คลิก บรึ้มมมมมม!!!!~

 

เกิดระเบิดขึ้นในจุดใลก้กำแพงเมือง แรงระเบิดนั้นส่งผลให้ตัวกำแพงและบ้านเรือนรอบๆกลายเป็นจุลในพริบตา(หงุดหงิดเว้ยย! แม่งแต่งจน 5 พันกว่าตัวอักษรละ แล้วออกไปช่วยเพื่อนดูนิยายแป็ปเดียวแม่งรี ไม่มีอารมณ์ดราม่าแล้ว ไม่ได้หงุดหงิดเรื่องแต่งได้แค่ 5 พันหน้าหรอก แต่เราหงุดหงิดตรงที่แม่งเสือกไม่เซฟให้นี่แหละ! เวรเอ้ยยย!!!!)

 

ณ ห้วงเอกภพแห่งหนึ่ง

 

"อึก...อืมมม......ที่ไหนน่ะ." เคอติสตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง จำได้ว่าล่าสุดเขากดระเบิดทำให้บ้านเขาและรอบๆหายไป ดีหน่อยที่มันเป็นช่วงเวลาที่ไม่มีคน

 

"หืมม?....เจ้าเองก็ยังจะห่วงคนอื่นอีกรึ?" ฟุบบๆ

 

เขากระโดดถอยห่างจากร่างตรงหน้าทันที

 

"ใช้ได้ๆ....เจ้าเองก็นับว่าไม่เลวเลย" ชายตรงหน้าเขามีผมสีเงินยาวถึงกลางหลัง ดวงตาสีแดงสดดั่งเลือด ทั้งยังใบ้หน้าหล่อที่เรียบเฉยนั่นอีก

 

"ใครกัน...คุณน่ะ" เคอติสจ้องมองชายตรงหน้าอย่างหวาดระแวง

 

"พระเจ้า จอมมาร ผู้สร้าง จอมปีศาจ เจ้าจะเรียกเช่นไรก็ช่าง ยินดีที่ได้รู้จัก...เคอติส เอเลนเดล" ภาพตรงหน้าเคอติสเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

 

"สิ่งมีชีวิตนั้น ไม่ว่าสิ่งใดก็ล้วนมีความเห็นแก่ตัว หากแต่จะมากจะน้อยก็แล้วแต่บุคคล ลึกๆแล้วในใจเจ้าก็เสียใจไม่น้อยเลยใช่หรือเปล่าล่ะ"

 

"......ครับ....." เคอติสเงียบไปสักพักจึงตอบกลับไป

 

"เอาเถอะ ข้าจะให้เจ้าย้อนเวลากลับไปก่อนเรื่องทุกอย่างจะเริ่ม 1 เดือน และจ้าจะเเถมของขวัญให้ด้วย บายนะ" สิ้นเสียงของชายหนุ่มตรงหน้า สติของเคอติสก็ดับวูบไป

 

"หึๆๆ....ข้าอุตส่าห์ให้พลังและความนึกคิดส่วนหนึ่งกับเจ้าไปเลยนะ น่าสนุกเสียจริงๆเลย ตัวข้าอีกคนนึง" ชายคนนี้ก็คือ นูระหรือเซกิ นั่นเอง

 

ณ ประเทศเกาหลี 1 เดือนก่อนวันสิ้นโลก เวลาพักเที่ยงของโรงเรียนแห่งหนึ่ง

 

"เฮือกก!!?" ร่างจองเด็กหนุ่มคนหนึ่งสะดุ้งเฮือกขึ้นมาอย่างตกใจ

 

"อึกก!.." ก่อนที่จะได้ติดอะไร ความทรงจะของร่างร่างนี้ก็หลั่งไหลเข้ามาจนเขาปวดหัวตุ้บๆ

 

'งี้นี่เอง....ชั้นถูกส่งมาก่อนที่จะเริ่มเหตุการณ์วันสิ้นโลกสินะ..' ร่างนี้มีชื่อว่า มากามิ นูระ(ไม่พ้นชื่อนี้) เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากญี่ปุ่น พ่อกับแม่ตายเพราะอุบัติเหตุเมื่อ 10 ปีก่อน ทำให้ต้องอยู่คนเดียว ได้ทุนมาเรียนม.ปลายที่เกาหลี ด้วยเพราะที่ตัวเล็กทำให้ถูกคนในห้องกลั่นแกล้งบ่อยๆ ทั้งเจ้าของร่างคนก่อนยังขี้กลัวมากๆจนไม่สู้กลับ

 

'ปวกเปียกเป็นบ้า....ก่อนอื่นต้องทำอะไรให้ออกจากโรงเรียนก่อน เพราะไม่จำเป็นที่ต้องเรียนแล้ว'

 

ปังงง!

 

"เห้ยย! ไอ้นูระ! ไปซื้อข้าวมาให้พวกเราดิ้!" ก่อนที่เขาจะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ หัวโจกประจำห้อง ลีซุนฮยอก ก็เปิดประตูเข้ามาและสั่งให้เขาไปซื้อของให้มันแบบทุกๆวัน

 

'โอกาสมาแล้ว..' เขาลุกขึ้นจากที่นั่งและเดินไปหามันอย่างที่เคย

 

ผั้วะ!

 

และเขาก็ทในสิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิด นั่นคือการต่อยหน้าของลีซุนฮยอกจนหันไปอีกด้าน

 

"..แก!!.." ลีซุนฮยอกหันหน้ากลับมาด้วยความเดือดดาล ทำไมต้องทำแบบนี้น่ะหรอ เพราะนักเรียนทุนหากมีเรื่องวิวาทกันจะถูกไล่ออกทันทียังไงล่ะ

 

"..หึ.." ผั้วะ! ตุบบ!

 

เขาเตะเข้าไปที่ชายโครงของมัน ทำให้ร่างของลีซุนฮยอกล้มลงไปกับพื้นทันที

 

"แค่ก...แกทำแบบนี้คงรู้ผลที่จะตามมาสินะ.." ลีซุนฮยอกมองเขาอย่างเยาะเย้ย

 

"เออ...จะถูกไล่ออกก็เชิญ...เพราะยังไงชั้นก็ไม่สน....แต่ก่อนไป.." ผั้วะๆ!

 

เขาเตะซ้ำเข้าไปที่ใบหน้าของมันอักสองครั้งและเดิรออกจากห้องไป ไม่นานก็มีคนไปแจ้งพวกอาจารย์

 

ด้านนูระ

 

เขาเดินออกมาจากโรงเรียนโดยใช้จังหวะที่พวกยามไปกินข้าวแอบออกมา

 

'ก่อนอื่นต้องหาทางทำอะไรกับร่างกายที่อ่อนแอนี่' เมื่อกี้แค่ชกหน้าลีซุนฮยอกเขาก็เจ็มมือแทบแย่แล้ว ยังดีที่ใช้ขาเตะเข้าจุดสำคัญทำให้มันสวนกลับไม่ได้

 

{ภารกิจ:ออกกำลังกายเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกาย รางวัล:หลอดเลือดปริศนา}

 

'ภารกิจ?....จำได้ว่าก่อนโลกล่มสลายวันไม่มีนี่นา...คงเป็นเพราะเจ้านั่นแหง..' ในตอนที่เขาเป็นเคอติสนั้น ระบบสเตตัสนั้นเป็นสิ่งที่ปรากฎออกมาหลังจากโลกล่มสลายไปแล้ว 1 ปี ทำให้เขาแปลกใจมากว่าทำไมมันมาปรากฎเอาตอนนี้ แต่เมื่อคิดๆดูแล้ว คำตอบก็เดาง่ายๆ

 

'คงต้องไปที่ยิมแล้วล่ะ' ว่าแล้วเขาก็เดินไปอีกทางเพื่อไปโรงยิม

 

 

จบตอน

 

จบแล้ว หงุดหงิดโคตรๆ อุตส่าห์ดราม่าไปจนเยอะ แต่ระบบเสือกไม่ดราฟแบบร่างไว้ให้ อารมณ์เสีย เดี๋ยวจะแนบๆไว้ตามเนื้อเรื่องแล้วกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว