ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter4 : ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก (3)

ชื่อตอน : Chapter4 : ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2563 13:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter4 : ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก (3)
แบบอักษร

 

สองสัปดาห์ต่อมา

 

บุรุษหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งรีบวิ่งจากห้องสแกนบัตรเข้าทำงานไปยังแผนกของตัวเอง เมื่อคืนมาวินดูการแข่งขันฟุตบอลดึกไปหน่อยเช้านี้ก็เลยตื่นสายแต่โชคดีที่สแกนบัตรเข้าทำงานทันเวลาอย่างพอดิบพอดี

 

“มาแล้วเหรอคุณวิน เดี๋ยวอย่าลืมส่งสรุปไอเดียนำเสนอกระเป๋าให้ผมก่อนเก้าโมงด้วยนะ”

 

“ครับคุณธีร์”

 

มาวินตอบซีอีโอหนุ่มไปด้วยความมั่นใจ ถึงแม้เขาจะดูบอลดึกแต่เรื่องความรับผิดชอบมาวินมีเต็มเปี่ยม เขาจัดการเตรียมไฟล์นำเสนอดีไซน์กระเป๋าที่ได้ออกแบบไว้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

มาวินหยิบแฟลชไดรฟ์ออกมาจากกระเป๋าก่อนจะต่อเข้าคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเพื่อจะเปิดไฟล์นำเสนอที่ได้เตรียมมา แต่คิ้วหนาพลันต้องขมวดเข้าหากัน หัวใจแกร่งหล่นวูบเมื่อไม่พบข้อมูลไฟล์ใดๆในแฟลชไดรฟ์เลย

 

“อ้าว เหี้ย งานกูหายไปไหนวะ!”

 

เพราะมาวินเป็นคนโผงผางชอบโวยวายเสียงดัง เหล่าบรรดาเพื่อนร่วมงานจึงแห่กันเข้ามาดู

 

“อารมณ์เสียอะไรแต่เช้าวะไอ้วิน”

 

“งานกูหายสิวะไอ้เจ๋ง กูจำได้นะเว้ยว่าเมื่อคืนเซฟมาแล้ว”

 

“มึงอาจจะเบลอจนลืมเซฟก็ได้นะเว้ย กูบอกแล้วไงว่าเรื่องผู้หญิงน่ะเพลาๆหน่อย”

 

“อ้าวเห้ยไอ้กร แซวแบบนี้วอนโดนตีนกูแล้วไหมล่ะมึง” มาวินเตรียมพุ่งเข้าเตะทินกรจริงๆ เขาไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมไอ้เพื่อนร่วมงานคนนี้มันถึงชอบแซวเขาเรื่องผู้หญิงทั้งๆที่มาวินไม่เคยมีแฟน ไม่เคยคบใครและไม่แม้แต่จะเที่ยวผู้หญิงด้วยซ้ำ

 

“มึงก็ใจร้อนไปได้ไอ้วิน กูว่าไอ้กรมันก็แค่แซวเล่น”

 

“มึงไม่ต้องเข้าข้างมันเลยไอ้เจ๋ง เรื่องบางเรื่องคนถูกแซวเขาก็ไม่ชอบนะเว้ย”

 

“นั่นน่ะสิ อิ๊งค์ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมกรชอบแซววินแบบนี้บ่อยๆทั้งที่วินเป็นคนดีไม่ได้เจ้าชู้แบบกรซะหน่อย”

 

อารยา สาวสวยประจำแผนกเข้ามานั่งข้างมาวิน หญิงสาวชอบมาวินเกินเพื่อนร่วมงานมาตั้งนานแล้วจึงคอยช่วยเหลือเขาอยู่ตลอด

 

“ขอบใจมากอิ๊งค์ที่ช่วยพูด” มาวินหันไปยิ้มให้อารยาด้วยความจริงใจ รอยยิ้มนั้นทำเอาหญิงสาวแอบเพ้อไปไกล มือเล็กหยิบแฟลชไดรฟ์ออกมาจากกระเป๋าสะพายของตัวเอง

 

“อิ๊งค์เจอมันตกอยู่แถวๆรถของวินน่ะก็เลยหยิบมาให้”

 

มาวินหยิบแฟลชไดรฟ์สีแดงที่มีอักษรย่อตัว V เขียนอยู่บนนั้น

 

นี่มันแฟชรไดรฟ์ของเขา มาวินมีแฟลชไดรฟ์สองอันและอาจเป็นไปได้ว่าอันนี้มีงานเขาอยู่ในนั้นซึ่งมาวินคงเผลอทำตกก่อนลงจากรถ ไม่รอช้าชายหนุ่มรีบต่อแฟลชไดรฟ์อันนั้นกับคอมพิวเตอร์ ใบหน้าบึ้งตึงมีรอยยิ้มขึ้นมาทันทีเมื่อเจอข้อมูลงานที่บันทึกไว้

 

“ขอบใจมากอิ๊งค์ ถ้าไม่ได้อิ๊งค์เราก็ไม่รู้จะทำยังไง อิ๊งดีกับเรามากๆเลยขอบใจนะ” มาวินหันไปส่งยิ้มทั้งสายตาให้อารยา ที่ผ่านมาอารยาคอยช่วยเหลือเขาเล็กน้อยๆตลอดแถมบางทียังทำข้าวกล่องมาให้เขาทานอีกต่างหาก

 

“ไม่เป็นไรหรอก สำหรับวินน่ะอิ๊งค์เต็มใจ” อารยาบิดซ้ายบิดขวาเพราะความเขินทำเอาเพื่อนๆในแผนกที่มองอยู่เบนหน้าหนี

 

“แหวะ เบื่อคู่รักคู่นี้ซะเหลือเกินเมื่อไหร่จะเปิดตัวสักทีล่ะว่าคบกัน”

 

“คบอะไรล่ะจีจี้ อิ๊งค์กับวินเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกันเฉยๆ”

 

“จ้า จีจี้เชื่อก็ได้ ว่าแต่วันนี้เพื่อนร่วมงานแสนพิเศษคู่นี้จะไปทานมื้อเที่ยงด้วยกันอีกหรือเปล่าจ๊ะ”

 

หลังได้ยินคำถามเพื่อนร่วมงาน อารยาก็หันไปส่งสายตาเป็นเชิงขอคำตอบจากมาวิน ซึ่งชายหนุ่มอารมณ์ดีแล้วก็เลยตอบไปอย่างสบายๆ

 

“เอาสิ มื้อนี้เดี๋ยวเราเลี้ยงเองถือซะว่าแทนคำขอบคุณที่อิ๊งค์เก็บแฟลชไดรฟ์เราได้ด้วยไง”

 

แล้วเพื่อนร่วมงานทุกคนก็เบนหน้าหนีอีกรอบ เพราะมาวินกับอารยาก็เป็นแบบนี้อยู่แทบทุกวัน ตัวติดกันบ่อยทานข้าวเที่ยงด้วยกันก็บ่อยแต่ไม่ยอมเปิดตัวว่าคบกันสักที

 

==========================

 

น้องตะวันกำลังมีคู่แข่งหรือเปล่าคะเนี่ย

 

ความคิดเห็น