ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ดอกไม้ที่ผลิบานอยู่บนดวงจันทร์อันเงียบเหงา

ชื่อตอน : ดอกไม้ที่ผลิบานอยู่บนดวงจันทร์อันเงียบเหงา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 54

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2563 17:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดอกไม้ที่ผลิบานอยู่บนดวงจันทร์อันเงียบเหงา
แบบอักษร

จิ๊บๆ~ เอกอี้เอ้กเอ้ก~~

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาจากภวังค์ ดวงตาบวมช้ำเพราะร้องไห้อย่างหนักเมื่อคืน ผมไม่สามารถจำได้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ สกินแคร์ก็ไม่ได้ทา ครีมบำรุงก็ไม่ได้โบก น้ำก็ไม่ได้อาบ ซกมกป้ะครับ ฮ่าฮ่าฮ่า

เช้านี้ผมตื่นเช้ามารับอากาศบริสุทธิ์และแสงแดดจากดวงอาทิตย์ยามเช้า เป็นบรรยากาศที่ชวนให้มีความสุขมากๆเลยครับ ผมเปิดกระจกออกเพื่อระบายอากาศและรับลม สายลมอ่อนๆยามเช้าประทะเข้าที่ใบหน้าของผม เสียงของปักษานานาพันธุ์ร้องเพลงขับกล่อมจิตใจ ให้สดชื่นละรื่นหู เสียงของเด็กน้อยที่วิ่งไปมา หยอกล้อวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน เป็นเช้าที่แสนสุขและสดชื่นมากๆเลยครับ

ผมเปิดประตูห้องของผมและเดินตรงไปที่โรงเพาะปลูกหลังเล็กของผมที่อยู่หลังบ้าน ก่อนจะเริ่มทักทายดอกไม้นานาพันธุ์ที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนชวนให้ดม

"สวัสดีครับน้องเมโมรี่~ สวัสดีครับน้องอลิซเบธ~ สวัสดีครับน้องวิกโตเรีย~"

ผมกล่าวทักทายดอก 'Forget me not' 'Godetia' และ 'Serpian Buttercup' ตามลำดับ ผมทยอยกล่าวทักทายเหล่าดอกไม้ของผมไปเรื่อยๆ จนมาสุดทางเดิน ผมกด

สวิตถ์เพื่อเปิดให้น้ำไหลผ่านท่อเพื่อเป็นการให้ความชุ่มชื้นต่อดินในกระถางดอกไม้ของผมทุกต้น

ผมเดินชมดอกไม้นาๆพันธุ์ที่ผมปลูกจนมาถึงสุดเขตพันธุ์ดอกไม้ และย่างเข้าสู่เขตพืชผักสวนครัวที่เป็นฝั่งของบ้านเดือน ผมเดินดูต้นไม้ไปเรื่อยๆโดยไม่ได้สนใจทางข้างหน้า ทำให้ผมชนเข้ากับชายคนหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว

ผมคว้าแขนของชายตรงหน้าไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองล้ม ในขณะนั้นเอง ชายคนนั้นก็ฉุดผมเอาไว้เช่นกัน ทำให้ตัวของผมเซเข้าไปหาชายคนนั้นแบบไม่สามารถต้านทานได้ ริบฝีปากของผม ปะทะเข้ากับริมฝีปากของเขาอย่างจัง ผมรีบดึงสติและถอยหน้าออกมาทันที

"เห้ย ขอโทษครับๆ"

ผมพูดออกไปทันทีที่ผมตั้งสติได้ ผมมองหน้าของผู้ชายตรงหน้า ที่ตอนนี้ใบหน้าของเขาแดงก่ำราวกับมะเขือเทศ

ใช่แล้วครับ อย่างที่ทุกคนคิด ชายคนนั้นคือเดือนที่กำลังถือตะกร้าที่ใส่ผักเอาไว้มากมาย เดือนที่ผมเพิ่งหนีมาเมื่อคืนนี้ และใช่ครับ...

ผมเสียจูบแรกของผมให้กับเดือนไปเสียแล้ว...

 

Story of the Moon

Duen's view of the story.

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยแสงแดดที่สอดส่องเข้ามาทางกระจกที่อยู่ด้านข้าง เสียงนก เสียงแมลง เสียงลม... ถ้าวันนี้อารมณ์ของผมเป็นปกติผมคงจะมีความสุขกับเช้าอันแสนสดใสเช่นนี้ แต่ว่า ในเมื่อผมได้กระทำสิ่งที่แย่สุดๆลงไปเมื่อวาน ผมก็ไม่สามารถมีความสุขกับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นรอบตัวของผมได้หรอกครับ ตอนนี้เจ้าตัวแสบของผมคงต้องโศกเศร้าอยู่แน่ๆ ผมอยากที่จะขอโทษเขาซักครั้ง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ให้อภัยผมก็ตาม แต่อย่างน้อย ผมก็อยากที่จะลองขอโทษดู เผื่ออะไรหลายๆอย่างมันจะดีขึ้นมาบ้าง...

ผมผลักประตูห้องนอนของผมและเดินลงไปที่ชั้นล่าง ณ เวลาเช่นนี้แม่โบว์ของผมก็คงยังไม่ตื่นจากความฝันแน่ๆ ผมจึงหยิบตะกร้าใส่ผักใบเก่ง เดินไปที่โรงเพาะปลูกของผมที่อยู่หลังบ้านที่เชื่อมไปยังบ้านของคิง ผมเปิดประตูโรงเพาะปลูกและเข้าไปเก็บพืชผลต่างๆตามที่แม่ของผมได้เขียนไว้ในโพสอิทที่อยู่ในตะกร้า ผมเดินไปเรื่อยๆจนใกล้จะถึงเขตที่เป็นพืชดอกที่คิงปลูกเอาไว้ ร่างกายของผมก็ปะทะเข้ากับร่างกายเล็กๆของคนคนนึง ด้วยความตกใจผมจึงกระชากร่างของชายคนนั้นเข้ามาหาตัว โดยที่ไม่รู้ว่าเขาเองก็จะดึงผมเอาไว้ด้วยเช่นกัน

ริมฝีปากของผมประกบกับปากของเขาพอเหมาะพอดี ผมจำกลิ่นนี้ได้ เป็นกลิ่นหอมที่หวานละมุนราวกับวานิลา เป็นกลิ่นที่ยากที่จะลอกเลียน กลิ่นของดอกไม้ที่แทรกแซงอยู่ในกลิ่นวานิลานั้น ทำให้ผมรู้ทันที ว่าคนที่อยู่ข้างหน้านั้นคือใคร

"เห้ย ขอโทษครับๆ"

คิงดึงร่างของตัวเองออกจากตัวของผม ตอนนี้ใบหน้าของผมมันร้อนๆบอกไม่ถูก... ผมมองหน้าคิงโดยที่สมองว่างเปล่า คิงดูเหมือนจะตกใจมากๆ ผมจึงตั้งสติและทบทวนสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น...

จูบแรกของผม... เสียให้คิงไปแล้วหรอเนี่ย...

 

The story of the King.

King's view of the story.

ผมยืนนิ่งทำตัวไม่ถูก ในใจก็คิดว่าจะวิ่งแต่ขามันไม่ยอมขยับเลย ผมจึงตั้งสติและยิ้มแหยๆไปหนึ่งที ขาผมที่เริ่มขยับได้แล้วจึงก้าวออกจากตรงนั้นทันที

แต่ยังไม่ทันที่ผมจะไปไหนได้ไกล มือใหญ่ๆของเดือนก็คว้ามือของผมไว้ ก่อนที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"มึงโกรธกูหรอเรื่องเมื่อวานอ่ะ..."

ผมสตั๊นไปสามวิเพราะไม่คิดว่าเดือนจะเป็นฝ่ายรั้งผมไว้ แน่แหละครับ ก็ทุกครั้งคนที่รั้งคือผมอ่า ผมก็เลยค่อนข้างเกร็งๆ แต่ผมก็ตอบออกไปด้วยความจริงใจนะครับ

"ป่าวว ไม่ได้โกรธ มึงอ่ะคิดมาก กูแค่...เศร้านิดหน่อยที่จู่ๆเพื่อนกูก็ทำตัวแปลกๆ ทั้งๆที่เราก็ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเยอะตั้งแยะอ่ะ"

ผมหลบตาเดือนเพราะผมไม่อยากให้เขาเห็นหน้าแดงๆของผม แต่เหมือนมันจะไม่พ้นสายตาเหยี่ยวของเดือนไปได้

"มึงเป็นไรอ่ะ หน้าแดงๆ..."

"อ๋อ...พอดีกูไม่สบายอ่ะ เมื่อคืนนอนไม่ได้ห่มผ้า"

ผมรีบชักมือออกทันทีที่พูดเสร็จ

"เออเดือน กูไปแล้วนะ เดี๋ยวต้องไปสมัครสอบทีแคสอีก มึงก็สู้ๆนะ ขอให้ติดตามที่หวัง"

ผมเดินออกมาจนเกือบจะพ้นสายตาของเจ้ากรรมที่กำลังยืนเก็บผักอยู่ตรงนั้น แต่ไม่ทันทีผมจะเลี้ยวเพื่อวิ่งหนีสถานการณ์อันเลวร้าย เสียงของเดือนก็ดังขึ้นไล่หลังผมมา

"งั้นไปด้วยกันเลยดิ กูอยากไถ่โทษที่กูพูดไม่ดีกับมึงเมื่อคืนด้วย..."

ผมหันไปมองเดือนที่มือข้างนึงถือตะกร้า ข้างนึงถือมะเขือเปาะเก๊กท่าหล่อๆแต่ชวนอ้วก ผมส่ายหน้าเบาๆและถามออกไปด้วยความอยากแกล้ง

"ไปในฐานะอะไรอ่ะ?"

เดือนเกลือกเลิ่กลั่ก ยืนนิ่งเหมือนกำลังนึกอะไรอยู่ในหัว ผมจึงยิ้มและเดินเข้าไปหาก่อนจะพูดด้วยเสียงอันแสนนุ่มนวลที่สุดที่ผมจะทำได้

"จะไปในฐานะแฟนมั้ยครับ??(^_^)"

เดือนทำตาเบิกโพล่งราวกับจะทะลุออกมาจากเบ้า แต่ก็ยังคงนิ่งเงียบไม่ไหวติงเหมือนโดนมนต์สะกด ผมที่ต้องรีบไปเตรียมตัวจึงทำได้แค่เลิกแกล้งและนัดเวลากับเดือน

"งั้นไปด้วยกันในฐานะเพื่อนสนิทละกันนะ คิกๆๆๆ~ เดี๋ยวมึงลงทะเบียนไรไว้เลย แล้วมาเจอกันหน้าบ้านเคป้ะ?"

เดือนยิ้มมุมปากเล็กก่อนจะโบกมือลาผมและเดินเข้าบ้านไป ผมเองก็ไม่มีอะไรต้องทำต่อ จึงจัดการลงทะเบียนทีแคส ปริ้นใบจ่ายเงิน แล้วก็ไปอาบน้ำ เพื่อเตรียมตัวไปทำธุระกับเดือนต่อไป

 

The dark side of the Moon.

Duen's view of the story.

กริ๊ง~ กริ๊ง~

ผมกดออดหน้าบ้านคิงเพื่อเป็นสัญญาณให้คิงได้รู้ว่าผมมารออยู่แล้ว เมื่อวานผมทำผิดกับคิงสุดๆเลย จากตอนแรกที่เหมือนว่าคิงเองก็มีใจให้ผม กลายเป็นกลับตาลปัตรไปหมด จากที่ปกติเจอกันในเรือนกระจกคิงก็ไม่เคยเดินหนีผมแบบนี้ แต่ก็ไม่อยากคิดอะไรให้มากความแล้ว เพราะมันก็เหมือนเคลียร์กันไปเรียบร้อยตั้งแต่ตอนเช้าแล้วแหละนะ

"มาแล้วววว"

เสียงเล็กๆของคิงดังขึ้นมาทำให้ผมหันไปมอง วันนี้คิงอยู่ในชุดสุดแซ่บด้วยเสื้อเชิตสีดำที่ปลดกระดมไว้จนเห็นอกสีขาวดุจปุยนุ่น กับกางเกงยีนส์ดีดำสนิทรัดรูปที่ทำมห้เห็นขาอันเรียวยาวของเขา ทรงผมอปป้าเป็นวอลลุ่มดูนุ่มฟูยิ่งเพิ่มความเซ็กซี่ให้เขาอีกเป็นเท่าตัว

ผมเพิ่งสังเกตุถึงร่างกายของคิง ว่าเขานั้นตัวสูงกว่าเมื่อก่อนมาก จากเมื่อปีสองปีก่อนคิงเขาสูงแค่ 155 เซนติเมตรเท่านั้น แต่ตอนนี้น่าจะสูงซัก 175 เซนติเมตรเข้าไปแล้ว ร่างกายของคิงเองก็ไม่ได้เล็กแล้ว ดูๆไปแล้วน่าจะหุ่นดีกว่าผมด้วยซ้ำไป

"โอ้โห วันนี้แต่งตัวแซ่บจังอ่ะครับคุณ"

ผมเริ่มบทสนทนา คิงได้ยินแบบนั้นจึงก้มหน้ามองหน้าอกของตัวเองก่อนจะพูดขึ้นมา

"มึงมองนมกูทำไมอ่ะเดือน 555 ชอบขาวๆ

แบบนี้อ่ออออ"

ผมรีบละสายตาจากหน้าอกของคิงแล้วเปลี่ยนเรื่องคุยในทันที

"ชอบบ้านมึงอ่ะ ไปเหอะรีบไป เดี๋ยวที่สอบเต็ม"

ผมจับมือของคิงและลากไปยังเซเว่นที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ใช่ครับ...มาแค่ข้ามฝั่งไปจ่ายเงินที่เซเว่นแล้วก็กลับ ไอคิงมันจะแต่งตัวเต็มยศทำไมก็ไม่รู้...

 

วันสอบ

King's view of the story.

"เดือนนนน ทำไงดีอ่าา กูไม่ได้อ่านเลย มัวแต่เล่นเกมอ่า เดือนนนนน (TT)"

ผมฟุบตัวร้องโอดครวญที่ตัวเองนั้นไม่ยอมอ่านหนังสือ มัวแต่เล่นเกม ทำให้วันนี้ผมทำข้อสอบไม่ได้เลยซักวิชาเดียว

"เอาน่า มันผ่านมาแล้ว ถ้าไม่ได้ปีนี้ปีหน้าก็สอบใหม่ กูรู้นะว่ามึงเครียด แต่มึงก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แล้วอ่ะ มีความสุขเข้าไว้ดีกว่า"

เดือนลูบหัวผมเบาๆก่อนที่จะก้มหน้าลงมาแข่งจ้องตากับผม ผมที่เล่นจ้องตาไม่เก่งเป็นทุนเดิมก็แพ้ไปโดยปริยาย

"555555555" ผมขำ

"นี่ไงยิ้มแล้ว ไม่ต้องเครียดหรอก มึงมีกูอยู่ข้างๆเสมอแหละ กูจะคอยซัพพอร์ตมึงเองนะ"

เดือนยิ้ม ผมจึงพูดออกไปด้วยความน้อยใจ

"ถ้ามึงจะซัพพอร์ตกูจริงๆทำไมมึงไม่ชวนกูไปติววะ บ้านอยู่กันแค่รั้วไม้บางๆกันเนี่ย"

เดือนชักสีหน้าไม่พอใจทันทีที่ผมพูดจบ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเชิงประชดประชัน

"ใครไม่ชวนครับ คุณมึงเล่นล็อคห้องล็อคหน้าต่าง ปิดม่าน ปิดไฟ เปิดเพลงกลบเสียง ปิดมือถือ บล็อคแชท บล็อคไลน์ บล็อคการติดต่อทุกช่องทาง แล้วจะให้กูบังคับมึงยังไงครับ?"

ผมยิ้มแหยๆก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย

"เออ เพื่อนกูยังไม่มาเลยอ่า ไปหาไรกินก่อนป้ะ ร้านกาแฟหน้าโรงเรียนนี้อร่อยนะ ลองไปกินป้ะ"

ผมพูดออกไปรัวๆ เดือนที่ตอนนี้กำลังลังเลก็ไม่มีทางเลือกจึงต้องไปกับผม ผมและเดือนเดินออกมาจนพ้นรั้วโรงเรียนและเจอกับร้านกาแฟเล็กๆตั้งอยู่อย่างโดดเดียว ผมจึงรีบเดินเข้าไปในร้านทะนที

เมื่อผมเดินเขเามาในร้าน กลิ่นกาแฟอุ่นๆก็ปะะกับจมูกผมทันที กลิ่นหอมของกาแฟนุ่มๆผสมกับกลิ่นของดินอันบริสุทธิ์ ทำให้บรรยากาศภายในร้านน่านั่งเป็นอย่างมาก

ผมและเดือนเดินตรงไปที่โต๊ะตัวหนึ่งเพื่อวางกระเป๋าก่อนที่จะเดินไปสั่งเครื่องดื่มที่แคชเชียร์

"รับอะไรดีครับ"

พี่คนคิดเงินถาม

"ผมขอเป็นช็อกโกแลตร้อนแก้วกลางแก้วนึงครับ ขอแบบไม่ใส่ครีม ไม่ใส่น้ำตาลครับ"

"ได้เลยครับ แล้ว อีกคนล่ะครับ"

เดือนยืนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา

"ไวท์ช็อกโกแลตร้อนแก้วกลาง ไม่หวาน ไม่ใส่ครีมครับ"

คิงสั่ง เจ้าของร้านที่กำลังทำช็อกโกแลตร้อนของผมอยู่จึงหันมาพูดกับพวกผมทันที

"อันนี้มันมีเป็นโปรคู่รักอยู่อ่ะนะครับ เป็น Weiß Schwarz Love ถ้าสั่งเมนูนี้แล้วถ่ายรูปลงโซเชียลพร้อมติดแท็ก WeißSchwarzLove จะได้รับส่วนลดห้าสิบเปอร์เซนต์เลยครับ"

"โหพี่ห้าสิบเปอร์เซนต์เลยหรอครับบบ"

ผมหันไปมองหน้าเดือนแบบยิ้มๆก้อนจะฉุกคิดถึงเรื่องเมื่อคืนที่ขึ้นมาเป็นแฟลชแบ็คในหัวของผม ทำให้ผมจำต้องปฏิเสธอย่างเลี่ยงไม่ได้

"เอ่อ.. ไม่ดีกว่าครับพี่ เอาตามนี้แหละครับ"

"อ่อ...ได้เลยครับ งั้นน้องเชิญไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่ทำเสร็จแล้วพี่เรียก"

"ได้ครับ"

ผมกลับมานั่งที่โต๊ะตามคำพูดของพี่ที่เป็นแคชเชียร์คนนั้น ผมนั่งเงียบกับเดือนอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆเดือนก็หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายเซลฟ์ฟี่ ทำให้ผมงงเป็นไก่ตาแตก

"มึงถ่ายเซลฟ์ฟี่ทำไมอ่าเดือนนน กูหล่อป่าวเนี่ย"

"เออน่า กูจะถ่ายส่งให้แม่ดู แม่กูชอบเห็นเวลามึงอยู่กับกูเฉยๆแหละ อย่าคิดมาก"

ผมพยักหน้างงๆก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถไทม์ไลน์เพื่อรออาหารมาเสิร์ฟ ผมเลื่อนผ่านโพสมาหมายจนกระทั่งมาถึงโพสโพสหนึ่งที่เดือน เป็นคนโพส

'หลังสอบเสร็จก็มาฉลองกับแฟนเลย หวานๆครับ♡ #WeißSchwarsLove #เดือนคิง #รักมาก'

"เห้ยย มึงโพสอะไรของมึงเนี่ยยย ลบเลยยย"

ผมพยายามแย่งมือถือมาจากมือของเดือน แต่ว่าผมเองก็ซุ่มซ่ามเดินไปเตะขาเก้าอี้ ทำให้ตัวของผมล้มลง

"เห้ย!!"

เดือนรีบคว้าตัวของผมไม่ให้ล้มและดึงเข้าไปอยู่ในอ้อมอกของเขา เราสองคนจ้องตากันปานจะกลืนกิน เดือนขยับหน้าเข้ามาไกล้ผมช้าๆ...

จูบที่สองของผม...

แบบนี้มันจะเรียกว่ารักได้หรือเปล่านะ...

Episode 2:END

 

ความคิดเห็น