email-icon facebook-icon Twitter-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พลิกชีวิต บทที่3 "วีรกรรมของเยว่ฟาง"

ชื่อตอน : พลิกชีวิต บทที่3 "วีรกรรมของเยว่ฟาง"

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 170

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2563 14:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พลิกชีวิต บทที่3 "วีรกรรมของเยว่ฟาง"
แบบอักษร

 

พลิกชีวิต บทที่3

"วีรกรรมของเยว่ฟาง"

.

"ไม่เห็นจะมีนิยายเลยมีแต่หนังสืออะไรก็ไม่รู้...อยากอ่านนิยายจัง"เยว่ฟางเอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะล้มตัวลงไปนอนกับพื้นด้วยสีหน้าที่เหนื่อยหน่ายท่ามกลางกองหนังสือมากมาย

ก็อกๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองถึงสามครั้งก่อนที่ร่างบางจะลุกขึ้นมานั้งพร้อมกับรีบเก็บกองหนังสือที่ตนเองเป็นคนโยนทิ้งไว้ที่พื้นทันที

"คุณชายขอรับข้าเอาน้ำชามาให้ขอรับ.."เสียงของบ่าวผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นหลังประตูก่อนที่จะเปิดประตูเข้ามา"เอ่อ..ขออภัยขอรับ"ชายผู้นั้นรีบเอ่ยขอโทษขึ้นมาทันทีเมื่อเปิดประตูเข้ามาเจอเยว่ฟางอยู่ในสภาพที่ผมยุ่งเหยิงในมืออุ้มกองหนังสือมากมายเอาไว้อยู่

"ใครบอกให้เจ้าเข้ามากัน..เรา..ไม่สิข้า..ยังไม่อนุญาตก็ห้ามผู้ใดเข้ามา"เยว่ฟางเอ่ยขึ้นพร้อมกับปรับใบหน้าให้ดูร้ายตามแบบฉบับเยว่ฟางคนเก่า

"ขออภัยขอรับ..ข้ามิทราบว่าคุณชายกำลังยุ่งอยู่จึงเข้ามาโดยพลการโปรดอภัยให้ข้าด้วย"บ่าวผู้นั้นเอ่ยตอบพร้อมกับโค้งขอโทษเยว่ฟางนิดๆ

"เจ้ามันคนที่โดนรังแกที่หน้าห้องของข้ามิใช่หรือ...อ่า..ชั่งเถิดข้ามิได้จะไม่เอาโทษเจ้า..เจ้าเอาน้ำชามาให้ข้ามิใช้หรือเอาไปวางสิ"เยว่ฟางเอ่ยตอบก่อนที่จะปล่อยหนังสือเล่านั้นลงพื้นไว้ที่เดิม

"ขอรับ?.."บ่าวผู้นั้นเอ่ยขึ้นมาด้วยความงงงวยเพราะเริ่มจะตามอารมณ์ของเยว่ฟางไมาทัน

"เอ่อ..อะแฮ่ม..ข้าหมายถึงไว้ข้าจะลงโทษเจ้าทีหลังส่วนน้ำชาเอาไปวางไว้ตรงนั้นแล้วก็ไปได้แล้ว"เยว่ฟางเอ่ยต่อก่อนที่จะปรับสีหน้าให้ดูร้ายเช่นเดิม

"เกรงว่าจะไม่ได้ขอรับ...ฮูหยินสั่งให้ข้ามาคอยดูแลคุณชายน่ะขอรับ"บ่าวผู้นั้นเอ่ยตอบก่อนที่จะเดินเอาถ้วยชาที่ตนเองถือมาไปวางไว้บนโต๊ะ

เยว่ฟางมองหน้าชายตรงหน้านิดก่อนที่จะเอ่ยถามออกมาเมื่อเห็นท่าทีที่อีกฝ่ายมีให้ตน"ดูเจ้าจะไม่กลัวข้าเลยนะ"

"ฮูหยินท่านเป็นคนบอกข้ามาน่ะขอรับ..ว่าคุณชายเป็นคนเอาแต่ใจแต่ไม่ได้ร้ายอย่างที่ใครๆคิดเพราะเช่นนั้นข้าจึงไม่จำเป็นต้องเชื่อคำที่คนเขาลือกันมาน่ะขอรับ"บ่าวผู้นั้นเอ่ยตอบด้วยสีหน้าปกติก่อนที่จะเดินไปยืนอยู่ตรงมุมห้องเงียบๆ

"อ๋อหรอ.."เยว่ฟางเอ่ยขึ้นมาอีกอย่างลืมตัวก่อนที่จะหันกลับไปสนใจหนังสือของตน

"เมื่อสักครู่คุณชายว่าอะไรนะขอรับ?"บ่าวผู้นั้นเอ่ยขึ้นมาอีกด้วยสีหน้างงๆเมื่อได้คิดคำพูดแปลกๆจากปากของเยว่ฟาง

"..อ่อ..ข้าพูดว่าอย่างนั้นเองหรือน่ะ.."เยว่ฟางเอ่ยตอบกลับไปทันทีด้วยสีหน้าเลิ้กลั้กนิดๆ

"..เช่นนั้นเองหรือขอรับ..สงสัยข้าจะคิดไปเอง"บ่าวผู้นั้นเอ่ยตอบก่อนที่จะกลับไปเงียบเช่นเดิม

'จะว่าไปก็น่ารักเหมือนกันนะเนีย..คงจะไม่ใช่ตัวประกอบแน่ๆ..'เยว่ฟางคิดในใจพร้อมกับเดินเข้าไปยกชาที่ชายตรงหน้าเอามาให้

"เจ้าชื่ออะไรงั้นหรือข้าจะได้เรียกถูก"เยว่ฟางเอ่ยถามขึ้นมาทำลายความเงียบก่อนที่จะดื่มชาเข้าไปอีก

"ข้ามีนามว่าลู่เชี่ยวขอรั-.."

พรอดด! แค่กๆ!

ทันทีที่ลู่เชี่ยวเอ่ยจบเยว่ฟางก็พ่นน้ำออกมาทันทีด้วยความตกใจ

"คะ..คุณชายเป็นอะไรไปอย่างนั้นหรือขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยถามขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ดูแตกตื่นก่อนที่จะตรงเข้าไปลูบหลังให้เยว่ฟาง

'ไม่ใช่ตัวประกอบจริงๆด้วย...ลู่เชี่ยวที่เป็นบ่าวรับใช้นายเอกของเรื่องนี้..แล้วทำไมถึงได้มาอยู่นี่กันละเดิมทีตอนนี้ก็ควรที่จะอยู่กับลี่เหม่ยซุยสิ..ไม่ได้การนี่มันไม่ได้อยู่ในบทนี่'เยว่ฟางคิดในใจก่อนที่จะรีบปรับสีหน้าให้ดูปกติที่สุด

"มะ..ไม่มีอะไรดูเหมือนข้าจะง่วงแล้วละ..ข้าว่าข้ากลับไปนอนที่ห้องก่อนดีกว่า"ร่างบางเอ่ยตอบพร้อมกับวางถ้วยชาลงที่เดิม

"ตอนนี้น่ะหรือขอรับ...แต่นี่พึ่งจะยามโหย่วเองนะขอรับคุณชายง่วงแล้วหรือขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจที่อยู่ดีๆเยว่ฟางก็บอกว่าง่วงขึ้นมา

"กะ..ก็ใช่น่ะสิ..วันนี้ข้าเหนื่อยมามากแล้วก็ต้องอยากพักผ่อนเป็นธรรมดา..เจ้าเป็นแค่บ่าวอย่ามาสงสัยอะไรนักเลย"เยว่ฟางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงติดโหดนิดๆก่อนที่จะเดินออกมาจากห้อง

ลู่เชี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบเก็บหนังสือที่เยว่ฟางลื้อออกมาทั้งหมดเข้าชั้นก่อนที่จะรีบวิ่งตามเยว่ฟางมาทันที

"แย่แน่ๆแย่แน่ๆ"เยว่ฟางเอ่ยขึ้นกับตัวเองพร้อมกับพยายามทบทวนเนื้อหาของนิยายเรื่องนี้ทั้งหมด

"อะไรแย่อย่างนั้นหรือขอรับ"ลู่เชี่ยวที่เดินตามเยว่ฟางมาทันเอ่ยถามขึ้นมา

"ก็เรื่องเนื้อหาในนิยายที่มันแปลกๆไปน่ะสิ"เยว่ฟางเอ่ยตอบกลับไปโดยไม่รู้ตัวก่อนที่จะหันไปหาคนที่ตัวเองคุยด้วย

ทันทีที่เยว่ฟางรู้ว่าตนเองคุยอยู่กับใครก็เหมือนจะโดนปิดสวิตช์ไปทันที

"นิยายอะไรหรือขอรับ..มันคืออะไรอย่างนั้นหรือขอรับคุณชาย"ลู่เชี่ยวเอ่ยถามขึ้นมาอีกด้วยสีหน้างงๆ

"มะ...ไม่....ไม่ใช่เรื่องของเจ้าข้าจะไปนอนแล้ว"เยว่ฟางเอ่ยตอบก่อนที่จะรีบเดินตรงไปยังห้องของตนเองทันที

.

เช้าวันรุ่งขึ้น

ก็อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ร่างบางจะเอ่ยอนุญาติออกไปร่างบางของลู่เชี่ยวจึงได้เปิดประตูเข้ามา

"คุณชายวันนี้คุณชายจะต้องไปหาซื้อของข้-...คะ..คุณชายทำไมตาดำอย่างนั้นละขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยขึ้นก่อนที่จะถามออกไปทันทีเมื่อเห็นสภาพของเยว่ฟางตอนนี้

"ดูเหมือนข้าจะนอนไม่พอน่ะ"เยว่ฟางเอ่ยตอบก่อนที่จะลุกขึ้นเดินไปนั้งอ่างน้ำที่พวกสาวใช้เตรียมไว้ให้ตั้งแต่เช้าแล้ว

"ทำไมถึงนอนไม่พอละขอรับ..ก็เมื่อวานคุณชายเข้ามานอนตั้งแต่หัวค่ำเลยไม่ใช่หรือ"ลู่เชี่ยวเอ่ยต่อก่อนที่จะรีบเดินตามเยว่ฟางมาช่วยปลดผ้า

"มีเรื่องให้คิดนิดหน่อยเมื่อคืนเลยไม่ได้นอนทั้งคืนเลยละ"เยว่ฟางเอ่ยตอบก่อนที่จะหัวเราะออกมาแห้งๆ

"เช่นนั้นจะให้ข้าเตรียมชาดอกเหมยไว้ให้ดีไหมขอรับคุณชายจะได้รู้สึกดีขึ้น"ลู่เชี่ยวเอ่ยต่อพร้อมกับเก็บเสื้อผ้าอาภรณ์ของเยว่ฟางมาถือไว้

ร่างบางพยักหน้าตอบด้วยท่าทีที่เหมือนวิญญานได้ออกจากร่างไปแล้วก่อนที่จะลงไปแช่ในน้ำ

ลู่เชี่ยวที่เห็นแบบนั้นจึงได้เดินออกมาเพื่อที่จะได้ไปเตรียมชาให้เยว่ฟางก่อนที่เจ้าตัวจะพบเข้ากับผู้เป็นมารดาของร่างบาง

"คาราวะฮูหยินใหญ่ขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้มหัวคาราวะผู้เป็นมารดาของเยว่ฟางอย่างนอบน้อม

"เป็นอย่างไรบ้าง..เยว่ฟางเป็นอย่างที่ข้าบอกใช่หรือไม่"ผู้เป็นมารดาของร่างบางเอ่ยถาม

"เป็นอย่างที่ฮูหยินบอกเลยขอรับ..แต่เพียงแค่วันเดียวข้าคงจะตัดสินอะไรไม่ได้หรอกขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยตอบ

"มันก็จริงของเจ้า..พยายามทำตัวให้ชินเข้าละ..แม่ของเจ้ากับข้าเคยเป็นสหายรักกันมาก่อนเพราะฉะนั้นข้าก็อยากให้เจ้าสนิทกับเยว่ฟางเอาไว้...พูดแล้วก็คิดถึงจริงๆ...โชคดีจริงๆที่วันนั้นเยว่ฟางวิ่งหนีออกไปจากจวนเพราะถ้าหากไม่เป็นเช่นนั้นคนของข้าก็คงไม่ได้ไปเจอเจ้า"ผู้เป็นมารดาของเยว่ฟางเอ่ยต่อพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหัวของลู่เชี่ยวด้วยความเอ็นดู

"ตอนนี้ข้าเป็นเพียงแค่บ่าวคนหนึ่งเกรงว่าจะไม่เหมาะนะขอรับ...ข้าขอขอบคุณฮูหยินมากๆนะขอรับที่รับข้ามาเลี้ยงดูข้าจะไม่ลืมบุญคุณนี้เลยขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยตอบพร้อมกับถอยออกมาห่างจากผู้เป็นมารดาของร่างบางนิดๆ

"ไม่เหมาะอะไรกัน..สำหรับข้าแล้วเจ้าก็เหมือนบุตรคนหนึ่งนะลู่เชี่ยว"มารดาของร่างบางเอ่ยขึ้นมาอีกก่อนที่ร่างบางของลู่เชี่ยวจะส่งยิ้มบางๆมาให้

"ถ้าห่างไม่มีอะไรแล้วข้าขอไปเตรียมชาให้คุณชายก่อนนะขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยต่อพร้อมกับโค้งคำนับมารดาของเยว่ฟางอย่างอ่อนน้อม

"จริงสิ...ข้ามาเพื่อจะบอกเจ้าว่าอีกสามอาทิตย์ต่อจากนี้เยว่ฟางจะย้ายไปฝึกฝนที่แคว้นศักสิทธิ์เจ้าเองก็ต้องไปด้วยเพราะฉะนั้นเตรียมตัวให้พร้อมด้วยละ"ผู้เป็นมารดาของเยว่ฟางเอ่ยจบก็ยิ้มออกมานิดๆก่อนที่จะเดินออกไป

"คะ..แคว้นศักดิ์สิทธิ์...จะ..จริงหรือ"ลู่เชี่ยวเอ่ยถามตนเองด้วยสีหน้าที่ดูตกใจก่อนที่จะรีบเรียกสติของตนเองกลับมาพร้อมกับรีบไปเตรียมชาให้เยว่ฟางทันที

.

"คุณชายขอรับ..ข้านำชามาให้แล้วขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยขึ้นพร้อมกับยกชาเดินเข้ามาภายในห้องแต่กลับไม่มีเสียงตอบกลับมาเลยสักนิด

"คุณชาย...คุณชายขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยเรียกขึ้นมาอีกเมื่อไม่ได้รับเสียงตอบกลับก่อนที่จะเดินเข้าไปดูหลังม่านด้วยความสงสัย

ร่างบางของลู่เชี่ยวแทบจะหลุดขำออกมาเมื่อเดินเข้ามาเห็นร่างบางของเยว่ฟางนอนหลับอยู่คาอ่างน้ำ

"คุณชาย..คุณชายขอรับ..ตื่นเถิดขอรับมานอนหลับแบบนี้มันไม่ดีนะขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยปลุกเยว่ฟางก่อนที่จะเดินเอาถ้วยชาไปวางไว้ตรงโต๊ะรับลองแล้วเดินกลับไปปลุกเยว่ฟาง

"อืม...ขออีกห้านาทีนะ.."ร่างบางเอ่ยขึ้นมาก่อนที่จะหลับไปอีก

"คุณชายหมายถึงอะไรอย่างนั้นหรือขอรับ...คุณชายตื่นได้แล้วขอรับ..วันนี้คุณชายจะต้องไปในเมืองไม่ใช่หรือขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยต่อพร้อมกับดึงเยว่ฟางขึ้นมา

"อืมมม..ตื่นแล้ว"ร่างบางเอ่ยตอบพร้อมกับกระพริบตาไปมาเพื่อปรับแสง

"เช่นนั้นก็ขึ้นมาเถิดขอรับเดี๋ยวข้าจะไปเตรียมชุดมาให้"ลู่เชี่ยวเอ่ยพร้อมกับส่ายหัวไปมาก่อนที่จะเดินไปเลือกชุดมาให้เยว่ฟาง

ร่างบางที่ได้ยินแบบนั้นก็ลุกขึ้นมาพร้อมกับหยิบผ้ามาคลุมตัวเองเอาไว้แล้วเดินตรงไปยังหน้าเตียงนอนแต่เหมือนว่าร่างบางยังตื่นไม่เต็มที่เท่าไหร่ลู่เชี่ยวจึงต้องช่วยแต่งตัวให้จนเสร็จ

"ชาขอรับคุณชาย"ลู่เชี่ยวเอ่ยบอกพร้อมกับยกชาที่ตนเองเตรียมมาให้กับเยว่ฟางที่นั่งมึนอยู่ปลายเตียง

ร่างบางรับมาโดยไม่พูดอะไรพร้อมกับยกดื่มทันทีทีจนหมด

"รีบไปกันเถิดข้าจะได้กลับมานอนเร็วๆ"ร่างบางเอ่ยขึ้นก่อนที่จะส่งถ้วยชาให้กลับลู่เชี่ยวพร้อมกับลุกเดินออกมาด้วยสีหน้าเหมือนคนง่วงนอน

ลู่เชี่ยวที่เห็นว่าเยว่ฟางเดินออกไปแล้วก็เดินตามออกมาทันทีก่อนที่จะตรงไปยังโรงครัวก่อนเพื่อเก็บถ้วยแล้วค่อยตามเยว่ฟางออกมา

ร่างบางเดินมาเรื่อยจนถึงหน้าจวนก่อนที่จะชนกับใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าจวน

ปึก

"โอ๊ะ..ขออภัยข้ามิเห็น"ร่างบางเอ่ยขึ้นโดยที่ไม่ได้มองหน้าอีกฝ่ายพร้อมกับโค้งตัวเป็นเชิงขอโทษนิดๆแล้วเดินออกมา

"ช้าก่อนคุณชายจิน"ยังไม่ทันทีเยว่ฟางจะได้ก้าวเดินออกมาก็ถูกมือของอีกฝ่ายจับเอาไว้ซะก่อน

เยว่ฟางที่โดนรั้งเอาไว้หันไปมองหน้าของอีกฝ่ายนิดๆก่อนที่จะตาโตขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจ

"ตื่นเลยทีนี้"ร่างบางเผลอหลุดพูดออกมาอย่างลืมตัวก่อนที่ลู่เชี่ยวจะวิ่งเข้ามาหาร่างบาง

"คาราวะคุณชายรอง"ลู่เชี่ยวเอายขึ้นมาพร้อมกับคำนับอีกฝ่ายทันทีที่เดินมาถึง

"โชคดีจริงๆที่ได้มาเจอหญิงงามถึงสองคนด้วยกันข้านี่มาได้ถูกเวลาจริงๆเลยนะขอรับ"ไป๋อวี้เอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มไปให้ร่างบาง

"..จริงด้วยนะขอรับ..อ้ะ..นี่ก็สายมากแล้วข้าขอตัวก่อนดีกว่านะขอรับไปกันเถิดลู่เชี่ยว"เยว่ฟางเอ่ยจบก็รีบเดินตรงไปยังเกวียนที่รออยู่หน้าจวนทันทีโดยที่ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ต่อบทสนทนาอีก

"ฉลาดใช้ได้เลยนิ..คนนี้ผ่าน"ไป๋อวี้เอ่ยขึ้นมายิ้มๆก่อนที่จะเดินเข้าไปภายในจวนตระกูลจิน

.

"คุณชายขอรับ..ถึงแล้วนะขอรับ."ลู่เชี่ยวเอ่ยเรียกเยว่ฟางที่เอาแต่นั้งเงียบไม่พูดไม่จาตั้งแต่ออกจากจวน

"ถึงแล้วอย่างนั้นหรือ..เฮ้อ..เอาละถ้าอย่างนั้นร้านแรกก็ต้องเป็นเสื้อผ้าก่อน..ไปกันเถอะลู่เชี่ยว"เยว่ฟางเอ่ยต่อพร้อมกับลากลู่เชี่ยวลงจากเกวียนแล้วตรงเข้าไปยังตลาดกลางเมืองทันที

"คุณชายช้าๆก่อนขอรับเดี๋ยวจะล้มเอานะขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยเตือนพร้อมกับดึงแขนทั้งสองข้างของเยว่ฟางไว้เพื่อให้อีกฝ่ายเดินช้าลง

'คนเยอะจังแฮะ..'ร่างบางคิดในใจก่อนที่จะหันไปมองแขนตนเองที่โดนดึงเอาไว้

ลู่เชี่ยวที่พึ่งจะรู้สึกตัวว่าทำในสิ่งที่ไม่ควรลงไปแล้วจึงได้ปล่อยมือออกจากแขนของเยว่ฟางทันทีด้วยสีหน้าเจือนๆนิดๆเพราะในฐานะบ่าวไม่มีสิทธิ์ที่จะแตะต้องหรือสั่งสอนผู้เป็นนายยิ่งสถานที่ที่อยู่ท่ามกลางสายตาของผู้คนแล้วยิ่งไม่สมควรเด็ดขาด

"เป็นอะไรไปน่ะลู่เชี่ยว..มานี้..จับไว้แบบนี้จะได้ไม่หลงคนยิ่งเยอะๆอยู่ด้วย"เยว่ฟางเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายถอยหนีตนเองพร้อมกับดึงมือของอีกฝ่ายเอามาจับไว้แน่น

การกระทำของเยว่ฟางทำให้ลู่เชี่ยวถึงกับอึ้งไปทันทีดวงตากลมมองไปยังร่างบางด้วยความรู้สึกหลากหลายก่อนที่จะเผยยิ้มออกมาบางๆ

"ลู่เชี่ยว..ร้านนั้นมีชุดเรียบร้อยๆอยู่ด้วยละพวกเราไปกันเถอะ"เยว่ฟางเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับชี้ไปยังร้านที่อยู่ตรงข้าม

ด้วยความที่พึ่งเคยเข้ามาในเมืองครั้งแรกเยว่ฟางจึงได้ลืมไปว่าตนเองเป็นใครไม่ว่าสายตามากมายจะมองมาที่เขายังไงเยว่ฟางก็ไม่มีทีท่าจะสนใจเลยสักนิด

ในสายตาของร่างบางตอนนี้มีแค่สิ่งที่อยากรู้อยากเห็นเพียงเท่านั้นดวงตางามมองชุดในร้านมากมายก่อนที่จะตัดสินใจลากลู่เชี่ยวเข้าไปโดยไม่สนใจสายตาของผู้อื่นเลยสักนิด

"ลู่เชี่ยวเจ้าก็เอาด้วยสิ..."ร่างบางเอ่ยขึ้นมาอีกก่อนที่จะหยิบชุดขึ้นมาสองถึงสามชุดแล้วส่งให้ลู่เชี่ยวลอง

"เอ่อ..คุณชายชุดพวกนี้แพงเกินไปขอรับข้ามิมีปัญญาซื้อหรอกขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยตอบพร้อมกับส่งชุดที่เยว่ฟางให้มากลับคืนไป

"แล้วใครบอกจะให้เจ้าจ่ายเล่า..ทั้งหมดนี้เดี๋ยวข้าจะจ่ายเอง...อีกสามอาทิตย์ข้าก็ต้องย้ายไปแคว้นศักดิ์สิทธิ์แล้วเจ้าเองก็ต้องไปด้วยใช่ไหมละ..ในฐานะที่เจ้าเป็นผู้ดูแลของข้าเจ้าก็ต้องแต่งตัวให้เรียบร้อยและงดงามจะได้ไม่ขายหน้า"เยว่ฟางเอ่ยต่อพร้อมกับหยิบชุดที่สนใจอีกสามถึงสี่ชุดก่อนที่จะส่งให้เถ้าแก่ของร้านคิดเงินทันที

"คุณชายขอรับแต่ข้าเป็นเพียงแค่บ่าวเท่านั้นนะขอรับ"ลู่เชี่ยวเอ่ยต่อก่อนที่จะถูกเยว่ฟางมองกับไปด้วยสายตาไม่พอใจ

"ช่างเถิด..ยังไงข้าก็จะซื้อทั้งหมดเท่าไหร่ขอรับเถ้าแก่"เยว่ฟางเอ่ยตอบก่อนที่จะหยิบถุงเงินที่ตนเองพกติดไว้ที่ชุดด้านซ้าย

"ทั้งหมด350เหรียญทองขอรับคุณชายจิน"เถ้าแก่เอ่ยตอบก่อนที่เยว่ฟางจะจ่ายเงินไปแล้วรับผ้ามาถือไว้

"ที่ต่อไปก็ร้านอุปกรณ์เวทย์.."เยว่ฟางเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับเดินนำไปด้วยสีหน้าที่สื่อออกมาอย่างชัดเจนว่ากำลังมีความสุข

'หึๆ..ไหนๆก็ไหนๆแล้วผานเงินให้หมดไปเลยดีกว่าถึงยังไงก็ไม่ใช่เงินของเราอยู่แล้ว'เยว่ฟางคิดในใจก่อนที่จะหลุดหัวเราะออกมา

.

ไม่กี่ชั่วยามที่แล้ว

หน้าจวนตระกูลจิน

"ช้าก่อนคุณชายจิน"ยังไม่ทันทีเยว่ฟางจะได้ก้าวเดินออกมาก็ถูกมือของอีกฝ่ายจับเอาไว้ซะก่อน

เยว่ฟางที่โดนรั้งเอาไว้หันไปมองหน้าของอีกฝ่ายนิดๆก่อนที่จะตาโตขึ้นมาทันทีด้วยความตกใจ

ในขณะเดียวกันสายตาของร่างบางก็ได้หันไปเห็นถุงเงินถุงหนึ่งถูกเน็บไว้ที่ชุดของอีกฝ่าย

"ตื่นเลยทีนี้"ร่างบางเผลอหลุดพูดออกมาอย่างลืมตัวก่อนที่ลู่เชี่ยวจะวิ่งเข้ามาหาร่างบาง

เยว่ฟางในจังหวะที่ลู่เชี่ยวคาราวะหยิบถุงเงินนั้นมาโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว

"โชคดีจริงๆที่ได้มาเจอหญิงงามถึงสองคนด้วยกันข้านี่มาได้ถูกเวลาจริงๆเลยนะขอรับ"ไป๋อวี้เอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มไปให้ร่างบาง

"..จริงด้วยนะขอรับ..อ้ะ..นี่ก็สายมากแล้วข้าขอตัวก่อนดีกว่านะขอรับไปกันเถิดลู่เชี่ยว"เยว่ฟางเอ่ยจบก็รีบเดินตรงไปยังเกวียนที่รออยู่หน้าจวนทันทีโดยที่ไม่รอให้อีกฝ่ายได้ต่อบทสนทนาอีก

'ผู้ชายอะไรไม่รู้จักระวังเอาซะเลย..เงินนี่ถือเป็นค่าจับมือข้าก็แล้วกัน...หึๆ..จะเอาไปทำอะไรดีนะ..'

.

"ขอบคุณนะคุณชายรอง"

.

------------

ความแสบนั้นท่านได้แต่ใดมา😂

เค้าลงช้าไปหน่อยไม่โกรธกันน้า

ถ้าชอบฝากกดไลค์ให้ด้วยน้าาาา💖💖💖

ความคิดเห็น