ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter3 : ร้องเรียกชื่อผมดังๆสิ (3)

ชื่อตอน : Chapter3 : ร้องเรียกชื่อผมดังๆสิ (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2563 13:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter3 : ร้องเรียกชื่อผมดังๆสิ (3)
แบบอักษร

 

ตะวันพยายามปีนยังไงก็ปีนไม่ได้

 

“ให้ผมช่วยหรือเปล่า” มาวินทำเป็นลอยหน้าลอยตาถามแต่รอยยิ้มที่แอบยิ้มเยาะอย่างสะใจเธออยู่นี่สิ ตะวันยอมไม่ได้

 

“ไม่จำเป็น!” ตะวันตอบอย่างหยิ่งยโสกลับไป แม้จะลำบากแต่เธอยอมเสียหน้าต่อผู้ชายคนนี้เป็นครั้งที่สองไม่ได้เด็ดขาด แต่ดูเหมือนว่าโชคจะเข้าข้างมาวินเพราะตะวันดันพยายามปีนจนล้มลงไปก้นจ้ำเบ้าอีกรอบ "โอ๊ย"

 

“ถ้าจะให้ผมช่วยก็ลองอ้อนวอนดูดีๆสิ ไม่แน่ผมอาจใจดีช่วยคุณก็ได้”

 

 มาวินยังคงลอยหน้าลอยตาพูด

 

“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณ!” ตะวันตวาดเสร็จก็พยายามลุกขึ้นแต่ทำอย่างไรก็ไม่เป็นผล สะโพกเธอเคล็ดจนลุกไม่ไหว มาวินนั่งห้อยขาพร้อมกับเล่นเกมในมือถือยั่วตะวันไปด้วย

 

“จะให้ผมช่วยตอนไหนก็ลองอ้อนดูก็แล้วกัน จะเล่นเกมรอ” มาวินผิวปากเล่นเกมอย่างอารมณ์ดีแต่ตะวันนี่สิทั้งเจ็บทั้งโกรธแถมสะโพกก็ยังเคล็ดจนลุกไม่ไหว หญิงสาวพยายามไปเกือบชั่วโมงในที่สุดก็

 

“คุณวิน...ช่วยฉันหน่อยสิ”

 

มุมปากของมาวินกระตุกยิ้มเบาๆ

 

“อะไรนะ พูดดังๆหน่อย”

 

“ช่วยพาฉันออกไปจากคูนี่ทีสิคุณวิน” ตะวันเอ่ยเสียงอ่อนเพราะเหนื่อยเหลือเกินแต่มาวินมีหรือจะยอม

 

“ผมอายุเยอะกว่าคุณตั้งเท่าไหร่ เรียกผมว่าพี่แล้วอ้อนดีๆผมอาจจะช่วยก็ได้นะ”

 

ชายหนุ่มเก็บโทรศัพท์มือถือแล้วนั่งมองร่างเล็กที่หน้าบึ้งเพราะความโกรธแล้วอยากจะขำสักร้อยรอบ ทางด้านตะวันเมื่อไม่มีทางเลือกจึงจำใจต้องทำตามที่เขาสั่ง

 

“พี่วิน ช่วยพาตะวันออกไปจากที่นี่ที!”

 

“เรียกชื่อผมให้มันดังๆชัดๆกว่านี้หน่อยได้ไหม”

 

“พี่วิน!! ช่วยตะวันด้วย!!!” คราวนี้ตะวันตะโกนสุดเสียงลองดูสิว่าเขาจะอ้างอะไรได้อีก แต่แล้ว...

 

“พูดให้มันหวานๆหน่อย เป็นผู้หญิงหัดพูดจาให้มันสุภาพบ้าง”

 

คราวนี้ตะวันสุดจะทน เธอทั้งเสียหน้าแถมยังต้องมาถูกเขาแกล้งทั้งๆที่ตอนนี้เธอเจ็บสะโพกไปหมดแล้ว เจ็บมาเป็นชั่วโมงแต่คนใจร้ายก็ไม่เห็นใจ ความเจ็บผสมความโกรธผสมอารมณ์หลายๆอย่างในที่สุดน้ำตาใสๆก็ไหลออกมา

 

“สะใจแล้วใช่ไหมคะ ฮึก”

 

มาวินชะงักเมื่อเห็นเด็กสาวนั่งร้องไห้อย่างน่าสงสาร ชายหนุ่มใช้ลิ้นดุนแก้มเพราะตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ใครจะไปคิดกันว่าแกล้งนิดๆหน่อยๆยัยเด็กปากเก่งจะกลายเป็นเด็กขี้แยขึ้นมาทันตา

 

“เออๆ ช่วยก็ได้” มาวินกระโดดลงไปในคูแห้งกรังก่อนจะประคองเด็กขี้แยให้ลุกขึ้น “เดี๋ยวเหยียบไหล่ผมแล้วปีนขึ้นไปเข้าใจไหม”

 

ตะวันพยักหน้ารับทั้งน้ำตา มาวินจึงย่อตัวลงแล้วปล่อยให้เท้าเล็กๆของเธอเหยียบไหล่ของเขาเพื่อปีนขึ้นไปด้านบน ตะวันกัดฟันทนเจ็บในที่สุดก็ปีนขึ้นไปได้สำเร็จก่อนที่มาวินจะปีนตามขึ้นมา ชายหนุ่มมองเด็กสาวที่ยังคงร้องไห้อยู่เงียบๆแล้วรู้สึกผิดขึ้นมา

 

“รออยู่ตรงนี้อย่าไปไหน เดี๋ยวผมไปเอารถมาจะขับไปส่งบ้าน”

 

เขาสั่งเธอเหมือนเด็กๆก่อนจะรีบวิ่งกลับบ้านไปเอารถยนต์ส่วนตัวมารับเด็กสาว เมื่อขับมาถึงจึงเห็นร่างบางนั่งอยู่กับพื้นกำลังใช้มือน้อยๆนวดสะโพกตัวเอง มาวินจึงลงไปช้อนร่างเล็กเข้ามาในอ้อมแขน

 

“จะทำอะไรของคุณน่ะ!”

 

“เจ็บก้นไม่ใช่หรือไง ลุกเดินเองไหวเหรอ”

 

ตะวันเถียงไม่ออกจึงปล่อยให้มาวินอุ้มเธอขึ้นรถไป ซึ่งเขาไม่ได้ขับรถไปส่งเธอที่หอตามที่เธอบอก แต่มาวินพาเธอไปโรงพยาบาลเอกชนที่ใกล้ที่สุดเพื่อให้หมอตรวจดูอาการของเธอ

 

หลังจากหมอวินิจฉัยว่าสะโพกเธอแค่เคล็ดไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วจ่ายยานวดบรรเทาอาการปวดอักเสบมาแล้วนั่นแหละมาวินจึงขับรถมาส่งตะวันที่หอ

 

ขณะที่นั่งในรถนั่นเองตะวันก็แอบมองหนุ่มหล่อข้างกายเป็นระยะ ถึงแม้ผู้ชายคนนี้จะปากร้ายไปหน่อยแต่นับว่าเขาก็เป็นคนดีมีน้ำใจคนหนึ่ง

 

เมื่อวันก่อนที่ตะวันรีบไปสอบแล้วหลบมอเตอร์ไซค์จนล้มก็ได้มาวินนี่แหละที่เข้ามาช่วยในขณะที่คนทั้งถนนไม่แม้แต่จะเหลียวมอง ในวันนี้ก็เช่นกันทั้งๆที่ว่าเขาไว้มากมายแถมยังเอาหมูสดไปยัดปากเขาซะขนาดนั้น มาวินก็ยังช่วยเธอแถมยังออกค่ารักษาให้ทุกบาททุกสตางค์ คำพูดของซินแสต่วนก็เข้ามาอีกครั้ง

 

‘เนื้อคู่ของเอ็งเป็นผู้ชายผิวขาวหน้าตาดี อายุมากกว่าเกือบสิบปี หน้าที่การงานมั่นคงแต่น่าเสียดายปากจัดด่าใครทีเป็นต้องร้องไห้’

 

ใช่แน่ๆต้องเป็นมาวินแน่ๆ ตรงทุกอย่างขนาดนี้จะเป็นอื่นไม่ได้อีก ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ตะวันคงไม่คิดจีบเขา แต่มาคิดอย่างละเอียดดูแล้วมาวินก็เป็นคนดีคนหนึ่ง

 

เอาล่ะน่าเธอลองจีบดูก่อนก็แล้วกัน ถ้าจีบติดดวงเธอก็จะรุ่งพุ่งแรงมีแต่ได้กับได้ แต่จะเริ่มจีบยังไงดีล่ะตะวันไม่เคยจีบผู้ชายซะด้วย

 

หญิงสาวลอบมองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาแล้วครุ่นคิดว่าผู้ชายวัยทำงานแบบนี้คงจะห่างไกลเรื่องหวานๆมาเยอะ เอาไปว่าคืนนี้จะรุกเบาๆก่อนก็แล้วกัน

 

“ถึงหอเธอแล้วรีบลงไปซะทียัยเด็กน่ารำคาญ”

 

ตะวันแอบกลอกตาให้กับประโยคล่าสุดของเขา แม้จะอยากเอาหมูมายัดปากอีกรอบแต่เธอก็อยากดวงดีมากกว่าก็เลยยิ้มหวานให้มาวิน

 

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยตะวันแล้วก็ขอบคุณที่มาส่งตะวันถึงหอ” หญิงสาวยกมือแตะริมฝีปากตัวเองก่อนจะแตะลงไปบนแก้มของอีกฝ่าย “ฝันดีนะคะพี่วิน”

 

ร่างบางค่อยๆฝืนอาการเจ็บสะโพกแล้วเดินลงจากรถไป ปล่อยให้มาวินทั้งอึ้งทั้งงงที่เด็กสาวปากเก่งจู่ๆก็มาแสดงท่าทีประหลาดใส่เขา มาวินมองตามร่างเล็กที่เดินกะเผลกๆเข้าไปในหอพักแล้วลูบแขนตัวเอง

 

“หึย ขนลุก ยัยเด็กบ๊อง”

 

 

===============================

ความคิดเห็น