ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter3 : ร้องเรียกชื่อผมดังๆสิ (2)

ชื่อตอน : Chapter3 : ร้องเรียกชื่อผมดังๆสิ (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2563 21:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter3 : ร้องเรียกชื่อผมดังๆสิ (2)
แบบอักษร

 

“กรี๊ด!!! อะ...โอ๊ย!!”

 

ตุบ!

 

ซ้ำยังซวยเมื่อตะวันวิ่งไม่ดูทางจนล้มกลิ้งตกคูแห้งๆข้างถนนที่ลึกเกือบเท่าส่วนสูงของเธอ โชคดีที่ในคูแห้งๆเต็มไปด้วยใบไม้หนาๆตะวันจึงไม่เจ็บมากแต่สะโพกเธอก็เคล็ดอยู่ดี

 

 ร่างบางนอนเจ็บก้นอยู่พร้อมคิดในใจซวยแน่ๆแทนที่จะได้เนื้อคู่เป็นผู้ชายหล่อขาวหน้าตาดีอย่างซินแสต่วนว่า นี่กลับต้องมาเป็นเมียโจรโล้นซ่าส์หน้าหนวดไปแล้วหรือนี่

 

เงาตะคุ่มๆของผู้ชายค่อยๆขยับเข้ามาใกล้ เอาล่ะสิไอ้โล้นนั่นจะมาขืนใจเธอในคูแห้งๆนี่เป็นแน่ แต่แล้ว...

 

“ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้ายัยลูกหมาหมดสภาพ!”

 

ไม่ใช่พี่โล้นแต่เป็นมาวินที่ยืนหัวเราะเธออย่างกับคนบ้า

 

“คะ...คุณมาช่วยฉันเหรอ!” แม้จะไม่ชอบนิสัยเขานักแต่ตอนนี้มาวินก็เป็นที่พึ่งเดียวที่จะช่วยเธอได้ตอนนี้ แต่มาวินกลับยักไหล่

 

“ทำไมผมต้องช่วยคุณ”

 

“แต่ไอ้โล้นนั่นมันจะขืนใจฉันนะ มันสะกดรอยตามฉัน!”

 

“คุณหมายถึงคนนั้นน่ะเหรอ”

 

ตะวันค่อยๆดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืนแล้วเขย่งปลายเท้าเพื่อมองตามนิ้วมือของมาวินที่ชี้ไปยังผู้ชายตัวโตสองคนที่กำลังโอบกอดกันด้วยความรักสุดซึ้ง ตะวันขยี้ตาราวกับไม่อยากจะเชื่อ

 

เธอจำไม่ผิดแน่นอนว่าผู้ชายคนนั้นคือพี่โล้นที่แอบตามเธอ ส่วนผู้ชายผมดกตัวหนาอีกคนนั้นเธอไม่รู้จัก แต่ตอนนี้พี่โล้นนั้นกำลังทำเป็นตัวเล็กตัวน้อยซุกหน้าลงบนแผงอกกว้างของพี่ผมดกตัวหนาอีกคนแถมยังพูดด้วยเสียงออดอ้อน

 

“ทัพมาช้าจังเลยค่ะ แองจี้รอตั้งนานเนี่ยพอรู้ว่าทัพมาถึงหน้าปากซอยแองจี้ก็รีบวิ่งออกมาหาทัพเลยนะคะ คิดถึ๊งคิดถึง”

 

ตอนนี้ตะวันยืนเหวอลืมเจ็บไปชั่วขณะ ที่แท้พี่โล้นนั่นไม่ได้ตามเธอแต่เขารีบวิ่งเพื่อมาหาคนรักที่ชื่อทัพต่างหาก นี่มันอะไรกันแล้วถ้าพี่โล้นไม่ได้คิดร้ายกับเธอทำไมเขาต้องมองหน้าอกมองบั้นท้ายเธอด้วยสายตาโลมเลียด้วยเล่า

 

“ทัพขอโทษนะครับแองจี้ เอาเป็นว่าคืนนี้ทัพนวดให้แองจี้ทั้งคืนดีไหมครับ”

 

“ดีค่ะ แต่นวดแค่คืนนี้ก็พอนะคะ พรุ่งนี้แองจี้กะว่าจะไปทำนมทำก้น พอดีเห็นชะนีนางหนึ่งสวยมากๆนมนางก้นนางได้ใจแองจี้สุดๆไปเลย แองจี้เลยอยากไปเสริมมาให้สวยเหมือนนางค่ะ”

 

ตะวันถึงกับล้มตึงลงไปนั่งเหวอกับพื้นอีกรอบ อนิจจาเธออุตส่าห์กลัวจนวิ่งตกคู ที่แท้ก็คิดไปเองทั้งนั้น

 

“ฮ่าๆๆๆ”

 

และมิหนำซ้ำเธอยังถูกผู้ชายปากร้ายอย่างมาวินหัวเราะเยาะใส่อีกต่างหาก

 

“หัวเราะอะไรนักหนา รีบกลับบ้านไปเลยคุณน่ะ!” ตะวันบุ้ยปากอย่างเสียหน้า

 

“แน่ใจเหรอว่าจะให้ผมกลับ”

 

“แน่ยิ่งกว่าแน่อีกค่ะ คุณมาทางไหนก็เชิญกลับไปทางนั้นเลยเหอะฉันเองก็จะกลับหอแล้วเหมือนกัน”

 

ตะวันออกปากไล่มาวินเสร็จก็จะปีนขึ้นจากคูแห้งๆที่เต็มไปด้วยใบไม้ แต่เพราะความลึกของมันดันเท่ากับส่วนสูงของเธอพอดี ตะวันพยายามปีนยังไงก็ปีนไม่ได้

 

===============================

 

ไปเอาหมูยัดปากพี่เค้าซะขนาดนั้น มาวินจะช่วยน้องหรือเปล่านะ

ความคิดเห็น