หลังจากจบงานเลี้ยง พวกเราก็รีบกลับบ้านมาทันที

เมื่อเหล่าขุนนางต่างๆรู้ว่าพ่อยอมออกมาอยู่ในสังคมอีกครั้ง

ทุกคนก็ส่งจดหมายเชิญไปงานเลี้ยงต่างๆมาให้พ่อจนพ่อแทบกุมขมับ

บางงานที่ฟลอเรีย หรือคุณพี่สาวสนใจ พ่อก็จะให้ฟลอเรียไป

ส่วนชั้นก็ใช้ชีวิตแบบสงบสุขโดยที่มีอแมนด้าและมิรันด้าคอยดูแล

ตอนนี้ชั้นสามารถเดินได้แล้วจากการช่วยเหลือของทั้งคู่

ชั้นเดินไปตามที่มิรันด้าบอก

นี่ก็ผ่านมาเกือบปีแล้วที่ชั้นอยู่แต่ในห้องนี้

อแมนด้ารีบเดินออกไป

ว่าแล้วเธอก็หยิบตุ๊กตาหมีให้ชั้น

ใช่แล้ว หลังจากงานเลี้ยงนั่น ฟลอเรียก็ค่อยๆเลิกอคติกับชั้น

และเริ่มจะเอ็นดู(?)ชั้นมากขึ้นเรื่อยๆ เช่นการส่งของมาให้

ชั้นนึกก่อนจะมองไปที่ตุ๊กตากองพะเนินที่เจ้าคุณพี่ส่งมาให้เกือบทุกวัน

จู่ๆก็มีคนเดินเข้ามา

มิรันด้าอุ้มชั้นส่งให้กับฟรานซิส

ก่อนที่จะเดินออกจากห้อง

ฟรานซิสพาชั้นเดินชมดอกไม้

ชั้นที่กำลังเพลิดเพลินกับดอกไม้ก็หันไปเห็นใบหน้าของฟรานซิสเข้า

หน้าตาที่เหมือนกับกำลังเคียดแค้นดอกไม้เหล่านั้น

ชั้นเอื้อมมือไปแตะที่หน้าของฟรานซิสจนเจ้าตัวสะดุ้ง

ว่าแล้วเขาก็พาชั้นเดินกลับเข้าไปแบบเลิ่กลัก

จู่ๆก็มีคนรับใช้เดินผ่านมาก่อนจะก้มตัวลงเล็กน้อย

ฟรานซิสส่งชั้นให้กับคนรับใช้ก่อนจะรีบเดินไป

ชั้นที่นอนอยู่บนเตียงก็นึกทบทวนในใจ

ตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบ3เดือนแล้ว

ฟรานซิสหายหน้าหายตาไปนานมากเกือบสัปดาห์หลังจากที่เขาพาชั้นไปที่สวนนั่น

ก่อนที่จะกลับมาทำงานตามปกติ

แต่ก็ไม่ได้เข้าใกล้ชั้นอีกเลยนับจากวันที่กลับมา

วันนี้ตั้งแต่เช้าชั้นก็ถูกพ่ออุ้มมาตั้งประดับโต๊ะทำงาน

ให้มีหน้าที่ในการนั่งดู(?)พ่อทำงาน

ว่าแล้วพ่อก็จับชั้นมานั่งตัก ให้นอนคว่ำใส่ตัวพ่อ

พ่อดีดตัวมาฟังชั้นพูดอย่างตกใจ

เมื่อชั้นเอ่ยคำแรกออกมาได้ พ่อที่ดูเหมือนจะตกใจเอามากๆก็ตาค้าง

ก่อนที่จะ..

!!!!!ตึ้ง!!!!!

พ่อผู้เงียบครึม ไว้หนวดสุดคูล

ตกเก้าอี้เพียงเพราะชั้นพูดคำว่าพ่อ

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลัก

ประเด็นหลักคือ ชั้นที่ร่วงลงมากับพ่อเหมือนกัน

และอีกไม่กี่เซนติเมตร หน้าของชั้นก็เกือบจะจูบกับพื้น!!!

พ่อที่ดูเหมือนจะได้สติก็รีบอุ้มชั้นมาดูว่ามีได้รับบาดเจ็บอะไรรึเปล่า

หลังจากนั้น เหล่าคนใช้ก็แยกชั้นกับพ่อออกกันทันทีเพราะห่วงว่าจะได้ตายจริงๆดังที่หวัง

____________________

อย่าลืมคอมเมนต์เป็นกำลังใจด้วยนะคะ>~<