Twitter-icon

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะและขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ ติดตามกันแบบนี้ไปนานๆนะคะอย่าทิ้งกันนะ รักทุกคนค้าบ😘

ชื่อตอน : EP.1 บังเอิญ

คำค้น : วิศวะ ขี้อ้อน ขี้หึ่ง โหด นิ่ง เมียวิศวะ เด็กแพทย์

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2563 10:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.1 บังเอิญ
แบบอักษร

Atom Talk 

ณ Copfang Pub  

"กูก็นึกว่าแต่พวกมึงจะไม่มาตามนัดกูซะแล้ว แมร่ง!!มาช้าชิปหาย" ทันทีที่พวกมันเดินเข้ามายังบริเวณโต๊ะที่ผมนั่นนั่งอยู่ก่อนหน้านี้โดยพร้อมเพรียง แล้วผมก็พูดว่าพวกมันทันที โดยที่พวกมันนั่นปล่อยให้ผมมาก่อนแล้วนั่งอยู่คนเดียว และเหตุผลที่พวกมันให้ผมมาก่อนนั่นก็เป็นเพราะผมเป็นคนชวนพวกมันออกมา  

"กูมาก่อนมึงอีกครับ แต่กูขึ้นไปเคลียร์เอกสารอยู่บนห้องก่อน" และทันทีที่พวกมันนั่งลงตามที่นั่งประจำของตัวเองเสร็จ ไอ้คอปเตอร์มันก็พูดขึ้นทันที 

"ยังไง...พวกกูก็มาแล้วไงว่ะ"  

"กว่าเมียกูจะยอมปล่อยตัวกูให้ออกมาได้ มันยากมากแค่ไหนมึงรู้ไหม" เมื่อสิ้นสุดเสียงของไอ้เบนซ์พูดเสร็จไอ้เตชินมันก็พูดต่อทันที 

"หึ!! ถ้ากูรู้ว่ามึงได้เมียกลับคืนมาแล้วแล้วจะติดเมียขนาดนี้นะ กูจะไม่ยอมช่วยมึงแล้วปล่อยให้มึงไม่มีเมียเหมือนกันกับกูตอนนี้อ่า" แต่การที่ผมพูดออกไปแบบนั้นมันทำให้ให้คนที่ได้ยินอย่างไอ้เตชินยกไหลให้กับผม เหมือนว่ามันไม่สนใจในสิ่งที่ผมพูดออกไป แมร่งมันทำตัวน่าหมั่นไส้ชิปหาย ที่เขาทิ้งไปก็มีแต่ผมแหละมั้งที่อยู่กับมัน เพราะไอ้เพื่อนคนอื่นๆมันก็ต้องอยู่กับเมียของพวกมัน 

"มึงนั้นแหละที่ควรจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนได้แล้ว" และอยู่ๆไอ้ออกัสที่นั่งฟังอยู่เงียบๆก็พูดขึ้น ทำให้ไอ้เพื่อนๆที่เหลือมันพยักหน้าเห็นด้วยกับการที่ไอ้ออกัสพูดแบบนั้น 

"กูยังไม่อยากที่จะเข้าไปอยู่สมาคมเดียวกันกับพวกมึงว่ะ..." ผมตอบกลับพวกมันไปนิ่งๆก่อนยกยิ้มให้พวกมันก่อนแล้วหลังจากนั้นผมก็ยกแก้วเหล้าที่ถืออยู่ในมือแล้วกระดกเข้าปาก  

"สมาคมเดียวกันกับพวกกู สมาคมอะไรว่ะ" 

"สมาคมกลัวเมียไงว่ะ...." 

"โว๊ะ!! กูก็นึกว่าอะไร เขาไม่ได้เรียกว่ากลัวเมียโว้ย....แต่เขาเรียกว่าให้เกียรติมากกว่า" 

"หึ!! หรอว่ะ" 

"ก็ใช่ไง...." แล้วไอ้เบนซ์มันก็พูดหลังจากที่ไอ้ออกัสมันเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย 

"แต่ถึงยังไง กูก็ยังไม่มีเมียตอนนี้หรอกโว้ย เพราะกูยังสนุกกับการใช้ชีวิตแบบนี้ของกูอยู่ว่ะ และกูก็ยังไม่อยากที่จะต้องไปรู้สึกอะไรจนมันเกิดความผูกพันผูกมัดกับใคร" ที่ผมตอบไอ้พวกเพื่อนๆของผมไปแบบนั้นก็เพราะว่าผมยังไม่พร้อมที่จะมีใครมาเข้าใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันจริงๆ 

"มึงจะไม่ลองเปิดใจหน่อยหรอว่ะ การที่เรามีใครเข้ามาใช้ชีวิตร่วมกันมันอาจจะดีกว่าการที่มึงใช้ชีวิตอยู่คนเดียวก็ได้นะ" 

"กูจะบอกอะไรให้นะ การจริงใจกับใครสักคนมันไม่ใช่เรื่องยากอะไรแค่มึงลองเปิดใจอย่างที่ไอ้เตชินมันบอกนั่แหละ" ทว่าเมื่อสิ้นสุดเสียงพูดของไอ้เตชินไอ้เบนซ์มันก็พูดขึ้น ทุกคนก็คงจะแปลกใจอยู่ไม่ใช่น้อยที่ไอ้เตชินมันพูดดีมีสาระกับผมเพราะถ้าเป็นเมื่อก่อนพวกผมสองคนคงจะทะเลาะกันจนตีกันตายแล้วมั้ง แต่ว่าตั้งแต่ที่มันมีเมียเป็นตัวเป็นตนมันก็เริ่มที่จะมีสาระมากขึ้น ไม่ชวนผมทะเลาะเมื่อแต่ก่อน 

"แต่มันอาจจะไม่ได้ดีสำหรับกูก็ได้ว่ะ..."  

"......" พอผมพูดจบไอ้พวกเพื่อนของผมมันถึงขั้นกับสายหัวให้กับความคิดของผทเลยทันที 

"กูว่ามึงควรที่จะปล่อยว่างอดีตที่มันฝังอยู่ในใจของมึงบ้าง มึงอาจจะมีความสุขมากขึ้นกว่านี้ก็ได้" สุดท้ายเสียงพูดของไอ้คอปเตอร์มันก็เอ่ยพูดขึ้นมาเพื่อที่จะทำลายความเงียบที่ผมได้สร้างเอาไว้ก่อนหน้านี้ 

"กูเห็นด้วยกับที่ไอ้คอปเตอร์มันพูดนะ ถ้าวันหนึ่งมึงดันไปเจอกับคนที่ใช่แล้วมึงดันเผลอไปทำร้ายจิตใจของเธอเข้า ถ้าถึงตอนนั้นจริงๆคนที่จะเจ็บมากที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นมึงนะโว้ย แล้วมึงจะมาหาว่าพวกกูไม่เตือนมึงไม่ได้นะ" ไอ้ออกัสมันพูดออกมาหลังจากที่ไอ้คอปเตอร์มันพูดจบ และนี้ก็คงจะเป็นครั้งหนึ่งเลยก็ว่าได้ที่ไอ้ความพูดน้อยของไอ้ออกัสมันพูดรายยาวออกมาได้ยาวขนาดนี้ 

"เป็นไงล่ะมึง ที่มึงสามารถทำให้ไอ้ความพูดน้อยของไอ้ออกัสมันหายไปได้อ่า โดนมันพูดร่ายยาวเลยมึง ฮ่าๆๆ" และการที่ไอ้ออกัสมันร่ายยาวออกมานั้นก็ทำไอ้พวกเพื่อนอดที่จะพูดแซวไม่ได้ 

"แต่กูเห็นด้วยกับสิ่งที่ไอ้คอปเตอร์และไอ้ออกัสพูด" 

"พวกกูอยากให้มึงปล่อยว่าง แล้วลองเปิดใจดูบ้างมึงอาจจะเจอกับคนที่ใช่แถวๆนี้ก็ได้นะโว้ย" เมื่อไอ้เบนซ์มันพูดจบไอ้เตชินมันก็พูดทันที หลังจากที่ในตอนแรกที่ผมชวนพวกมันออกมานั่งดื่มแค่แก้เบื่อก็แค่นั้น แต่ตอนนี้มันกลับเป็นว่าเหมือนกับผมชวนพวกมันออกมาพูดเกี่ยวกับผมแทน 

"มันยังไม่ใช่ตอนนี้จริงๆว่ะ...." พอผมพูดจบผมก็ยกแก้วเหล้าที่ตอนนี้มันอยู่ในมือของผมกระดกเข้ามาทันที โดยก็มีสายตาของไอ้เพื่อนๆของผมที่มันกำลังผมอยู่ 

"เออๆ งั้นก็เรื่องของมึงเถอะ พวกกูก็ได้แค่เตือนมึง...."  

"......." สิ้นสุดคำพูดของไอ้ตอปเตอร์ พวกผมก็ต่างพากันนั่งดื่มเหล้าต่อไปเรื่อยๆแต่ก็มีพูดคุยกันบ้าง ส่วนใหญ่พวกมันก็จะคุยเรื่องบรรดาเมียๆของมันนั้นแหละครับ ส่วนไอ้คนที่ไม่มีเมียของผมก็ได้แต่นั่งฟังพวกมันอยู่เงียบๆ และยิ่งไอ้เตชินนะครับรายนั้นเพิ่งที่จะคืนดีกับเมียเมื่อไม่นานมานี้เองมันก็เลยจะดูเห่อเมียกว่าคนอื่นๆมากไปหน่อย 

"เฮียอะตอม....." แต่อยู่ๆสายตาของผมก็ดันบังเอิญไปสบตากับหญิงสาวคนหนึ่งเข้า ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะ VIP ใกล้ๆกับโต๊ะพวกผม 

"ใครว่ะ น่ารักเชียว.....นี่มึงรู้จักน้องเขาหรอ" พอเพื่อนๆของผมมันได้ยินเสียงเล็กๆนั่นพวกมันก็ต่างพากันหันไปมองเลยทันที ส่วนสายตาของผมกับเธอก็ยังคงสบตากันอยู่เหมือนเดิม 

"หึ!! พวกมึงไม่ต้องมาสนใจเรื่องของกูหรอกว่ะ" 

___________________________________________________________________________ 

หากมีคำไหนพิมพ์ผิดก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ คอมเม้นติชมกันเข้ามาได้ตามสบายเลยนะ 

แต่เรื่องนี้จะมาแค่นี้ก่อนนะคะ เพราะเรื่องของเฮียเตชินตอนนี้ยังไม่จบเลย แงๆๆๆๆ ถ้าเรื่องนั้นจบเมื่อไรจะรีบมาต่อเรื่องนี้ให้เลยนะคะ 

รอๆๆๆๆ รอเฮียอะตอมเขาก่อนนะคะทุกคน 

ความคิดเห็น