email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตัวร้อน...อ้อนรัก

ชื่อตอน : ตัวร้อน...อ้อนรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ย. 2563 21:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตัวร้อน...อ้อนรัก
แบบอักษร

นิราที่ยืนใส่ชุดคลุมป้องกันการติดเชื้อ ยืนมองชายที่นอนใส่เครื่องช่วยต่างๆนาๆอย่างสงสาร

"เป็นถึงมหาเศรษฐีแนวหน้าของไทย ทำไมถึงมานอนเจ็บหนักเพียงเพราะเรื่องความรักเช่นนี้"

เธอกล่าวยิ้มทั้งน้ำตา

เธอยืนมองเขาห่างๆแบบนี้เป็นวันที่สองแล้ว และข่าวดีก็มาถึงจนได้

คุณหมอเห็นทิศทางอาการของณดลเป็นไปในทางที่ดี ทั้งระบบภายในเริ่มกลับมาเป็นปกติ จึงทำการย้ายณดลเข้าห้องพักปกติ นั่นก็เป็นสัญญาณบอกแล้วว่าเขากำลังฟื้นตัวและจะกลับมาหายดีในอีกไม่นานนี้เป็นแน่....

นิราเดินออกมาจากห้องไอซียูเพื่อปล่อยให้เจ้าหน้าที่ทำการเคลื่อนย้ายณดล เธอก็พบเขากลับบุคคลแปลกหน้าสองคนยืนอยู่หน้าประตู

"หนูใช่หนูนิราหรือเปล่าคะ"

หญิงวัยกลางคนที่อายุไร้เรี่ยกับมารดาเธอกล่าวถามเธอขึ้น เพราะอรนิภาบอกไว้ว่านิราเฝ้าพี่ชายตนอยู่

"ใช่คะ ว่าแต่ว่าคุณมีอะไรกับฉันหรือคะ"

นิราถามหญิงชายตรงหน้า

"เราสองคนคือ พ่อกับแม่ ของณดลจ่ะหนู"

ฝ่ายชายที่ดูมีอายุแล้วหากแต่ยังคงมีบุคลิกภาพที่ดูดี จึงส่งให้ดูไม่คล้ายคลึงคนที่จะเข้าวัยทองเลยสักนิด กล่าวตอบนิรา

เพียงแค่นิราได้ยินก็รีบยกมือขึ้นไหว้ทันที

แต่ยังไม่ทันได้กล่าวอะไรกัน ฮาฟากับนิศา ก็ตามมาติดๆ เมื่อสองครอบครัวได้พบกันฮาฟาจึงขอเชิญชายหญิงทั้งสอง ไปหาที่เจรจากันเงียบๆ

"ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อนผมคือฮาฟากษัตริย์แห่งประเทศซูดานและนี่นิศาราชินีของผม"

ฮาฟากล่าวสั่นๆหากแต่ ณดาและพิพัฒน์ กลับนั่งช็อกยาวเลยทีเดียว...ทั้งสองไม่รู้จะต้องใช้คำราชาศัพท์หรือใช้ภาษาอะไรสื่อสารดี

"ไม่ต้องเครียดเรื่องใช้คำราชาศัพท์หรอกนะคะ เรามาเปิดใจคุยกันแบบพ่อแม่ปรึกษากันค่ะไม่ต้องเกร็ง"

นิศาเอ่ยเสียงหวานจึงทำให้พ่อแม่ณดลคลายกังวลลง

"สาเหตุที่ลูกชายคุณอาการสาหัสมันมาจากผม เนื่องจากลูกชายของคุณมาข่มเหงลูกสาวผม ซึ่งข้อนี้จึงทำให้ผลบันดาลโทสะ ทำร้ายลูกชายของคุณจนอาการหนักเช่นนี้!"

ฮาฟาพูดหน้าตาเรียบๆ

"อะ...อะไรนะคะ! นั่นหมายความว่า ณดลทรงทำร้ายเจ้าหญิงอย่างนั้นหรือ!!"

ณดาตกใจเป็นที่สุดที่ครานี้ณดลทำเรื่องใหญ่หลวงนัก

"ผมก็ทำกับลูกชายคุณแรงเหมือนกัน และอีกอย่างลูกสาวของผมที่คุณเห็นเมื่อครู่ ก็ดันชอบพอกับณดลลูกชายคุณมากเสียด้วย"

"ทางเราขอรับผิดชอบจะจัดงานอภิเษกสมรสให้องค์หญิงอย่างสมเกียรติ ไม่ให้องค์หญิงเป็นที่ครหาแกคนอื่นได้"

พิพัฒน์พ่อของณดลรีบลุกยืนก้มศรีษะกล่าวกับกษัตริย์ฮาฟาทันที

"ข้อนั้นเจ้าลองไม่ทำดูสิเป็นเรื่องกับเราแน่...เราอยากให้ทั้งคู่ศึกษากันและกันไปก่อน. หากเราแน่ใจว่าณดลรักและมั่นคงกับนิราจริง เราจะขอเป็นคนกำหนดพิธีอภิเษกเอง แต่มีข้อแม้การอภิเษกต้องไปจัดที่บ้านเมืองเราเจ็ดวันเจ็ดคืน เข้าใจหรือไม่...."

ฮาฟามองผู้เป็นพ่อเป็นแม่ของอีกฝ่าย

"เข้าใจครับ/เข้าใจค่ะ"

และแล้วผู้ใหญ่ทั้งสองครอบครัวก็ได้เจรจาหาข้อตกลงกันอย่างเรียบร้อย. ไม่มีใครต้องเลือดตกยางออก

ร่างณดลที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม่ไหวติง มีเพียงการเคลื่อนตัวของซี่โครงที่ถูกยกขึ้นลงด้วยกระบวนการหายใจเท่านั้น

นิราที่กอบกุมมือหนาไว้แน่นไม่ยอมวาง เธออยากให้ความอบอุ่นในมือเธอ กระตุ้นให้คนที่มัวแต่หลับใหลฟื้นตื้นมาจ้องหน้ากันเสียที

"คนใจร้าย...ฉันทรมาณมากเลยนายรู้ไหม...เวลาที่มันไม่มีใครมาตามจีบ ฉันเหมือนขาดอะไรไปบางอย่างเลยนะ! ฟื้นเถอะคนดีของนิรา"

เธอเอาหน้าเนียนนุ่มของเธอถูไถกับมือหนาไปมา

"ฉันสัญญาเลยถ้านายตื่นมา ฉันจะตั้งใจเรียนที่โรงเรียน ฝึกทำอาหารให้อร่อย งานเย็บปักทักร้อยก็จะไม่ให้เสีย ฉันจะวางตัวให้ดี ไม่กระโดกกระเดก เวลาเดินเคียงคู่นายไปที่ไหนนายจะได้ไม่อายใคร ดีไหม"

นิราให้สัญญากับณดลก่อนที่เธอเองจะก้มลงจูบพิษหลังมือของณดลเบาๆ ด้วยความรัก

"สัญญาแล้วอย่าคืนคำนะองค์หญิงของผม"

เสียงแหบพล่าระคนเจ็บปวดเอ่ยกล่าวตอบหญิงสาว

"นายณดล! นายฟื้นแล้ว!"

หญิงสาวโผลกอดร่างกำยำทันที

"อะ..โอ้ย!...โอ้ยยยเจ็บ"

ณดลร้องสดุ้งโหยงก็แผลภายในเขาช้ำตั้งมาก นิรายังมากอดเสียเต็มแรงอีก เขาก็ระบมล่ะซิ

"อุ๊ย! ฉันขอโทษ มัวแต่คิดถึงจนลืมไปเลยว่านายเจ็บ จึงกอดนายแน่นเชียว"

หญิงสาวยกหน้าสวยมามองคนที่นอนราบอยู่บนเตียง

"ขอโทษนะที่ปิดบังฐานันดรจนทำให้นายต้องมาบาดเจ็บปางตายอย่างนี้ ถ้าวันนั้นที่เรามาต่อกันที่คอนโดฉันบอกนายเรื่องของฉันแต่แรก นายคงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้"

ณดลที่ปากแห้งแตกสะเก็ดยิ้มจนหนังริมฝีปากที่เป็นขุยแยกจนเลือดซิป หากแต่เขากับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด สงสัยสาเหตุที่ทำให้ความเจ็บปวดที่เขามีไม่รู้สึกเจ็บคงเป็นเพราะร่างบางตรงหน้าเป็นแน่

เขาคิดว่าเขาจะหมดลมและไม่มีโอกาสได้พบเธออีกแล้ว

"ผมยอมตายได้ด้วยซ้ำ เพื่อพิสูจน์ว่าผมรักคุณจริง เจ็บแค่นี้จิ๊บๆถ้าต้องแลกมาด้วยเจ้าหญิงผมว่าเท่านี้มันยังน้อยไป"

ณดลกล่าวเอ่ยกับหญิงสาวจนทำให้คนฟังน้ำตาปริ่มคลอเบ้าเอ่อล้นหล่นอาบพวงแก้มในที่สุด

"ผมหิวน้ำจังเลย"

ณดลที่ปากแห้งผากร้องเรียกหาน้ำกับนิราทันที นิราไม่รอช้ารีบเทน้ำใส่แก้วมาให้ณดลดื่ม

"ผมไม่อยากกระดกแก้วมันลำบาก ผมอยากให้คุณป้อนมากกว่า"

ณดลที่เพิ่งฟื้นตัวออดอ้อนร่างบางทันที

"งั้นฉันเอาหลอดมาให้คุณดูดนะคะ...ฉันได้ป้อนคุณ คุณได้กินน้ำ"

นิรากล่าวทั้งรอยยิ้ม ตอนที่เขาป่วยเธอไม่มีคนมาหยอกล้อเช่นนี้ ทำให้แต่ละวันเธอไม่มีสีสันในชีวิตเลย

"ผมไม่เอาหลอด...ผมอยากได้ปากป้อนปาก"

ชายด้านล่างทำสายตาอ้อนใส่เธอระริกๆ

"ได้ไงเล่าคะ นี่ของเหลวนะถ้าฉันป้อนปากต่อปากนั่นหมายความว่าฉันต้องอมน้ำไปป้วนใส่ปากคุณนะ!

"ก็ใช่ไง โพรงปากคุณหวานจะตาย ผมคิดถึงมานานแล้ว"

นิราเอียงอายนิดหน่อยก่อนจะค่อยๆรินน้ำใส่ปากเธอและก้มลงไปปล่อยน้ำใส่ปากณดล

"อาาาาา.....หวานที่สุดเลยครับ"

"คนบ้าขนาดป่วยยังอ้อนขนาดนี้ นี่ท่าหายดีจะอ้อนขนาดไหน?"

นิรากร่นบ่นเบาๆ

"เพราะผมเคยหลุดเข้าไปในโลกแห่งความตายแล้ว...... ผมเลยอยากใช้ทุกวินาทีให้มีค่าแก่คนที่เรารักก่อนที่อะไรๆมันจะสายไป จนไม่มีโอกาสได้ทำอะไรดีๆให้กันและกันอย่างนี้"

ณดลกล่าวจึงจังเพื่ออยากให้นิราไม่ประมาทและมารักกันตราบที่ยังมีลมหายใจอยู่

"ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่ตื่นมาจากโลกแห่งความตาย และคิดถึงฉันเป็นคนแรก"

"ก็จะให้บอกอีกกี่ครั้งกี่หนเล่าครับว่ารักนิรามาก...มีแต่นิราเนี่ยแหละไม่ตอบรับรักผมเสียที ถ้าครั้งหน้าผมตายจริงๆ คุณอย่ามาเสียใจที่ไม่ยอมบอกความในใจกับผมก็แล้วกัน"

คนเพิ่งฟื้นตื่นมาก็รีบทวงถามคำตอบทันที

"งั้นก็ฟังเสียให้ชัดๆนะคะ....นิรารักพี่ณดลคะ"

'จุ๊บ'

ณดลที่ได้รับจูบเร็วๆของนิราก็ยิ้มร่าขึ้นมาทันที

"ขอบคุณที่รับรักคนสามัญชนอย่างผมนะครับ"

ณดลตอบและจับจ้องคนตรงหน้านิ่งก่อนจะค่อยๆขยับมือหนาไปกอบกุมมือบางอย่างสุขใจ................................💕

ความคิดเห็น