ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 เมื่อบอสมานอนที่บ้าน

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 เมื่อบอสมานอนที่บ้าน

คำค้น : ไออุ่นของตะวัน ไออุ่น ตะวัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2563 11:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 เมื่อบอสมานอนที่บ้าน
แบบอักษร

ตอนที่ 4 

ผมตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตี 5 พอเสียงนาฬิกาเตือน ผมก็รีบลุกไม่กล้าโอ้เอ้เพราะกลัวว่าจะหลับยาว เมื่อคืนผมทิ้งให้บอสนอนอยู่ที่ห้องรับแขกคนเดียว พอรู้สึกตัวก็รีบลงไปดู ว่ายังหลับดีอยู่รึเปล่านะ ผมหรี่ตาปรับแสงความง่วงยังกัดกินอยู่เนืองๆ ผมค่อยๆ คลำทางลงไปตามราวบันไดไม่อยากเปิดไฟ เดี๋ยวบอสตื่น เป้าหมายของผมคือที่นอนของบอส ผมแค่จะไปดูให้แน่ใจว่าบอสยังอยู่ดี แล้วผมจะไปรีดผ้าที่อบไว้เมื่อคืน  

เพล้งงงงงงงง!!!!!!!!พรืดดดดดด!!!ตุบบบบบบ!!!!!! 

ตอนนี้ผมมาถึงเป้าหมายแล้วครับ แต่ถึงแบบไม่ค่อยสวัสดิภาพเท่าไหร่ ผมลื่นอะไรสักอย่างแล้วหน้าก็ไปมุดหว่างขาของบอสเข้าพอดิบพอดี ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง คือท่าทางมันล่อแหลมจนหาข้อแก้ตัวไม่ได้เลย  บอสร้องด้วยความเจ็บปวด อาการง่วงเมื่อครู่หายไปเป็นปลิดทิ้ง เสียงสวิทไฟดังขึ้นพร้อมกับแสงสว่าง แม่ของผมลงมาเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าตามปกติ 

“ตะ ตายแล้ววววว ไออุ่น” แม่ทำท่าเอามือปิดปากพร้อมกับอุทานเสียงดังออกมา ในขณะที่ผมกำลังพยายามลุกขึ้นนั่งจากหว่างขาของบอส  ส่วนบอสก็เอามือกุมเป้างอขาทั้งสองข้างพลิกตัวไปมาร้องด้วยความเจ็บปวด  

“มะ ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับแม่” ผมส่ายหน้าพร้อมกับโบกมือทั้ง 2 ข้างปฏิเสธพัลวัน ก่อนที่ผมจะตกเป็นจำเลย 

“แล้วมาทำอะไร ทำไมไม่เปิดไฟ” แม่ถามกลับเสียงดัง 

“ผม ผมแค่จะมาส่องดูพี่เค้า ว่าหลับสบายหรือเปล่า ผมกลัวว่าถ้าเปิดไฟแล้วพี่เค้าจะตื่น ผมมองไม่เห็นก็เลยลื่นกะละมัง แล้วผมก็ล้มลงไปทับพี่เค้า อย่างที่แม่เห็นนี่ล่ะครับ” ผมอธิบายพร้อมกับชี้มือไปที่กะละมังที่มีน้ำหกกระจัดกระจายตามพื้น บอสลุกขึ้นมานั่งได้แล้ว ฟังที่ผมอธิบาย 

“ขอโทษครับ ผมไม่ได้จะทำอะไรพี่นะครับ ผมไม่รู้จริงๆ ว่ามีกะละมังอยู่ตรงนี้ เพราะเมื่อคืนผมง่วงมากเลยไม่ได้เก็บให้ดี ผมผิดเอง ขอโทษจริงๆ นะครับ เจ็บมากมั้ย” ผมหันไปหาบอส กล่างขอโทษแล้วอธิบายต่อ พร้อมกับสีหน้าสำนึกผิด  

“มะ ไม่เป็นไร ดีขึ้นแล้ว” บอสจ้องหน้าผม “แล้วนี่ที่ไหน” บอสถาม 

“บ้านผมเองครับ” ผมบอกไป บอสมองสำรวจตัวเองแล้วถามผมอีก 

“แล้ว….เสื้อผ้าผมหล่ะ” บอสค่อยๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมเพื่อปิดช่วงล่าง  

“ผมซักให้แล้วครับ กะว่าจะมาดูพี่หลับก่อน แล้วค่อยไปรีด ตอนนี้อยู่ในเครื่องซักผ้าครับ” ผมอธิบายอีก บอสยังทำหน้างงๆ 

“แล้ว…” บอสยังไม่ทันพูดจบ ผมก็รีบอธิบายต่อ ผมเข้าใจว่าบอสต้องการจะถามว่าอะไร 

“ผมเปลี่ยนให้เองล่ะครับ เสื้อผ้าที่ใส่ก็ของผม ผมเห็นหมดแล้ว เอ๊ย!!ไม่ใช่ๆ!! ผมเอาผ้าห่มคลุมไว้ก่อนแล้วค่อยถอด ไม่เห็นอะไรเล้ยยย….” ผมจ้องหน้าบอส “จริงๆ นะครับพี่ ผมไม่เห็นอะไรเลย” ผมยู่ปากพยักหน้าหงึกๆ เพื่อให้บอสมั่นใจในคำพูดของผม 

“แล้วรถของผมล่ะ” ถามอีกแล้ว  

“รถจอดอยู่หน้าบ้านครับ” ผมบอก 

“ไหนกุญแจ ผมจะกลับบ้าน” บอสพูดออกมาแล้วก็ทำท่าจะลุกขึ้น 

“เอ่อ…..ขอแม่พูดบ้างได้ไหมคะ” แม่ผมที่นั่งฟังอยู่สักพักก็ขอพูดบ้าง “แม่เป็นแม่ของน้องค่ะ” 

“สวัสดีครับ ขอบคุณมากนะครับที่ให้ผมมาพักที่บ้าน” บอสยกมือไหว้แม่ผม แล้วแม่ก็รับไหว้บอส 

“อย่าเพิ่งกลับเลยนะคะคุณเอ่อ….” แม่ทำท่าจะเรียกชื่อ  

“ตะวันครับ” บอสบอก 

“ค่ะ คุณตะวัน อยู่ทานข้าวด้วยกันสักมื้อ ระหว่างรอแม่ทำกับข้าวจะพักผ่อนต่อก่อนก็ได้นะ แล้วค่อยไปอาบน้ำแต่งตัว เดี๋ยวแม่ให้น้องไปรีดผ้าให้ แขกมาบ้านทั้งที แม่คงปล่อยให้ท้องว่างกลับไปไม่ได้หรอกจ๊ะ” สมกับเป็นแม่ของผม  บอสยอมอยู่กินข้าวเช้าด้วยกัน  

“ครับ ขอบคุณมากครับ งั้นผมขอรบกวนด้วยนะครับ” บอสยกมือไหว้แม่อีกครั้ง แม่ยิ้มอย่างผู้ใหญ่ใจดีให้บอสพร้อมกับพยักหน้ารับ 

“เราหน่ะ ไปรีดผ้าให้พี่เค้า เดี๋ยวแม่เข้าครัวก่อน ตามสบายนะคะคุณตะวัน” แม่หันมาสั่งงานผม แล้วหันไปบอกแขก จากนั้นก็เดินเข้าครัว เหลือผมกับบอส 2 คน  

“เอ่อ….ผมไปรีดผ้าให้นะครับ เดี๋ยวผมเตรียมผ้าเช็ดตัวกับเครื่องอาบน้ำให้” ผมทำท่าจะลุกไป แต่บอสก็คว้าข้อมือเอาไว้ 

“ขอบใจนะ” บอสจ้องหน้าแล้วบอกกับผม 

“ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจ” ผมยิ้มให้แล้วบอกกลับไป “ผมไปก่อนนะครับ พี่นอนต่อเถอะครับ ผมไม่กวนแล้ว” พูดจบผมก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปเก็บกะละมัง จากนั้นก็เดินไปห้องซักรีด ปล่อยให้บอสได้นอนต่ออีกหน่อย  ผมรีดผ้าจนเสร็จ เอาผ้าเช็ดตัวพร้อมแปรงสีฟัน สบู่ แชมพู เตรียมไว้ให้บอสหน้าห้องน้ำข้างล่าง เมื่อเห็นว่าบอสยังหลับอยู่ ผมจึงขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวบ้าง 

เมื่อผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็ถือกระเป๋าเดินลงมาชั้นล่าง ผมเหลือบไปเห็นบอสกำลังนั่งจ้องไปที่รูปครอบครัวขนาดใหญ่ของผมที่ใส่กรอบติดไว้ข้างผนัง รูปถัดมาเล็กกว่านิดหน่อยเป็นรูปที่ครอบครัวของผมไปทานข้าวพร้อมหน้าและ 1 ในนั้นคือพี่อัฐ ผมไม่ได้เอารูปนี้ทิ้งไปเพราะผมเสียดายรูปของคุณยายที่ท่านเสียไปแล้วเมื่อ 2 ปีที่ก่อน พี่อัฐเอาหน้ามาเกยที่ไหล่ของผมแล้วผมก็ยกมือไปแนบที่แก้มของพี่อัฐ ทุกคนในภาพยิ้มอย่างมีความสุข  

“ตื่นนานรึยังครับ” ผมเอากระเป๋ามาวางไว้แล้วเดินเข้าไปหา 

“เพิ่งตื่น” บอสหันมามอง แล้วบอกผม 

“งั้นไปอาบน้ำนะครับ จะได้มาทานข้าว เดี๋ยวไปทำงานสาย ผมเตรียมทุกอย่างรวมถึงชุดที่จะใส่ไว้ให้แล้ว” ผมเดินเข้าไปพับผ้าห่ม เก็บฟูกกับหมอน บอสพยักหน้ารับ แต่ยังจ้องหน้าผมไม่เลิก ผมขมวดคิ้วแล้วถามกลับไป 

“มีอะไรติดที่หน้าผมหรือเปล่าครับ” ผมชี้มาที่หน้าตัวเองแล้วถามกลับไป 

“ปะ เปล่า งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะ” พูดจบบอสก็ลุกไปอาบน้ำทันที ส่วนผมได้แต่ทำหน้างงๆ 

หลังจากผมยกที่นอนไปเก็บ น้องๆ ก็ลงมาจากชั้นบนพอดี พร้อมกับกระเป๋านักเรียนใบใหญ่  

“พี่อุ่น หนูมีอะไรจะให้ค่ะ เดี๋ยวหนูขอขึ้นไปเอาของแปบหนึ่งนะคะ” อิงอิงว่าแล้วก็เอากระเป๋ามาวาง เสร็จแล้วเธอก็เดินขึ้นชั้นบน 

“ไปทานข้าวกันเถอะครับ ผมหิวแล้ว” เด็กน้อยไป่ไป๋ เดินมาจูงมือผมไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ผมนั่งลงตรงข้ามกับไป่ไป๋ 

“ไป่ไป๋ วันนี้บ้านเรามีแขกนะครับ รอแขกก่อน” ผมบอกกับเด็กน้อยไป่ไป๋ 

“ใครเหรอครับ” ไป่ไป๋เอียงคอถาม พร้อมกับทำหน้างง 

“เจ้านายพี่เอง” ผมบอกกลับไป 

“อ๋อครับ นึกว่าเป็นพี่อัฐซะอีก” ไป่ไป๋พูดออกมาเสียงดัง ในขณะที่บอสอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วมายืนอยู่ด้านหลังของไป่ไป๋พอดี 

“ไป่ไป๋ครับ นี่เจ้านายพี่” ผมบอกไป่ไป๋ที่กำลังจ้อ ให้หันไปสวัสดีบอส 

“โอ้โห คนนี้หล่อกว่า เท่ห์กว่าพี่อัฐตั้งเยอะ พี่อุ่นเลือกคนนี้น……” ไป่ไป๋โพล่งออกมาเสียงดัง จนผมต้องรีบเอามือไปอุดปากรั่วของไป่ไป๋ไว้เสียก่อน ผมเอามือจุ๊ปากตัวเองส่ายหน้าห้ามไป่ไป๋ บอสยิ้มออกมาแล้วเดินมานั่งข้างไป่ไป๋ 

“สวัสดีครับเอ่อพี่…” ไป่ไป๋ยกมือไหว้บอสหลังจากที่เป็นอิสระ 

“ตะวัน พี่ชื่อตะวันครับ” บอสยิ้มให้แล้วบอกกับไป่ไป๋ 

“ทานข้าวได้เลยนะครับ” ผมผายมือบอกบอส  วันนี้แม่ทำผัดผักรวม ต้มจืด แล้วก็หมูทอด ไว้ให้พวกเรา จากนั้นแม่ก็ขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว พ่อกับแม่ไม่ทานข้าวเช้า จะรับแค่เครื่องดื่มกาแฟดำแทน พอพวกเราทานไปสักพัก น้องสาวผมก็หอบกล่องขนาดใหญ่เดินลงมา 

“หนักมากเล้ยยยย” อิงอิงพูดเสียงดังหอบกล่องของขวัญขนาดใหญ่ มาวางไว้บนโต๊ะอาหาร 

“อิงอิง นี่เจ้านายของพี่” ผมรีบบอกอิงอิง เธอจึงหันไปมองที่โต๊ะ ยกมือไหว้ พร้อมกับยิ้มให้ 

“สะ สวัสดีค่ะ หนูอิงอิงค่ะ” อิงอิงอึ้งไปนิด  

“พี่ตะวันครับ” บอสบอกกับอิงอิงพร้อมกับส่งยิ้มตอบกลับมา 

“ขอโทษนะคะ พอดีหนูไม่รู้ว่ามีแขก เลยพูดเสียงดังไปหน่อย” อิงอิงยิ้มเจื่อน แล้วยกมือขึ้นมาเกาหู เวลาเขินอายเธอจะมีอาการแบบนี้  

“ไม่เป็นไรครับ” บอสบอกกับเธอแล้วทานข้าวต่อ ส่วนอิงอิงหันมาทำปากขมุบขมิบกับผม ผมขมวดคิ้วงง แล้วส่ายหน้าว่าไม่เข้าใจ 

“คนนี้หล่อโคตรๆ แฟนใหม่เหรอ” เธอจึงโน้มปากเข้ามาชิดหูกระซิบบอกผม 

“แก่แดด นี่เจ้านายไม่ใช่แฟน” ผมกระซิบบอกเธอกลับไป เธออมยิ้มแล้วพยักหน้าหงึกๆ 

“งั้นหนูจีบนะ” เธอกระซิบอีก 

“นี่กวนละ!!! ไปตั้งใจเรียน สอบให้ได้แล้วจะพาไปเที่ยว” ผมกระซิบบอกเธออีก  

ชิ!!! เธอทำเสียงชิชะ แต่แววตาเต็มไปด้วยเลศนัย 

“พี่อุ่นทานข้าวเสร็จแล้วแกะของขวัญเลยนะคะ รับรองว่าถูกใจ กว่าจะหามาได้” อิงอิงบอกกับผม ผมพยักหน้ากลับไป 

สักพักพ่อกับแม่ก็ลงจากชั้นบน แม่คงจะเล่าให้พ่อฟังแล้ว ที่บอสมานอนที่บ้าน และคงเล่าเหตุการณ์เมื่อเช้าให้พ่อฟังด้วย เมื่อพ่อหันมามองผมแล้วอมยิ้มให้ ทำให้ผมรู้ทันทีว่าแม่เล่าเรื่องเมื่อเช้าให้พ่อฟังแล้วแน่ๆ 

“เป็นไงบ้างเด็กๆ” พ่อผมเดินเข้ามาทักทาย  

“พี่ครับ พ่อผมครับ/ พ่อครับนี่พี่ตะวัน เจ้านายผมครับ” ผมแนะนำทั้งคู่ แล้วบอสก็ยกมือไหว้พ่อผม ส่วนพ่อก็รับไหว้แล้วส่งยิ้มให้ ก่อนจะมานั่งหัวโต๊ะ จากนั้นแม่ก็นำกาแฟมาเสิร์ฟ  

“เจ้าอุ่นทำงานเป็นไงบ้างครับ ใช้เยอะๆ เลยนะครับคุณตะวัน จะได้เป็นงานเร็วๆ” พ่อบอกกับบอส ส่วนบอสก็ยิ้มอย่างเดียว จากนั้นพ่อผมก็ชวนคุยนั่นนี่เพื่อให้บรรยากาศเป็นกันเองและไม่ทำให้แขกอึดอัด ผมสังเกตสีหน้าบอสก็ผ่อนคลายไม่ได้อึดอัดอะไร 

หลังอาหารเช้า ผมแกะของขวัญจากอิงอิง มันเป็นหนังสือการ์ตูนเรื่องดอกเตอร์โนงูจิที่ผมตามหามานาน พวกเราทั้ง 3 คนมักจะรู้ใจกันเสมอ รู้ว่ารสนิยมแต่ละคนเป็นยังไง เรื่องที่ชอบและไม่ชอบของกันและกัน ผมกอดและจุ๊บแก้มเธอให้รางวัล หลังจากนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง บอสขอบคุณพ่อแม่ผม แล้วขับรถพาผมออกมาจากบ้าน ระหว่างทางบอสดูเงียบไป ผมก็เลยไม่รู้จะคุยอะไร แต่บอสไม่ได้ขับรถไปร้านเมื่อคืน กลับขับไปอีกทาง  

“เจ้านายไม่ไปร้านเมื่อคืนเหรอครับ รถผมจอดอยู่ที่นั่น” ผมทักขึ้นมา เผื่อบอสจะลืม 

“ไม่ไปเดี๋ยวตอนเย็นมาส่ง” บอสบอกแค่นั้น ผมก็ไม่รู้จะขัดยังไง ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย ก็ผมติดรถเขามานี่ครับ จะไปพูดอะไรได้ 

************************************* 

ตะวัน 

ความคิดเห็น