email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

M-Svage.16 หมากในเกม

ชื่อตอน : M-Svage.16 หมากในเกม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 630

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ธ.ค. 2563 18:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
M-Svage.16 หมากในเกม
แบบอักษร

#จันทร์เจ้า

"จันทร์เจ้าเธอคือดวงจันทร์ผู้หญิง และฉันจะเป็นดวงจันทร์ผู้ชาย"

"..."

"ต่อจากนี้ให้ฉันได้ดูแลเธอต่อไปได้ไหม!??"

"จากัวร์...คือ..."

"เธอยังไม่ต้องตอบฉันก็ได้"

"..."

"ขอแค่เธอเปิดโอกาสให้ฉันได้ดูแลเธอในฐานะผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น"

"ขอบใจที่นายเข้าใจ”

“ฉันจะรอวันที่เธอพร้อม”จากัวร์ยิ้มฉันส่งยิ้มกว้าง ฉันพยายามมองไปในดวงตาเขา แววตาที่ฉันคิดว่าเขามีความรู้สึกดีๆให้ฉันอย่างจริงใจ

หลายวันผ่านไป

ฉันนั่งแต่งหน้าเพื่อรอจากัวร์มารับไปมหาลัย ก็ตั้งแต่วันที่ฉันเปิดใจ ให้จากัวร์ได้เข้ามาทำความรู้จักเพื่อพัฒนาความสัมพันธ์ จากัวร์ดูแลฉันดีมาก มันดีมากจนทำให้ฉันคิดว่าฉันจะลองพยายามเปิดใจให้จากัวร์มากขึ้น ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันคิดทบทวนตัวเองมาตลอด ว่าฉันควรหยุดรักผู้ชายคนนั้นสักที ฉันไม่ควรมานั่งเสียใจอยู่ตรงนี้ หรือว่าฉันจะลองให้โอกาสจากัวร์ดู

ฉันหยุดความเพ้อเจอไปตรงนี้เมื่อฉันดูนาฬิกาที่เข็มสั้นชี้เลขแปดแล้ว จากัวร์คงมารอฉันแล้วเมื่อเห็นรถจากัวร์คันหรูจอดรอฉันอยู่หน้าคอนโด

“จากัวร์รอฉันนานไหม”

“ฉันเพิ่งมาถึง 5 นาทีก่อนเอง หิวไหม”ฉันส่ายหน้าเป็นคำตอบ

“ไปมหาลัยเลยแล้วกัน”

“จากัวร์ ฉันว่าฉันพร้อมให้โอกาสนายได้นะ”

“เธอพูดจริงเหรอ”

“อืม ฉันคิดดีแล้ว นายดีกับฉันทุกอย่าง”

“ขอบคุณนะที่เธอให้โอกาสฉัน”

“ฉันสิต้องขอบคุณนาย”

“เรามาเริ่มกันใหม่นะจันทร์เจ้า”

“อืม”

ทางเลือกนี้หวังว่าเราจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ที่ฉันคิดว่ามันจะไม่มีใครเจ็บปวดอีก ฉันก็มีทางเดินของฉัน เขาก็มีทางเดินของเขา เราต่างเป็นเส้นขนาดของกันและกัน ต่อจากนี้ฉันจะพยายามรักนายให้ได้นะ...จากัวร์

 

 

#แมคลาเลน

สิ่งที่ทำให้ผมเจ็บปวดที่สุดคือการที่เห็นคนที่ผมรัก ไปรักกับคนที่ผมเกลียดที่สุดในชีวิต ผมไม่สามารถเรียกร้องในการกระทำของผมได้ ถ้าไอจากัวร์มันเป็นคนดีผมก็จะยอมปล่อยเธอไป แต่นี่มัน’เลว’ไง มันจะแย่งทุกอย่างไปจากชีวิตผมก็ได้ แต่ไม่ใช่คนที่ผมรักที่สุด ‘จันทร์เจ้า’

“แมคคะ?”

“...”

“แมคคะ!!”

“หืม?? ว่าไงครับ”

“ลูกแก้วเรียกแมคตั้งนาน แมคคิดอะไรอยู่คะ”หลังจากที่ผมได้สติ ผมจึงหันไปมองผู้หญิงข้างกายผม

“ป่าวไม่มีอะไร"

“ลูกแก้วว่าช่วงนี้แมคแปลกๆไปนะคะ"

"ก็ปกติ ว่าแต่ลูกแก้วอยากไปอยู่กับเฮียมิวนิคไหม แมคไปส่งได้นะลูกแก้วอาจจะปลอดภัยกว่าอยู่กับแมค ยังไงเฮียมิวก็เป็นพี่ชายแก้ว" มันถึงเวลาแล้วที่ผมต้องส่งลูกแก้วกลับไปอยู่กับเฮียมิวนิค พี่ชายของแก้วสักที ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมเต็มใจที่จะดูแลเธอเองด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ผมมีจันทร์เจ้าไง

"นี่แมคจะไล่ลูกแก้วอีกคนเหรอคะ เฮียมิวไม่ใช่พี่ชายแท้ๆของแก้ว เขาอยากได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของแก้ว ถ้าส่งแก้วกลับไปที่นั่นแก้วก็เหมือนส่งแก้วไปตาย แมคไม่รักลูกแก้วแล้วเหรอคะ แมคจะทิ้งลูกแก้วแล้วใช่ไหม"

"ไม่ใช่อย่างนั้น อยู่ที่นี่มันไม่ปลอดภัย แมคยังไม่รู้เลยว่าใครทำร้ายลูกแก้ว"

"มีแมคอยู่ทั้งคนลูกแก้วไม่กลัวอะไรทั้งนั้น"

"อืม" ผมไม่สามารถขัดใจเธอได้ ผมไม่ยอมให้เธอโดนทำร้ายเหมือนเมื่อ 2 ปีก่อนไม่ได้อีกเหมือนกัน

“ลูกแก้ว ลูกแก้วจำได้ไหมว่าตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น เล่าให้แมคฟังได้ไหม”

ผมพยายามถามเธอว่าเมื่อ 2 ปีก่อนมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง อยู่ๆลูกแก้วก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย และแล้วเธอก็กลับมา มันต้องมีเงื่อนงำแน่ๆ

“แมค..ตอนนั้นแก้วโดนจับตัวไป แก้วโดนพวกมันทำร้าย มันพวกมันจะรังแกแก้ว แก้วกลัว”

“มันเป็นใครแก้วเห็นหน้ามันไหม”

“ไม่รู้ๆ แก้วไม่รู้”

“แก้วใจเย็นๆนะ ค่อยๆเล่า ค่อยๆคิด แก้วรอดมาได้ไง ใครเป็นคนมาช่วยแก้วไว้ แมคตามหาแก้วตลอด 2 ปีทำไมแก้วไม่ติดต่อแมคมา”

“แก้วไม่รู้ๆ แมคอย่าถามเรื่องนี้กับแก้วอีก แก้วไม่อยากจำ ฮึก แก้วไม่อยากรื้อฟื้นมันอีก แมคเข้าใจแก้วนะ อึก”ผมพยายามถามเธอเรื่องนี้ตลอด แล้วก็จบลงด้วยเสียงสะอื้นของลูกแก้ว ผมคงได้คำตอบจากลูกแก้วไม่ได้มากไปกว่านี้ ทุกคนคงสงสัยว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมถึงไม่แจ้งตำรวจ เพราะลูกแก้วขอไว้ว่าอยากลืมทุกอย่าง อยากให้มันจบแค่นี้ ถ้าแจ้งตำรวจมันจะเป็นการซ้ำเติมเธอ

“ไม่เป็นไรแก้ว แมคไม่ถามแก้วแล้ว ใจเย็นๆนะ ไม่ต้องร้องน้ะๆ”ผมดึงแก้วมากอดปลอบเธอคงเจอเรื่องร้ายๆมาเยอะสินะ

“ฮึก ฮือ”

“ฮึก หรือแมคไม่อยากดูแลลูกแก้วแล้วคะ ฮึก งั้นแมคก็ปล่อยให้ลูกแก้วไปเถอะค่ะ ลูกแก้วไม่เป็นไร”

“แมคไม่ทิ้งลูกแก้ว”

เฮ้ออ ผมถอนหายใจเบาๆ ถ้าหากลูกแก้วยังอยู่ที่นี่เรื่องต่างๆมันก็ยิ่งวุ่นวายไปกันใหญ่ โดยเฉพาะจันทร์เจ้าที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าคิดว่าเรื่องระหว่างผมกับลูกแก้วไปถึงไหน

หลังจากลูกแก้วร้องไห้จนหลับ ผมจึงอุ้มลูกแก้วไปไว้บนเตียงนอน แล้วผมจึงออกไป savage pub

@savage pub

ตอนนี้ดึกมากแล้วทำให้ผมใช้เวลาไม่นานมาถึง ผับของพวกผมอย่างรวดเร็ว ตอนนี้สหายผมคงรอกันครบแก๊งค์แล้ว

“กว่าจะมาได้”ปากหมาๆอย่างนี้คงไม่พ้นไอวินเทอร์

“เออ ลูกแก้วเพิ่งหลับไป”

“นี่เรียกพวกกูมามีเรื่องไร”

“เรื่องลูกแก้ว”

“ตอนนี้กูว่าลูกแก้วเหมือนไม่ใช่ลูกแก้วคนเดิมว้ะ ไหนจะเรื่องการหายตัวไปเมื่อ 2 ปีก่อน และก็กลับมาเฉยๆ”

“กว่ามึงจะคิดได้ ไอจากัวร์ได้คบกับน้องจันทร์เจ้าไปแล้ว” เหนือฟ้าบอกผมคงเพราะน้องสาวมันเป็นเพื่อนสนิทกับยัยจันทร์เจ้า

“...”ผมนั่งนิ่งกำมือแน่น ไอเชี่ยนี่ผมช้าไปหนึ่งก้าวเหรอว้ะเนี้ย

“จะรีบทำไรก็รีบทำ ก่อนจะสาย”ไอติณเตือน

“มึงคิดเหรอว่าคนอย่างไอแมคมันไม่ทำอะไร” ขุนทัพพูดออกมานิ่งๆ พร้อมกระดกเหล้าเข้าปากนิ่งๆมันไม่รู้ใจผมได้ยังไง เพราะผมขอยืมลูกน้องมาเฟียของปู่มันมาสิ บางเรื่องผมต้องยืมคนจากมันมา เพราะเรื่องเทาๆต้องใช้คนเทาๆผมต้องใช้คนเทาๆในการสืบ

จะช้าไม่ได้แล้ว ผมต้องโทรไปถามความคีบหน้าจากลูกน้องของมัน

“ฮัลโหล เรื่องที่จัดการเป็นไงบ้าง”

[เป็นอย่่างที่คุณคาดการณ์ไว้ครับคุณแมค]

“ขอบใจมาก เดินตามแผนเดิม มันเดินเกมแล้ว เราจะช้าไม่ได้”ผมวางมือถือจากคนของไอขุนทัพที่ผมยืมมันมาที่ให้ไปสืบเรื่องนี้

ในเมื่อไอจากัวร์มันใช้จันทร์เจ้าเป็นหมากเดินเกม ผมก็จะใช้ลูกแก้วเป็นหมากในเกมนี้ของผม ต้องเดิมพันด้วยชีวิต ผมต้องจบเรื่องบ้าๆนี้สักที มันจะได้รู้ว่าคนที่เลวไม่ได้มีแค่มัน...แต่ยังมีกู!!!

 

คล้อยหลังที่แมคลาเรนออกไปจากคอนโดไม่นาน

กริ้งงง กริ้งงง

“ว่าไงแมค ลืมอะไรรึป่าว”

“ลูกแก้ว นี่เธอจำเสียงพี่ชายคนนี้ไม่ได้เหรอ”

“เฮียมิว!!!”

“กูเตือนมึงแล้วว่ามึงอย่ากลับมา ไม่งั้นมึงจะโดนหนักกว่าที่มึงเคยโดน”

“ตอนนี้มึงคิดว่าไอแมคจะคุ้มครองกะลาหัวเธอได้เหรอลูกแก้ว!!”

“แมครักแก้ว!!!”

“มึงอย่าสำคัญตัวเองผิดไปหน่อยเลย!!”

“ไม่จริง!!!”

“กูแค่โทรมาเตือนน้องสาวสุดที่รักของกู!! บาย”

 

 

คุยกับนักเขียน

ห่างหายกันไปนานคิดถึงกันบ้างไหม

 

 

 

 

ความคิดเห็น