Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Special ep.1 (เตโชxชะเอม) - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Special ep.1 (เตโชxชะเอม) - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 626

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 22:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Special ep.1 (เตโชxชะเอม) - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

ชะเอม talk's

@3 ปีต่อมา

@ประเทศสหรัฐอเมริกา นครนิวยอร์ก คฤหาสน์บูรณาหินนท์

 

"มี๊!!! มี๊เอมขา!!! มี๊เอม!!!"

"อื้อออ~" ฉันต้องครางออกมาอย่างงัวเงียและอึดอัดในทันทีที่เสียงแหลมๆของน้องเฌอแตมเข้ามาในโสตประสาทของฉันติดต่อกันถึงสามรอบ

"ขา?"  และขานรับลูกสาวตัวเองออกไป ก่อนที่จะค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา

 

อ่า....ตัวเองใช่ตัวเล็กๆที่ไหนคะเนี้ย? มานั่งทับบนอกของมี๊แบบนี้ไม่คิดว่ามี๊จะหนักบ้างเลยหรอคะ? แต่ตัวน้องเฌอแตมก็เล็กกว่าเด็กที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันจริงๆนั่นแหละ

 

"วันนี้เฌอไปโรงเรียนวันแรกนะคะ! มี๊เอม!" ลูกสาวของฉันบอกมา

"แล้วป๊าหล่ะคะ...อื้อออ~" ฉันถามหาผู้ชายที่มีสถานะเป็นพ่อของน้องเฌอค่ะ

"ก็ป๊าบอกแล้วไงคะน้องเฌอว่า...เมื่อคืนนี้ป๊าทำมี๊หนักไปหน่อยเดี๋ยวป๊าไปส่งเฌอเองก็ได้ค่ะ" เสียงของเตโชดังขึ้นมาที่หน้าประตูห้อง

"เมื่อคืนนี้...ป๊าทำอะไรมี๊หรอคะ?" น้องเฌอแตมถามฉันมา

"เอ่อ...อื้อออ น้องเฌอแตมคะลุกขึ้นไปก่อนได้ไหมคะมี๊อึดอัด..." ฉันบอกลูกไปด้วยน้ำเสียงอึดอัด

"ค่ะ" น้องเฌอแตมตอบรับและลุกขึ้นออกไป

 

ฉันจึงค่อยๆลุกขึ้นนั่ง อ่า...เพราะไอ้เด็กหื่นเตโชคนเดียวเลยถึงทำฉันปวดเนื้อปวดตัวไปหมดเลยเนี้ย

 

"มี๊เอม ไม่สบายหรอคะ?" น้องเฌอแตมเอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงห่วงใย

"เปล่าหรอกค่ะ เดี๋ยวมี๊ไปอาบน้ำก่อนนะคะ" ทันทีที่ฉันพูดจบ

"ผมอาบด้วยดิ่!" เด็กหื่นกามเตโชก็เอ่ยขึ้นมาพร้อมเดินจ้ำอ้าวมาเข้ามาหาฉันในทันที ย่ะ..ยังกล้ามาขออีกหรอ?

"หยุดเลยนะ!!!" แต่...ฉันก็เอ่ยห้ามออกไปเสียงดังหงุดหงิดซ๊ะก่อน

"ทำไมหล่ะครับ...?" เคยเห็นหมาหงอยและหูตกเพราะกำลังจะโดนด่าไหมคะ? นั่นแหละค่ะเตโชกำลังเป็นอยู่

"เมื่อคืนตัวเองทำอะไรไว้ก็รู้อยู่...!! ยังจะมาถามอีกหรอ!!? ลงไปทำอาหารเลยนะไม่งั้นฉันจะไม่ให้นายทำอีกเลย...!!!" ฉันเอ่ยออกไปน้ำเสียงดังเด็ดขาดเพียงแค่นั้นและเดินเข้าห้องน้ำไปในทันที

 

@ห้องน้ำ

 

หลังจากวันที่ตัวฉันเองได้ช่วยน่านน้ำคุยกับเธอวันนั้นก็ผ่านมาสามปีแล้วค่ะ ตอนนี้ลูกสาวของฉันน้องเฌอแตมก็อายุสี่ขวบสี่เดือนแล้วหล่ะนะกำลังจะไปเรียนอนุบาลค่ะ

ส่วนฉันกับเตโชก็ยังคงสถานะไม่ผูกมัดกันทั้งคู่ก็...ยังไม่ได้แต่งงานกันหนิคะเพราะงั้นฉันเลยไม่อยากผูกมัดเขาด้วยทะเบียนสมรสหน่ะค่ะ

ทะเบียนสมรสก็เป็นแค่กระดาษแผ่นหนึ่งถ้าวันนึงหมอนั่นหมดรักฉันขึ้นมาอ่ะนะและยิ่งตอนนี้มันยิ่งทำให้ฉันกลัวค่ะ ฉันกลัวว่า...ประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเหมือนกับมันคนนั้นคนเก่าของฉัน

มันเริ่มต้นด้วยความสวยงามที่หลอกลวงฉันด้วยคำว่ารักและมันก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นความไคร่สวาทด้วยความต้องการและเมื่อฉันให้มันไม่ไหวมันก็เริ่มเผยสันดานเดิมออกมาสันดานของสัตว์เนรฉานที่แทนตัวเองว่าเป็นมนุษย์หลังจากนั้นมันก็ไปเอากับสัตว์เนรฉานด้วยกันตบท้ายด้วยการกลับมาทำร้ายร่างกายของฉัน อ่า...ยิ่งพูดยิ่งกลัวค่ะ

 

"ขอร้องอย่าเป็นอย่างงั้นเลยนะเตโช..." ฉันเอ่ยขอร้องพร้อมมองตัวเองในกระจก

"อื้อๆ" ตามด้วยส่ายหัวไล่ความคิดบ้าบอพวกนั้นออกไปและอาบน้ำ

.

.

.

เตโช talk's

@ห้องครัว เวลา08:30น.

 

"ป๊าคะ?" น้องเฌอแตมเอ่ยเรียกผมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสงสัยอะไรบางอย่าง

"คะ?" ผมขานรับพร้อมทำอาหารไปด้วย

"เมื่อคืนนี้ป๊าทำอะไรมี๊เอมหรอคะ? มี๊เอมดูไม่สดใสเลย" อ่า...ต้องบอกสินะ?

"ทำรักค่ะ"

"ทำรัก...คืออะไรหรอคะ?"

"โตกว่านี้การเรียนจะสอนหนูเองนะคะ" ผมบอกลูกสาวสุดที่รักของตัวเองไปครับ

"ค่ะ งั้นเฌอจะเรียนให้เยอะๆเลย" น่ารักมากค่ะลูกป๊า

"อื้อ! มี๊!" น้องเฌอแตมพูดเรียกพี่ชะเอมออกมา

"แก้มใครคะ? ทำไมหอมจังเลย?" เหอะ!

"แก้มเฌอลูกสาวมี๊เอมกับป๊าเตค่ะ"

"โห้ยยย~ น่ารักจังเลยค่ะมาหอมอีกสักสามสี่ฟอดนะคะ"

 

ฟอดดด! ฟอดดด! ฟอดดด! อื้อหือ เสียงหอมโครตน่าอิจฉา

 

"กินข้าว! ค่ะ...น้องเฌอแตม..." ผมเอ่ยเสียงดัง ก่อนที่จะเบาลงในจังหวะที่ลูกสาวของผมหันหน้ามามอง

"ผัดมักกะโรนีของโปรดเฌอหล่ะ!" น้องเฌอแตมพูดขึ้นมาน้ำเสียงดีอกดีใจเมื่อผมวางจานผัดมักกะโรนีฝีมือของผมลงบนโต๊ะอาหาร

"แล้ว...ของฉันหล่ะ?" พี่ชะเอมถามผมออกมา

"....." ผมเงียบในประโยคที่พี่เขาถาม

"กินเยอะๆเลยค่ะ...ป๊ามีเติม" ผมบอกลูกสาวของตัวเองไปครับ

"แล้ว...ของมี๊หล่ะคะ?" น้องเฌอแตมถาม

"ไม่เป็นอะไรค่ะ มี๊ไม่ทานก็ได้..." คิดว่าผมจะใจอ่อนให้กับน้ำเสียงเศร้าๆนั่นไหมหล่ะครับ? บอกเลยว่า...

"ไปนั่งรอ" อ่อนครับ ใครแม่งจะทนได้หล่ะว๊ะ?

"....." และผมก็ตักผัดมักกะโรนีฝีมือผมให้พี่ชะเอมอีกจานนึงครับ

 

@บนรถของผม เวลา08:45น.

 

เอาจริง...จะว่าว่าเป็นรถของผมก็ไม่ใช่หรอกครับเพราะคนที่ออกเป็นพี่ชะเอมแต่แค่ใช้ชื่อผม

เหอะ! ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นแมงดาเกาะเมียกินเลยว๊ะ ไม่ได้และหลวงพ่อกับคุณครูไม่เคยสอนให้ผมเป็นผู้ชายงอมืองอตีนเกาะเมียกินนะเว้ย...

 

@โรงเรียนอนุบาลD เวลา09:00น.

 

"ตั้งใจเรียนนะคะ..." ผมบอกลูกสาวของตัวเองไปน้ำเสียงอ่อนโยน

"ค่ะ ป๊า เย็นนี้ป๊ามารับเฌอนะคะ" หึ...! ได้อยู่แล้วไหม?

"ได้สิคะ" ผมจีงตบปากรับคำของลูกสาวตัวเองไป

"มาค่ะ มี๊ขอหอมหน่อย" พี่ชะเอมเอ่ยขอลูก

"อื้ม" และเจ้าตัวเล็กก็วิ่งเข้าสู่อ้อมกอดแม่ตัวเอง

 

ฟอดดดด! ฟอดดดด! ฟอดดดด! แม่งเอ๊ย ทีกับผัวไม่เคยเห็นหอมแบบนี้บ้างเลย

 

"แก้มลูกมี๊หอมที่สุด!" พี่เฌอแตมบอกน้องเฌอแตม

"เฌอคะ" ผมจึงเรียกต่อ

"คะ?" ลูกสาวขานรับและหันหน้ามามองหน้าผมด้วยสายตาสงสัยทันที

"กำไลนี่...รักษาไว้ให้ดีๆนะคะ ห้ามให้ใครถอดหรือถอดให้ใครเด็ดขาดนะคะ...!" ผมบอกลูกด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

"ค่ะ ป๊าบอกเฌอมาตั้งเยอะแล้วนะ" และดูแกตอบผมมา

"เข้าใจใช่ไหมคะ?" ผมเอ่ยถาม

"ค่ะ! เฌอเข้าใจแล้ว!!" น้องเฌอแตมตอบผมมาเสียงดังฟังชัด

"งั้นก็ไปเรียนได้แล้วค่ะ" ผมบอกน้ำเสียงเรียบ

"ค่ะ ป๊าสวัสดีค่ะ มี๊สวัสดีค่ะ" เจ้าตัวเล็กเหมือนเด็กอายุสามขวบเอ่ย สวัสดี ผมกับพี่ชะเอมมาเพียงแค่นั้นและเจ้าตัวก็วิ่งเข้าไปด้านในโรงเรียนทันทีเลยครับ

"งั้นเรา...กลับกันเลย...." พี่ชะเอมยังพูดไม่ทันจบประโยคที่ถ้าให้เดาคงจะเป็นประโยคเชิญชวนที่ว่า กลับกันเลยดีกว่านะ นะครับเลยครับผมก็...

"....." หันหลังและเดินไปที่รถทันที เมินเธอไงครับ

.

.

.

ชะเอม talk's

 

เปลี่ยนไปจริงๆด้วยสินะ? เหอะ! ก็มีดีแค่ให้เสียบเท่านั้นแหละชะเอม

 

@บนรถของเตโช เวลา09:05น.

 

อ่า...หึ! ฉันคงจะไม่มีโชคด้านความรักจริงๆสินะถึงได้...ไม่มีผู้ชายหน้าไหนรักฉันจริงๆเลย อาจจะยกเว้นคุณพ่อ...หล่ะนะ

 

"....." เงียบจนอึดอัดจนรู้สึกอยากจะหลับเลยค่ะ

"คืนนี้ผมจะไปเที่ยวกับเพื่อน" คนที่ทำลายความเงียบไม่ใช่ใครค่ะแต่เป็นเตโช

 

ประโยคที่ออกมาจากปากของเขาป่ะกี๊นี้ไม่ใช่ประโยคคำถามหรือประโยคขอร้องหรอกนะคะแต่...มันคือประโยคบอกเล่าที่ฉันไม่อยากได้ยินมากที่สุด

 

"ที่ไหนหรอ?" ฉันเลือกที่จะถามไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแทนที่จะเป็นน้ำเสียงกะโชกโฮกฮาก

"จะอยากรู้ทำไม? รู้แค่ว่า...ผมไม่มีหญิงอื่นก็พอ..." ก็เห็นพูดแบบนี้กันทุกคนและก็มีกันทุกคนด้วยไม่ใช่?

"อื้ม!" ฉันจึงตอบตกลงที่จะให้เจ้าตัวไปแทนที่จะเอ่ยห้ามเจ้าตัวแทน

 

คงเพราะมีประสบการณ์กับผู้ชายแบบนี้มาแล้วหล่ะมั้งคะมันเลยทำให้ฉันควบคุมอารมณ์หึงหวงของตัวเองได้

ถึงแม้ว่าตอนนี้...อารมณ์หึงหวงของตัวฉันเองจะมีมากกว่าเมื่อก่อนเป็นร้อยๆเท่าและกับ...คนนี้ฉันจะหึงหวงและรักเจ้าตัวมากกว่าคนก่อนแต่...เราจะให้อารมณ์อยู่เหนือสติไม่ได้หรอกนะคะ

ยังไงๆพื้นที่ของฉันกับเขาก็ยังคงต้องมีพื้นที่ของกันและกันและพื้นที่ส่วนตัวของกันและกันอยู่เหมือนเดิมนั่นแหละค่ะ

 

@คฤหาสน์บูรณาหินนท์ เวลา09:45น.

 

อ่า...กลับมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ของฉันแล้วค่ะ คฤหาสน์หลังใหญ่แต่...ตอนนี้มีกันอยู่แค่สองคนคือ...ฉันกับเตโชค่ะ

 

@ห้องนั่งเล่น เวลา10:30น.

 

เวลาสิบโมงครึ่งคือ...เวลาที่ฉันเห็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ฉันจะเคลิ้มหลับแต่แล้ว...ช่วงเวลาพักผ่อนของฉันก็จบลงเพราะว่า...

ฟุ๊บ~

 

"อ๊ะ!! นี่...เตโช...!!" เตโชนี่สิ...หื่นมาจากไหนก็ไม่รู้ค่ะมาซุกไซร้ซอกคอฉันทันที

"อ่า...หอมชิบ...ผมอยากว่ะ" ไม่ใช่ประโยคคำขอเหมือนเดิม

"อื้อออ~ น่ะ..นี่เตโช เดี๋ยว...อื้อออ~" ฉันยังพูดไม่ทันจบเตโชก็ขึ้นมาจูบปิดปากฉันซ๊ะก่อน

"อื้มมมม~" เตโชครางออกมาด้วยความพอใจในทันที

 

ลิ้นหนาสากของเจ้าตัวเข้ามาตวัดรัดลิ้นบางๆของฉันและดูดดึงมันอยู่แบบนั้น

 

"อึ่ก ฮึ่กๆ ฮือออ~" ทำได้แค่ร้องไห้ออกมา

"ทำไม?" เจ้าตัวจึงปล่อยปากของฉันและเอ่ยถามฉันขึ้นมาในทันที

"ฮึ่กๆ ฮึ๊บ!" ฉันพยายามจะกลั้นน้ำตาและเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้

"พี่เปลี่ยนไปรู้ตัวป้ะ?"

"ใครกันแน่!?"

"พี่นั่นแหละ!"

"....." ฉันจึงเงียบและมองหน้าเตโชไปด้วยสายตาตัดพ้อต่อว่าเจ้าตัวไปนิดหน่อย

"พี่อ่ะแหละที่เปลี่ยนไป!" เตโชพูดเพียงแค่นั้นก็ลุกขึ้นออกไปจากตัวฉัน ก่อนที่จะหันหลังและเดินออกไปจากบ้านทันที

"ฮึ่กๆ ฮืออๆ~" ทำให้ฉันปล่อยโฮออกมาได้เต็มที่

 

ฉันหน่ะหรอคะที่เปลี่ยนไป ใครกันแน่? ที่เปลี่ยนแปลง

 

@ห้องนอนของฉัน

 

Rrrrr Rrrrr Rrrrr หืม? ใครโทรมานะ? มือบางคลำหาโทรศัพท์ของตัวเองจนเจอและเลื่อนหน้าจอเพื่อรับสายไปทั้งๆที่ฉันยังไม่ได้ลืมตา

 

"ฮัลโหล..." เมื่อเลื่อนหน้าจอรับสายเสร็จแล้วฉันก็เอ่ยกับคนปลายสายด้วยเสียงเนือยๆของคนงัวเงีย

(สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่า...ใช่คุณแม่ของน้องเฌอแตมหรือเปล่าคะ?) หืม?

"ค่ะ...ฉันเอง" ตอบปลายสายไป ก่อนที่ฉันจะค่อยๆลุกขึ้นนั่งและใช้มือขยี้ตาของตัวเองให้หายงัวเงีย

(ไม่ทราบว่า...ใครจะมารับน้องหรอคะ?) ทันทีที่เธอถามจบ

"!!!" ดวงตาของฉันก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที ก่อนที่ฉันจะ...

 

ควับ! หันควับไปมองนาฬิกาทันที

 

@เวลา16:00น.

 

สี่โมงแล้ว? ทำไมยังไม่ไปรับลูกอีกหล่ะเนี้ย...!?

 

"ค่ะ เดี๋ยวฉันไปรับ!" ฉันจึงต้องตอบไปแบบนั้น

(ค่ะ ติ้ด!) ปลายสายตอบรับมาเพียงแค่นั้นและก็วางสายไป

 

"เตโช...นายจะละเลยมากไปแล้วนะ..." ฉันเอ่ยออกมาอย่างคาดโทษ

 

จะละเลย จะเมินเฉย จะไม่สนใจฉันฉันไม่ว่า...แต่กับลูกคือ...ห้ามทำ!

ทั้งๆที่เมื่อเช้าตัวเขาเองอ่ะเป็นคนตบปากรับคำของลูกเองแท้ๆนะคะแต่...ว่าตอนนี้เขากลับไม่ไปรับลูก มันมากเกินไปจริงๆ

 

@โรงเรียนอนุบาลD เวลา16:55น.

 

"น้องเฌอคะ!?" ตะโกนเรียกลูกสาวของตัวเองไปน้องเฌอแตมจึงหันหน้ามามองทันที

"มี๊เอมขา~ แล้วป๊าหล่ะคะ?" น้องเฌอแตมวิ่งมาหาฉันและเอ่ยถามหาพ่อของตัวเองออกมาทันที

"เอ่อ...ป๊า ติดงานหน่ะค่ะ" ฉันจึงต้องโกหกลูกสาวตัวเองไป

"แต่ว่า...ป๊าสัญญากับเฌอแล้วหนิคะว่าจะมารับเฌอ..." ลูกสาวของฉันเปลี่ยนสีหน้าและน้ำเสียงทันที

"พรุ่งนี้นะคะ...มี๊สัญญาว่าพรุ่งนี้ป๊าจะมารับมาส่งน้องเฌอแน่นอน" ฉันจึงให้สัญญากับลูกสาวของตัวเองไป

"จริงๆนะคะมี๊?" น้องเฌอแตมถาม

"จริงค่ะ" ฉันตอบเพียงแค่นั้นและก็พาลูกกลับบ้านโดยนั่งรถแท็กซี่กลับค่ะ

 

@คฤหาสน์บูรณาหินนท์ ห้องนั่งเล่น เวลา19:00น.

 

"ป๊า...ยังไม่กลับมาอีกหรอคะ? มี๊เอม?" น้องเฌอแตมถาม

"คะ? เดี๋ยวก็กลับค่ะ" ฉันตอบ

"แต่...เฌอหิวแล้วนี่คะ" น้องเฌอแตมบอกฉันมา

"งั้นเดี๋ยวมี๊ทำอะไรให้กินก่อนดีไหมคะ?" ฉันจึงบอกลูกสาวของตัวเองออกไปเป็นข้อเสนอ

 

@ห้องครัว เวลา19:45น.

 

"อ่า...เสร็จแล้วค่ะ ไก่ชุบแป้งทอดฝีมือมี๊เอม...!" ฉันบอกน้องเฌอแตมพร้อมกับวางจานไก่ทอดลงบนโต๊ะอาหารค่ะ

"ว้าว! เฌอทานเลยนะคะ" หึ!

"ค่ะ ทานเลยค่ะ" ฉันบอกลูกสาวตัวเองเพียงแค่นั้นและก็นั่งมองน้องเฌอแตมทานอย่างเอร็ดอร่อย

"หึหึ...อ๊ะ..." อุทานออกมาอย่างเจ็บแสบและแผ่วเบาทันทีที่มือของฉันไปจับโดนแผลที่ถูกน้ำมันกระเด็นใส่เข้า

 

แน่อยู่แล้วเพราะนี่มันเป็นครั้งแรกของฉันนี่คะและแน่นอนว่าสูตรไก่ทอดนี่ฉันก็หาดูตามเน็ตเอาค่ะ

 

"....." ก้มหน้ามองจุดสีแดงหลายๆจุดบนแขนของตัวเอง

"มี๊...ทานไหมคะ?" น้องเฌอแตมถามฉันมา

"อื้อๆ น้องเฌอทานให้อิ่มอร่อยเถอะค่ะ" ฉันส่ายหัวปฏิเสษ ก่อนที่จะบอกเจ้าตัวเล็กของฉันไป

"อิ่ม อร่อย หึๆ อร่อยจริงๆฝีมือมี๊เอมของเฌอเนี้ย...!!" หึ...!

"....." ได้แต่นั่งมองลูกสาวของตัวเองกินนั่นแหละค่ะ

 

หึ! คำว่า...แค่เห็นลูกกินได้คนเป็นแม่อย่างเราก็อิ่มแล้วคือ...ความจริงค่ะ

ทั้งๆที่ไม่เคยเชื่อคำพูดพวกนี้เพราะไม่เคยคิดที่จะมีลูกเลยด้วยซ้ำแต่...พอมีขึ้นมาแล้วฉันก็จะเลี้ยงดูแกไปให้ถึงที่สุด...!

จะเลี้ยงด้วยความรัก จะเลี้ยงด้วยความเอาใจใส่ จะยังไงแม่อย่างฉันก็ไม่เคยผิดคำพูดกับลูกอยู่แล้ว

 

@ห้องนั่งเล่น เวลา23:45น.

 

อ่า...หลังจากที่ฉันขึ้นไปกล่อมลูกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฉันก็ลงมานั่งรอเขาที่ห้องนั่งเล่นค่ะ

เหอะ! ถามจริง? จะมีผู้ชายสักกี่คนบนโลกใบนี้ที่จะรักเดียวกายเดียวได้คะ? ฉันควรปลงกับเรื่องแบบนี้ด้วยงั้นหรอ? อย่างน้อยๆพอมีลูกด้วยกันแล้วก็ควรหยุดไหม? ยิ่งลูกเป็นผู้หญิงด้วยแล้วยิ่งควรหยุดไหมคะ?

เอี๊ยดดดด! เสียงรถขับมาจอดในบ้านหลังนี้ค่ะแค่ฟังจากเสียงก็จำได้ในทันทีว่า...เป็นเสียงรถของเตโชแน่นอน ฉันจึงรีบเดินออกไปทันที

 

"เตโช!!!" ภาพที่ฉันเห็นอยู่ตอนนี้คือเขากำลังคานลงมาจากรถ เหอะ! ก็ยังจะเก่งขับรถกลับมาถึงบ้านได้เนอะ

"พี่ชะเอม..." เจ้าตัวค่อยๆเงยหน้าและปรือตามามองหน้าฉัน

"นี่...! ลุกขึ้นมานะ...!!" ฉันบอกกับเจ้าตัวพร้อมกับพยายามจะดึงเจ้าตัวลุกขึ้นมา

"จะปายหน่ายยยย?" ย่ะ..ยังจะกล้ามาถามอีกหรอ?

"ขึ้นห้องสิ!" ฉันตอบ ใช่ ขึ้นห้องไงคะ

"ม่ายอยากขึ้นห้อง อึ่ก อยากขึ้นเพ่มากกว่า" นี่ก็ยังจะหื่นใส่ฉันได้อีกนะ!

"ขึ้นห้องก่อนสิ"

"จริงหรอ!?" ห๊ะ!?

"???" ฉันไม่ถามแต่มองหน้าเจ้าตัวไปด้วยสายตาสงสัย

"คร้าบบบ~" อ่า...สงสัยว่าป่ะกี๊ฉันจะได้ยินไม่ถนัดหรอ? ถึงได้ยินเขาพูดชัดถึงขนาดนั้นอ่ะ?

"อื้อ!" ฉันจึงพยักหน้าตอบเจ้าตัวไป

"งั้นปายยยกานนคร้าบบบ อึ่ก ปายยขึ้นเพ่กานนน" เห้อ~ หื่นได้แม้ตอนเมา

 

@ห้องของฉันกับเตโช

 

"ค่อยๆนะเตโช...!" ค่อยๆที่ว่า...หมายถึงค่อยๆนอนลงบนเตียงนะคะ

"อื้อออ" เจ้าตัวครางออกมาเหมือนตอบว่า อื้อ นะ

 

ฟุ๊บ~ ฉันค่อยๆปล่อยตัวเตโชลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซต์ของเราทั้งคู่ อ่า...เหนื่อยชะมัดเลยค่ะ

 

"เห้อ~" มองเจ้าตัวนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงและก็ต้องถอนหายใจออกมา ก่อนที่ฉันจะลุกขึ้นไปเพื่อที่จะไปเอาผ้ากับน้ำเปล่ามาเช็ดตัวให้เตโช

 

หมับ! แต่...แล้วข้อมือของฉันก็โดนผู้ชายที่ฉันคิดว่าน่าจะหลับไปแล้วจับและดึงฉันลงไปนอนทับเจ้าตัวบนเตียงทันที

 

"อ๊ะ!? นี่..." อุทานออกมาด้วยความตกใจในทันทีที่...

 

พรึ่บ! เตโชขึ้นมานอนทับร่างกายของฉัน

 

"ต่ะ..เตโช..." เอ่ยเรียกเตโชออกไปเสียงแผ่ว

"คร้าบ~" เจ้าตัวขานรับทันที

"นายเคยรักฉันจริงๆบ้างไหม...?" หึ! คงจะเหมือนคนเสียสติที่เอ่ยถามความรักกับคนเมาแต่...เพราะเชื่อเสมอว่าคนเมามักพูดความจริงเสมอฉันจึงเอ่ยถามไป

"หึ่ๆ ไม่ครับ..." อ่า...เป็นคำตอบที่เป็นความจริงเพราะมันออกมาจากปากของคนเมาคนนี้แต่แปลก...ทำไมฉันถึงเจ็บ

"ฮึ่ก!" และน้ำตาของฉันก็ไหลออกมา

"ถ้าไม่รักกัน...ก็ขอให้ ฮึ่บ รักลูกได้ไหม?" ฉันถามต่อ

"ไม่ครับ..." ม่ะ..หมายความว่ายังไง!?

"....?" ฉันจึงมองหน้าเตโชไปด้วยสายตาสงสัยปนหงุดหงิดทันที

 

มันมองไม่ค่อยชัดเพราะมีน้ำตาอยู่ก็หน่ะค่ะฉันจึงกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่น้ำตาออกไป

เตโชจึงก้มหน้าลงมาที่ข้างใบหูขาวของฉัน

 

"ไม่มีวันไหนที่...ผมไม่เคยรักพี่กับลูกเลยต่างหาก..." เจ้าตัวกระซิบบอกฉันมาน้ำเสียงแผ่วเบา

"ห่ะ..ห๊ะ!?" ฉันอุทานออกมาด้วยความตกใจ เตโชจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉัย

"ผมรักพี่มากที่สุดเพราะพี่เป็นคนที่ผมอยากใช้ชีวิตร่วมด้วย... รองลงมาก็คือลูกเพราะลูกคือคนที่ผมจะเลี้ยงดูแกไปจนโต...พร้อมกับพี่ จะต้องให้ผมพูดอีกกี่ครั้งว่า...ผมรักพี่...!" ใช่หรอ?

"จ่ะ..จริงหรอ?"

"หรือจะต้องให้แสดงออกเป็นการกระทำดีครับ...ไม่สิเพราะยังไงวันนี้พี่ก็ต้องให้ผมกิน..." เตโชพูดมาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้า

"ด่ะ..เดี๋ยว!" ฉันเอ่ยห้ามพร้อมทั้งหันหน้าหลบในทันทีที่เตโชกำลังจะโน้มหน้าลงมาฉกฉวยริมฝีปากของฉัน

"หืม? ทำไมหล่ะครับ...?" ใช่จริงๆด้วย

"น่ะ..นายแกล้งเมาหรอ?" ฉันเอ่ยปากถามเรื่องที่ฉันสงสัยไปค่ะ

"เปล๊า!! ผมมมอยากกกินนเพ่มั๊กๆ" ไม่ทันแล้วไหม?

"ถ้ายังโกหกจะไม่ให้ทำอีกตลอดไป...!" ฉันจึงบอกออกไปเสียงเด็ดขาด

"ครับ! ผมโกหก!" ว่าแล้วเชียว...ว่าแต่ว่า...ทำไมบทจะง่ายก็ง่ายขนาดนี้หล่ะ

"....?" คิ้วสวยขมวดเป็นปมมองเจ้าตัวไปด้วยสายตาหงุดหงิดปนสงสัยเหมือนถามไปเป็นนัยๆว่า ทำอย่างงั้นทำไม? หน่ะค่ะ

"ก็พี่อ่ะแหละ! เปลี่ยนไปอ่ะ! ทำไมพี่ถึงไม่ยอมให้ผมทำเหมือนเมื่อก่อนอ่ะ!?" อ่า...เพราะงี้เองหรอ? คงจะต้องคุยให้รู้เรื่อง

"เตโช...นายลืมไปหรือเปล่า? ว่าฉันตอนนี้ไม่ใช่เมื่อก่อนแล้วนะอายุของฉันปีนี้ก็ปาไปจะยี่สิบหกปีแล้วนะ...! ไม่ใช่เด็กๆเหมือนนายแล้ว ฉันเหนื่อย ฉันเจ็บด้วย" ใช่ ฉันแก่แล้วนะไม่ใช่เด็กๆแล้วนะคะ

"อื้ม ผมจะทำให้น้อยลง"

"วันเว้นวัน"

"ทุกวันวันละสองรอบนะครับ"

"สองวันที" ต่อลองเก่งนักงั้นฉันก็จะต่อลองแบบนี้แหละ

"ทุกวันวันละหนึ่งรอบพอ" จะเอางี้ใช่ป้ะ?

"อาทิตย์ละหนึ่งวันวันละหนึ่งรอบ"

"โห่...งุ๊ยยย..." เจ้าตัวโห่ร้องและทำหน้ามุ้ยส่งมาให้ฉัน

"จะเอาตามอันสุดท้ายใช่ไหม?" ฉันให้โอกาสสุดๆแล้วนะ

"ไม่อาว...เอาตามอันแรกก็ได้...! วันละกี่น้ำอ่ะพี่อ่ะ?" เหอะ! น่ารักดีแฮะ

"สาม...พอใจไหมคะ? ตอนนี้ยังไม่ได้แก่มากถ้าแก่กว่านี้ก็จะลดลงไปเรื่อยๆ" ฉันพูด

"อื้ม พอใจก็ได้...! ใครบอกว่าเมียผมแก่...เมียผมไม่เห็นแก่เลย..." ทำมาเป็นพูด

"อย่าพูดเลย...พอแก่ขึ้นมาก็ทิ้งฉันแล้วหล่ะนายหน่ะ....อื้มมม~" หลังจากที่ฉันพูดจบแล้วเจ้าตัวก็โน้มใบหน้ามาจูบฉันทันที

"อื้มมม~ ผมจะไม่มีวันทิ้งพี่...ศีลข้อสามผมจะไม่มีวันทำเด็ดขาด...เพราะผมรักพี่มากที่สุด...ไงครับ อื้มมม~" เจ้าตัวพูดออกมาเพียงแค่นั้นเตโชก็โน้มใบหน้าลงมาจูบฉันอีกรอบ

"อื้มมมม~" ฉันจึงตอบรับคำพูดเหล่านั้นของเตโชออกไปเป็นการจูบตอบเจ้าตัวค่ะ

 

End special ep.1

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"ทำเหมือนเฮียกับเจ๊ปิ่นไม่ได้แต่งงานกันงั้นแหละ"

"เออดิ่ ปิ่นอ่ะกูฉุดมาและก็ข่มขืนฝืนใจเธอจนมีน้องพิมพี่ออกมานั่นแหละ!"

 

{To be continue...}

 

ใครชอบคู่นี้อย่าลืมกดไลค์ให้ไรท์ด้วยนะ คาดว่าน่าจะมีน้อยอ่ะเนอะ

 

เตโชเด็กบ้านี่ นี่ นี่แก...พัฒนาไปไกลถึงขนาดนี้เลยหรอ?

ตอนหน้าไม่มีเขียนมาก Nc มาแน่นอน และก็เป็นspecial epตอนสุดท้ายของคู่นี้ด้วยน้า~ 55555 สงสัยไรท์เตอร์จะชอบเลขสามจริงๆ

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคร้าบ~

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว