เเอด🚪

ครามที่นั่งเล่น​โทรศัพท์​อยู่เงยหน้าขึ้นมองเธอ..

อะไรกัน.. เธอนึกว่าเขาจะนั่งอ่านเอกสารอยู่ซะอีก..

เขาคงไม่ได้ติดโทรศัพท์​เเล้วหรอกนะ

วิ้นซ์ถาม..

พร้อมกับเดินเข้าไปนั่งข้างๆเขา..

เเล้วเเอบชะเง้อหน้ามองไปยังหน้าจอโทรศัพท์..

ครามตอบเธอเพียง1คำ..

เรื่องเมื่อตอนบ่ายที่เขาหงุดหงิด..

พอรดน้ำต้นไม้ไปเรื่อยๆเขาก็ใจเย็นลงบ้างเเล้ว..

เเละใช่.. กว่าเขาจะหยุดรดน้ำต้นไม้ก็ปาไป6โมงเย็น..

เมื่ออารมณ์​ดีขึ้นเขาจึงเดินเข้าบ้านเเละขึ้นมาบนห้อง..

วิ้นซ์ถามต่อด้วยความอยากรู้..

พร้อมกับเเอบเหลือบตามองหน้าจอโทรศัพท์​เขาอยู่ตลอด

ครามพยักหน้าเล็กน้อย..

ในขณะเดียวกัน​มือเขาก็ยังคงพิมพ์ไปมาไม่หยุด..

เขาตอบเสียงเรียบ..

ในขณะที่​มือเขาก็ยังคงไม่หยุดนิ่ง..

ครามไล่ตอบผู้หญิงทุกคนที่ทักมาหาเขา..

เพียงเพราะตัวหนังสือสีเข้มพวกนั้นมันทำให้เขารำคาญ

เธอนิ่งไปทันทีกับคำตอบของเขา..

บนโลกใบนี้.. มีคนเเบบนี้ด้วยหรอ?

วิ้นซ์ได้เเต่คิดในใจ..

เธอถอนหายใจออกมาเบาๆ..

ก่อนจะพูดขึ้นต่อ

เธอพูดรัว..

พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์​จากมือเขามา

เเล้วกดออกจากข้อความพวกนั้น..

ครามมองหน้าเธอนิ่ง..

ทำเอาเธอรีบยัดโทรศัพท์​ใส่มือเขาอย่างเดิมทันที

วิ้นซ์ได้เเต่ขำเเห้งๆกลบความเงียบ..

ส่วนครามเองก็วางโทรศัพท์​ลงเตียง

เเล้วเอ่ยปากถามเธอ

วิ้นซ์นิ่งไปทันที..

เธอไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองขึ้นมาทำไม

เธอรู้เเค่ว่าเขาเคืองเธอเรื่องเมื่อบ่าย..

เเละเธอต้องมาหาเขา..

ครามถามขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ

หน้านิ่งๆของเขาดูขัดกับประโยคที่เขาพูดซะจริง

วิ้นซ์รีบตอบ

ในขณะเดียวกัน​หน้าเธอก็เริ่มเเดงด้วยความเขินอาย

เขาพูดออกมาด้วยสีหน้านิ่งๆเเบบนั้นได้ยังไงกัน

เธอได้เเต่คิดในใจ..

พลางหลบสายตาไม่กล้าสู้หน้าร่างสูงตรงหน้า

ครามรีบเอื้อมมือไปจับเเขนเธอไว้

เมื่อเห็นว่าเธอทำท่าจะลุกขึ้น..

ทำเอาวิ้นซ์ชะงักไปทันที..

ครามพูดเสียงเรียบ..

ก่อนจะดันตัวเธอเเนบลงกับเตียง..

สิ้นเสียงของเธอ..

ร่างสูงก็ขยับคร่อมร่างเธอทันที..

มือหนาปลดกระดุมเสื้อเธอออกอย่างชำนาญ..

ในขณะเดียวกัน​วิ้นซ์ก็ได้เเต่หลับตาเเน่น..

รอรับสัมผัส​ที่เขาจะมอบให้..

***************************

. . . . . .

พรุ่งนี้เช้า☀️

ร่างบางค่อยๆขยับตัว..

เธอค่อยๆลืมตาขึ้น..

พลางขยับตัวขึ้นพิงเตียง..

วิ้นซ์ขมวดคิ้วทันที..

เมื่อที่นอนข้างๆเธอกลับว่างเปล่า..

ต่างจากทุกครั้งที่เขาจะนอนอยู่เสมอ..

เสียงเเข็งเอ่ยขึ้น..

ทำเอาเธอที่นอนอยู่เตียงรีบหันไปมองตามเสียงทันที..

เเละไม่ช้า

เธอก็เจอเข้ากับร่างสูงที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องเเต่งตัว..

ในขณะที่​มือหนาก็กำลังผูกเนคไทที่คอตัวเอง

สิ้นเสียงของเขา..

เธอก็ขมวดคิ้วอย่างไม่อยากเชื่อทันที..

เธอคิดว่าสองเเม่ลูกนั่นจะควบคุมเเค่คฤหาสน์ของพ่อเธอ..

ไม่คิดว่าทั้งสองจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับบริษัทด้วย..

ครามถาม...

พลางจ้องหน้ารอคำตอบ..

ส่วนวิ้นซ์ก็นิ่งไปอยู่นาน..

การที่สองคนนั้นเข้ามายุ่งเกี่ยวกับบริษั​ท..

เเสดงว่าพวกเธอคงต้องการอะไรซักอย่าง..

งั้น.. เธออยากรู้จักกับคุณครามขนาดนั้นเลยหรอ?

ครามพูดเสียงเรียบ..

เขาเดินไปยังกระจกบานใหญ่..

เพื่อส่องดูความเรียบร้อยของร่างกายตัวเอง

สุดท้าย..

เธอก็ตัดสินใจว่าจะไป..

เธอรู้สึกเเค่ว่า..

ถ้าเเพรได้มีโอกาสอยู่กับเขา..

เธอเองคงจะกระวนกระวาย​ใจอยู่ไม่น้อย..

ครามไม่พูดอะไร..

เมื่อได้ยินอย่างนั้นเเล้วเขาก็เดินออกจากห้องไปทันที..

ปัง🚪

****************************

. . . . . .

เกาะหลีเป๊ะ🏝️

ร่างสูงที่เพิ่งก้าวขาลงจากรถ..

มองไปยังเเพร.. ที่ยืนรอต้อนรับเขาตรงหน้า..

เธอยิ้ม..

พร้อมกับรีบเดินเข้ามาใกล้เขา..

เเล้วอาสาถือกระเป๋าในมือให้..

ความมองหน้าเธออย่างนิ่งๆโดยไม่ได้พูดอะไร..

เขาไม่ได้ให้เธอจับกระเป๋าของเขา..

ทำเอาหญิงสาวตรงหน้าถึงกับหน้าเจื่อนไปทันที..

ลูกน้องอีกคนของเขาพูดขึ้น..

พร้อมกับยื่นคีย์การ์ดให้..

ซึ่งครามก็รับมันมา..

พร้อมกับเดินผ่านตัวเธอไปโดยไม่ได้สนใจเลยซักนิด..

***************************

. . . . . .

13:12🕛

บนรถ🚘

วิ้นซ์ที่นั่งอยู่ด้านหลังถาม..

เดิมที่เธอจะนั่งด้านหน้าข้างๆปืนการ์ดของเขา..

เเต่ไม่ว่ายังไงปืนก็ยืนยันอย่างเด็ดขาดว่าไม่ได้..

เเน่นอน.. เขาไม่กล้าอยู่ใกล้ผู้หญิงของเจ้านายอย่างเด็ดขาด

เธอรีบตอบ..

พลางถอนหายใจกับตัวเองเบาๆ..

**************************

. . . . . .

16:02🕛

🏝️

เธอที่เพิ่งลงจากรถเอ่ยปากขอบคุณ​คนข้างๆ..

เนื่องจากเขาเป็นคนขับรถพาเธอไปสนามบิน

ไหนจะนั่งเครื่องมากับเธอ

เเละยังพาเธอมาถึงรีสอร์ทอีก

เธอก้มหัวเป็นเชิงขอบคุณ​อีกครั้ง

ซึ่งปืนเองก็ได้ก้มหัวกลับ..

เเล้วเดินจากเธอไปพร้อมกับกระเป๋าของเธอ

ตอนนี้..

เหลือเพียงเธอที่ยืนอยู่ตรงนี้คนเดียว..

วิ้นซ์มองไปรอบๆ...

ก่อนเธอจะต้องสะดุดตาเข้ากับห้องกระจกใสที่อยู่ไม่ไกล

เเละภายในห้องนั้นมีร่างสูงที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีกำลังคุยงานอยู่..

เธอพึมพัมกับตัวเองเสียงเบา..

ก่อนจะค่อยๆก้าวขาเดินไปยังห้องกระจกใสนั่น

เเล้วเเอบเอาหน้าเเนบเข้ากับกระจกตรงมุม..

วิ้นซ์มองไปยังสองเเม่ลูก..

ที่คนเป็นเเม่กำลังอธิบาย​เเผนงานอย่างใช้ความพยายาม

เเละคนเป็นลูกกำลังนั่งจ้องหน้าร่างสูงอย่างไม่ละสายตา..

ส่วนเขานั้นไม่ต้องพูดถึง..

ครามได้เเต่นั่งหน้านิ่งตามสไตล์ของเขา..

สายตาเรียบนิ่งที่เลื่อนมาสบเข้ากับเธอ

ทำเอาเธอถึงกับสะดุ้ง..

ส่วนเขาที่หน้านิ่งอยู่คิ้วก็ย่นเข้าหากันทันที

END