เธอพูดเสียงหวาน..

พร้อมกับกดปากตัวเองลงบนปากเขาเบาๆ..

ครามนิ่งไปเล็กน้อย..

เเละเมื่อเธอผละปากออกจากเขา..

เขาก็ใช้มือกดหัวเธอลงมาจูบอีกครั้งทันที

เเละเช้าในวันนี้..

ทั้งคู่ก็ต่างเริ่มเพลงรักกันต่อบนเตียง..

วิ้นซ์ได้เเต่หลับตาเเละนอนอยู่เฉยๆ..

เนื่องจากเมื่อคืนนี้ร่างเธอก็ไม่ไหวเเล้ว..

เธอไม่รู้ว่าเขามีเเรงเยอะขนาดนั้นมาจากไหน..

เเต่ถ้าเธอไม่ยอม..

เขาต้องไม่พอใจเเน่..

เพราะฉะนั้น.. เธอได้เเต่หวังในใจ..

ว่าเมื่อครบ1เดือน..

เขาจะจ้างเธอต่อ..

*************************

. . . . . .

🕛ครบ1เดือน🕛

ผ่านมาอาทิตย์​กว่า..

เเละครบ1เดือนพอดี..

ทั้งสองนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน..

ตลอด1อาทิตย์หลังนี้เธอทำตัวเป็นผู้หญิงตามกระทู้พันพิปมาตลอด..

เพราะฉะนั้นเธอก็ได้เเต่หวังในใจ..

ว่าเขาจะไม่เบื่อที่อยู่กับเธอ..

เธอพูดขึ้นเสียงเบา..

ในขณะที่​เดียวกันใจเธอก็กำลังเต้นเเรงอย่างไม่เป็นจังหวะ..

เขามองหน้าเธอนิ่ง..

ก่อนสุดท้ายเขาจะหยิบสัญญาใบใหม่ขึ้นมา..

เเล้วยื่นไปตรงหน้าเธอ..

เธอถามขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ!

พร้อมกับรีบหยิบปากกาขึ้นมาถือเตรียมเซ็น..

เเละเมื่อครามพยักหน้า..

เธอก็เซ็นชื่อตัวเองลงในสัญญาอย่างรวดเร็ว

เธอยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ

ก่อนจะยื่นใบสัญญาคืนเขา..

เธอเบิกตากว้างทันทีที่เขาพูด!

อ.. อะไรกัน...

น.. หนึ่งปีงั้นหรอ?!

เธอได้เเต่นึกในใจ..

ในขณะเดียวกัน​ความตกใจก็ยังไม่หาย

ใจนึงเธอก็รู้สึกดีที่มีเงินเยอะขนาดนั้นจ่ายให้เธอในทุกๆเดือน

เธอจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องค่ารักษาพ่อ..

อีกใจนึงเธอก็รู้สึกกังวล..

ถ้าพ่อเธอหายดีก่อน1ปี...

เธอก็ต้องอยู่กับเขาต่องั้นหรอ..

เธอนิ่งไปครู่..

ในขณะเดียวกัน​ความคิดอีกมุมนึงก็เข้ามาในหัว..

อยู่กับเขา1เดือนนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่..

ถ้าพ่อหายก่อน1ปี..

อยู่กับเขาต่ออีกสักนิดก็คงไม่เป็นอะไร..

เธอตอบ..

ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้..

เเล้วเดินออกจากห้องนอนของเขา..

เเต่หารู้ไม่..

ว่าการตัดสินใจของเธอในครั้งนี้..

มันกำลังพาเธอเข้าสู่ความรู้สึกอันต้องห้าม..

ที่มันกำลังจะเกิดขึ้นภายในใจเธอ..

**************************

. . . . . .

ฉันทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของตัวเอง~

พลางหลับตาลงเเล้วปล่อยความเครียดออกจากตัว~

ฉันยิ้มออกมาบางๆ~

งั้น.. ต่อไปนี้ฉันก็คงไม่ต้องอ่อยเขาเเล้วสินะ~

ฟู่ววว~ค่อยยังชั่วหน่อย~

เมื่อก่อนฉันทำอะไรเเบบนั้นฉันเขินตัวเองเเทบตาย

ไหนจะโดนเขาจับลงเตียงเเทบทุกวันอีก!

ถึงมันจะเป็นความรู้สึกที่ดีเเต่ฉันก็เหนื่อยเป็นนะ

พูดจบฉันก็ดีดตัวขึ้นจากเตียงทันที

พร้อมกับรีบตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าเพื่อหาชุดใส่ออกไปข้างนอก

**************************

. . . . . .

ห้องโถง

ฉันที่เพิ่งก้าวขาเดินออกมาจากห้อง..

ชะงักไปเล็กน้อย..

เมื่อสบตาเข้ากับคุณครามที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่โซฟาตัวใหญ่..

เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งอย่างเคย

เมื่อฉันตอบ..

เขาก็ก้มหน้าลงอ่านหนังสือพิมพ์อย่างเดิม..

ว่าเเต่.. สมัยนี้เเล้วยังมีคนอ่านหนังสือพิมพ์อยู่อีกหรอ?

ฉันเรียกชื่อเขาอีกครั้ง..

พร้อมกับก้าวขาเดินไปหาร่างสูงตรงหน้า..

อะไรกัน..?

อ่านในหนังสือพิมพ์มันไม่ยุ่งยากกว่าหรอ?

หรือว่า..

อย่าบอกนะ.. ว่าเขาไม่มีInstagramอะไรพวกนี้น่ะ

เขาไม่ตอบ..

ในขณะเดียวกัน​คิ้วเขาก็เริ่มย่นเข้าหากัน

ห.. เห! นี่เขาไม่รู้จักงั้นหรอ?!

ฉันคิดว่าจะมีเเค่พ่อฉันซะอีกที่ไม่รู้จักอะไรเเบบนี้!

เขาไม่พูดอะไร

ก่อนจะชี้ไปที่โทรศัพท์​ที่วางอยู่ตรงโต๊ะ

ฉันพยักหน้ารับ

พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์​เขาขึ้นมา..

หือออ.. เเค่หน้าจอโทรศัพท์เขายังไม่ล็อกเลย!

พูดจบ

ฉันก็จัดการโหลดเเอปลงเครื่องเขาทันที..

เเละเมื่อโหลดเสร็จ..

ฉันก็สมัครให้เขาอย่างรวดเร็ว..

เขามองฉันที่กำลังอธิบาย..

ก่อนจะพยักหน้ารับ

ฉันพูดออกมาอย่างภูมิใจ

ในขณะเดียวกัน​สายตาฉันก็เหลือบไปเห็นรูปโปรไฟล์พอดี

ฉันล่ะยอมใจเลยจริงๆ..

เมื่อเขาอนุญาต​

ฉันก็รีบจิ้มนิ้วเข้าไปที่เเกลเลอรี่ทันที

ไม่รอเขาตอบ

ฉันก็จัดการเปลี่ยนรูปให้เขาทันที

พร้อมกับใช้อีกรูปอัพลงในไอจีให้เขา

เขาขมวดคิ้ว..

ก่อนจะเอ่ยปากถามฉัน..

เขาพูด

พร้อมกับดึงโทรศัพท์​เขาคืน..

ฮือออTT นี่เขาไม่พอใจอีกเเล้วใช่มั้ย

เขาไม่ฟังที่ฉันพูด

พร้อมกับถามขึ้นต่อ

เขาไม่สนใจในสิ่งที่ฉันพูด!

ในขณะที่​นิ้วของเขาก็จิ้มไปมาตรงโทรศัพท์!

เเล้วจะถามฉันเพื่อ.. -.-

ฉันพูด..

ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้สนใจเลยซักนิด!

ฉันได้เเต่ยิ้มเเห้งๆกับตัวเอง

เเล้วก้าวขาเดินออกจากบ้านทันที

**************************

. . . . . .

ป้ายรถเมย์

ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ

เมื่อสายที่ฉันจะไปไม่ขับผ่านมาซักที

พร้อมกับเอื้อมมือขึ้นปาดเหงื่อตัวเองที่มันเริ่มไหลออกมา

ติ๊งงง📱

ฉันชะงักไปเล็กน้อย..

เมื่อเสียงโทรศัพท์​ข้าง​ตัว​ดังขึ้น​กลบความเงียบ

ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาจากกระเป๋า

เเล้วมองไปยังหน้าจอที่เเจ้งเตือน..

KARM.ได้ส่งคำขอติดตามคุณ

END