ร่างบางนิ่งไปทันทีที่เขาพูดจบ..

เธอสูดลมหายใจเข้าลึก...

ก่อนจะวางกล่องยาลงตรงพื้น..

เเล้วเดินเข้าไปใกล้..

ครามมองเธออย่างไม่วางตา..

ก่อนเขาจะคว้าเอวเธอลงมานั่งตัก..

พรึ่บ..

วิ้นซ์ใช้มือสองข้างคล้องคอร่างสูงไว้เเน่น..

ก่อนเธอจะเป็นฝ่ายเอนหน้าลงไปประกบปากเขาเอง..

ทั้งคู่หลับตาลง..

พลางประสานปากจูบกันอยู่นาน..

มือหนาที่วางอยู่ตักเธอก็ค่อยๆเลื่อนเข้าไปใต้ชุดนอน...

ในขณะที่​มือที่ข้างก็ประคองร่างอันอ่อนระทวยของเธอไว้..

***************************

. . . . . .

พรุ่งนี้เช้า☀️

ฉันที่เพิ่งเอนตัวขึ้นจากเตียงนิ่มบิดตัวไปมา..

ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสบตาเข้ากับคุณครามที่นั่งมองฉันอยู่เก้าอี้ตัวใหญ่..

ฉันได้เเต่กลืนน้ำลายลงคอ..

พลางเลื่อนสายตามองไปรอบห้อง..

ม.. เมื่อคืนนี้ฉันนอนที่นี่นี่หน่า..

ลืมไปเลย...

เเล้วไหน.. เลขาเขาบอกว่าไม่เขาไม่ชอบนอนกับใครไง...

เขามองหน้าฉันอย่างนิ่งๆโดยไม่ได้พูดอะไร..

ทำให้ฉันต้องรีบหลบสายตาออกก่อนอย่างทุกครั้งเนื่องจากทำตัวไม่ถูก..

ฉันพูดขึ้นเสียงเบา..

พลางเอื้อมมือไปหยิบเสื้อผ้าที่กระจายอยู่เต็มเตียงขึ้นมาหอบเอาไว้

คุณครามพยักหน้า..

ก่อนเขาจะก้มหน้าลงอ่านเอกสารต่อ..

ส่วนฉันเองก็ได้เเต่กำผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่ไว้เเน่น..

เเละค่อยๆกระดึ๊บลงจากเตียง..

ปัง🚪

***************************

. . . . . .

คฤหาสน์​P

ฉันมองคฤหาสน์​หลังใหญ่ตรงหน้า..

พลางสูดลมหายใจเข้าลึก..

เเล้วเอื้อมมือเปิดประตูเข้าไป..

ฉันไม่รู้ว่า.. ทำไมฉันต้องรู้สึกลำบากใจขนาดนี้..

ทั้งๆที่.. มันคือบ้านของฉัน..

ทันทีที่เดินเข้ามาในห้องโถงของบ้าน..

ฉันก็ยกมือไหว้เเม่เลี้ยงของฉันทันที..

เธอหันมามองฉันด้วยสายตาเหยียดหยาม..

เเละไม่ได้รับไหว้ฉันเเต่อย่างใด..

เธอที่นั่งอยู่ข้างๆเเม่ของเธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเเดกดัน..

พลางเลื่อนสายตามองฉันตั้งเเต่หัวจรดเท้า..

เเต่ยังไงก็เถอะ.. ฉันเถียงอะไรไม่ได้อยู่เเล้ว..

เพราะที่เธอพูด.. มันคือเรื่องจริง..

ฉันไม่ได้เถียงอะไร..

ก่อนจะหันไปพูดกับน้าไพลิน..

เเล้วเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านทันที..

**************************

. . . . . .

ฉันที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง..

เลื่อนสายตามองพ่อของฉันที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง..

สายอะไรเยอะเเยะที่ติดอยู่ตามตัวพ่อฉันทำเอาขอบตาฉันเริ่มเเดง..

ฉันพูดเสียงสั่น..

พลางจับมือพ่อของฉันไว้เเน่น..

เเม่เลี้ยงของฉันเเละลูกติดของเธอดูเเลการเงินของบ้านเราทั้งหมดตั้งเเต่พ่อป่วย..

เเต่ถึงอย่างนั้น.. เธอก็ไม่เคยจ่ายค่ารักษาของพ่อเลย..

เเละนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันต้องตัดสินใจทำงานเเบบนี้..

**************************

. . . . . .

คฤหาสน์​K

เเอด🚪

ฉันที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามารู้สึกตกใจเล็กน้อย..

เมื่อตอนนี้ตรงโต๊ะอาหารมีคุณครามเเละน้องชายของเขากำลังทานอาหารกันอยู่..

ทันทีที่เขาสบตาเข้ากับฉัน..

เขาก็โบกมือทักเเล้วเอ่ยปากเรียกฉันไปตรงนั้นทันที..

ฉันยิ้มตอบบางๆ..

ก่อนจะรีบเดินไปนั่งร่วมโต๊ะด้วยตามคำสั่ง..

ฉันตอบ..

พลางเลื่อนสายไปมองคุณครามที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ..

มาหาฉันงั้นหรอ?

เขาพูด..

พร้อมกับชูสร้อยข้อมือขึ้นตรงหน้าฉัน..

ฉันรีบก้มมองข้อมือตัวเองทันที..

ซึ่งก็พบเข้ากับความว่างเปล่า

นี่ฉันขี้ลืมขนาดนี้ตั้งเเต่เมื่อไหร่กัน

เขายิ้ม

ก่อนจะยืนมันมาให้ฉัน

ซึ่งฉันก็รีบมันมาสวมไว้อย่างเดิมทันที

ฉันได้เเต่กระพริบตาปริบๆ..

นี่เขา.. พูดมันออกมาต่อหน้าคนอื่นอย่างนี้เลยหรอ..

คุณครามที่นั่งนิ่งอยู่ขมวดคิ้ว..

พร้อมกับหันหน้าไปหาน้องชายของเขา..

อ้าว..

นี่เขายังไม่รู้หรอกหรอ..

ฉันก็นึกว่าเค้าจะรู้เเล้วซะอีก..

อ่า.. สองสามวันมานี้ใจดีเป็นพิเศษเพราะเเบบนี้เองสินะ

ทันทีที่น้องชายเขาพูดจบ..

เขาก็ไม่ได้พูดอะไร..

ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินอาหารของตัวเองต่อ..

เขา.. เป็นคนที่อ่านความคิดยากซะจริง..

**************************

. . . . . .

23:05🕛

ก๊อก ก๊อก ก๊อก🚪

เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำเอาร่างบางที่กำลังหลับอยู่บนเตียงค่อยๆลืมตาขึ้น..

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย..

ก่อนจะประคองร่างตัวเองลุกขึ้นไปเปิดประตู..

เเอด🚪

เลขาสาวพูดขึ้น..

เมื่อพูดจบเธอก็หันหลังเดินกลับไป..

เหลือเพียงวิ้นซ์ที่ได้เเต่ถอนหายใจ..

เธอยกมือเซ็ทผมตัวเองอย่างลวกๆ

พร้อมกับก้าวขาเดินออกจากห้อง..

เเล้วมุ่งตรงไปชั้นสองทันที..

**************************

. . . . . .

เเอด🚪

เธอที่เพิ่งเดินเข้ามา..

มองตรงไปที่ร่างสูงที่นั่งดู​โทรศัพท์​อยู่ตรงเตียง..

ก่อนเธอจะเดินไปที่เตียงข้างๆเขา..

เเล้วเอื้อมมือไปปลดกระดุมชุดนอนเขาออกทันที..

ร่างสูงเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์..

พลางขมวดคิ้วมองเธอเล็กน้อย..

เธอเบิกตากว้างทันทีที่เสียงเเข็งพูดขึ้น

ก่อนจะรีบชักมือตัวเองออกจากชายเสื้อ

ในขณะที่​ใบหน้าเธอตอนนี้เริ่มเเดงด้วยความอาย

เธอรีบกล่าวขอโทษอย่างลุกลี้ลุกลน​

พร้อมกับรีบเอื้อมมือไปติดกระดุมเสื้อเข้าไว้อย่างเดิม..

ครามมองเธอที่หน้าเเดงอย่างกับมะเขือเทศ..

ก่อนมุมปากเขาจะค่อยๆปรากฏ​รอยยิ้มออกมา..

เธอลุกขึ้นจากเตียง..

พลางเลื่อนสายตามองไปรอบๆห้องเเก้เขิน

ครามชี้มือไปที่โต๊ะ..

ซึ่งเธอเองก็รีบเดินไปหยิบมันขึ้นมาถือไว้

เธอพูดโดยไม่ได้สบตากับเขา

พร้อมกับรีบหันหลังกลับเตรียมเดินออกจากห้อง

เสียงที่ดังมาจากด้านหลัง

ทำขาเธอชะงักทันที..

วิ้นซ์ยิ้มออกมาบางๆ..

ก่อนเธอจะเดินออกจากห้อง..

เเล้วได้เเต่ยิ้มกับตัวเอง

END