ร่างบางนิ่งไปทันทีกับคำพูดของเด็กมัธยมตรงหน้า

เธอได้เเต่คิดในใจว่าคำพูดเเบบนี้มันสามารถ​ออกมาจากปากเด็กนักเรียนอย่างเขาได้ด้วยหรอ

ครามมองไปที่เธอ..

ใบหน้าของเธอที่เเอบเเสดงความตกใจออกมาอยู่เล็กน้อย..

ทำให้เขานึกในใจว่าเธอคงฟังภาษาพวกนี้รู้เรื่อง..

เขาพูดต่อเป็นภาษาฝรั่งเศษอย่างเดิม..

ถึงเขาจะรู้เเล้วว่าเธอสามารถฟังออก..

เเต่เขาเเค่อยากลองใจเธอ..

เธอดูเป็นคนฉลาด..

เเละเเน่นอนว่าเธอคงไม่ยอมปล่อยให้ตัวเธอโดนผู้ชายถึง2คนรังเเกอยู่บนเตียง..

น้องชายเขายิ้มออกมาอย่างพอใจ

ก่อนจะเดินไปนั่งตรงโซฟาของห้องเเล้ววางกระเป๋านักเรียนลง

ที่ผ่านๆมาไฟก็มักจะขอผู้หญิงของเขาที่ตรงสเป็คไปนอนด้วย..

เเละเเน่นอนว่าครามไม่ได้ปฏิเสธ​

เเต่หลังจากที่ผู้หญิงพวกนั้นไปนอนกับน้องชายของเขาเเล้ว

เขาก็จะไม่เเตะตัวพวกเธออีกเลย

เขาไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร..

เสียงเล็กรีบพูดขึ้น..

ทำเอาน้องชายของเขาขมวดคิ้วทันที..

ครามพูดเสียงเรียบอย่างเดิม..

ซึ่งคำพูดนี่ทำให้เธอเถียงไม่ออก..

เขา.. เจ้าเล่ห์​จริงๆ..

สุดท้ายก็ไม่ได้เถียงอะไร..

เธอคิดเเค่ว่าไว้ค่อยไปเอาตัวรอดข้างหน้าเเล้วกัน..

เขามองเธออย่างนิ่งๆ..

พลางได้เเต่คิดในใจว่าเธอจะจัดการกับมันยังไง..

วิ้นซ์เป็นผู้หญิงที่เขาค่อนข้างจะสนใจ..

ด้วยความที่เธอดูสงบเเละไม่ทำตัวน่ารำคาญอย่างผู้หญิงคนอื่น

รวมถึงครั้งเเรกของเธอที่มอบให้กับเงินจำนวน5ล้าน

ทำให้เขารู้สึกเเปลกใจเล็กน้อย..

เสียงเล็กพูดอย่างตรงไปตรงมา..

ทำเอาไฟถึงกับกระตุกยิ้มออกมาทันที

3ปี?

ร่างบางเเสดงสีหน้าเเปลกใจเล็กน้อย..

งั้นก็เเปลว่าไฟอายุ17..

ถ้าเธอยอมร่วมหลับนอนกับเขาเธอจะไม่โดนข้อหาพรากผู้เยาว์​รึไงกัน

ร่างบางได้เเต่พยักหน้ารับ

เธอไม่ได้ถามอะไร.. เธอเพียงเเค่ตอบคำถามของเขา..

ส่วนครามเองที่นั่งอยู่เก้าอี้ทำงานก็ได้เเต่เหลือบตามองสองคนนี้ที่คุยกันเป็นระยะๆ

เธอตอบรับ

ก่อนจะจดงานของตัวเองลงบนเอกสารต่อ

ซึ่งไฟก็ได้เเต่มองเธอที่พูดง่ายด้วยสายตาพอใจ

เเล้วลุกขึ้นจากโซฟาหลังจากเพิ่งนั่งได้เเปปเดียว

***************************

. . . . . .

3ชั่วโมงผ่านไป🕛

ผ่านมา3ชั่วโมงเเล้ว

ในห้องนี้ยังคงเงียบโดยไม่มีใครเอ่ยอะไรขึ้น

ฉันไม่รู้ว่าเค้าคิดอะไรอยู่กันเเน่..

ให้ฉันไปนอนกับน้องชายตัวเองเนี่ยนะ..

บ้าไปเเล้ว

เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับฉัน

ทำเอาฉันรีบละสายตาออกจากร่างเค้าทันที..

ฉันรีบตอบ..

ซึ่งคนตรงโต๊ะฝั่งตรงข้ามก็ก้มหน้าอ่านเอกสารงานตัวเองต่อ..

เเอด🚪

ไม่ช้าเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น..

พร้อมกับร่างของเลขาที่เดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหาร..

ฉันที่มองอยู่ได้เเต่กลืนน้ำลายลงคอ..

พลางชะเง้อหน้ามองอาหารที่ถูกฝาครอบไว้อยู่..

เธอเเจ้งรายการอาหาร

พร้อมกับวางอาหารญี่ปุ่นไว้เต็มโต๊ะ..

ก่อนไม่ช้าเธอจะเดินมาทางฉันบ้าง

เเล้ววางจานหรูไว้ตรงหน้า..

ฉันได้เเต่มอจานตรงหน้าอย่างงงๆ

เมื่อในจานมีไข่ต้มเเค่2ฟอง

กับนม1กล่อง

พูดจบเธอก็หันหลังเดินออกไปทันที..

ปล่อยให้ฉันนั่งจ้องไข่ต้มสองฟองตรงหน้าอย่างเซ็งๆ..

เมื่อเช้าฉันก็ได้กินเเค่ข้าวต้ม1ถ้วย...

ให้ตายเถอะ.. จะให้ฉันเป็นโรคขาดสารอาหารรึไงกัน-.-

กลิ่นอาหารจากฝั่งตรงข้ามที่ลอยมาเเตะจมูกฉัน..

ทำเอาฉันสูดลมหายใจเข้าลึก..

พร้อมกับมองไปที่อาหารญี่ปุ่นที่คุณครามกินอยู่..

ฉันกลืนน้ำลายตัวเองอีกครั้ง..

ก่อนจะหยิบไข่ต้มขึ้นมากินบ้าง..

ในขณะที่​สายตาก็ยังคงจ้องไปที่อาหารญี่ปุ่นนั่นอยู่..

คุณครามที่กำลังกินข้าว..

เงยหน้าขึ้นมองฉัน..

เมื่อเขารู้ตัวว่ามีคนกำลังจ้องอยู่..

ฉันยิ้มบางๆ..

พลางก้มหน้าลงกินไข่ต้มอีกฟองของตัวเองต่อ..

ส่วนคุณครามเองก็กินอาหารของเขาต่อโดยไม่ได้สนใจอะไรฉัน..

โอเค๊.. ถ้าคนเรามันจะไม่มีน้ำใจขนาดเเบ่งให้กันซักชิ้น.. ฉันกินเเค่นี้ก็ได้TT

เเอด🚪

เขาวางมือจากอาหาร..

พร้อมกับลุกขึ้นจากโต๊ะ

เเล้วเดินออกนอกห้องไปพร้อมกับเลขา..

ปัง🚪

ฉันมองไปที่ประตูที่เพิ่งถูกปิด..

ก่อนจะหันไปมองอาหารที่เหลืออยู่ค่อนข้างเยอะ..

ถ้าฉัน.. เเอบกินไปสักชิ้น..

เขาจะรู้มั้ยนะ..

ฉันเเอบยิ้มออกมาเบาๆ

ก่อนจะค่อยๆย่องไปที่โต๊ะของคุณคราม..

เเล้วคีบชูชิชิ้นโตขึ้นมากิน

ฉันเคี้ยวชูชิในปากด้วยความเอร็ดอร่อย..

ก่อนจะกลืนมันลงไป..

เเล้วเเอบหยิบน้ำผลไม้ของคุณครามขึ้นมากินบ้าง..

ฉันเหล่ตามองชูชิอีกชิ้นที่มีเเซลม่อนโป๊ะอยู่ข้างบน..

น่ากินจัง...

อีกชิ้นคงไม่เป็นอะไรหรอก..

ฉันพูดกับตัวเองเสียงเบา..

ก่อนจะคีบมันขึ้นมามองง~

เเอด🚪

เสียงประตูดังขึ้น..

ทำเอาฉันที่กำลังจะอ้าปากงับต้องรีบเหลือบตาขึ้นมอง..

ก่อนจะต้องเบิกตากว้างเมื่อสบตาเข้ากับคุณคราม!

เขาจ้องหน้าฉันนิ่ง..

พร้อมกับค่อยๆเลื่อนสายตาลงมองมือฉันที่ถือตะเกียบคีบชูชิไว้อยู่..

ฉันรีบวางชูชิลง..

ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปนั่งที่ตัวเอง

ถึงฉันจะรู้ว่าคำโกหกนี้มันไม่เนียน..

เเต่เข้าใจมั้ยว่าคนมันตื่นเต้น

นึกอะไรออกฉันก็พูดไปก่อนนั่นเเหละ!

คุณครามมองหน้าฉันโดยไม่พูดอะไร..

ก่อนเขาจะเดินไปหยิบเอกสารงานบนโต๊ะ

เเล้วเดินออกจากห้องไปอีกครั้ง

ปัง🚪

ฉันใช้มือทุบหัวตัวเองเบาๆ

ขืนทุบเเรงมันก็เจ็บหน่ะสิTT

นี่ฉันคงทำให้เขาหมายหัวเอาไว้อีกเเน่

ฉันน่าจะมีความอดทนให้มากกว่านี้TT

**************************

. . . . . .

18:00🕛

นี่ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงเเล้ว

เเละคุณครามก็ยังคงประชุมไม่เสร็จ

ส่วนฉันเองก็ได้เเต่นั่งนึก..

ว่าฉันจะทำยังไงกับเด็กม.6นั่นดี..

เเอด🚪

ฉันนิ่งไปทันทีที่สบตาเข้ากับคนที่เพิ่งนึกถึงไปเมื่อครู่

ก่อนจะยิ้มตอบบางๆ..

ถึงฉันจะรู้สึกกังวลเเค่ไหน..

ฉันก็จะไม่เเสดงออกทางสีหน้าให้อีกฝ่ายรู้ความรู้สึกฉันเด็ดขาด..

ยิ่งถ้าเป็นน้องชายเขา.. ความเจ้าเล่ห์ก็คงจะไม่เเพ้พี่ชาย..

END