email-icon facebook-icon Twitter-icon

สวัสดีค่าาาาาาาาาาาา ยินดีต้อนรับเข้าสู่หน้าเพจของแพรสีนิลนักเขียนมือใหม่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ ❤️

สัญญารัก - ตอนที่ 4 งอนง้อ

ชื่อตอน : สัญญารัก - ตอนที่ 4 งอนง้อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2563 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สัญญารัก - ตอนที่ 4 งอนง้อ
แบบอักษร

ตอนที่ 4 งอนง้อ 

@คอนโด A 

ไม่ถึง 20 นาทีรถสปอร์ตคันหรูก็แล่นเข้าไปจอดหน้าทางเข้าใต้ตึกที่คุ้นเคย 

เคทก้าวลงจากรถอย่างเชื่องช้า แขนเล็กสั่นระริกรู้สึกปวดร้าวไปทั้งแขนจนถึงหัวไหล่ 

“ฉันเข้าห้องก่อนนะ แกก็คุยกันดี ๆ แล้วกัน” 

ขวัญข้าวกระซิบข้างหูเพื่อนสนิทก่อนจ้ำอ้าวหนีเข้าคอนโด ทิ้งให้สองคนด้านหลังสะสางปัญหาชีวิตกันสองต่อสอง แต่ไม่วายหันมาชูสองนิ้วให้กำลังใจเพื่อนสาวก่อนจะเดินตัวปลิวเข้าลิฟท์ไปอย่างรวดเร็ว 

ยัยเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด!!! ยัยเพื่อนทรยศ!!!! 

เคทได้แต่ทำปากขมุบขมิบก่นด่าเพื่อนสนิทไล่หลัง ก่อนจะค่อย ๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเพื่อนชายที่อารมณ์ยังคงคุกกรุ่นเต็มไปด้วยความโกรธเคือง 

เธอสูดลมหายใจเข้าลุกๆ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวจิ้มจึ๊กจึ๊ก ดึงชายเสื้อเชิ้ตกระตุกเบาๆ ทำสีหน้าให้ดูสำนึกผิดที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

ซันเหล่ตามองคนแกล้งสำนึกผิดแล้วถอนหายใจ เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ริมฝีปากหนากระตุกยิ้ม ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้ดูราบเรียบแล้วหันกลับมองว่าอีกคนจะไถ่โทษด้วยวิธีไหนอีก 

เคทสบสายตาคนโกรธพลางชูสามนิ้วกล่าวปฏิญาณตน ทำตาละห้อยแล้วกระพริบตาปริบ ๆ ให้ดูน่าสงสารที่สุด 

“ผิดไปแล้ว ต่อไปจะไม่เดินเพ่นพ่านไปไหนมาไหนคนเดียวอีกแล้วคร๊าบบบบ” 

พอเห็นอีกฝ่ายยังคงยืนนิ่งเลยรีบงัดไพ่เด็ดออกมา 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้จดเลคเชอร์การเงินแทนเลยเอ้า!” 

หายโกรธเถอะนะฉันหมดมุขจะง้อแล้ว ง้อเพื่อนทำไมมันยากกว่าง้อผู้ชายนักวะ 

ซันทำสีหน้าครุ่นคิดมองหญิงสาวที่เริ่มร้อนรนจนยืนไม่นิ่งสักพัก ก่อนจะพยักหน้ายอมรับข้อเสนอในที่สุด 

“งั้นถ้าถึงบ้านแล้วไลน์มานะ พรุ่งนี้พาฉันเอาโทรศัพท์ไปซ่อมด้วย” 

“โอเคงั้นเดี๋ยวสิบโมงมารับ จะได้แวะไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อนด้วย” 

“รับทราบเจ้าค่ะ!” 

เคทฉีกยิ้มกว้าง ยืนโบกมือให้เพื่อนชายจนรถยนต์คันหรูลับสายตา เธอถอนหายใจโล่งอกที่ง้อสำเร็จแล้วรีบหมุนตัวเดินเข้าคอนโด 

พอขึ้นปี 4 เธอและขวัญข้าวตัดสินใจย้ายออกมาเช่าคอนโดอยู่ด้วยกันเพื่อสะดวกสบายในการไปเรียนและทำวิจัยจบ ตัวห้องจึงเป็นแบบ 3 ห้องนอน 2 ห้องน้ำ 

โดยที่พวกเธอมีกฎว่าหากคนใดคนหนึ่งจะพาผู้ชายมาที่ห้อง จะต้องแจ้งอีกฝ่ายให้รับรู้อย่างน้อย 1 วัน และห้ามให้ค้างคืนด้วยเด็ดขาด! เพื่อความเป็นส่วนตัวของอีกฝ่าย 

กว่าเคทจะขึ้นห้องมา ขวัญข้าวก็แยกตัวเข้าห้องนอนไปแล้ว เธอบรรจงแขวนเสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตไว้ที่ราวแขวนหลังห้อง เพื่อรอส่งร้านซักรีดใต้ตึกในวันพรุ่งนี้   

มือเล็กลูบไล้ตามไปเสื้อสูทแล้วขมวดคิ้วด้วยความสงสัย 

นี่อ้วกของเธอมีพลานุภาพมากถึงขนาดที่เจ้าตัวยอมทิ้งสูท Armani ตัวละสี่ห้าหมื่นได้ลงคอจริง ๆ เหรอ หึ้ยย! น่ากลัวจริง ๆ  

 “นอกจากทิ้งสูทแล้วยังทิ้งโทรศัพท์มือถือไว้ด้วยอีกแหะ ราคารวมๆ กันก็ร่วมแสนแล้วนะพ่อคุณ!” 

ไม่ใช่ไม่อยากโทรหาเจ้าของแต่เพราะมันต้องปลดล็อคด้วยใบหน้า เธอจึงทำได้เพียงรอให้มีใครสักคนติดต่อเข้ามาเท่านั้น 

เธอพลิกโทรศัพท์มือถือในมือไปมา เพ่งกระแสจิตอย่างต่อเนื่องให้เจ้าของโทรเข้ามาตามมันกลับบ้านเสียที 

ครืดครืดดดดด ครืดครืดดดดดดด 

เคทสะดุ้งจนเกือบปล่อยโทรศัพท์หลุดมือเมื่อจู่ ๆ ก็มีสายเรียกเข้า เธอมองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอก่อนจะรีบกดรับสายอย่างรวดเร็ว 

หุหุ! กระแสจิตฉันได้ผลแล้ว! 

“ฮะ....” 

( เธอเป็นใคร ทำไมมารับสาย ) 

“เอ่อ...คือฉัน” 

( ช่างเถอะ! พรุ่งนี้บอกวินมันด้วยว่าฉันจะเข้าไปหา ) 

“คือฉัน...” 

ติ้ด!!! 

“จ๊ะ! จ๊ะ! จ้าาาาาา! ไม่รอให้ฉันพูดจนจบสักประโยคเลย ปัดโถ่!!!”   

เคทตะโกนใส่โทรศัพท์แล้วทำหน้าเซ็งที่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรคืบหน้า เอ๊ะ! แต่ฉันก็ได้รู้ชื่อของผู้ชายคนนั้นแล้วดิ 

“วินงั้นเหรอ หึหึ! โลกนี้มีเป็นล้านวินเลย จะเอาวินไรดีอ่ะ วินมอไซด์ดีมะ” 

เคทเหลือบมือหน้าจอแล้วถอนหายใจใส่อีกครั้ง ไม่ไหวละง่วง พรุ่งนี้ค่อยว่ากันแล้วกัน! 

 

@หลายวันถัดมา 

นับตั้งแต่วันนั้นก็ยังไม่มีใครโทรเข้ามาอีกเลย เคทรอจนถอดใจว่าอีกฝ่ายคงไม่สนใจโทรศัพท์มือถือตัวเองที่หายไปแล้วจริง ๆ 

เธอนั่งเท้าคางมองเจ้าเครื่องสีดำด้วยสีหน้าสิ้นหวัง 

“นี่ก็สามวันแล้วนะ ไม่รู้สึกตัวจริง ๆ เหรอว่าตัวเองเผลอทิ้งโทรศัพท์ไปน่ะ” 

ป่านนี้ฉันโดนตราหน้าว่าเป็นหัวขโมยไปแล้วแน่ ๆ เห้อออ 

ก้อกก้อกก้อก!! 

และแล้วสิ่งที่รอคอยก็มาถึง เคทเปิดประตูออกกว้างแล้วสิ่งยิ้มให้พนักงานที่นำผ้าขึ้นมาส่งให้เธอเป็นประจำ 

“ขอบคุณนะคะ” 

เคทรีบนำเสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ซักแห้งเรียบร้อยจนหอมฟุ้งไปเก็บในตู้เสื้อผ้า ก่อนรีบมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยตามนัดหลังโดนตามจิกจนเครื่องแทบน็อค 

เนื่องจากอาทิตย์หน้าจะมีการสอบปลายภาคของเทอมแรกแล้ว เธอจึงนัดติวกับเพื่อนๆ กันหน่อยถึงแม้วันนี้ตัวเธอจะไม่มีเรียนก็ตาม 

 

@มหาวิทยาลัย 

ร่างอรชรในชุดนักศึกษาพอดีตัวอวดทรวดทรงพร้อมกระโปรงสอบทรงเอสั้น 16 นิ้ว โชว์เรียวขาขาวผ่อง ก้าวฉับ ๆ ผ่านกลุ่มนักศึกษารุ่นน้องในโรงอาหารไปยังโต๊ะประจำก่อนหย่อนสะโพกนั่งลงข้าง ๆ ขวัญข้าวที่รออยู่ก่อนแล้ว 

“เจ้าแม่สายเสมอ!” 

เห็นสีหน้าลั้นลาของคนที่เพิ่งมาแล้วขวัญข้าวก็อดแขวะสักประโยคไม่ได้ แต่คนถูกแขวะกลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด 

“นิด ๆ หน่อย ๆ เอง อย่าซีเรียสสิจ๊ะ ไม่เอานะไม่กัดเพื่อน” 

เคทแกล้งเกาคางเพื่อนสนิทเล่นก่อนจะหันซ้ายหันขวามองหาคนอื่น ๆ ไม่น่ามีใครมาสายไปกว่าเธอแล้วนะ 

“ซันกับบริ้งค์ไปซื้อเสบียง อีกเดี๋ยวคงมา” 

ขวัญข้าวไขข้อสงสัยให้ เธอเขยิบตัวเข้าใกล้เพื่อนมากขึ้นแล้วจ้องหน้าจับผิดไปด้วย 

“จ้องหน้าฉันทำไมยะ จะถามอะไรก็ถามมา!” 

“แกตอบฉันมานะ ว่าเจ้าของสูทคือใคร หล่อใช่มะแกถึงยอมเก็บเสื้อเน่าๆ กลับมา” 

เคทกระหยิมยิ้มย่องพลางใช้มือเล็กดันหน้าผากเพื่อนออกห่าง 

“รู้แค่ว่าชื่อวิน แล้วก็.......” 

เธอแกล้งลากเสียงเพ่งมองสีหน้าอยากรู้อยากเห็นของเพื่อนแล้วนึกขำ 

“เอ้า! อย่าลีลาได้มะ ตอบมาเร็วๆ ยัยนี่นิ!” 

ขวัญข้าวเขย่าแขนเพื่อนสาว เร่งเร้าคนชอบแกล้งที่ไม่ยอมบอกชื่อซะที 

“ฮ่า ๆ เออ! หล่อ! หล่อมากกกกกกกก!!” 

ขวัญข้าวกรี๊ดกร๊าดเสียงดังก่อนจะถูกคนข้าง ๆ ตะครุบปากอย่างไว เพราะเสียงแปดหลอดของเธอทำเอานักศึกษาที่นั่งอยู่ในระแวกใกล้เคียงหันมามองเป็นตาเดียวกันหมด 

“เบาๆ สิ! แกจะแหกปากทำไมเนี้ย กินโทรโข่งเข้าไปเป็นอาหารเช้าหรือไงยะ” 

เคทเอ็ดเพื่อนเสียงเข้มก่อนที่จะหยิบหนังสือขึ้นมากางบนโต๊ะ ยกสองมือขึ้นปิดหูทำเป็นไม่สนใจจะตอบคำถามอื่น ๆ ของคนขี้เผือกที่เอาแต่ใช้หัวกระแซะๆ ไม่หยุด จนสุดท้ายอีกฝ่ายยอมแพ้แบะปากใส่แล้วเปิดหนังสืออ่านตาม 

ไม่ถึงสิบนาทีซันกับบริ้งค์ก็หอบเอาเสบียงถุงใหญ่มาวางบนโต๊ะ ทั้งสี่นั่งอ่านหนังสือและผลัดกันถามในหัวข้อที่จะมีการสอบจนกระทั่งบ่ายคล้อย ถึงแม้ว่าความเป็นจริงจะหมดเวลาไปกับการหยอกเล่นกันมากกว่า 70% ของเวลาทั้งหมดก็ตาม 

ครืดครืด ครืดครืด 

เสียงโทรศัพท์สั่นเตือนสั้นๆ พร้อมหน้าจอที่ปรากฏภาพอีเมลเด้งเตือน 

มือเล็กปัดเศษขนมออกจากนิ้วมือก่อนจิ้มเปิดอ่านข้อความด้านในและรูปภาพที่แนบมาด้วย 

“กรี๊ดดดดดด ฉันได้ที่ฝึกงานแล้วเว้ยยยย” 

 

 

 

 

 

************** 

เราเจอะหนทางหาตังรูปแบบใหม่แล้ว เอาสูทและโทรศัพท์ไปขาย! ไหนๆ เจ้าของก็ไม่สนใจใยดีแล้ว ฮึ้ยยยยยย 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว