Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.43 Nc 20+ (The end) - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.43 Nc 20+ (The end) - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 22:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.43 Nc 20+ (The end) - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

น่านน้ำ talk's

 

"แล้ว...สานฝันทำยังไงหรอคะ? ให้หม่ามี๊หายโกรธ?" ผมจึงถามลูกสาวของตัวเองออกไป

"ฝันบอกขอโทษๆ...หม่ามี๊เป็น...หนึ่งสิบรอบ...หม่ามี๊ก็ไม่หาย...บอกว่า...จะไม่ทำอีกๆ...หม่ามี๊ก็ไม่หาย..." หืม?

"แล้วสานฝันทำยังไงคะ?"

"อืมมม ฝันบอกรัก..." น้องสานฝันตอบเสียงแผ่ว ห๊ะ!? อะไรนะ?

"อะไรนะคะ?"

"หม่ามี๊บอกให้...ฝันบอกรักแล้ว...หม่ามี๊จะหายโกรธ...พอฝันบอกรัก...หม่ามี๊ก็หายโกรธค่ะ..." หืม? แค่บอกรักเองหน่ะหรอ?

"เอ๊!?" จู่ๆคำพูดของ...

 

"ขนาดผมพูดขอโทษเธอเป็นร้อยสองร้อยรอบเธอยังไม่ให้อภัยผมเลยครับ"

"บางทีผู้หญิงอาจจะไม่ได้ต้องการเพียงแค่คำว่า...ขอโทษก็ได้นะ"

"บางทีเธออาจจะอยากได้ยินประโยคอื่นๆอาจจะเป็นประโยคเก่าๆที่เมื่อก่อนลูกพูดให้เธอฟังทุกวันหรืออาจจะเป็นประโยคใหม่ที่ลูกไม่เคยพูดกับเธอเลยก็ได้แต่...แค่คำพูดเธอก็อาจจะไม่รู้สึกถ้าลูกอยากให้เธอรู้สึกลูกต้องใช้ความรู้สึกของลูกพูดออกไปด้วย" คุณพ่อก็เข้ามาในหัวของผม

 

"แด๊ดดี๊รักสานฝันที่สุดเลยค่ะ...!" ผมบอกลูกสาวของตัวเองไป

 

รู้แล้ว...! รู้แล้วครับว่า...ทำไมข้าวสวยถึงไม่ยอมหายโกรธผมสักทีเพราะผมพูดแต่...คำว่าขอโทษๆเธอแบบที่น้องสานฝันพูดไงครับเธอเลยไม่ยอมให้อภัยผมสักที

อ่า...ถ้ารู้ตั้งแต่แรกผมก็คงจะพูดความรู้สึกจริงๆไปตั้งนานแล้วครับแต่ว่า...ยังพูดตอนนี้ไม่ได้

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@2 อาทิตย์ต่อมา

@R of U condo เวลา13:45น.

 

เหอะ! ยังไม่หายดีแท้ๆเสือกอวดเก่งอยากกลับมาอยู่คอนโดซ๊ะงั้นคงไม่ต้องลำบากให้ฉันมาอยู่เฝ้าหรอกนะ

 

"อ่า...ข้าวสวยคะจะกลับบ้านเลยก็ได้นะ...เดี๋ยวเฮีย....อ๊ะ!!"

 

ตุ่บ! เฮ้ย! อยู่ดีๆเอาแขนไปทักทายกำแพงเฉยเลยว่ะแถมยังเป็นข้างที่เจ็บด้วยนะ

 

"แด๊ดดี๊...! หม่ามี๊...!" น้องสานฝันวิ่งเข้าไปหาเขาพร้อมเรียก ก่อนที่จะหันหน้ามามองหน้าฉันพร้อมเรียกฉันมา

"เห้ยย~" ฉันถอนหายใจออกมายาวๆ ก่อนที่จะต้องเดินเข้าไปพยุงตัวเขาให้ลุกขึ้น

 

นี่แหละคือ...ความรั้น เดี้ยงแล้วเสือกไม่เจียมนี่สรุปฉันควรจะให้อภัยเขาไหมว๊ะ!?

เอาจริง เขาเพิ่งได้ถอดเฝือกออกเมิ่ออาทิตย์ก่อนเองนะยังต้องอยู่โรงพยาบาลเพื่อให้กระดูกเข้าที่ก่อนป้ะว๊ะ?

 

@ชั้น9 ห้องของเขา เวลา13:55น.

 

"ข้าว...จะกลับเลยก็ได้นะคะ เดี๋ยวเฮียหากับข้าวกินเองก็ได้ทำโดยใช้แขนข้างซ้ายถึงไม่อร่อยแต่...ฮึ... เฮียก็จะกินค่ะ..." เขาพูดมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

 

กับดักมันคือกับดักข้าวสวยรอยยิ้มเศร้าๆนั่นแหละคือกับดักที่เขาสร้างให้ฉันไปติดชั้นดี ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด!!!

 

"แด๊ดดี๊...กำลังเศร้า..." น้องสานฝันพูดขึ้นมาพร้อมกับเอามือเล็กๆนั่นขึ้นมากระตุกเสื้อของฉันค่ะ

"ฮึ..." เขายิ้มเศร้าๆพร้อมมองหน้าน้องสานฝัน ก่อนที่เขาจะนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าน้องสานฝัน

"แด๊ดดี๊...ไม่ได้เศร้าค่ะ..." และพูดกับลูกสาวฉันค่ะ

"งั้น...เรากลับบ้านกันเถอะค่ะสานฝัน" ฉันบอกน้องสานฝัน ก่อนที่จะ...อุ้มลูกสาวของฉันเดินออกไป

"หม่ามี๊ขา...อยู่กับแด๊ดดี๊...ไม่ได้หรอ...?" น้องสานฝันเอ่ยถามฉันออกมา

"....." ฉันไม่ตอบ

"ทำไมหล่ะ...หรือว่า...หม่ามี๊...ไม่รักแด๊ดดี๊แล้ว...?" น้ำเสียงเศร้าๆของลูกสาวฉันเนี้ยแหละที่จะทำให้ฉันใจอ่อนอ่ะ

"สานฝันอยากอยู่กับแด๊ดดี๊หรอ?" ฉันเอ่ยถามกลับแทนที่จะตอบ

"อื้ม...ทั้งแด๊ดดี๊ละก็...หม่ามี๊ด้วย..." เป็นคำตอบที่ทำให้หม่ามี๊ทำใจลำบากมากเลยรู้ไหมคะ?

"....แต่ว่าแด๊ดดี๊ป่วยอยู่นะคะ" ฉันชั่งใจคิดหาคำพูดที่จะทำให้น้องสานฝันเลิกคิดถึงเขาสักที ก่อนที่จะพูดออกมา

"แด๊ดดี๊...กำลังเศร้า...น่าสงสารแด๊ดดี๊จัง..." แต่...ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้เข้าไปในหัวของลูกสาวของฉันเลยสินะ?

.

.

.

น่านน้ำ talk's

@ห้องของผม โซนห้องนั่งเล่น เวลา14:00น.

 

ตุ่บ! ผมทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาของห้องนั่งเล่นไปครับ

 

"อ่า...รำคาณชิบหายเลยว่ะ..." ผมพูดกับตัวเองออกมาและกำลังจะแกะที่หุ้มแขนออก

 

เอาจริงผมหายกระดูกผมเข้าที่นานแล้วหล่ะครับแต่...ต้องตอแหลเพื่อให้เมียอยู่ด้วยไงครับแต่...มันก็สูญเปล่าว่ะ

 

"ข้าว...ใจร้ายกับเฮียไปแล้วนะคะ..." ก่อนที่จะนึกถึงข้าวสวยที่ทำตัวเฉยชากับผม

 

เหอะ! กูเองก็ใจร้ายไม่แพ้กันหรอกว่ะตอนเธอท้องกูก็ไม่เคยไปดูเธอแล้วกูจะไปเรียกร้องอะไรว๊ะ?

 

"เหอะ! โดนแค่นี้ยังน้อยไปไหมว๊ะตัวกู...?" หัวเราะเยาะเย้ยตัวเองออกมา ก่อนที่จะถามตัวเองออกมา

 

อ๊อดดดดด! อ๊อดดดด! ระหว่างที่ผมกำลังนั่งแกะที่หุ้มแขนตัวเองอยู่นั้นเสียงกดออดห้องของผมก็ดังขึ้นมา

 

"หืม?" หันไปมองที่ประตูด้วยความสงสัยและก็ลุกขึ้นเดินไปเปิดดู ใครมาหาว๊ะ?

 

กริ๊ก! แอ๊ดดดดด~ ผมเปิดประตูออกไปโดยที่ยังไม่ได้ส่องตาแมวเพราะว่าอยากจะรู้ว่าใครมาเร็วๆ

 

"!!!" และดวงตาของผมก็เบิกกว้างด้วยความตกใจในทันทีที่...

"ข่ะ..ข้าว?" ผมเห็นเจ้าของร่างบางที่มีสถานะเป็นที่รักของใจและเอ่ยเรียกชื่อเธอออกไปด้วยความแปลกใจนิดหน่อยครับ

"แด๊ดดี๊ขา...วันนี้ฝันกับ...หม่ามี๊จะนอนด้วย..." น้องสานฝันเอ่ยบอกผมมา

"จ่ะ..จริงหรอคะ?" ผมเอ่ยถามข้าวสวยเสียงสั่นด้วยความสงสัยแน่นอนเหมือนเคยว่าเธอไม่ตอบ

"สานฝันคะหม่ามี๊ว่า...เรากลับบ้านกันดีกว่านะคะดูเหมือนแด๊ดดี๊จะไม่เต็มใจให้เรานอน" อื้อๆ ไม่จริงเลยครับ

"จริงหรอ...? แด๊ดดี๊...?" เยี่ยม! ถามได้ดีมากค่ะน้องสานฝันลูกพ่อ ผมจึงค่อยๆนั่งลงคุกเข่าตรงหน้าลูกสาวและก็เอามือข้างซ้ายขึ้นไปลูบหัวน้องสานฝันครับ

"ไม่จริงเลยค่ะ...แด๊ดดี๊อยากให้สานฝันกับ...หม่ามี๊นอนกับแด๊ดดี๊มากเลยหล่ะค่ะ" หลังจากคำว่า กับ ผมก็เงยหน้าขึ้นไปมองหน้าข้าวสวยครับ

"หม่ามี๊...แด๊ดดี๊ยอมให้...เรานอนด้วย..." น้องสานฝันเงยหน้าไปมองหน้าข้าวสวยพร้อมทั้งเอามือไปกระตุกชายเสื้อของเธอ

 

@ห้องของผม โซนโต๊ะกินข้าว เวลา18:00น.

 

"กินข้าวกันตรงเวลาแบบนี้ทุกวันเลยหรอคะ...?" ผมถามข้าวสวยครับแต่...เธอแค่เสตามามองหน้าผมตามด้วยม้วนเส้นสปาเก็ตตี้เข้าปากและก้มหน้าก้มตากินต่อ

"อื้ม...เพราะฝันหิวเวลานี้...ตลอดเลย...หม่ามี๊เลยต้องทำอาหาร...ก่อนเวลานี้..." หืม? ตอบแทนคุณแม่เหมือนรู้ใจเลยนะคะ

"หรอคะ?" ถามไปแบบเข้าใจหน่ะครับ

 

@โซนห้องนั่งเล่น เวลา18:45น.

 

อ่า...ตอนนี้ผมกับลูกสาวกำลังนั่งดูการ์ตูนกันอยู่ครับ

 

"สานฝันคะ...ไปอาบน้ำกับหม่ามี๊ดีกว่านะ" ข้าวสวยที่เหมือนจะเพิ่งล้างจานเสร็จเดินมาพูดกับน้องสานฝัน

"ข้าวคะ...อาบน้ำให้น้องสานฝันเสร็จแล้วพาลูกไปนอนในห้องได้เลยนะเดี๋ยววันนี้เฮียนอนที่โซฟานี้แทน" ผมบอกข้าวสวยเพราะดูเหมือนเธอจะยังไม่ค่อยเต็มใจสักเท่าไหร่ถ้าผมจะเข้าไปนอนด้วย

"ทำไม...?" คนที่ถามผมเป็นน้องสานฝันครับ

"เปล่าค่ะ แด๊ดดี๊แค่อยากให้สานฝันกับหม่ามี๊นอนหลับสบายแค่นั้นเองค่ะ" ผมตอบลูกสาวไปตามความจริง

"แต่...." น้องสานฝันเตรียมตัวจะค้านผมยังไม่ทันจะจบ

"ไปอาบน้ำกันดีกว่าค่ะ! ฮึ๊บ!" ข้าวสวยก็พูดกับน้องสานฝันขึ้นมาก่อนตามด้วยอุ้มลูกเดินเข้าห้องน้ำไปในทันที

"เห้อ~ ค่อยๆเป็น...ค่อยๆไป...ไอ้น่านน้ำ..." ผมพูดกับตัวผมเองออกมาอย่างแผ่วเบา

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@ห้องนอนของเขา เวลา20:15น.

 

ฉันนอนลูบหลังให้น้องสานฝันอยู่ค่ะ เอาจริง วันนี้หลับยากมากเลยนะคะคงจะเพราะแปลกที่และปัจจัยสำคัญคือ...ร้อนนั่นแหละ ฉันลูบหลังให้แกตั้งนานกว่าจะหลับได้

 

แอ๊ดดดด... ฉันเปิดประตูที่แง้มไว้ตั้งแต่แรกออกไปเพื่อไปดูเขาค่ะ

 

"....." ฉันมองดูเขาเงียบๆ ก่อนที่จะเอาผ้าห่มจากในห้องมาห่มตัวให้เขาค่ะ

 

น้องสานฝันเป็นเด็กที่ขี้ร้อนมากอ่ะนะคะบวกกับในห้องของเขาก็ไม่มีแอร์มีแต่พัดลม

ไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะว่า...คนที่เคยอยู่แต่ในห้องแอร์แบบเขาจะมาทนนอนร้อนๆด้วยพัดลมเพียงตัวเดียวได้แต่ว่า...ห้องโถงนี้ก็เย็นอยู่นะ

 

"....." หลังจากที่ห่มผ้าให้เขาเสร็จฉันก็หันหลังและเตรียมตัวจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของเขาแต่ว่า...

 

หมับ!

 

"อ๊ะ...!" ก็ต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจในทันทีที่เขานั้นเอื้อมมือมาจับมือของฉันและใช้แรงของแขนข้างซ้ายของตัวเองนั้นดึงฉัน

 

ฟุ๊บ! ให้ลงไปนั่งที่โซฟาข้างกายเขาทันที

 

"ปล่อย..." ฉันสั่งเขาไปเสียงแผ่วเบา

"ข้าวคะ...ฟังเฮียหน่อยนะ..." เขาบอกฉันมาน้ำเสียงแผ่วเบาเหมือนกัน

"หึ...ฟังอะไร? ฟังคำว่าขอโทษ...หน่ะหรอ? เอาจริงป้ะ? ข้าวเบื่อว่ะ..." เบื่อคำว่าขอโทษจากเขาเต็มที

"ข้าว...เฮียขอโทษค่ะ..." นั่นไงหล่ะ...เกลียดคำนี้ว่ะ

"ไม่ให้...." ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดจบประโยคที่ว่า ไม่ให้อภัย เลยค่ะเขาก็...

"ที่เฮียรักข้าวมากเกินไป..." พูดขึ้นมาก่อน

"....." ฉันเงียบ

"ขอโทษ...ที่เฮียไม่สามารถเดินออกไปจากชีวิตของข้าวสวยได้และก็...ขอโทษที่เฮียไม่สามารถปล่อยข้าวสวยให้เดินออกไปจากชีวิตของเฮียได้เหมือนกันเพราะ..." เขาพูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้น

"???" ด้วยความสงสัยแต่ขี้เกียจจะเอ่ยถามฉันจึงส่งสายตาสงสัยไปถามเขาแทน

"เฮีย...รักข้าวมากเกินกว่าจะปล่อยข้าวไปได้เฮีย...รักข้าวมากนะคะ รักข้าวมากจริงๆ รักข้าวมากกว่าใครในโลกนี้เลย รักมากเลยไม่อาจที่จะให้ข้าวเป็นอะไรไปได้..." ห๊ะ!?

"พูดเรื่องอะไรของเฮีย...?" ฉันจึงเอ่ยถามเขาไปเสียงแผ่ว

"เฮีย...ทำไปเพราะมีเหตุผลค่ะ..." แต่...

"ข้าวไม่อยากฟัง..." ฉันบอก

"ค่ะ...เอางั้นก็ได้..." เขาบอกพร้อมกับค่อยๆคลายมือออกจากการเกาะแขนของฉัน

"เพราะ...ข้าวจะให้โอกาสเฮียน่านได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง" ฉันจึงบอกเขาออกไป ทันทีที่เขาได้ยินอย่างงั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจในทันที

"ค่ะ..คะ?"

"ขอไม่เอาเฮียน่านน้ำที่ขยันทำให้ข้าวเสียใจคนเก่าแต่...ขอเป็นเฮียน่านน้ำคนใหม่ที่จะทำให้ข้าวมีความสุขที่สุดได้ไหมคะ?" ฉันเอ่ยถาม

"ข่ะ..ข้าวคะ" เขาเอ่ยเรียกฉันมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

"เพราะถ้าเป็นเฮียน่านน้ำคนใหม่ข้าวก็จะเริ่มรักเริ่มเชื่อใจเฮียคนนี้ใหม่เลยค่ะจะได้รักแบบไม่มีคำถามอะไรที่คาใจแล้วไงคะ..."

"ข้าวสุดที่รักของเฮียจริงๆค่ะ เฮียรักข้าวหมดหัวใจแล้วนะคะเนี้ย..."

"ค่ะ ข้าวรู้แล้วว่าเฮียน่านน้ำรักข้าวจริง...หรือเปล่านะ...? อ๊ะ!" อุทานเสียงหลงด้วยควาตกใจทันทีที่...

 

พรึ่บ!! เขาดึงฉันลงไปนอนทับร่างกายของเขา

ฟอดดดด~ และก็หอมแก้มฉันฟอดใหญ่เลยค่ะ

 

"เฮียรักข้าวจริงๆค่ะและเฮียก็มีเรื่องจะสารภาพอีกอย่างนึงค่ะ..." ห๊ะ!?

"....?" คิ้วสวยขมวดเป็นโบว์มองหน้าผู้ชายตรงหน้าไปด้วยสายตาสงสัยทันที

"แขนเฮีย...หายแล้วค่ะ" เขาตอบคำถามของสายตาฉันมาพร้อมกับยกแขนข้างขวาของตัวเองขึ้นมาให้ฉันดู

"เฮียน่าน...โกหกข้าวอีกแล้วนะ..." ฉันเอ่ยน้ำเสียงงอนๆพร้อมมองเข้าไปในตาของเขา

 

จุ๊บ~ และฉันก็ต้องหลับตาปี๋ในเวลาต่อมาเมื่อเขาผงกหัวขึ้นมาจุมพิษที่ริมฝึปากของฉันอย่างแผ่วเบา

พรึ่บ! ก่อนที่เขาจะพลิกตัวสลับกับฉันโดยที่เขาขึ้นคร่อมร่างกายของฉันแทน

 

"อ๊ะ...นี่! เฮีย!...." ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยถามจบประโยคที่ว่า เฮียน่านจะทำอะไร เลยค่ะเขาก็

"ชู่~ เบาๆสิคะ...เดี๋ยวน้องสานฝันตื่นนะ..." ชู่ปากออกมาก่อนตามด้วยพูดประโยคที่ทำให้ฉันชะงักได้ออกมาด้วย

"เฮีย...จะทำอะไร...?" คิ้วสวยขมวดเป็นโบว์พร้อมเอ่ยถามเขาออกไปเสียงแผ่ว

"เฮีย...ขอนะคะ..." ห๊ะ!? ถามจริงเวลาที่ผ่านมานี่มันไม่ได้ทำให้ความหื่นของเขาหายไปเลยใช่ไหม?

"น้องสานฝันนอนอยู่ในห้องนะ..." ใช่! ลูกก็อยู่หื่นให้มันถูกที่ถูกเวลาหน่อยได้ไหม?

"เฮีย...จะทำให้เบาๆค่ะ...นะคะ...เฮียคลั่งรักข้าวจะตายแล้วนะ...ยิ่งข้าวผมสั้นแบบนี้ด้วยแล้ว...เฮียจะคลั่งตายอยู่แล้วนะคะ..." เขาพูดมาด้วยใบหน้าทรมารมากจริงๆ

"อื้ม...แต่ว่า...เบาๆนะ" ฉันเอ่ยตกลงไปได้ยังไงว๊ะ!?

 

เฮียน่านน้ำใช้มือหนาแถมสากกร้านของตัวเองขึ้นมาจับกรอบหน้าสวยของฉันและลูบไล้พร้อมดวงตามองสำรวจแสงไฟและพระจันทร์จากด้านนอกทำให้เราทั้งคู่ต่างเห็นใบหน้าของกันและกันอย่างชัดเจน

จุ๊บ~ ก่อนที่เฮียน่านจะจุ๊บมาที่ข้างแก้มของฉันและก็เริ่มซุกไซร้ใบหน้าหล่อนั่นไปที่ลำคอสวยยาวของฉัน

 

"หื้มม...หอม..." เขาเอ่ยออกมาอย่างหลุดปาก

 

เขาเริ่มไซร้ซอกคอของฉันและลงไปที่ต้นคอของฉัน ก่อนที่เขาจะใช้ปลายจมูกแข็งๆของตัวเองค่อยๆไล่สูดลมหายใจขึ้นมายังลำคอและปลายคางและก็หยุดเมื่อเราสบตากัน

 

"อื้อ..." ฉันครางออกมาและหลับตาลงเมื่อเขาใช้นิ้วโป้งสากๆของตัวเองขึ้นมาทาบทับริมฝีปากของฉันและไล้ไปตามรูปปาก

"สวยจังค่ะ..." เขาเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบาแหบหื่นฉันลืมตาไปดูก็เห็นเขามองหน้าฉันอยู่ด้วยสายตาหวานเยิ้ม

"อื้มมม~" และตามด้วยโน้มใบหน้าลงมาจูบปากฉันแบบดูดดื่มหื่นกระหาย

"อื้มมม..."

 

เขาใช้ลิ้นหนาสากของเขาเข้ามาหยอกล้อดูเชิงลิ้นนุ่มนิ่มของฉันเมื่อเห็นว่าฉันไม่กล้าที่จะเอาลิ้นของตัวเองออกมาเล่นกับเขามากสักเท่าไหร่เขาจึงเริ่มเกี่ยวตวัดรัดลิ้นของฉันออกไปดูดดึง

จากหยอกล้อดูเชิงก็เริ่มกลายเป็นรุกล้ำแบบดุดันมากขึ้น มันมากซ๊ะจนฉันตามเขาไม่ทันและสมองของฉันก็ขาวโพลนไปในที่สุด

 

"อื้ม...อ่า..."

"....." เพิ่งจะรู้สึกตัวก็ตอนที่เขาปล่อยปากฉันให้เป็นอิสระว่าเสื้อผ้าของฉันได้หลุดออกไปจากตัวของฉันหมดแล้ว

"อื้มมม..." เขาเลื่อนตัวลงไปเพื่อที่จะไปหยอกล้อกับเต้าอกอวบอิ่มของฉัน

 

มือหนาแถมสากกร้านของเขาข้างหนึ่งเอาขึ้นมาบีบนวดที่เต้าอกอวบอิ่มของฉันข้างหนึ่งนิ้วโป้งและนิ้วชี้อลวนอยู่ที่ยอดอกสีชมพูของฉัน

จุ๊บบๆๆ~ จ๊วบบๆๆ... จั๊บบๆๆ... ส่วนปากของเขาก็เริ่มจูบเน้นๆมาที่ยอดอกของฉันและก็เริ่มเปลี่ยนเป็นดูดมันเข้าไปในอุ้งปากบางเฉียบและก็ค่อยๆดึงความอวบใหญ่เต่งตึงของฉันจนมันยืดติดปากของตัวเขาเองออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

"อ๊าา...อ๊ะ...อ่า เฮีย...อ๊ะะ~ อื้อ..." ลูกนอนอยู่ข้าวสวยลูกอยู่ในห้อง

"อื้มม..."

 

มือบางของฉันทั้งสองข้างเริ่มสะเปะสะปะไปมาด้วยความเสียวซ่าน มือหนาอีกข้างหนึ่งที่ยังว่างอยู่ของเขาเริ่มไม่อยู่สุขเอาขึ้นมาลูบไล้ที่หัวเข่าของฉันและก็ค่อยๆลูบขึ้นมาสูงขึ้นจากหัวเข่าขึ้นมาที่ขาอ่อนและเขาก็หยุดที่กลางกลีบดอกไม้ของฉันและเริ่มใช้นิ้วบดขยี้ลงไปที่ปุ่มคริสตอริสของฉันตามด้วยค่อยๆใช้อีกนิ้วนึงสอดใส่เข้าไปที่ช่องปล่อยน้ำหวานของฉันด้วย

 

"อ๊าา~ เฮีย...อื้อ...อ๊ะะ...อ๊า ม่ะ..ไม่ไหว...อื้ออ..." ฉันครางบอกเขา

 

ฉันพยายามจะหักห้ามอารมณ์ของตัวเองไม่ให้มันเผลอไผลไปกับสิ่งที่เขาปรนเปรอให้ฉันแต่...ฉันก็ไม่สามารถทำได้เมื่อมันเป็นสัญชาตญาณของคนเมื่อถูกสิ่งเร้าแบบนี้ฉันก็ไม่สามารถต้านทานต่อมันไหว

จากถดก้นหนีเริ่มเป็นกระดกก้นรับจากที่พยายามที่จะใช้มือของตัวเองปัดป่ายเริ่มเป็นหาที่ระบายความเสียวที่มีอยู่ในตัวเองแทนและฉันก็ใช้หลังของเขานั่นแหละเป็นที่ระบายฉันจิกเล็บลงไปที่เสื้อยืดสีเทาของเขาค่ะ

แจ๊ะ! แจ๊ะ!! แจ๊ะ! แจ๊ะ!! แจ๊ะ!! แจ๊ะ!! นิ้วมือของเขากระทบกับน้ำรักของฉันจนมีเสียงน่าอายเกิดขึ้น

 

"อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ...เฮียเร็วอีก... อ๊าา...อ๊ะ...อื้อออ~ เร็วอีกนิด...อ๊าา~ อื้ออออ...! เฮ้อ! เฮ้อ!" กัดริมฝีปากล่างของตัวเองไว้แน่นเมื่อฉันถึงฝั่งฝันเพื่อไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา

"อ่า...น้ำหวานไหลเยอะจังเลยค่ะ..." เขาเอ่ยออกมา

"เฮ้อ! เฮ้อ! เฮ้อ..." ฉันหอบหายใจออกมา ก่อนที่จะลืมตาไปมองหน้าเขา

"ต่อไปตาเฮียบ้างนะคะ..." เขาพูดต่อเสียงแผ่วเบาตามด้วยลุกขึ้นไปปลดเสื้อผ้าของตัวเขาเองออกจนหมดในเวลาอันรวดเร็ว

 

อ่า...เป็นผู้ชายที่สุขภาพดีจริงๆน่าจะมีซิกแพคตั้งแต่เกิดออกมาแล้วหล่ะมั้งดูดิ่...! ซิกแพคลอนๆนั่นมันกำลังยั่วยวนฉันอยู่แถมความเป็นชายของเขายังผงาดชี้หน้าฉันอยู่ด้วย อ่า...อะไรกันทำไมหน้าฉันต้องร้อนด้วยเนี้ย!?

 

"ข้าว...เห็นไหมแค่เฮียเห็นข้าวความเป็นชายของเฮียก็...ลุกโชนแล้ว..." ล่ะ..แล้วจะมาบอกให้ฉันดูมันทำไมเล่า?

"อ่ะ..อื้อ! เห็นแล้ว...อ๊าา~" ครางเสียงหลงในทันทีที่

 

แฉะ...แจ๊ะ... เขาใช้ปลายหัวแข็งขืนของความเป็นชายของตัวเขาเองถูอยู่ตรงช่องทางน้ำหวานไหลของฉัน

 

"อ๊ะ เฮียน่าน...อื้อ ถ่ะ..ถุงยางหล่ะ? ใส่ถุงยางด้วยสิ...! อื้อ" ครางสั่งเขาออกไปแต่แน่ใจว่าเขาฟังรู้เรื่อง

"เฮีย...ไม่มีเลยค่ะ ปล่อยนอกแล้วกันนะคะ...อ่าส์" เขาบอกฉันมาตามด้วยค่อยๆกดแก่นกายของตัวเองลงมาที่กลางกลีบปิดสนิทของฉัน

"อ๊ายย...อื้อออ..." ฉันผวากอดคนตัวสูงและใช้ริมฝีปากของฉันงับลงไปที่ไหล่แกร่งของเขา

"ข้าวคะ...อ๊า...ย่ะ..อย่ากัด อย่าเกร็ง...อ๊าส์"

 

ถ้ารู้ว่า...ของเขามันใหญ่ขึ้นมากมายถึงขนาดนี้หล่ะก็ฉันไม่อยู่รอแค่เขาคนเดียวหรอกค่ะ ฮืออ! มันเจ็บอ่ะ

.

.

.

น่านน้ำ talk's

 

อ่า...แน่นนุ่มฟิตนิ่มมากเลยครับของเมียผมเนี้ย นี่...เข้าไปยังไม่ถึงครึ่งของแก่นกายผมเลยนะแต่ก็ยังขยับไปไหนไม่ได้อยู่ดีครับเพราะถูกข้าวสวยงับไหล่อยู่ไง ผมแช่แก่นกายความเป็นชายของตัวเองไว้ในช่องทางรักนุ่มแน่นของเมียเพื่อให้เธอทำความคุ้นชินกับมัน

 

"อ่า...อื้ออ อึดอัดค่ะ..." ข้าวสวยบอกผมมา

"งั้น อ่า...เฮียขยับนะ...?" ผมถามความคิดเห็นของข้าวสวย เธอไม่ตอบมาเป็นคำแต่เธอเลือกที่จะพยักหน้ามาแทน

 

สวบ... สวบ... สวบ... สวบ... ผมจึงค่อยๆขยับเข้าออกเพื่อที่จะเบิกทางในการซอยครั้งต่อไปได้แบบเต็มที่

สวบ... สวบ... กึ่ก...! จนผมสามารถนำไอ้น่านน้ำน้อยที่ไม่น้อยของตัวเองเข้าไปในช่องทางรักที่มีน้ำหวานออกมาหล่อเลี้ยงจนสุดโคนชนผนังมดลูกของเธอได้

 

"ฮ่ะ..เฮียอย่าเพิ่งนะ...แป๊บนึง..." ข้าวสวยบอกผมมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาหวาดกลัว สงสัยกลัวผมไม่ฟัง

"อื้มมม~" ผมจึงก้มหน้าลงไปจูบปากข้าวสวยเพื่อให้เธอผ่อนคลาย

"อื้มมม~" เป็นเมียที่น่ารักมากจริงๆเลยครับ

 

ผมใช้ลิ้นหนาสากของตัวเองเข้าไปเกี่ยวตวัดรัดลิ้นนุ่มนิ่มแทบจะลลายคาลิ้นของผมนั่นออกมาดูดดึงอย่างหื่นกระหายคล้ายจะหลงเมีย ส่วนมือหนาข้างหนึ่งของผมเองก็ยังคงเล่นอยู่ที่ยอดอกสีหวานของเมียครับ นิ้วโป้งและนิ้วชี้ของผมสะกิดไปที่ยอดอกเธอจนมันเต่งสู้มือผมโครตๆเลยหล่ะ

 

"โอเค...อึ่ก หรือยังคะ...?" เอ่ยถามเมียของตัวเองออกไปเสียงแหบแห้ง ข้าวสวยตอบโดยการพยักหน้าขึ้นลง

 

สวบ...! สวบ... สวบ...! ตรั่บ...! ตรั่บ... ตรั่บ...! ผมจึงค่อยๆขยับแบบเข้าสุดออกไม่สุดครับเพราะกลัวออกแล้วจะเข้ายากไปตามเสต็ปเรื่อยๆจนเกิดเสียงกระทบกันของเนื้อนั่นแหละครับ

 

"อ๊าา...อ๊ะ อ๊ะ อื้อ...อั๊ย...อ๊ะ อ๊ะ อ๊าา~" ข้าวสวยครางออกมา ริมฝีปากสวยน่าจูบนั่นกำลังเปร่งเสียงที่ผมอยากฟังออกมาครับ

"อื้ออ..." ผมจึงก้มลงไปรุกเร้าที่หน้าอกอวบใหญ่เต่งตึงของเธอ

 

จุ๊บบๆๆๆ~ จ๊วบบๆๆๆ~ จั๊บบๆๆๆ~ ผมจูบเน้นๆไปที่ยอดอดสีหวานของเธอตามด้วยค่อยๆเปิดปากออกเป็นการดูดมันแทนและก็ค่อยๆดึงความเต่งตึงนั่นจนมันยืดติดปากของผมขึ้นมาและกลับลงไปที่เดิมหลายครั้งต่อหลายครั้ง

ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! ตรั่บ! เมื่อผมสามารถเข้าใกล้เธอได้มากขึ้นผมจึงรัวเอวสอบเข้าใส่เอวบางของเมียมากขึ้นถี่ขึ้นไปอีก

 

"ฮ่ะ..เฮีย อ๊าา...เบาๆ...อ๊ะ อ๊ะ หน่ะ..หน่อย อื้ออ...ล่ะ..ลูก อั๊ย...นอน...อื้อออ"

"อ่าส์...จะได้เสร็จ...อ๊าส์ เร็วๆไงคะ..." ผมบอกข้าวสวยครับ

"ต่ะ..แต่....อ๊าา...อื้อ อ๊ะ อ๊ะ อั๊ย...อ๊า..."

 

ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ! ตรั่บ!! ตรั่บ!

อ่า...ร่างกายของผมเริ่มหลั่งเหงื่อออกมาเป็นจำนวนมาก

เสียงครางกระเส่าของเราทั้งสองคนดังผสานกันแบบแผ่วเบาโดยที่ไม่รู้เลยว่า...เสียงใครเป็นเสียงใคร

ร่างกายของเราทั้งคู่เสียดสีกันจนแทบจะมีไฟลุกโชนและเหมือนไฟนั่นกำลังหลอมละลายให้เรากลายเป็นหนึ่งเดียวกัน

ช่องทางรักอันนุ่มแน่นและนิ่มฟิตของเมียผมเริ่มตอดลูกชายผมถี่มากขึ้นบวกกับลูกชายของผมก็ขยายใหญ่เพื่อเตรียมรับอ้อมกอดของแม่มันเต็มที่

 

"อ๊ะ...เฮีย...อื้อ อั๊ย...อ๊าา...ข่ะ..ข้าวจะเสร็จ...! อื้ออ...แล้วค่ะ..." ข้าวสวยครางบอกผมมา

"พร้อมกัน อ่าส์...อ๊าา...ค่ะ" ผมจึงจำต้องเงยหน้าขึ้นมาจากซอกคอหอมกรุ่นนั่นขึ้นมาตอบรับเธอและยืดตัวขึ้นไปมือหนาทั้งสองข้างจับที่สะโพกผายของเมียไปครับ

 

ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! ตรั่บ!! และตามด้วยรัวเอวสอบและความเป็นชายเข้าใส่เอวบางและกลีบดอกไม้ของเมียในจังหวะถี่ รัว แรง อีกห้าถึงหกที

 

"อ๊ายย...! อื้ออออ...!" ข้าวสวยกัดริมฝีปากล่างของตัวเองทันที

"ซี๊ดดด...! อ่าา...." พร้อมกับผมที่ขบฟันเข้าหากันให้และซูดปากเข้าเพื่อให้เสียงที่ออกมาเบาที่สุด

 

เพราะผมกับเมีย...เสร็จพร้อมกัน

ร่างกายเมียผมกระตุกถี่ๆ ผมเอาออกมาแตกเต็มหน้าท้องของข้าวสวยและใช้มือของตัวผมเองรีดน้ำรักสีขุ่นของตัวเองออกมาจนหมด

 

"เปอะหมดแล้ว..." ข้าวสวยบอกผมมาน้ำเสียงแผ่วเบา

"เดี๋ยวเฮียเช็ดให้ค่ะ" ผมบอกข้าวสวยพร้อมกับหยิบเสื้อยืดสีเทาของตัวเองขึ้นมาเช็ดน้ำรักของตัวเองออกให้เธอครับ

 

หลังจากที่เช็ดให้เสร็จแล้วผมก็โยนเสื้อของตัวเองลงไปไว้ที่เดิมและนอนทับลงไปที่ตัวของข้าวสวยครับ

 

"อื้อออ เฮียน่าน...พอแล้ว...ข้าวเหนื่อย..." ข้าวสวยบอกผมมาและนอนตะแคงหันหน้าเข้ากับโซฟา

"แต่ว่า...." ยังพูดไม่ทันจบประโยคที่ว่า แต่ว่าเฮียยังกินข้าวไม่อิ่มเลย เลยครับข้าวสวยก็

"ถ้ารั้นจะเอาให้ได้...ก็อย่าหวังว่าวันอื่นจะได้แบบเต็มใจเลย..." พูดขึ้นมาก่อนเสียงแผ่วแต่เนื้อเสียงนิ่งๆเรียบๆ

"ก็ได้ค่ะ..." ผมจึงตัองยอมจำนนให้เมียผมครับ และผมก็แต่งตัวให้ข้าวสวยและก็อุ้มเธอไปนอนในห้องส่วนผมก็ออกมานอนที่เดิมครับ

 

ต้องขอบคุณน้องสานฝันลูกสาวสุดที่รักของผมนะครับที่ทำให้ผมรู้ทางออกของเรื่องนี้ไม่งั้นผมก็คงเป็นผู้ชายถูกทิ้งอยู่วันยันค่ำนั่นแหละครับ

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@2 อาทิตย์ต่อมา

@บ้านของพี่ปั้น ห้องครัว เวลา17:45น.

 

อ่า ตอนนี้ฉันกลับมาอยู่บ้านพี่ปั้นแล้วค่ะตอนนี้กำลังทำอาหารอยู่ค่ะ

ฟอดดดด~ แก้มฉันถูกขโมยโดยฝีมือพ่อของลูกหรือก็คือสามีฉันนั่นแหละ

หลังจากวันนั้นมาเขาก็ขยันมาหาฉันกับลูกได้ทุกวันขยันมาบ้านพี่ปั้นได้ทุกวันถ้าพี่ปั้นกลับมาเห็นฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงเลยเนี้ย ไหนพี่ปั้นบอกไปแค่เดือนเดียวไง?

 

"อื้อ! เฮียน่าน...ทำอะไร!?" ฉันถามออกไปน้ำเสียงหงุดหงิด

"สปาเก็ตตี้หอมจังค่ะแต่ว่า...แก้มเมียหอมกว่า..." เขาพูดจบ

"อ๊ะ!! เฮีย!!" ฉันก็ต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจในทันทึที่

 

ตุ่บ! อยู่ๆเขาก็อุ้มฉันขึ้นไปนั่งบนโต๊ะอาหารและก็เริ่มคลอเคลียนัวเนียฉันทันที

 

"อื้อออ เฮียน่านน้ำ...ลูกอยู่นะ" ความหื่นบังตาความอยากบังใจหรอไง?

"หื้มม~ หอม..." เขาเผลอหลุดปากพูดออกมา

"อื้อออ~ ฮ่ะ..เฮียน่าน... อื้อออ...พอแล้ว..." ฉันเอ่ยออกไปพร้อมผลักไหล่เขาออก

"ไอ้เหี้ยน่าน!!!" เสียงพี่ปั้น

 

ผลัก! ฉันผลักไหล่เขาออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มีในทันที

ควับ! และรีบหันหน้าไปมองหน้าพี่ชายที่มองฉันกับเขาสลับกันด้วยใบหน้าโมโหหงุดหงิดอยู่

 

@ห้องนั่งเล่น เวลา18:00น.

 

อ่า ตอนนี้น้องสานฝันทานอาหารอยู่ในครัวกับเขาอยู่ค่ะ ส่วนฉันคาดว่ากำลังจะโดนเทศน์แน่นอนเลยค่ะ

 

"พี่ปั้นขา..." เรียกพี่ชายตัวเองไปด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด

"พอคืนดีกันแล้วก็ไม่เห็นหัวพี่คนนี้เลยสินะ? เหอะ ใช่หนิ พี่มันเป็นหัวหลักหัวตอนี่ จะย้ายไปอยู่กับมันหรือจะให้มันมาอยู่ที่นี่ก็เอาเลย...!" กำลังประชดน้อง

"ได้หรอ!?" ฉันจึงแกล้งกวนเล่นไปหน่อย

"ข้าว!!" แต่...ดูเหมือนว่าพี่ปั้นจะไม่เล่นกับฉันเลยสินะ?

"พี่ปั้นเองก็อยากให้ข้าวคืนดีกับเฮียน่านน้ำไม่ใช่หรอ?" ใช่! ฉันรู้นะ

"ใช่! แต่ต้องไม่ใช่พอคืนดีกันปุ๊บก็พากันมาอะโชตึ่ป้ะกันในบ้านเลยไหม?" อะไรคือ อะโชตึ่ป้ะ หรอ?

"ข้าว...ขอโทษค่ะ" ฉันจึงยกมือไหว้ขอโทษพี่ปั้นไป

"อื้อๆ ที่พี่ห่วงคือน้องสานฝันถ้าลูกมาเห็นจะว่าไง?" ก็คงจะต้อง...

"โกหกค่ะ"

"หน่ะ เห็นไหม? ก็ต้องโกหกลูกอีกจะทำอะไรกันพี่ไม่เคยว่าแต่...อย่ามาทำในที่โจ่งแจ้ง เข้าใจใช่ไหมครับ?" พี่ชายของฉันมีเหตุผลที่สุด

"ค่ะ พี่ปั้นหิวข้าวหรือยังกินอาหารไหมคะ?" ฉันตอบรับก่อนที่จะถามพี่ปั้นไปด้วยความห่วงใย

"หิวสิครับ" พี่ปั้นตอบ

"งั้นไปกินข้าวกันค่ะ" ฉันจึงเอ่ยชวน

 

@ห้องนอนของฉัน เวลา20:45น.

 

กริ๊ก! แอ๊ดดด เสียงเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของฉันโดย...

 

"เฮียน่านน้ำ...? ทำไมยังไม่กลับ?" เอ่ยถามผู้ชายที่เดินเข้าในห้องของฉัน

"เฮียขอไอ้ปั้นมันได้หน่ะค่ะเลยได้นอนกับข้าว" เฮียน่านน้ำตอบฉันมาเสียงเรียบ

"น่ะ..นอนอย่างเดียวนะคะ" ฉันบอก

"ค่ะ" ท่ะ..ทำไมยอมง่ายจัง

 

@เวลาต่อมา เวลา21:30น.

 

อ่า...ตอนนี้ฉันกับเฮียน่านน้ำนอนหันหน้าเข้าหากันและจับมือกันอยู่ค่ะ

 

"ข้าวคะ" เฮียน่านน้ำเรียกฉันมา

"หืม?" ฉันครางในลำคอเป็นคำถามถามไป

"รอเฮียหน่อยนะคะ เฮียจะรีบหางานหาเงินมาขอข้าวค่ะ" เฮียน่านน้ำบอก

"อื้อ ไม่อ่ะข้าวไม่รอ" ฉันตอบรับ เฮียน่านน้ำไม่เอ่ยถามแต่ส่งสายตาสงสัยมาถามฉันแทน

"เพราะข้าวจะช่วยเฮียน่านน้ำหาเงินเองค่ะ" ฉันบอกไป

 

ฟอดดดด~ และแก้มฉันก็ถูกฉกฉวยไปอีกจนได้

 

"เฮียน่าน..."

"เฮียรักข้าวนะคะ...รักมากๆเลยด้วย" อ่า...

"อื้ม" พยักหน้ารับคำบอกรักของเขาไป

"เพราะงั้นรอเฮียนะคะ"

"ค่ะ รอมาตั้งนานแล้วยังรอได้เลยรออีกหน่อยคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้งคะ?"

"หึ~ น่ารักน่ากอดน่าฟัดน่าอัดกระแทรกที่สุดเลยค่ะ" เฮียน่านน้ำยิ้มหวานมุมปากออกมาตามด้วยพูดประโยคที่ฟังก็รู้ว่าลามกมาด้วยนี่สิ

 

เฮ้อ~ ถ้าตัดความหื่นออกไปเฮียน่านน้ำจะเป็นผู้ชายที่น่ารักมากเลยนะเอาจริง

บางทีฉันอาจจะโง่มากก็ได้นะที่ยอมให้โอกาสเขาโดยที่ไม่ยอมฟังเรื่องอะไรจากเขาเลยหน่ะ

แต่...เพราะฉันไม่อยากเอาเรื่องในอดีตมาเป็นตัวที่ทำให้อนาคตของฉันกับเขาต้องไขว้เขวไม่อยากให้มันมาเป็นตัวตัดสินอนาคตของเราเพราะว่าถ้าฉันเลือกที่จะให้โอกาสเขาแล้วเรื่องอดีตก็ไม่สำคัญ

 

The happy end

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"ผมอาบด้วยดิ่!"

"หยุดเลยนะ!!!"

 

{To be continue...}

 

ลืมอีกแล้วง่า...ลืมเขียนspoil next episodeอีกแล้ว

.....

 

งี๊...จบแล้วค่ะจบแบบแฮปปี้อีนเหมือนเดิมอย่างเรื่องที่ผ่านๆมา

อิเฮียยังไงก็คืออิเฮียอ่ะนะยังไงๆมันก็หื่นเหมือนเดิม 55555

 

เย้ในที่สุด...ไรท์เตอร์คนนี้ก็ได้ออกจากวังวนของผู้ชายถูกทิ้งสักที \>

.....

 

ตอนหน้า Special episode เหมือนเดิมเนอะ ของเตโชกับชะเอมก่อนเหมือนเดิมใครไม่ชอบคู่นี้มี2ตอนคร้าบบ~ และหลังจากนั้นก็จะเป็นของอิเฮียน่านน้ำกับน้องอีกสองตอนนะ 55555

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว