ลงจบเรื่องแล้วถึงจะติดเหรียญนะคะ ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุนค่า

บทที่ 2 ตามล่า

ชื่อตอน : บทที่ 2 ตามล่า

คำค้น : อันดา , ราฟ , มาเฟีย , แสบ , นะโม , เจสัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 38.5k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.พ. 2562 14:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ตามล่า
แบบอักษร

บทที่ 2 ตามล่า

เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ที่วิ่งตามมาทำให้อันดากลัวไม่น้อยเพราะตัวเองมีคนคนเดียวแถมพวกที่ตามตนมาแต่ละคนก็น่ากลัวทั้งนั้นอย่างกับพวกมาเฟียแหน่ะ อันดารีบหลบเข้าซอกตึกแคบๆที่อยู่ข้างถังขยะ หากหลบอยู่ตรงนี้คงไม่มีใครเห็นแน่เพราะถังขยะบังอยู่ โชคดีที่อันดาตัวเล็กพอที่จะเข้าไปหลบได้อย่างสบาย นี่เป็นครั้งแรกเลยที่คนตัวเล็กนึกขอบคุณกับความผิดปกติของตน

“เฮ้ย! มันหายไปไหนแล้ววะ” 

เสียงของคนที่อันดาจำได้ดีว่าเป็นคนที่ลงมาเคลียร์กับตนและลุงคนขับ

“แยกย้ายกันไปหาให้เจอ! คนให้ทั่ว”

ตะโกนสั่งบรรดาลูกน้องทั้งหลายให้หาคนที่กล้าทำร้ายผู้เป็นเจ้านายให้พบไม่อย่างนั้นพวกเขานี่แหละที่จะโดนฆ่าแทนหนุ่มน้อยจอมแก่นที่บังอาจมาลองดีกับซาตาน!  แล้วสายตาคมก็สบเข้ากับซอกตึกแคบๆเข้าพอดีหากสายตาไม่ดีจริงก็คงไม่ทันสังเกตเห็นและบังเอิญว่าเขาเป็นคนตาดีเสียด้วยสิ คนสนิทของซาตานร้ายสาวเท้าเข้าไปดูใกล้ๆในขณะที่อันดาซึ่งแอบมองอยู่ใจเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมา ถ้าไอหน้าโหดนี่เห็นเขา คงไม่รอดแน่ ทำไงดีๆ คิดสิ อันดาเอ๊ย! คนตัวเล็กคิดหาทางออกในใจ แต่ยังไม่ทันที่คนสนิทของซาตานร้ายจะเจออันดา เสียงโทรศัพท์ของทางนั้นก็ดังขึ้นเสียก่อน

“ครับนาย”

“ … ”

“เอ่อ ยังไม่เจอเลยครับ”

“ … ”

“ครับ ได้ครับนาย”

“เฮ้ย เจ้านายมีธุระด่วนหยุดหาได้แล้ว”

วางสายสายจากผู้เป็นนายแล้วก็สั่งลูกน้องให้เลอกค้นหาตัวคนที่สร้างวีรกรรมเอาไว้ ตาคมจับจ้องไปทางซอกตึกแคบๆ เขาคิดว่าตัวเล็กต้องอยู่ตรงนั้นแน่ แต่ก็ตัดใจปล่อยไปเพราะคำสั่งของผู้เป็นนาย  ไม่ใช่ว่าให้ปล่อยร่างบางไปแค่รอให้ถึงเวลาที่จะลงโทษคนตัวเล็กให้สาสมต่างหาก!

“เฮ้อ!!” 

อันดาถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งใจ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรคนพวกนั้นถึงเลิกตามล่าตนแต่เลือกที่จะสลัดทิ้งไปเพราะถึงอย่างไรเขาก็รอดแล้ว! แรงสั่นจากในกระเป๋ากางเกงเตือนให้รู้ว่ามีสายเรียกเข้าเข้ามา

‘นะโม’

เมื่อเห็นชื่อเพื่อนสนิทบนหน้าจอแล้วก็พึ่งนึกได้ว่าวันนี้คาบเช้าตนมีสอบเก็บคะแนนแถมนี่ก็เหลือเวลาอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จะเข้าเรียนแล้วด้วยแล้วเขาจะไปทันไหมเนี่ย

“อันดาแกอยู่ไหนวะ นี่มันจะเข้าเรียนแล้วนะ เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า”

ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยอะไรเพื่อนรักของเขาก็รัวมาเป็นชุดเสียงลั่นจนเขาแทบเอาโทรศัพท์ออกห่างไม่ทัน

“ใจเย็นๆน่าโม มาเป็นชุดอย่างนี้จะตอบทันได้ไง พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะนี่ กำลังจะไปม.แล้ว”

เอ่ยปรามเพื่อนแล้วตอบคำถามไปแบบเลี่ยงๆเพราะไม่อยากให้เพื่อนเป็นห่วง

“เกิดเรื่องอะไร แล้วแกอยู่ไหนเป็นอะไรรึเปล่า” 

ปลายสายถามอย่างเป็นกังวลปกติอันดาไม่เคยมาสายแต่นี่นัดกันไว้ว่าจะมาก่อนเวลาเพื่อติวกันก่อนแต่เลยเวลาว่าเกือบครึ่งชั่วโมงเพื่อนของตนก็ไม่มาสักทีเลยโทรถามด้วยความเป็นห่วงเพื่อน

“อันไม่เป็นอะไร”

“อยู่ที่ไหน ให้เราไปรับไหม”

“ไม่เป็นไรอันอยู่ที่  ถนน xxx เดี๋ยวอันรีบไปนะ”

เอ่ยปฏิเสธเพื่อนและกดตัดสายไปทันทีเมื่อรู้แล้วว่าตนอยู่ที่ไหนเพราะพอจะคุ้นตาอยู่บ้าง และก็โชคดีที่อยู่ไม่ไกลจากมหาลัยเท่าลัย

“เฮ้อ หวังว่าาจะทันนะ”

อันดารีบเดินทางไปที่มหาลัยของตนอย่างใจร้อนภาวนาให้ตนไปทันสอบครั้งนี้เพราะเขาไม่อยากมีปัญหากับการเรียนสักเท่าไร


**************

มาต่อละนะจ๊ะ

เม้น ติ ชม เสนอแนะกันมาได้เลยนะเออ อิอิ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว