ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : อย่ายุ่ง (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 68

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2563 09:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อย่ายุ่ง (2)
แบบอักษร

ก่อเกียรตินั่งฟังรุ่นพี่ของตนเองเล่นดนตรีอย่างสนุกสนาน เขาพึ่งรู้ว่าพี่รักษ์เล่นคีย์บอร์ดได้ พี่สร้างตีกลองเก่ง พี่อิฐทั้งเล่นกีตาร์และร้องเพลงได้เพราะมาก ตอนนี้เขาไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมรุ่นพี่ของเขาทั้งสามคนถึงได้ฮอตในหมู่สาวๆ นัก ทั้งเก่งทั้งหล่อแบบนี้ ผู้หญิงที่ไหนก็อยากได้เป็นแฟนทั้งนั้น

“ขอโทษนะครับ ตรงนี้นั่งได้ไหม”

เสียงนุ่มที่ขัดจังหวะการฟังเพลงทำให้ก่อเกียรติหันไปมอง ชายหนุ่มหน้าตาดีแต่ท่าทางเจ้าชู้ตามสไตล์นักเที่ยวกลางคืนส่งยิ้มกว้างให้เขา เด็กหนุ่มไม่ได้คิดอะไรมากจึงอนุญาตให้เขานั่ง ทำอย่างไรได้เขาไม่ใช่เจ้าของร้านนี่นา แถมคนนี้ยังเป็นลูกค้า เขาปฏิเสธไปคงไม่ดี

“ตามสบายเลยครับ”

ก่อเกียรติบอก ก่อนจะหันกลับไปดูรุ่นพี่ของตนเองเล่นดนตรีต่อ เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานที่ทำให้เขาโยกตัวตามจังหวะเปลี่ยนเป็นเพลงช้าฟังสบาย เสียงของพี่อิฐนุ่มมากเวลาร้องเพลงรัก เสียงกรีดร้องของลูกค้าสาวทำให้ก่อเกียรติเชื่อแล้วว่าคำอวดอ้างของพี่รหัสเป็นเรื่องจริง ถ้าตอนนี้รุ่นพี่ของเขาลงจากเวทีต้องมีหญิงสาวปรี่เข้าไปหาอย่างแน่นอน ก่อเกียรติคอยระวังอยู่ตลอดเวลา หากมีคนขึ้นไปหาพี่รหัสของเขาบนเวทีจะได้วิ่งไปช่วยทัน

ก่อเกียรติส่งยิ้มให้พี่รหัสเมื่อเห็นเขามองมาที่ตนเอง เด็กหนุ่มนั่งกินนมที่พี่อิฐซื้อมาให้เป็นพิเศษ เขาโมโหเล็กน้อยที่โดนแซวว่าเป็นเด็กน้อยทั้งที่เขาอายุน้อยกว่ารุ่นพี่แค่ปีเดียวเท่านั้น แต่พอเห็นสีหน้าจริงจังของรุ่นพี่ที่ไม่ยอมให้รุ่นน้องแตะเหล้าเด็ดขาด ก่อเกียรติจึงไม่กล้าถกเถียง ได้แต่รับนมสดมานั่งกินเงียบๆ

“มาคนเดียวเหรอครับ”

ก่อเกียรติรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยที่มีคนมาขัดจังหวะการฟังเพลงของตนเอง แต่เพื่อมารยาทอันดีเขาจึงตอบคำถามของชายหนุ่มแปลกหน้า

“เปล่าครับ มากับรุ่นพี่”

“รุ่นพี่หรือแฟนเห็นเขาจ้องคุณตาไม่กระพริบ”

คำถามละลาบละล้วงทำให้ก่อเกียรติรู้สึกไม่ชอบใจ เขาพยายามไม่สนใจแต่ผู้ชายแปลกหน้ายังคงวุ่นวายกับเขาไม่เลิก

“คุณมีแฟนหรือยัง”

ไม่ถามเปล่า คนแปลกหน้ายังถือวิสาสะยื่นมือมาลูบที่ต้นขาของก่อเกียรติ เด็กหนุ่มขนลุกซู่ ขยับตัวหนีด้วยความตกใจ

“ทำอะไรครับ”

“เปล่านี่”

ชายแปลกหน้ากระตุกยิ้ม เขานั่งหมุนแก้วเหล้าในมือแต่ดวงตากลับจับจ้องอยู่ที่เด็กหนุ่มไม่วางตา

“คุณยังไม่ตอบผมเลย มีแฟนหรือยังครับ”

ชายแปลกหน้ายังตื้อไม่เลิก ก่อเกียรติรู้สึกตกใจเล็กน้อยนี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาถูกผู้ชายลุกรุนแรงแบบนี้

“ยังไม่มีครับ แล้วผมก็ไม่ชอบผู้ชาย”

 

เด็กหนุ่มปฏิเสธ เขามองไปที่พี่รหัสของตนเองเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่พี่อิฐยังติดร้องเพลงอยู่บนเวที ก่อเกียรติจึงได้แต่กัดฟันอดทน

“ไปต่อกับผมข้างนอกไหม”

คราวนี้ชายขี้เหล้าไม่พูดเปล่า เขาไล้มือไปตามต้นขาของเด็กหนุ่มสูงขึ้นไปเรื่อยๆ จนก่อเกียรติตกใจลุกขึ้น

“ทำอะไรของคุณ”

เด็กหนุ่มโมโหสะบัดมือที่วางหมิ่นเหม่บนหน้าขาของตนเองออกอย่างแรง เสียงดังตะโกนดังของเขาทำให้เพลงที่กำลังเล่นอยู่สะดุด ทุกอย่างเงียบเสียงลงทันที ตอนนี้ทุกสายตาจับจ้องมาที่โต๊ะหน้าเวทีเป็นตาเดียว

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

เสียงทุ้มที่ดังขึ้นด้านหลังเคยทำให้ก่อเกียรติรู้สึกหวาดกลัว แต่เวลานี้กลับทำให้เขารู้สึกโล่งใจอย่างน่าประหลาด อิสระเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีจึงรีบวางกีตาร์ในมือเดิน ลงจากเวทีมาหารุ่นน้องของตนเอง มือใหญ่ยกขึ้นโอบบ่าดึงคนตัวเล็กกว่าเข้าไปในอ้อมแขน

ก่อเกียรติรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับสัมผัสแปลกประหลาดที่เกิดขึ้น แต่เขาไม่รู้สึกว่าน่ากลัวหรือไม่ชอบใจเหมือนที่คนแปลกหน้าทำ แต่กลับรู้สึกปลอดภัยมากด้วยซ้ำ

“ไม่มีอะไรครับ พอดีเห็นน้องนั่งอยู่คนเดียวเลยมาชวนคุยเท่านั้น”

ชายคนนั้นตอบ ก่อนลุกขึ้นจากไปอย่างไม่รีบร้อน อิสระจ้องไอ้ขี้เหล้าตาเขม็ง จนกระทั่งมันเดินหายลับไป

“มันทำอะไรมึง”

อิสระถามเมื่อเห็นเด็กหนุ่มหน้าซีดแถมยังเบียดเข้าหาเขาราวกับต้องการใช้เขาเป็นที่กำบัง

“ไม่มีอะไรครับ พี่อิฐใกล้จะกลับหรือยัง”

ก่อเกียรติถาม เขาไม่ค่อยชอบมาสถานที่แบบนี้ ตอนนี้เขาหมดสนุกแล้ว รู้สึกอยากกลับบ้านใจจะขาด

“รอหน่อยได้ไหม กว่าร้านจะปิด กว่าจะช่วยพี่ล้อมเก็บของก็เกือบเที่ยงคืน เดี๋ยวกูไปส่ง”

อิสระบอก ก่อเกียรติสะดุดหูเล็กน้อยกับน้ำเสียงที่อ่อนลง จนแทบจะฟังนุ่มหูของพี่รหัส เขาพยักหน้ารับทั้งที่ใจอยากกลับเต็มที

“ง่วงไหม”

อิสระถามเมื่อเห็นเด็กเตี้ยตาแดงก่ำ

“นิดหน่อยครับ”

“งั้นไปนอนรอที่ห้องพักด้านหลังก่อน ร้านปิดเมื่อไรจะไปปลุก”

คำพูดเอาใจใส่ต่างจากปกติของพี่รหัสทำให้ก่อเกียรติเกิดความรู้สึกประหลาด เขาบอกไม่ถูกว่ามันคืออะไร แต่ทำให้เขารู้สึกดีใจจนบอกไม่ถูก เด็กหนุ่มรับคำอย่างว่างาย เขาเดินตามพี่ล้อมไปนอนรอกลับบ้านที่ห้องพักด้านหลังตามคำสั่ง

อิสระมองตามหลังรุ่นน้องของตนเองไป เขากำมือแน่นจนเป็นรอย เหตุการณ์เมื่อครู่อยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา เขาเห็นไอ้ขี้เหล้าคนนั้นเกาะแกะน้องรหัสของตนเองไม่เลิก เห็นมันแกล้งเมาแล้วลูบต้นขาไอ้หน้าตี๋จนมันตกใจจนหน้าซีด เขาโมโหจึงเลิกร้องเพลงรีบตรงเข้ามาช่วยน้องรหัสของตนเองทันที เขาคิดผิดไม่น่าพามันมาที่นี่เลยจริงๆ

อิสระกวาดตามองหาไอ้ขี้เหล้าคนนั้น ในที่สุดเขาก็เห็นมันกำลังนั่งกินเหล้าอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน อิสระเดินเข้าไปหาแต่ถูกห้ามไว้ก่อน

“ใจเย็นมึง อย่าทำให้พี่ล้อมมีปัญหา”

สร้างสรรค์เตือนเพื่อนสนิทของตนเอง ร้านนี้เป็นร้านของพี่ชายเพื่อน หากพวกเขาทำอะไรลงไปอาจทำให้ชื่อเสียงของร้านเสียหายได้ คำเตือนของไอ้ตัวหายนะทำให้อิสระได้สติ เขาพยายามระงับความโมโหที่ไม่รู้เกินจากอะไรกันแน่เอาไว้ อิสระขึ้นเวทีอีกครั้ง เขาขอโทษลูกค้ากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น จากนั้นกลับไปเล่นดนตรีของตนเองต่อ เหตุการณ์ที่หยุดชะงักไปเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง

“สรุปว่าน้องผู้ชายขาว ตี๋ น่ารัก คนนั้นเป็นแฟนคุณเหรอ”

คำถามด้านหลังทำให้ดวงตาคมเข้มไหววูบแต่เพียงพริบตาเดียวก็กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง อิสระไม่สนใจคำถามของชายแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จัก ตอนนี้ร้านใกล้จะปิดแล้ว เขามาเข้าห้องน้ำแต่บังเอิญเจอไอ้ขี้เมาเข้าพอดี

“ไม่เกี่ยวกับคุณ”

อิสระคร้านตอบ เขาล้างมือ เช็คความหล่อของตนเองอยู่หน้ากระจก ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไป แต่ถูกไอ้ขี้เหล้าที่เขาไม่ชอบหน้าขวางเอาไว้

“เกี่ยวสิ ผมชอบน้องผู้ชายคนนั้น ถ้าคุณไม่ได้เป็นแฟน ช่วยติดต่อน้องเขาให้ผมหน่อยได้ไหม อยากได้ค่าจ้างเท่าไรบอกมา”

อิสระอดกลั้นอย่างถึงที่สุด เขาพยายามนับหนึ่งถึงร้อยก็แล้ว พยายามบอกตนเองว่า ลูกค้าคือพระเจ้าก็แล้ว พยายามท่องเอาไว้ว่าลูกค้าของพี่ล้อมทำอะไรไม่ได้ก็แล้ว แต่ความโมโหในใจไม่ยอมบรรเทาเสียที

“บอกมาสิต้องการเท่าไร”

ไม่ต้องให้มันเอาเงินมาฟาดหัว อิสระกระชากคอไอ้เก้งหน้าหมอเต็มแรง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำจนแทบจะทำให้ชายตรงหน้าขาสั่นทรุดนั่งกับพื้น

“อย่ามายุ่งกับคนของกู”

.

.

.

ความคิดเห็น