สำหรับนักอ่านที่สนใจเท่านั้น

ชื่อตอน : การผจญภัย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 827

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2563 20:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
การผจญภัย
แบบอักษร

สาวใช้กับเจ้านายหื่น

 

    ตอน การผจญภัย

 

    ปั่ง! ๆ ๆ ๆ เจนนิส! ๆ เสียงคุณนาวาหนุ่มหล่อมาดเซอร์ผมยาวรากไซรมาเคาะประตูห้องของเจนนิสกลางดึก

 

    เจนนิส! "ตื่นที ได้โปรด" คุณนาวาอ้อนวอนเจนนิสด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก

 

    อือ! คุณป้าคะ! เจนนิสลุกนั้งแล้วหันมามองหน้าคุณป้าที่สะกิดเธอ

 

    คุณป้าพยักหน้าให้เจนนิสเพื่อเป็นสัญญาณบอกว่าอนุญาติให้เธอออกนอกห้องยามวิกาล

 

    แอ๊ดดด! เจนนิสแง้มประตูออกและยืนขยี้ตา ใบหน้าสะสวยของเธอดูงัวเงียเอามากๆ

 

    "เจนนิส ไปพบคุณพ่อกับฉันที" คุณนาวาบอกอย่างร้นรนจนเจนนิสตกใจกลัวคุณท่านจะเป็นอะไร

 

    ทว่าคุณนาวากลับแต่งชุดลายพรางมาแบบทหารราวกับจะเข้าป่า เขาสะพายเป้ใบใหญ่มาด้วย

 

    "คะ คุณท่านเป็นอะไรคะ" เจนนิสวิ่งตามตูดคุณนาวาขึ้นไปชั้นบน

 

    เธอเห็นพี่ๆสาวใช้วิ่งไปวิ่งมาทั่วบ้านก็ใจเสีย หัวใจดวงน้อยของเจนนิสเป็นห่วงคุณท่านจะใจสั่นระรัว 

 

    ใบหน้าสวยๆชา หูร้อน สติสตังของเธอขาดเป็นช่วงๆขณะที่วิ่งขึ้นชั้นบนของคฤหาสน์เก่าแก่

 

    แอ๊ดดด! คุณนาวาเปิดประตูห้องคุณท่านโดยไม่เคาะยิ่งทำให้เจนนิสใจหายวาบ

 

    เด็กกำพร้าอย่างเจนนิสได้รู้รสชาติของการมีพ่อก็เมื่อเจอคุณท่าน เธอรักและเคารพท่านอย่างจริงใจเสมือนพ่อ และรักคุณป้าเสมือนแม่

 

    หากสวรรค์จะพรากคุณท่านจากเธอไปก็คงดูโหดร้ายเกินไปสำหรับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึง

 

     ภาพที่เจนนิสเห็นคือคุณท่านลุกนั่งอยู่ 

 

     ฟุ่บบ! เจนนิสวิ่งเข้ามานั่งขอบเตียงแล้วกอดคุณท่านไว้เเน่น เธอเอาหน้าซุกที่อกของเขาขณะที่น้ำตาแตกออกมาเลอะแก้ม

 

     อุ้ยยย! คุณท่านตกใจเมื่อโดนสาวน้อยโผเข้ามากอดแถมยังนั่งบนเตียงของท่าน ทั้งๆที่ปกติเธอจะนั่งบนพื้นหรือยืนข้างๆแทน

 

    "คุณท่านไม่เป็นไรใช่ไหมคะ หนูใจหายหมดเลย" เจนนิสดึงหน้าที่โชกน้ำตาถอยกลับมาและถามไถ่

 

    "มะ ไม่เป็นอะไรนี่ แล้วมากันทำไม" คุณท่านงง

 

    อ้าว! เจนนิสดีดตัวขึ้นยืนและหันมามองคุณนาวา

 

    "นี่คุณพาฉันมาทำไมคะเนี่ย" เธอเช็ดน้ำตาและเก็บอาการหน้าแตกเอาไว้

 

    "ก็เธอรีบไปกอดคุณพ่อทำไม ฉันยังไม่ทันได้บอกอะไรเลย" คุณนาวาอมยิ้ม

 

    "อ้าวก็หนูนึกว่าคุณท่านจะเป็นอะไรไปคุณถึงได้มาตามกลางดึก" เจนนิสดุคุณนาวาจนหายอายที่พลาดไปกอดคุณท่าน

 

    "เอ้า! ๆ ๆ หิ! ๆ ๆ มีอะไรก็คุยมา ใจเย็นๆ" คุณท่านยิ้มเมื่อรู้ว่าเจนนิสเป็นห่วงเขาจนน้ำตาแตก เขารับรู้ถึงความรักดีของสาวน้อยได้อย่างชัดเจน

 

    "คือผมจะขอพาเจนนิสไปช่วยงานที่โรงเรียนบนเขา ตอนนี้มีเด็กติดอยู่ที่โรงเรียนเพราะน้ำป่าหลาก รถเจ้าหน้าที่เข้าไม่ถึงครับต้องใช้เฮลิคอปเตอร์เข้าไป" คุณนาวารีบรายงานคุณพ่ออย่างร้อนรน

 

    "แล้วร้ายแรงแค่ไหน ทำไมต้องเอาเจนนิสไปด้วย" คุณท่านถึงกับลุกยืนเองและถาม

 

    "มีเด็กนักเรียนติดอยู่ราวๆสิบคนครับติดอยู่วันนึงแล้วอาหารไม่มี มีเด็กสาวครับถ้ามีผู้หญิงไปช่วยจะได้ทำอะไรได้ง่ายขึ้น" คุณนาวาบอก

 

    "อืมมม! เจนนิสหนูว่ายังไง" คุณท่านครุ่นคิดแล้วหันมาถามเจนนิส

 

    "ไปได้ค่ะ แต่หนูขอพาพี่อีกคนนึงไปด้วยนะคะ" เจนนิสบอกอย่างตื่นเต้น ในใจเธอหวั่นว่าเด็กๆจะหิวโซจนอดตายไปเสียก่อนโดนน้ำซัด

 

    "เอาคนตัวเล็กไปนะ ฮ.รับน้ำหนักได้จำกัด ของมีน้ำหนักเยอะแล้ว" คุณนาวากำชับ

 

    "อืม! ไปเลย" คุณท่านบอกแล้วหยิบไม้เท้าเดินกระเผกๆออกมา

 

    พี่ๆสาวใช้ที่วิ่งวุ่นพวกเธอช่วยกันขนข้าวปลาอาหารแห้งและของใช้มากองไว้บนสนามหญ้าหน้าบ้าน

 

    เจนนิสวิ่งมาเรียกพี่คนนึงที่ตัวเล็กผอมที่สุดไปด้วยเมื่อเธอได้ยินว่าต้องขึ้นเฮลิคอปเตอร์

 

     คุณนาวาเอาเสื้อคลุมลายทหารมาใส่ให้เจนนิส เขาคุกเข่าลงมาจับเจ้าของเธอยกขึ้นแล้วสวมรองเท้าบูทให้เธอด้วย

 

     เจนนิสถึงกับใจเต้นระรัวเมื่อโดนเจ้านายสวมรองเท้าให้

 

     ฟ้าว! ๆ ๆ ๆ ๆ เสียงฮ.ดังอยู่บนท้องฟ้ายามราตรี ใบพัดของมันพัดลมแรงลงมาจนหญ้าบนสนามปลิวไหว

 

    ฮ.ลำสีขาวค่อยๆร่อนลงมาจอดบนสนามหญ้าหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ เจนนิสถึงกับตาค้างเมื่อได้มอง

 

    "ไปเร็วพี่ ไปเร็วเจนนิส" คุณนาวาร้องเรียกเมื่อนักบินในฮ.ยืนแขนออกมากวักมือเรียห

 

     เจนนิสวิ่งเหลียวหลังมามองคุณท่านที่ยืนยิ้มให้เธอ เธอเปี่ยมสุขเมื่อเห็นเขาเดินได้และใจหายเมื่อต้องจากออกไปไกล 

 

    พี่ๆคนอื่นช่วยกันหอบหิ้วข้าวของมาโยนขึ้นฮ.

 

    "ยื่นมือมา" คุณนาวาขึ้นไปก่อนและดึงแขนพี่คนใช้ตามด้วยเจนนิสขึ้นไปนั่ง

 

     เจนนิสงุนงงไปหมดทุกอย่างเหมือนฝัน คุณนาวาเอาฮ.มาจากไหน ทำไมเขาต้องไปช่วยคนที่ไม่รู้จัก แล้วทำไมเธอถึงตัดสินใจมาด้วย

 

     เจนนิส! สู้ๆ! พี่ๆโบกมือให้สาวน้อยขณะที่ฮ.กำลังบินขึ้นบนฟ้า 

 

     เจนนิสนั่งริมประตูฮ.ที่ปิดลงและยื่นหน้าลงมามอง ภาพทุกคนค่อยๆเล็กลง ๆ คฤหาสน์สีขาวหลังใหญ่ค่อยๆเล็กลงจนเลือนหายลับตา

 

     ฟ้าว! ๆ ๆ ๆ ๆ ฮ.บินขึ้นมาบนฟ้าและเอียงลำไปด้านหน้าทะยานไปบนท้องฟ้าที่มืดมิด

 

     พี่สาวนั่งเบาะตรงข้ามและกำลังรัดเข็มขัดยึดตัวเองติดเบาะนั่ง คุณนาวานั่งข้างเจนนิสที่กำลังตัวสั่น

 

     "ไม่ต้องกลัวนะ" คุณนาวาโอบแขนซ้ายมากอดกระชับเอวบางเฉียบของสาวน้อย เขาดึงเธอเข้ามานั่งชิดแบบตัวติดกัน

 

     "ทำไมคุณนาวาต้องไปล่ะคะ" เจนนิสอดถามไม่ได้ พี่สาวใช้ก็นั่งฟังด้วยความอยากถามเช่นกัน

 

     "แล้วใครจะไปล่ะ" คุณนาวาถามกลับ

 

    "ไม่รู้สิคะ" เจนนิสตอบ พี่สาวใช้ส่ายหัว

 

    "เธอก็ไป พี่สาวก็ไปนี่ พระเจ้าต่างหากที่เลือกให้เราไปช่วยเหลือเด็กๆ" คุณนาวาบอก

 

     "อื้มค่ะ คุณนาวาเชื่อในพระเจ้าหรือคะ" เจนนิสถาม

 

     "ก็ไม่เชิง ฉันเชื่อในความดีทุกอย่าง" เขาตอบและก้มมองเจนนิสด้วยเเววตาที่โอบอ้อมอารี คุณนาวาเป็นคนที่จิตใจดีอย่างหาได้ยากยิ่ง

 

     ฟ้าว! ๆ ๆ ๆ ฮ.บินมาได้ซักพักก็เจอกับพายุฝน 

 

    ซ่า! ๆ ๆ ๆ เปรี้ยง! ๆ ๆ ๆ ฝนสาดกระจกหน้าลำและด้านข้างจนเกิดเสียงน้ำดังสนั่น สายฟ้าแลบลงมาแปล๊บ! ๆ ส่งเสียงดังกึกก้อง

 

    เจนนิสนั่งกอดแขนคุณนาวาไว้แน่น เธอเอาแก้มพิงไหล่ของเขาและหลับตาอย่างตื่นกลัว  

 

    คุณนาวากอดแขนโอบหลังของเจนนิสไว้และคุยกับพี่สาวอีกคน ส่วนเจนนิสหลับๆตื่นๆหน้าของเธอผงกขึ้นผงกลงด้วยความเพลียหนัก

 

    คุณนาวาเลยดึงเจนนิสลงมานอนบนตักของเขาและเอามือร้องเอวของเธอไว้ไม่ให้ตกเบาะ

 

     เจนนิสครึ่งหลับครึ่งตื่น เธอลืมตาสักพักก็หลับ สักพักก็ลืมตาขึ้นมาอีก 

 

    เจนนิสเห็นเพียงใบหน้าอันหล่อเข้มของคุณนาวาและแสงฟ้าแลบ ทว่าฮ.ก็ยังไม่ถึงบนเขาที่โรงเรียนธุรกันดารตั้งอยู่เสียที

 

    เธอรู้สึกถึงมือใหญ่ๆที่มาลูบแก้มได้อย่างชัดเจนและได้ยินเสียงคุณนาวาคุยกับนักบินและพี่สาว

 

    ทำไมเราง่วงจัง ทำไมเราอ่อนแอกว่าพวกเขานะ! เจนนิสครุ่นคิดก่อนที่สติจะหลุดลอยเข้าสู่ภวังค์อีกครัง

 

    "เจนนิส ๆ ตื่นได้แล้ว" คุณนาวาเรียกสาวน้อยและพยุงเธอลุกนั่ง

 

    ฟ้าววว! ๆ ๆ ๆ ฮ.ค่อยๆบินร่อนลงมายังลานกว้างที่มีเสาธงชาติ ท้องฟ้ายังมืดมิด ห่าฝนซาลง 

 

    เจนนิสถึงกับใจหายเมื่อฮ.ฉายไฟส่องลงมาเห็นสภาพโรงเรียนไม้ที่พังทลาย ดินรอบๆถล่มเป็นโคลน

 

    ทางรอบๆโรงเรียนมาสายน้ำเชี่ยวพัดลงมาจากยอดเขา ไม่มีทางเลยที่รถหรือใครจะเข้ามาช่วยเด็กๆได้

 

     ฟ้าววว! ๆ ๆ ๆ ฮ.บินร่อนลงมาลอยตัวเหนือผืนดินทีเป็นเนินสูงตรงหน้าอาคารไม้

 

     ตุบ! ๆ ๆ ๆ คุณนาวาจับข้าวของและอาหารโยนลงไปบนพื้น เจนนิสกับพี่สาวใช้รีบทำตาม

 

    ตุบ! คุณนาวากระโจนลงไปยืนบนพื้นและอ้าแขนรอรับ

 

    "เจนนิสกระโดดลงมาเลย" เขาร้องบอก

 

    อึ๋ย! จะตายไหมนะ! เจนนิสคิดและอ้าแขนโดดลงมากอดคุณนาวา

 

    หมับ! เขากอดเธอไว้แน่นและวางลงก่อนจะรับพี่สาวอีกคน

 

    ฟ้าววว! ๆ ๆ ๆ ๆ ฮ.บินหายลับกลับไปบนฟากฟ้า

 

     "เราไม่อพยพเด็กเหรอคะ" เจนนิสถามคุณนาวา 

 

    "ไม่ กลางคืนในสายฝนอันตรายเกินไปสำหรับฮ. ที่เราบินฝ่าพายุเข้ามาได้นี่ก็ปาฏิหารย์แล้ว" คุณนาวายอมเฉลยเรื่องเสี่ยงตายหลังจากมันเพิ่งจบลง

 

     "ห๊ะ! นี่คุณพาฉันมาเสี่ยงตายโดยไม่ยอมบอกเนี่ยนะ" เจนนิสถึงกับหน้าเหว๋อ

 

     ทุกคนช่วยกันยกของเข้ามาในอาคารไม้ที่พังลงไปครึ่งซึก

 

     "อยู่ไหนกัน พี่มาแล้ว" คุณนาวาส่องไฟเดินหานักเรียนที่หลบซ่อนตัวจากพายุฝน

 

    "อยู่นี่ค่ะ อยู่นี่ครับ" เด็กชายเด็กหญิงวัยประถมวิ่งออกมาจากห้องเรียนและปรี่เข้ามารุมกอดเจนนิสกับพี่สาวและคุณนาวา

 

    พวกเขาแต่ละคนตัวสั่น หน้าซีด หน้าตาหิวโซอย่างเห็นได้ชัด

 

    เจนนิสถึงกับแอบร้องไห้กระซิกๆไม่ให้ใครเห็น เธอเคยน้อยใจในโชคชะตาของตัวเองแต่เมื่อเห็นเด็กๆเหล่านี้กลับต้องคิดใหม่

 

    คุณนาวาพาทุกคนมานั่งตั้งวงกลมรอบตะเกียงไฟในห้อง เจนนิสกับพี่ๆแตกข้าวกล่องและเสื้อผ้าให้นักเรียนเอามาห่มคลุมตัวแก้หนาว

 

     ทุกคนนั่งคุยกันและกินอาหารอย่างมุมมามด้วยความหิวโหย เหมือนสวรรค์แกล้งเมื่อพายุลูกที่สองกระหน่ำลงมาหนักกว่าเดิมตามด้วยสายฟ้าฟาดลงมารอบๆบริเวณ

 

    นักเรียนแต่ละคนสะดุ้งตัวสั่น คุณนาวาจึงตะโกนดังๆเพื่อเล่านิทานให้เด็กๆฟังกลบความกลัว

 

     เจนนิสเหม่อมองใบหน้าอันคมเข้มที่เต็มไปด้วยความปราณีของหนุ่มมาดเซอร์ผมยาวรากไซร

 

     เธอเพิ่งเข้าใจชัดเเจ้งว่าทำไมคุณป้าถึงบอกว่าคุณนาวาไม่เคยมีแฟนและไม่สนใจสาวใด

 

     เพราะว่าเขาช่างวิเศษเกินกว่าหญิงใดที่จะดีพอเพื่อครองคู่กับเขาได้นั่นเอง

 

    ทำไมวันก่อนเขาถึงบอกรักเรานะ! เจนนิสครุ่นคิดขณะที่นั่งตัวสั่น

 

     "พี่หนาวมั้ยคะ หนูหนาวจัง" เจนนิสหันมาถามพี่สาวใช้ที่นั่งข้างๆเธอ

 

     "ไม่จ๊ะ พี่ไหว" พี่สาวยิ้มให้เธอและยื่นมือมาจับมือน้อยๆของเจนนิสไว้ เธอรักเจนนิสเหมือนน้องสาว

 

    "ทำไมหนูขี้โรคขี้หนาวแบบนี้นะ" เจนนิสบ่นน้อยใจ เธอคิดว่าถ้าแข็งแรงกว่านี้จะได้ช่วยคนอื่นได้มากขึ้น

 

    "มาให้กอดไหม" คุณนาวาที่นั่งข้างๆอีกด้านนึงถาม 

 

    เจนนิสไม่ตอบแต่ส่ายหัวเบาๆ

 

    "มาเถอะน่ะ เดี๋ยวแข็งตายนะ" คุณนาวาขู่และยื่นมือมาดึงมือเจนนิส

 

    ฟุ่บบบ! เธอยอมลุกมานั่งหน้าคุณนาวา

 

    หมับบบ! เขาอ้าขาคร่อมตัวเธอไว้และสวมกอด คุณนาดึงเจนนิสให้เอนหลังมาพิงที่อกของเขา 

 

    เขาเอาคางวางไว้บนกระหม่อมของเธอแล้วเล่านิทานสู้กับเสียงพายุฝน เจนนิสมองมาที่แสงตะเกียงสีส้มเบื้องหน้า ดวงตาของเธอม่อยลงทุกทีๆ 

 

    ทว่าโสตประสาทของเธอรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงน้ำเสียงอันอ่อนนุ่มทรงพลังของหนุ่มที่กอดเธอไว้ กลิ่นกายของเขาไม่หอมหวนแต่ช่างเป็นเอกลักษณ์อย่างน่าโหยหา 

 

     เด็กเเต่ละคนค่อยๆเอนกายทรุดหลับลงไปบนพื้นแข็งจากมนต์สะกดของคุณนาวา เจนนิสเองก็หลับไปคาอกอันแสนอบอุ่นของเขาเช่นกัน

 

     รุ่งเช้าท้องฟ้ากลับเปิดใสสว่างจ้าผิดกับเมื่อคืน พายุฝนหยุดลงและแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาดั่งแสงสวรรค์

 

    จุ๊บ! ๆ ๆ ๆ คุณนาวาปลุกเจนนิสด้วยจูบอันแผ่วเบาที่เม้มบดริมฝีปากบางๆของเธอ

 

    "เห็นไหม เราทำได้" คุณนาวาจูงมือเจนนิสออกมายืนกลางเนินดินหน้าเสาธง

 

     รอบๆโรงเรียนเลอะโคลนตมที่เหลวลึกจนรถราเข้ามาไม่ได้ 

 

    ฟ้าววว! ๆ ๆ ๆ ฮ.บินลงมารับเด็กๆชุดแรกขึ้นไปลงที่หมู่บ้านและวนมารับชุดที่สองจนหมด

 

    คุณนาวากับเจนนิสและพี่สาวกลับมารอบที่สาม ฮ.พาลงจอดในหมู่บ้านบนดอยที่ไม่โดนน้ำป่าซัด

 

    ผู้คนนับร้อยยืนรอและปรบมือให้เกรียวกราว ผู้ใหญ่ยืนร้องไห้เมื่อเห็นลูกหลานที่รอดตายวิ่งมาสวมกอด 

 

    คุณท่านยิ้มขณะที่กำลังนั่งจิบกาแฟและดูข่าวยามเช้าหน้าทีวี 

 

    พาดหัวข่าวขึ้นค้างอยู่บนจอด้วยตัวหนังสือที่ใหญ่ชัดเจนขณะที่ผู้ประกาศกำลังเล่าบรรยาย

 

    เด็กๆรอดพายุปาฏิหารย์จากเงื้อมมือของเทวดาและนางฟ้านิรนาม!

 

    

 

    

     

 

     

 

    

 

 

 

      

 

 

 

     

 

      

 

   

 

     

 

     

 

 

 

 

 

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว