ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ปฐมบท

คำค้น : ลิขิตรัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2563 12:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปฐมบท
แบบอักษร

ลิขิตรัก 

 

 

 

ปฐมบท 

 

 

        

วิญญาณที่ตายไปก็ไม่รู้ว่าจะได้มาล่องลอยเรื่อยเปื่อยเหมือน “เฟินเยว่” หรือไม่ เพราะหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุรถเสียหลักพลิกคว่ำจนเสียชีวิตคาที่ด้วยอายุวัยสามสิบห้าที่ยังไม่แต่งงานเพราะมัวทำแต่งานจนไม่มีเวลาหาแฟน รู้สึกตัวอีกทีก็เป็นตอนที่ยืนมองดูรถกู้ภัยมาเก็บศพของตนเองขึ้นรถก่อนจะถูกดึงมาโผล่ในที่ๆแปลกตา  

 

ผู้คนที่เฟินเยว่เห็นพากันแต่งกายด้วยเสื้อผ้าของคนโบราณที่เคยอ่านเจอในหนังสือประวัติศาสตร์  สถานที่ก็เช่นกัน หรูหราและกว้างใหญ่ และก็เหมือนวิญญาณของตนเองก็จะไปไหนไกลไม่ได้ ได้เพียงแต่เดินเล่นวนเวียนรอบวังหลวงที่คนทั่วไปเรียกขาน จนกระทั่งในคืนหนึ่งที่เฟินเยว่นอนกลิ้งเล่นในสวนเบื่อๆก็เจอบุรุษที่หน้าตางดงาม ผมสีเงินยาวสลวย รอบดูมีแสงประกายวิบวับอยู่รอบตัว เดินเข้ามาเอ่ยคำแนะนำตัวว่าตนเองเป็นเทพชะตาพร้อมกับเอ่ยถึงเรื่องชะตาชีวิตของเฟินเยว่ ว่าควรจะเกิดในภพนี้ตั้งแต่แรกแต่ถูกส่งไปเกิดผิดที่ กว่าจะแก้ไขชะตาชีวิตใหม่ก็ผ่านไปเพียงแปปเดียวแต่กับโลกที่เฟินเยว่เคยอยู่เวลานั้นแตกต่างกันมากเลยทำให้เฟินเยว่มีชีวิตอยู่ถึงสามสิบห้าปีก่อนจะสิ้นอายุขัย แต่ที่ภพนี้ไม่เหมือนกับภพนั้นตรงที่เพศสภาพที่ผู้ที่เกิดเป็นบุรุษจะมีอีกเพศที่สามารถกำเนิดบุตรได้ คนในภพนี้นั้นเรียกบุรุษเพศนี้ว่า เกอ และในภพนี้จะมีพลังยุทธที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดแต่ไม่ใช่กับทุกคน ทำให้คนผู้มีพลังยุทธส่วนใหญ่เป็นที่นับหน้าถือตาของผู้คนเพราะถือว่าเกิดมาจากแดนสวรรค์เพราะมีพรสวรรค์ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิด 

 

และหลังจากเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดของภพนี้แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไปอีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มของเทพชะตาที่ส่งยิ้มให้เป็นครั้งสุดท้าย พร้อมกับคำกล่าวอวยพรว่า ‘ขอให้ท่านโชคดีองค์ชายน้อย’ หลังจากนั้นเฟินเยว่ก็รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ตนเองกำลังถูกดึงออกมาสู่โลกภายนอกที่มีเสียงวุ่นวายพร้อมกลิ่นคาวเลือด เฟินเยว่ที่ยังไม่ได้สติดีก็ถูกอุ้มให้สำรอกน้ำคร่ำออกมาจนหมดก่อนจะส่งเสียงร้องออกมาเพราะรู้สึกเจ็ที่มีคนมาตบหลังตนเอง 

 

“แอ้!!!”  

 

“เป็นองค์ชายเกอเพคะ พระองค์ประสูติองค์ชายเกอให้ฝ่าบาทเพคะ” หมอหลวงสาวกราบทูลฮองเฮาที่ทรงให้ประสูติองค์ชายเกอน้อยให้ทรงทราบ เมื่อพระองค์ทรงทราบก็คลี่ยิ้มออกมาก่อนที่ตนเองจะนำองค์ชายเกอน้อยให้พระองค์ทรงดูบุตรชายตัวน้อยที่มีปานดอกเหมยฮวาเด่นชัดอยู่บนหน้าผาก 

 

เฟินเยว่มองบุรุษตรงหน้าก่อนจะส่งเสียงร้องออกไปว่าสวัสดีแต่เสียงที่ผู้เป็นมารดาได้ยินนั้นเป็นเพียงเสียงอ้อแอ้ของทารกในอ้อมกอดเท่านั้น 

 

“นำลูกข้าไปให้ฝ่าบาททอดพระเนตรเถอะ พระองค์คงกำลังเฝ้ารออยู่และกราบทูลให้พระองค์ทรงมอบชื่อแก่บุตรคนเล็กของพระองค์ด้วย” 

 

“เพคะฮองเฮา” 

 

เฟินเยว่ถูกจับเช็ดตัวก่อนจะถูกห่อผ้าแล้วนำออกมาจากนอกห้อง ตนเองก็พยายามดิ้นแต่ก็ไม่สามารถหลุดจากอ้อมกอดได้ จนกระทั่งถูกเปลี่ยนไปสู่อ้อมกอดของใครอีกคน เฟินเย่วจึงได้สบตากับบุรุษตรงหน้าที่มีใบหน้าหล่อเหลาและกำลังยิ้มละมุนให้ตนเอง 

 

“ลูกของเจิ้นช่างน่ารักยิ่งนัก” 

 

“ฮองเฮาฝากให้หม่อมฉันแจ้งแก่ฝ่าบาทว่าให้ทรงมอบชื่อให้องค์ชายด้วยพระองค์เองเพคะ” 

 

“งั้นรึ งั้นเจิ้นจะตั้งให้ลูกของเจิ้นชื่อเฟินเยว่ จาง เฟินเยว่ เป็นชื่อองค์ชายเล็กของราชวงค์จางของเรา หวังกงกงประกาศออกไปให้ทั่วแคว้นว่าวันนี้เป็นวันดี วันที่พระจันทร์ทรงกรดที่ถือเป็นฤกษ์ดีและฮองเฮาที่ประสูติองค์ชายให้แก่ข้า ให้นำข้าวสารไปมอบแก่ประชาชนทุกครัวเรือน และนำอาหารและเสื้อผ้าไปแจกแก่คนไร้บ้านและคนยากไร้ เพื่อเป็นสิริมงคลแก่ตัวองค์ชายน้อย” 

 

“พะยะค่ะฝ่าบาท” เมื่อหวังกงกงได้รับคำสั่งจากผู้อยู่เหนือหัวก็รีบไปจัดการให้ทันที และเมื่อสั่งการเรื่องที่กล่าวออกไปเสร็จ องค์ราชันก็หันกลับมาสนใจทารกน้อยในอ้อมแขนต่อ  

 

ปานดอกเหมยฮวาบนหน้าผากบุตรชายช่างแดงเด่นยิ่งนัก แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าบุตรชายของตนเองนั้นช่างเป็นเกอที่เพียบพร้อมต่อการเป็นบุรุษผู้ให้กำเนิดแล้วไหนจะยังพลังยุทธที่แผ่ออกมาอ่อนๆอีก นั่นยังไม่รวมกับเส้นผมสีเงินที่ไม่มีใครในแคว้นนี้ที่มีสีผมเช่นนี้ ช่างเหมือนคำทำนายของนักพฤตเฒ่ายิ่งนัก  

 

“เยว่เออร์ของพ่อ พ่อจะปกป้องเจ้าให้ดีที่สุด” 

 

“แอ้!” เฟินเยว่ที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกแต่ก็พอจะเข้าใจว่าตนเองได้เกิดใหม่อีกครั้งในภพนี้แล้ว แต่ที่ไม่เข้าใจคือการเกิดมาพร้อมกับความทรงจำของชาติที่แล้วที่ยังไม่หายไป จักรวาลของมนุษย์ช่างมีแต่เรื่องแปลกใจยิ่งนัก และไหนยังเหมือนลิขิตสวรรค์ที่ไม่ว่าจะชาติภพไหนชื่อของตนเองก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลง ยังเป็น จาง เฟินเยว่อยู่ตราบไป…. 

 

 

 

 

.................................................................................................. 

ความคิดเห็น