ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่13

คำค้น : รักต้องซ่อนเอาไว้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 127

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2563 23:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่13
แบบอักษร

ตอนที่13 

รักต้องซ่อนเอาไว้........ 

 

"เธอพูดเรื่องอะไรกันที่บอกว่าเธอกำลังจะตาย"รีลอนพูดถามออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง.... 

" ฉันเป็นโรคหัวใจ อยู่ได้อีกไม่เกินปีครึ่ง ฉันก็ต้องตาย เพราะหัวใจของฉันนั้นผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจไม่ได้แล้ว"หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด เพราะเธอเองก็ไม่ได้อยากจากไปในตอนนี้ แต่เพราะเธอเลือกไม่ได้ ชีวิตของเธอเลยจะจบลงในอีกไม่ช้านี้...... 

"ทำไมชั้นถึงไม่เคยรู้ว่าเธอป่วยเป็นอะไรที่ร้ายแรงแบบนี้ด้วย"รีลอนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตกใจเหมือนกัน เพราะเธอกลับโซฟานนั้นก็รู้จักกันมานานมาก....... 

" ฉันขอร้องคุณเป็นครั้งสุดท้าย ช่วยแต่งงานกับฉัน เถอะนะ" หญิงสาวพูดออกมาเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาด้วยความเจ็บปวดและรู้สึกเสียใจ........ 

รีลอนเองรับรู้ถึงความเจ็บปวดของหญิงสาวตรงหน้าเขาเขาจึงตัดสินใจ ตกลงที่จะแต่งงานกับเธอ เพราะเธอไม่เคยคิดเลยว่าที่จะแต่งงานสักครั้ง แต่ตอนนี้เธอกลับมาขอร้องเขา ให้แต่งงานกับเธอ นี่มันไม่ใช่นิสัยของเธอเลย คงจะเป็นเรื่องจริงที่เธอกำลังจะจากไป รีลอนเลยคิดว่า จะทำให้เธอมีความสุขเป็นครั้งสุดท้าย.............. 

" ได้ชั้นจะแต่งงานกับเธอ แต่มีข้อแม้ว่าเธอจะต้องไปอยู่กับชั้นที่คฤหาสน์ของชั้นเท่านั้น....."รีลอนพูดออกมาเสียงนิ่งๆ 

"พรึบ!!!!! 

"ขอบคุณมากนะรีลอนฉันไม่เชื่อใจใครนอกจากคุณแล้ว"หญิงสาวโผล่เข้ากอดรีลอนทั้งน้ำตาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดมากที่สุดที่มันเกิดเรื่องราวร้ายแรงกับเธอตอนนี้.... 

" ฉันจะพยายามที่จะให้เธอมีชีวิตอยู่นานที่สุดให้เธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุขที่สุดก่อนที่เธอจะจากไป โซฟาน"รีลอนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบๆความสัมพันธ์ของเขากับผู้หญิงคนนี้ก็ผูกพันธ์กันเหมือนเพื่อนและพี่น้องกันที่มันแน่นหนามาก..... 

 

2 อาทิตย์ต่อมาข่าวดังของนักธุรกิจและมหาเศรษฐีหญิงกำลังจะแต่งงานกันอีกเพียง 1 วันเท่านั้น งานแต่งงานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมฐานะของมหาเศรษฐีหญิงและนักธุรกิจพันล้านที่ดูยังไงก็เหมาะสมกันอย่างมากข่าวเรื่องการแต่งงานนี้ดังไป ข้ามประเทศเลยก็ว่าได้........ 

 

ณคฤหาสน์ใหญ่อันแสนสงบร่างบางที่ได้เห็นข่าวในทีวีก็ตกใจอย่างมากที่รีลอนประกาศแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่ เจ้าสาวก็ดูสวยงามและมีสง่าราศีเหมาะสมกับเขามากมาย...... 

"เขากำลังจะแต่งงานใหม่จริงๆหรือ"ยูกิพูดออกมาด้วยหัวใจที่อยู่ดีๆก็รู้สึกเจ็บขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกันความรู้สึกนี้มันเป็นอัไรกันแน่............ 

"คุณยูกิครับท่านสั่งว่าให้คุณยูกิกับคุณหนูรีรอนไปพักที่เรือนหลังเล็กด้านหลังของคฤหาสน์ครับ" คนที่ดูแลที่นี่เดินมาบอกยูกิ เก็บของแล้วย้ายออกไปจากคฤหาสน์หลังใหญ่นี้ไปอยู่เรือนหลังเล็กด้านหลังของ คฤหาสน์แทน............. 

" ทำไมผมต้องย้ายด้วยหรอครับ" ยูกิพูดถามออกไปด้วยความสงสัยแต่คำตอบที่ได้ก็ยิ่งทำให้เขาเจ็บ 

"ท่านจะพา คุณผู้หญิงมาที่คฤหาสน์นี้ครับ" คนที่ดูแลที่นี่ตอบออกมาอย่างชัดเจนทำให้ยูกินั้นถึงกับจุกที่อก จนพูดไม่ออกอีกเลย แล้วเดินไปเก็บข้าวของของเขากับหลานชาย ย้ายไปอยู่ที่เรือนหลังเล็กด้านหลังของคฤหาสน์แทน....... 

เวลาผ่านไปสักพัก ข้าวของของยูกิก็ได้ถูกย้ายมาที่เรือนหลังเล็กนี้จนหมดแล้วยูกิจะต้องอยู่ที่เรือนหลังเล็กนี้ตลอดและใชีชีวืคกับหลานชายของเขาที่นี้เพียงสองคน..... 

" คนที่สำคัญของเขาได้ มาแล้ว"ยูกิพูดออกมาในอ้อมแขนของเขาก็กอดหลานชายเอาไว้ด้วยความเจ็บปวด........ 

ยูกิต้องปรับตัวในการใช้ชีวิตในบ้านหลังเล็กนี้อีกครั้งและคงจะต้องอยู่ที่นี้อย่างเงียบเงียบไม่ไปพบเจอใครอีกเลยเพราะที่เรือนหลังเล็กนี้ไกลผู้คนอยู่พอสมควร....... 

ไม่ต้องแปลกใจเลยว่าทำไมรีลอนถึงได้ส่งยูกิมาอยู่ที่นี้เพราะว่าเขานั้นแต่งงานแล้วและกำลังพาผู้หญิงที่เขาแต่งงานด้วยนั้นมาอยู่ที่นี้รีลอนต้องไม่อยากให้ผู้หญิงคนนั้นรู้ว่ารีรอนเป็นลูกชายของเขาถึงได้ทำแบบนั้น......... 

"ลูกหมูอ้วนตรงนั้นมีดอกไม้ด้วยนะไปดูกันดีกว่าเนาะ"ยูกิพยายามที่จะมีความสุขอยู่กับหลานของเขาและไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว...... 

"ดอกไม้สวยจังเลย"ยูกิพูดออกมาและอุ้มหลานชายของเขาไปดูและลองให้หลานชายของเขาแตะดอกไม้เบาๆหลานชายของเขาก็ยิ้มออกมาทันที............... 

ยูกกิกับหลานชายตัวน้อยเดินเล่นกันที่สวนสักพักก็มาเด็กน้อยเจ้าไปทานอาหารแล้ว...... 

"ไปอาบน้ำกันก่อนนะแล้วน้าจะทำอาหารอร่อยให้หนูกิน"ยูกิพูดออกมาก่อนที่เขาจะอสบน้ำพร้อมกับหลานของเขาเลย...... 

 

เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ยูกิที่อาบน้ำกับหลานชายด้วยก็พันเพียงผ้าเช็ดตัวแล้วอุ้มหลานชายของเขาออกมาสวมใส่เสื้อตัวใหม่หลังจากอาบน้ำเล่นน้ำกันสองคนน้าหลานอย่างสนุก........ 

แต่ละหว่างที่ยูกิกำลังสวมใส่เสื้อผ้าให้หลานชายตัวน้อยร่งสูงใหญ่ของรีลอนก็มาที่เรือนแห่งนี้ทั้งที่เขานั้นพึงจะปรากฏตัวเป็นข่าวในทีวีแต่เจ้าตัวกลับมาอยู่ที่เรือนกลังเล็กนี้แล้วก้าวเดินเข้ามาแล้วมองเห็นร่งบางของยูกิแต่ก็ไม่พบเขาจึงเกิดความหงุดหงิดใจขึ้นมาแล้วเข้าไปในบ้านมองเห็นอีกครั้งและก็ได้ยินเสียงพูดคุยของยูกิดังขึ้นมาที่ห้องนอนเขาก็เลยเดินไปตามเสียงนั้นก็เห็นว่ายูกิกำลังสวมใส่เสื้อผ้าให้ลูกชายของเขาที่ตอนนี้ดูตัวโตขึ้นมาและอ้วนขึ้นมามากอีกเช่นกันลูกของเขากำลังหัวเราะอย่างชอบใจที่ได้เล่นกับยูกิ....... 

ตั้งแต่ครั้งนันรีลอนก็ไม่เคยอุ้มลูกชายของเขาอีกเลย นับตั้งแต่นั้นมา.... 

"ลูกหมูอ้วนเสร็จแล้วนะรอตรงนี้ก่อนนะเดี๋วยน้าไปใส่เสื้อผ้าก่อนนะค่อยไปทานอาหารกัน"ยูกิพูดบอกหลานชายของเขาแต่กลานชายของเขากับคว้าผมของยูกิเอาไว้เพื่อจะเล่นต่อ.... 

"ลูกหมูอ้วนปล่อยน้าก่อนผมน้าคงจะยาวไปแล้วล่ะเอาไว้วันอื่นน้าค่อยตัดก็แล้วกันลูกหมูอ้วนจะได้ไม่ต้องดึงผมของน้าแบบนี้"ยูกิพูดหยอกล้อกับหลานชายของเขาจากนั้นก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าและหยิบเอาเสื้อผ้ามาใส่โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ารีลอนกำลังจ้องมองเขาอยู่ด้วยสายตาที่บอกไม่ถูกเหมือนกันพอเห็นเรือนร่างขาวชมพูของยูกิแล้วรีลอนก็หันหลังกลับไปนั่งรอที่โชฟาของบ้านด้วยท่าทางนิ่งๆทั้งที่ตัวของเขานั้นเริ่มร้อนเป็นไฟแล้วแต่ก็ตีหน้านิ่งเอาไว้.......... 

ติดตามตอนต่อไปคะ.................................. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว