Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ~ เรื่องที่3 เฮียน่านน้ำกับน้องข้าวสวย

น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.41 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

ชื่อตอน : น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.41 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 740

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มิ.ย. 2563 22:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
น่านน้ำถูกทิ้ง : Ep.41 - ตรวจเช็คคำผิดแล้ว
แบบอักษร

 

 

น่านน้ำ talk's

 

บางทีอาจจะมีแค่ข้าวสวยก็ได้นะที่เห็นว่าผมตายไปจากชีวิตของเธอแล้วอ่ะแต่...สำหรับผมแล้ว...

 

"ก็แค่ข้าวสวยที่เห็นกูตายไปจากชีวิตเธอแต่...สำหรับกูข้าวสวยยังคงอยู่และเธอจะคงอยู่ตลอดไป" ผมตอบ

"มึงมาช้าไปเปล่าว๊ะ?" มันถามต่อ

"อืม ช้าจริงๆนั่นแหละ"

"ในเมื่อมึงรู้ว่าช้าไป มึงจะมาทำไม? ไสหัวมึงกลับไปซ๊ะ!" มันไล่ผมเสร็จมันก็หันหลังเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับกำลังจะปิดประตูลง

"ถ้ากูบอกว่า...กูทำเพื่อปกป้องข้าวสวยกับลูกกูหล่ะ? มึงจะเชื่อกูไหม?" ผมถามมันออกไปเสียงนิ่งๆแต่...ไม่เนือย

"ห๊ะ!? ปกป้อง? ถามจริง?" แต่การที่ผมพูดความจริงออกไปก็ทำให้มันหยุดชะงักได้

"อื้ม ปกป้องจริงๆ"

"เหอะ! งั้นกูถามมึงกลับก่อน...มึงแน่ใจได้ยังไง? ว่าข้าวจะไม่เลือกมึงและไปเอาหลานกูออก?" มันถามกลับมานัยตาฉายแววความโกรธออกมาได้อย่างชัดเจน

"กูรู้จักข้าวสวยดีพอ...บางทีอาจจะดีกว่ามึงด้วยซ้ำ..." ทันทีที่ผมพูดจบ มันก็...

 

หมับ! เข้ามากระชากคอเสื้อผมทันที

 

"กูรู้จักน้องของกูดีกว่ามึงอยู่แล้วเหี้ยน่านน้ำ...!" เหอะ!

"ถ้ามึงรู้จักดีจริงๆมึงคงจะไม่ถามคำถามนี้ออกมาหรอก...!" เออ ถ้ามันรู้จริงมันคงไม่ถาม

"กูถามมึง เอาเถอะ...แล้วที่มึงสั่งน้องกูให้ไปทำแท้งเพื่อปกป้องน้องกับหลานของกูอ่ะ? มึงเล่ามาดิ๊! ถ้าที่มึงเล่ามาดูมีเหตุผลกูจะช่วยมึง"

"อื้ม...!" ผมจึงเล่าไปให้มันฟังพร้อมทั้งนึกย้อนไปด้วย

 

@ย้อนกลับไป 2 อาทิตย์ก่อนที่ผมกับข้าวสวยจะเลิกกัน

@คฤหาสน์สงค์ไพศาลโรจน์ ห้องทำงานของคุณแม่

 

อ่า...จู่ๆก็โทรมาหาผมแบบที่ไม่มีข้อความล่วงหน้ามาบอกมากล่าวเลยสักนิด

 

"คุณแม่...ยังมีเรื่องอะไรกับผม...อีกหรอครับ...?" เอ่ยถามท่านแทบจะในทันทีที่ผมเดินเข้ามาในห้องนี้

"ลูก...คงจะคิดว่าแม่แค่ขู่สินะ? น่านน้ำ?" ท่านไม่ตอบแต่...ถามคำถามชวนสงสัยมาถามผม

"???" ผมขี้เกียจจะเอ่ยถามแต่มองท่านที่กำลังอ่านอะไรสักอย่างอยู่ด้วยสายตาสงสัยแทน

"แปลว่า...ลูกกำลังท้าทายแม่อยู่สินะ?" อะไรของท่านว๊ะ?

"คุณแม่กำลังพูดเรื่องอะไร...!?" ด้วยความรำคาณผมจึงถามท่านไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

"เรื่องของอิเด็กข้าวสวยไง!!?" ท่านตะโกนตอบด้วยน้ำเสียงและใบหน้าหงุดหงิด

"....." ได้แต่มองท่านและเงียบไปก่อน

"คิดว่าแม่แค่ขู่ใช่ไหม!!? คิดว่าแม่ไม่กล้าฆ่ามันใช่ไหม!!?" เหอะ! ใครจะกล้าคิดอย่างงั้นว๊ะ?

"ผมไม่กล้าคิดอย่างงั้นหรอกครับเพราะ...คุณแม่ก็เคยทำไปแล้ว..." นั่นดิ่ ท่านเคยทำไปแล้วใครที่ไหนจะคิดว่า...ท่านไม่กล้า?

"งั้น...ทำไมถึงไม่เลิก!!? ไปเลิกกับม่ะ...." ถ้าให้เดาประโยคถัดจากนี้ก็คงจะเป็นประโยคคำสั่งที่ว่า ไปเลิกกับมันซ๊ะ สินะ ผมจึง...

"แต่แค่...ผมจะไม่เลิกกับเธอจะไม่มีวันปล่อยเธอไปอีกแล้วก็แค่นั้น..."

"อิเด็กนั่นมันคงจะใช้ลูกของมันในการผูกมัดเราไว้สินะ!!?" ทันทีที่ท่านถามจบ

"!!!" ดวงตาของผมก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

"ป่ะกี๊นี้...คุณแม่ว่าไงนะครับ...?" ผมถามท่านบ้าง

"เด็กในท้องของมันอ่ะไม่ใช่ลูกของเรา!!! แต่เป็นลูกของอิเด็กข้าวสวยกับใครที่ไหนก็ไม่รู้!! และแม่จะฆ่ามันถ่ะ...." ท่านยังพูดไม่ทันจบเลยครับ ผมก็...

"อย่าแตะต้องเธอ!!!! ไม่งั้นต่อให้เป็นแม่ผู้ให้กำเนิดผมผมก็ไม่ไว้หน้า!!!" ตะคอกท่านไปเสียงดังหงุดหงิดซ๊ะก่อน

 

จะไม่ใช่ลูกผมได้ยังไง เด็กในท้องของเมียผมอ่ะคือ...ลูกของผมแน่นอน

 

"ถ้าไม่อยากให้แม่แตะต้องมัน...!!! ก็ไปเลิกกับมันซ๊ะ...!!! ถ้าลูกไม่ปล่อยมันลูกก็จะได้จับแต่ศพมัน...!!! และแม่ทำจริงๆแน่! ถ้าเราไม่เชื่อ...ก็ลองดู!!"

"....." ได้แต่มองหน้าท่านไปด้วยสายตาโกรธเคืองแต่ว่า...ก็ไม่สามารถทำอะไรท่านได้เพราะคำว่าแม่ผู้ให้กำเนิดผมมามันค้ำหัวผมอยู่

"และอย่าคิดจะทำแบบละครหลังข่าว...!!! ที่จะให้อิเด็กนั่นมาทำดีกับแม่...!!! แม่บอกเลยว่ามันไม่ได้ผล...!!! วันแรกที่อิเด็กนั่นมาเหยียบที่นี่มันจะเป็นวันสุดท้ายที่อิเด็กนั่นได้อยู่บนโลกใบนี้...!!! และอย่าคิดจะหนีตามกันไปเพราะต่อให้จะหนีไปสุดล่าฟ้าเขียวยังไงแม่ก็จะส่งคนไปฆ่ามันจนได้...!!!" เล่นปิดทุกทางเลยหรอว๊ะ?

"คุณแม่ต้องการ....อะไร?" ผมจึงถามถึงสิ่งที่ท่านต้องการไปครับ

"ให้ลูกเรียนจบสูงๆและ...." ท่านยังพูดไม่ทันจบ

"ก็ได้ครับ...ผมจะเอาใบปริญญามาให้คุณแม่..." ผมพูดไปเพียงแค่นั้นและก็เดินออกมาจากห้องทำงานของท่านในทันที

 

@กลับมาที่เวลาปัจจุบัน

 

"และหลังจากนั้นกูก็กลับคอนโดพร้อมกับเอาเหล้ามาพรมตัวกูเองและกูก็อ้วกออกมาหน้าดำหน้าแดงซึ่งมันก็พอดีกับที่กูพยายามจะเมาและพอกูเมากลับขึ้นห้องมันก็ทำให้ข้าวสวยบอกความจริงกับกู...เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้หล่ะ" ผมเล่าให้มันฟัง

"แล้วมึงก็เชื่อแม่มึง...ว่าแม่มึงจะไม่ทำ?" มันถามมาแบบนี้หมายความว่ายังไง?

"มึงถามมาแบบนี้...หมายความว่ายังไง?" ผมจึงเอ่ยถามมันออกไปตามความสงสัย

"แม่กลางตายเพราะโดนฆาตกรรมต่อหน้าต่อตาข้าวสวยและไอ้คนที่ฆ่าแม่กลางมันก็หวังจะฆ่าข้าวสวยด้วย...ถามจริง มึงคิดว่าใครทำ?" หมายความว่า...?

"....." แม่ผมไม่ทำตามคำสัญญางั้นสิ?

"ก็มีอยู่แค่คนเดียวซึ่งกูก็รู้ว่ามึงก็รู้ว่าใคร..." อ่า...ไม่ว่าผมจะทำตามที่ท่านบอกหรือเปล่ายังไงท่านก็ยังคงทำอยู่ดีสินะ?

 

เหอะ! รู้งี้...ไม่ทำตามก็ดีแล้วเชียว...

 

"มึงกลับไปได้แล้วป้ะ...!" ห๊ะ!?

"แล้ว...มึงจะช่วยกูไหม...?" ผมเอ่ยถามมันไปเสียงเนือย

"อืม...ขอดูสถานะการณ์ก่อน" มันตอบผมมาเสียงเรียบ

"อื้ม ขอบใจมึงมาก..." ผมตอบรับมันไปเพียงแค่นั้นและผมก็เดินทางกลับคอนโดของตัวเอง

 

กลับยังไงหรอครับ? แท็กซี่สิครับ ถ้าถามว่า...ผมไปเอาเงินมาจากไหน? ก็เอามาจากบัตรเคดิตของผมเองหล่ะครับ ส่วน...ที่มาของเงินก็จากบัตรเคดิตอันเก่าที่ผมใช้ซื้อคอนโดนั่นแหละ

.

.

.

ข้าวสวย talk's

@บ้านของพี่ปั้น ห้องนั่งเล่น เวลา18:50น.

 

ฟุ๊บ~ อ่า...กิจวัตรประจำวันของฉันก็ย้งเหมือนเดิมวนลูปไปเรื่อยๆนั่นแหละค่ะ

 

"หม่ามี๊ขา..." เสียงของน้องสานฝันดังมาแต่ไกล

"คะ...?" ฉันขานรับลูกสาวสุดที่รักของตัวเองไปด้วยน้ำเสียงเนือยๆเพราะฉันเหนื่อยหน่ะค่ะ

"หม่ามี๊...เนือยหยอ...?" คิดว่าแกคงอยากจะถามว่า เหนื่อยหรอ? นั่นแหละ

"หืม? เปล่าค่ะ หม่ามี๊ไม่ได้เหนื่อย" ฉันตอบน้องสานฝันไปน้ำเสียงสดใสเหมือนเดิม

"จริมหยอ...?" กลายเป็นลูกสาวขี้สงสัยไปตั้งแต่เมื่อไหร่คะลูก?

"ฮึ๊บ!" ฉันจึงอุ้มน้องสานฝันขึ้นมานั่งบนตักของตัวเองแบบให้ลูกหันหน้าเข้าหาตัวฉัน

"ขอหม่ามี๊หอมหน่อยสิคะ" ฉันจึงขอหอมเจ้าแก้มหอมของฉัน น้องสานฝันจึงยื่นแก้มของตัวเองมาให้ฉันค่ะ

 

ฟอดดดดด~ และฉันก็หอมแก้มน้องสานฝันไปฟอดใหญ่ๆหนึ่งฟอด

 

"ฮึ้ม! แค่นี้หม่ามี๊ก็หายเหนื่อยแล้วค่ะ" ฉันบอกเจ้าแก้มหอมบนตักของฉันเสียงสดใสเหมือนเดิม

"จริมหยอ...?"

"ค่ะ" ฉันตอบ

"นี้...ก็มานะ..." เอ๋...?

"คะ? ใครมา?" ด้วยความสงสัยฉันจึงเอ่ยถามแกไป

"คนแปลกหน้า..." ทันทีที่น้องสานฝันตอบฉันจบ

"!!!" ดวงตาของฉันก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

"อ่ะ..อ๋อ...เขาคงจะมาขอข้าวหล่ะมั้งคะ ฮึ๊บ!" ฉันพูดตอบรับลูกสาวเสร็จก็อุ้มลูกลงจากตัก

"ลุงปั้นก็...บอกแบบนี้..." อ่า...ค่อยยังชั่วที่พี่ปั้นยังคงช่วยฉันอยู่

"งั้นหม่ามี๊ว่า...ไปอาบน้ำกันดีกว่า ดีไหมคะ?" ฉันเปลี่ยนเรื่องถามความคิดเห็นของลูกสาวตัวเองไปค่ะ

"อื้ม" เมื่อน้องสานฝันตอบมาแบบนั้นฉันจึงอุ้มลูกของตัวเองขึ้นไปอาบน้ำที่ห้องน้ำชั้นบนค่ะ

 

@ห้องนอนของน้องสานฝัน เวลา19:20น.

 

"ขอหนูกินบ้างสิ เอมิล่ากล่าว แด๊ดดี๊ของเอมิล่าก็บอกว่า...มีอยู่แค่อันเดียวจะแบ่งกันยังไง? เอมิล่าใช้เวลาคิดไม่นานก็ตอบแด๊ดดี๊ไปว่า...." ยังไม่ทันที่ฉันจะเล่านิทานกล่อมน้องสานฝันให้หลับได้เลยค่ะ

"หม่ามี๊..." น้องสานฝันก็เรียกฉันขึ้นมาซ๊ะก่อน

"คะ?" ฉันขานถามน้องสานฝันเป็นคำถามไปค่ะ

"แด๊ดดี๊...ของฝัน...ตายไปแล้วหยอ...?" หืม? ปกติไม่เคยคิดจะถามหาทำไมวันนี้ถึงได้ถามหานะ?

"ค่ะ แด๊ดดี๊ของสานฝันตายไปแล้ว" ฉันตอบน้องสานฝัน

"หม่ามี๊...มีรูปไหม...? ฝัน...อยากเห็น..."

 

กึ่ก! ทำไม...? มันจะกลับมาทำไม...?

 

"ไม่มีค่ะ สานฝันนอนนะคะ มาค่ะ หม่ามี๊เกาหลังให้" เมื่อฉันบอกจบ

 

พรึ่บ! เจ้าแก้มหอมของฉันก็หันหลังให้ฉันทันที

น้องสานฝันติดการเกาหลังลูบหลังหน่ะค่ะ ฉันลูบให้ไม่ถึงสิบนาทีเจ้าแก้มหอมก็หลับแล้วค่ะ

 

@เวลาต่อมา เวลา19:30น.

 

"สานฝันคะ หลับแล้วสินะ?" หลังจากที่เรียกแล้วไม่มีปฏิกิริยาตอบรับจากลูกสาวของตัวฉันเองฉันก็เอ่ยถามตัวเองออกมา

"ฝันดีนะคะ..." ฉันเอ่ยกับลูกสาวเสียงแผ่วเบา ก่อนที่จะ...

 

ฟอดดด... กดจมูกเข้ากับแก้มของน้องสานฝันและหอมแก้มลูกสาวของตัวฉันเองไป

ฟุ๊บ~ ก่อนที่ฉันจะลุกขึ้นจากเตียงและก็เดินไปที่ประตูห้อง

กริ๊ก... แอ๊ดดดดด... ตามด้วยเปิดประตูออกไปให้เบาที่สุดและปิดลงเมื่อตัวเองออกมาด้านนอกแล้ว ก่อนที่ฉันจะเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง

กริ๊ก! กึ่ก! ชะงักทันทีที่ฉันเห็นพี่ปั้นอยู่ในห้องของฉัน หืม? มีอะไรหรือเปล่านะ

แอ๊ดดดดด~ และก็ปิดประตูห้องลงมาเมื่อฉันเดินเข้ามาในห้องแล้ว

 

"พี่ปั้น...มีอะไรหรือเปล่าคะ?" เอ่ยถามพี่ชายของตัวเองไปเสียงเรียบนิ่งพร้อมเดินไปนั่งที่เตียงนอนข้างๆพี่ปั้นนั่นแหละ

"เปล่าครับแค่...จะมาคุยกับเราหน่อยหน่ะ" พี่ปั้นตอบมาเสียงเรียบนิ่งเหมือนกัน

"มีอะไรจะคุยหรอคะ?" ปกติไม่เคยมีวันนี้ไหงถึงได้มีมาเฉยเลยหล่ะ?

"อืม...น้องสานฝันบอกอยากไปสวนสาธารณะหน่ะ" อ๋อ...ที่แท้ก็เรื่องน้องสานฝันนี่เอง

"หรอคะ? อื้ม...ก็ไปสิคะ...พรุ่งนี้ก็ได้"  ฉันตอบรับพี่ปั้นไป ก็ถ้าน้องสานฝันอยากไปฉันก็ไปได้อยู่แล้ว

"....." และในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ

"พี่ปั้นมีอะไรอีกหรือเปล่าคะ?" เมื่อเห็นคนเป็นพี่ชายเอาแต่มองหน้าฉันอยู่ได้ฉันจึงเอียงคอถามพี่ปั้นไปอีกหนึ่งคำถาม

"พี่...ขอถามตามตรงเลยนะ" หืม?

"อื้มๆ" พยักหน้าขึ้นลงแทนคำตอบว่า ค่ะ นั่นแหละ

"เรา...ไม่รักไอ้น่านน้ำแล้วหรอ?" ทันทีที่พี่ปั้นถามจบ

"!!!" ดวงตาของฉันก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

"ถามทำไมคะ?" ก่อนที่ฉันจะพยายามทำใจให้เย็นและเอ่ยถามไป

"วันนี้พอดีว่า...พี่ได้คุยกับมันนิดหน่อยหน่ะ" หึ! นี่ขนาดนิดหน่อยนะ

"แล้วพี่ปั้นก็เชื่อ?! เชื่อที่มันพูดโดยที่พี่ปั้นลืมที่มันเคยทำไว้กับน้องหมดแล้วหน่ะหรอ!?" ฉันถามพี่ปั้นออกไปน้ำเสียงดังตัดพ้อ

"พี่ไม่ได้เชื่อแต่...พี่มองตามความเป็นจริง" ความเป็นจริง?

"ความเป็นจริงงั้นหรอ!!? ความเป็นจริงคือมันได้ตายไปแล้ว!!! นี่ต่างหากคือความเป็นจริง"

"แต่...น้องสานฝันจำเป็นต้องมีพ่อ"

"ไม่จำเป็นเลยพี่ปั้น! มันไม่สมควรเป็นพ่อใคร! ไม่สิ! มันมีลูกมีเมียของมันอยู่แล้วด้วย!! เพราะงั้น...ฮึ่ก ข้าวขอร้อง...อย่าให้ลูกสาวของข้าว...ฮืออ~ ต้องใช้พ่อร่วมกับใครเลยนะ" ฉันบอกพี่ปั้นไป ก่อนที่น้ำตาของฉันจะไหลออกมาเพื่อตอกย้ำความอ่อนแอของตัวเอง

 

ใช่ค่ะ ฉันมันอ่อนแอ อ่อนแอมากๆด้วยแค่นึกถึงเรื่องเก่าๆที่เขาทำกับฉันมันก็ทำให้ฉันร้องไห้ออกมาแล้ว

 

"อ่ะๆ โอเคๆ พี่จะให้เราตัดสินใจเองนะต่อจากนี้ไปพี่จะไม่พูดเรื่องนี้อีก" พี่ปั้นพูดมาพร้อมกับใช้นิ้วโป้งขึ้นมาปาดน้ำตาให้ฉันค่ะ

"ฮึ่บๆ ไม่ต้องให้ข้าวตัดสินใจ...ฮึ๊บๆ เพราะข้าวตัดใจจากเขาไปนานแล้ว"

"แล้วตัดมันได้หรือยัง?"

"พี่ปั้น!!!" ไหนว่าจะไม่พูดอีกไง!

"อ่ะๆ พี่กลับห้องพี่ดีกว่า...แต่ข้าวครับ..." พี่ปั้นบอกฉันมาและเรียกฉันมาในประโยคหลังด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลงมากๆ

"???" ด้วยความสงสัยแต่ไม่อยากจะเอ่ยถามฉันจึงเลือกที่จะส่งสายตาสงสัยไปถามพี่ปั้นแทน

"จะทำอะไร จะตัดสินใจอะไร คิดถึงลูกเยอะๆอย่าให้น้องสานฝันต้องมารับผลจากการตัดสินใจโดยไม่คิดอะไรของข้าวในอนาคตเลยนะ" พี่ปั้นพูดเป็นการให้คำแนะนำฉันมา

"....." ฉันเสตามองไปทางอื่น

"แล้วอีกอย่างนึง...อย่าโกหกมันมากนักเลยหัวใจหน่ะยิ่งโกหกยิ่งทรมารจริงไหมครับ?" พี่ปั้นถามฉันมาน้ำเสียงอบอุ่น

"....." ฉันเงียบและหลุบตามองมือบนตักของตัวเอง

"ลองซื่อตรงกับมันบ้างลองทำตามที่มันสั่งบ้างทรมารมันมานานแล้วไม่ใช่หรอครับ? ลองอีกสักครั้งมันก็ไม่เสียหายอะไรไม่ใช่หรอครับ?" หึ! เก่งจังตอนสอนคนอื่นอยากรู้ตอนโดนกับตัวเองบ้างจังถ้าโดนทิ้งขึ้นมาจะเป็นยังไง?

"....." ฉันไม่ได้ตอบรับ

"งั้นพี่กลับห้องก่อน...พรุ่งนี้ประมาณสี่โมงเย็นเดี๋ยวพี่เข้ามารับต้องไปเคลียร์งานที่มหา'ลัยก่อน" พี่ปั้นบอกฉันมาพร้อมบอกเวลานัดหมายไปสวนสาธารณะ

"ค่ะ" ฉันตอบรับไปเพียงแค่นั้นและพี่ปั้นก็เดินออกไป

 

แอ๊ดดดดด~ แกร็ก! และเสียงปิดประตูก็ดังขึ้นเป็นการบอกว่าคนที่ออกไปปิดสนิทแล้ว

ฟุ๊บ~ ฉันจึงล้มตัวนอนบนเตียงนอนในทันที แขนบางข้างหนึ่งเอาขึ้นมาก่ายที่หน้าผาก

 

"เฮ้อ~" และฉันก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

 

ฮึ! ทำไมนิสัยของเขาถึงไม่ได้มีความเหมือนหรือคล้ายผู้ชายที่อยู่รอบตัวของฉันบ้างเลยนะ

ฉันคิดว่า...คงจะไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าทิ้งพี่ปั้นหรอกค่ะเพราะพี่ปั้นคือผู้ชายที่ดีมากๆคนนึงเลยหล่ะนะคงจะไม่มีผู้หญิงคนไหนคิดจะทิ้งหรอกมั้งนะ

ฉันคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยและฉันก็เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ค่ะ

 

@วันต่อมา

@ห้องครัว เวลา15:45น.

 

อ่า...ตอนนี้กำลังเตรียมของกินอยู่หน่ะค่ะ

 

"หม่ามี๊ขา...ฝันจะกิน..." น้องสานฝันพูดมาเพียงแค่นั้นและก็ทำท่าทางคิด คงจะกำลังคิดเป็นคำพูดภาษาไทยอยู่แน่เลย

"ฝัน...จำไม่ได้อ่า...ฝันจะกิน สไปซี่ อ่ะ" หืม? ตัวแค่นี้อ่ะนะ?

"ไม่ได้ค่ะ มันเผ็ด" ฉันบอกไป

"อ๋อ...ใช่ๆ ฝัน....อยากกิน...ที่มันเผ็ดๆ..." ก็หม่ามี๊บอกอยู่ไงคะว่า...มันเผ็ดกินไม่ได้

"ไม่ได้ค่ะ"

"ไมอ่ะ!?" เริ่มหงุดหงิดอีกแล้วแหละดูออก

"มันเผ็ดเดี๋ยวสำลักนะคะ" ฉันใช้เหตุผลคุยกับลูกแบบสุดๆแล้วนะ

"ไม่สำลัก...หรอกจริงๆ" เห้อ~

"ไม่ได้ก็คือไม่ได้ค่ะ ไปนั่งรอหม่ามี๊ก่อนนะคะ" ฉันบอกไป

"เกะกะ!" น้องสานฝันพูดพร้อมกับแย่งช้อนทาแยมไปจากมือของฉันและปาลงพื้น

 

เคล้ง!

 

"สานฝัน...! หม่ามี๊จะตีแล้วนะ...!!" ฉันขู่ลูกสาวตัวเองไปน้ำเสียงเด็ดขาด

"....เกะกะทาง!!" น้องสานฝันเงียบและมองหน้าฉันสักพักนึง ก่อนที่แกจะเดินเตาะแตะไปเตะช้อนซ้ำและก็ไม่หันมามองฉันอีกโดยเดินออกไปด้านนอกทันที

"เห้อ~" และการกระทำอย่างงั้นของน้องสานฝันทำให้ฉันเหนื่อยใจมากๆค่ะ

 

ก็ทำได้แค่ขู่นั่นแหละฉันทำอะไรหลานรักของพี่ปั้นไม่ได้หรอกค่ะแค่...จะดุยังทำไม่ได้เลยพี่ปั้นเคยบอกว่า...ให้ใช้เหตุผลคุยกับลูกสิ

แต่...พี่ปั้นแกลืมไปหรือเปล่าว่า...การใช้เหตุผลคุยมันใช้ได้แค่กับเด็กบางคนซึ่งเด็กคนนั้นไม่ใช่น้องสานฝันหลานสาวสุดที่รักของพี่แกแน่นอนอ่ะ

 

@สวนสาธารณะ เวลา16:15น.

 

อ่า...ตอนนี้มาถึงสวนสาธารณะแล้วค่ะฉันกำลังนั่งมองน้องสานฝันวิ่งเล่นตามภาษาเด็กอยู่ค่ะ

 

"เอ๊!? สานฝันลูก!" เห็นกับตาลูกสาวฉันนี่นะทำมือของฉันสั่นเพราะอยากตีให้สะท้านจริงๆ

 

ก็น้องสานฝันหน่ะสิคะวิ่งไปผลักเด็กผู้หญิงคนนึงเฉยเลยจนเด็กคนนั้นล้มคะมำไปกับพื้นหญ้าแถมตัวเด็กคนนั้นยังเล็กกว่าน้องสานฝันอีกด้วย

ถ้าถามว่า...เคยรู้จักกันไหม? ก็เปล่า เพราะน้องสานฝันเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งที่สองเองค่ะ

ฉันจึงต้องลุกขึ้นไปดุยัยลูกสาวตัวดีทันทีทันใดก่อนที่จะเป็นเรื่องกับพ่อแม่ของเด็ก

 

"ขี้แย!!" ฮึ่ม ใจเย็นไว้ข้าวสวย

"สานฝัน...! หนูคะเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" เอ่ยเรียกน้องสานฝันไปด้วยน้ำเสียงดุๆ ก่อนที่จะเข้าไปถามเด็กคนนั้นเป็นภาษาอังกฤษค่ะ

"ฮึ่กๆ เจ็บเฌอเจ็บ...ฮือออ~" เอ๊!? คนไทยหรอเนี้ย...?

"สานฝัน...! ขอโทษเธอเดี๋ยวนี้...!!" ฉันบอกลูกสาวตัวดีของฉันไป

"ไม่...ฝันไม่โทษ...เกะกะทางเอง..." แต่ดู ดูแกตอบสิ ตอบไม่พอยังยืนกอดอกหันหลังให้ฉันอีกด้วย

"สานฝัน...หม่ามี๊สั่ง...ไม่งั้นหม่ามี๊จะไม่คุยด้วย!!" ฉันเอ่ยสั่งเสียงเด็ดขาดออกไป เห็นร่างเล็กกระตุกนิดหน่อย ก่อนที่น้องสานฝันจะค่อยๆหันหน้ามาหาฉัน

"โทษ...ใจยัง...!?" น้องสานฝันพูดกับเด็กคนนั้นและดูเหมือนแกจะถามไปว่า พอใจยัง? นะคะ พูดเพียงแค่นั้นเจ้าแก้มหอมของฉันก็วิ่งเตาะแตะๆไปที่ปิกนิคของฉันค่ะ

 

อัธพาลกร้าวร้าวขึ้นทุกวันโตขึ้นถ้าตบฉันได้คงตบฉันแล้วหล่ะ

 

"หนูคะ" เอ่ยเรียกเด็กผู้หญิงตัวเล็กกว่าน้องสานฝันคนนี้ไป

"ฮึ่บๆ คะ? ฮึ๊บๆ" แต่คำพูดคำจาภาษาไทยชัดเจนกว่าน้องสานฝันเยอะเลยค่ะ

"พ่อแม่หนูย่ะ...." ยังไม่ทันที่จะได้ถามเด็กคนนั้นจบประโยคที่ว่า พ่อแม่หนูอยู่ไหนหล่ะคะ เลยค่ะ

"น้องเฌอแตมลูก...!" เสียงผู้ชายที่ฉันคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาแต่ไกล

"ป๊าขา~" เด็กคนนี้เรียกหาทันที

"หืม?"

"เป็นอะไรไปคะ?" เมื่อมาถึงเจ้าตัวก็เอ่ยถามลูกสาวของตัวเองทันที

"เปล่าค่ะ เฌอล้มเองและคุณน้าคนนี้ก็มาช่วย"

"ข่ะ....ข้าว!?" จากที่เตโชกำลังเงยหน้าขึ้นมาและน่าจะกำลังเอ่ยขอบคุณฉันเป็นภาษาอังกฤษก็เปลี่ยนเป็นเรียกฉันมาด้วยน้ำเสียงตกใจแทน

"อื้ม เราเอง" ฉันพยักหน้าขึ้นหนึ่งทีและตอบไปประมาณว่า...เราคือข้าวสวยเอง ค่ะ

"ไปหามี๊ก่อนนะคะ ขอป๊าคุณกับน้าแป๊บนึง" และเจ้าตัวก็หันไปพูดกับลูกสาวตัวเอง

"ค่ะ" เชื่อฟังดีจัง และเด็กคนนั้นก็วิ่งไป

"ลูกสาวนายเชื่อฟังดีจังนะ" ฉันพูดออกไป

"ก็นิดหน่อย"

"แล้วมี๊ที่ว่าเนี้ย...ใช่แม่แท้ๆของลูกนายหรือเปล่า?" ฉันเอ่ยถาม

"หึ~ ใช่สิ อยากเห็นหน้าไหมหล่ะ? สวยเซ็กซี่ขยี้ใจมากเลยหล่ะนะ" จ้า~ ตอบแบบไม่อวยเมียเลยเนอะ

"อื้ม ก็ได้" ฉันตอบไป เตโชจึงพาฉันเดินไปที่ปิกนิคของเมียตัวเอง ก่อนที่ฉันจะ...เดินไปกับเตโชนั้นฉันก็หันไปมองที่ปิกนิคของฉันก็เห็นพี่ปั้นเดินมาหาน้องสานฝันฉันก็สบายใจแล้วหล่ะค่ะ

"จะว่าไป ดูเตโชมีสุขภาพที่ดีขึ้นนะ" ฉันเอ่ยชมเจ้าตัวออกไป

"หึ~ ก็ต้องมีบ้างเป็นเรื่องธรรมดา...เฮียน่านหล่ะไม่มีซิกพงซิกแพคบ้างหรอ?"

"อื้อๆ" ฉันส่ายหัวปฏิเสษไปค่ะเพื่อบอกไปว่า ไม่รู้สิ

 

ฮึ ที่มาหาฉันได้ในวันนั้นก็คงจะมาหาได้แค่วันเดียวนั่นแหละ สงสัยเมียไม่ให้มา

 

"อ่า...พี่ชะเอมครับ" หืม?

"???" ฉันมองไปที่ผู้หญิงที่กำลังนั่งหันหลังให้ฉันอยู่ด้วยสายตาสงสัย

 

บังเอิญเกินไปหรือเปล่านะ? ที่จะมีผู้หญิงที่ชื่อชะเอมถึงสองคนเข้ามาพัวพันกับชีวิตของฉันและคนใกล้ตัวฉันแบบนี้

 

"หืม?" และทันทีที่เธอหันหน้ามา

"!!!" ดวงตาของฉันก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

 

บ่ะ..ใบหน้านี้ฉันจำไม่ผิดแน่นอนเธอคือ...คนที่แต่งงานกับมันแน่นอนฉันมั่นใจล้านเปอร์เซ็น

 

"มีอะไรหรือเปล่า?" เธอเอ่ยถามเตโช

"มีเพื่อนมาแนะนำให้พี่รู้จักหน่ะครับ" เตโชตอบ

"เอ่อ...สวัสดีค่ะ" ฉันเอ่ยสวัสดีเธอไปและก้มหัวให้เธอนิดหน่อย

"เช่นกันค่ะ" เธอตอบรับฉันมา

"ข้าวนี่พี่ชะเอม เมียฉันเอง ไงสวยเปล่า?"

"อื้ม" พยักหน้าขึ้นหนึ่งทีเป็นอันบอกว่า สวยดี

"พี่ชะเอมนี่ข้าวสวย เมียเฮียน่านน้ำครับ" ทันทีที่เตโชแนะนำตัวฉันให้เธอได้รู้จักเสร็จดวงตาของเธอก็เบิกโพลงกว้างด้วยความตกใจในทันที

"ธ่ะ..เธอคือเมียของน่านน้ำหรอ?" เธอถามฉันมาเสียงสั่นๆ

"อดีตดีกว่าค่ะเพราะฉันกับเขาไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว..." ฉันตอบเสียงเรียบ

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอหน่อยหน่ะ" เธอพูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นยืน

"ค่ะ" ฉันตอบรับเธอไปและฉันกับเธอก็พากันเดินออกมาโดยที่เธอกำชับเตโชไปว่า...ให้ดูแลลูกอยู่นี่แหละ

"เอ่อ...พี่มีอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ?" ฉันเอ่ยถามเธอไปโดยเรียกเธอว่า พี่ ตามเตโช

"อืม" เธอตอบรับ ก่อนที่เธอจะเดินมาตรงหน้าของฉัน

 

กึ่ก และมันส่งผลให้ฉันต้องชะงักฝีเท้าทันที

 

"ขอโทษนะ!" เธอเอ่ยพร้อมกับก้มหัวลงให้ฉัน

"พ่ะ..พี่คะ?" เอ่ยเรียกเธอไปน้ำเสียงแปลกใจสั่นทันที

"ขอโทษที่ความอยากเอาชนะของฉันทำให้เธอกับน่านน้ำต้อง...เลิกกัน" เธอเอ่ยเฉลยออกมา

"ไม่ใช่หรอกค่ะ" ฉันจึงตอบรับเธอไป

"หืม?" เธอเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉันด้วยสายตาสงสัยพร้อมครางในลำคอถามมาทันที

"ไม่ใช่เรื่องของพี่หรอกค่ะที่ทำให้ฉันกับเขาเลิกกันเพราะงั้นพี่ไม่ต้องมารู้สึกผิดหรอกนะคะ" ฉันบอกพี่เขาไป

"งั้นหรอ? ขอบใจเธอมากนะที่บอกฉันให้หายรู้สึกผิดเพราะมันเป็นความผิดที่ติดอยู่ในใจของฉันมาตลอด" เธอบอกฉันมา

 

ควรเป็นฉันไหม? ที่ต้องขอบคุณเธอที่ทำให้ฉันตาสว่างเรื่องของเธอกับเขาแต่...ก็อย่างที่ฉันบอกเธอไปนั่นแหละว่า...ฉันไม่ได้เลิกกับเขาเพราะเรื่องของเธอแต่...เป็นเรื่องที่เขาใช้ให้ฉันไปทำแท้งเพราะอนาคตของตัวเองต่างหาก

 

"ค่ะ งั้นฉันขอกลับที่ของฉันก่อนนะคะ" ฉันบอกเธอเพียงแค่นั้นและกำลังจะหันหลังกลับแต่ว่า...

"น่านน้ำหน่ะ" เธอก็เอ่ยเรียกชื่อของเขาคนนั้นขึ้นมาซ๊ะก่อนและมันส่งผลให้...

 

กึ่ก ฉันจำต้องชะงักฝีเท้าและเดินต่อไปไหนไม่ได้เลยค่ะ

แต่ว่า...ฉันก็ไม่ได้หันหลังกลับไปมองหน้าเธอหรอกนะคะ

 

"เขารักเธอมากเลยหล่ะนะ...ข้าวสวย" เธอพูดออกมา

"....." ฉันเงียบเพราะยังอยากฟังเธอพูดอยู่

"เขามักจะชอบพูดกับฉันเป็นประจำว่า...เขามีเมียเพียงคนเดียวและคนนั้นก็คือเธอแถมยังเคยพูดอีกนะว่า...ถ้าเธอมีลูกเขาจะไม่มาให้ลูกของฉันได้เห็นแม้แต่เงา...ตอนนั้นฉันยังหลอกเขาอยู่หน่ะว่าน้องเฌอแตมคือลูกของเขา"

"....." เพราะถัาเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของผู้หญิงที่เคยเป็นเมียที่เขาบอกว่าเกลียดนักเกลียดหนาหล่ะก็...ฉันก็มั่นใจว่าที่เธอพูดมาเป็นความจริง

"เขาหน่ะเคยเมาตอนอยู่ที่ห้องของตัวเองและก็เอาแต่เพ้อถึงเธอและก็ลูกด้วยหล่ะ" ห๊ะ!? ฉันจึงค่อยๆหันหน้ากลับไปมองหน้าเธอทันที

"หมายความว่า...พี่เคยไปอยู่ห้องของเขา?" พูดออกไปพร้อมเลิกคิ้วขึ้นเป็นคำถามถามเธอไป

"อืม ก็ช่วงนึงแต่ว่า...ไม่ได้มีอะไรกันหรอกนะนอนคนละห้องหน่ะ" อ่า...แล้วฉันจะสนใจทำไมหล่ะเนี้ย...!?

"....." ฉันเงียบพยักหน้าและเสตามองไปทางอื่น

"เธอจะไม่ลองให้โอกาสเขาหน่อยหรอ...ผู้ชายแบบน่านน้ำหน่ะหายากอยู่นะ" หายาก? ยังไง? ผู้ชายแบบเขาหน่ะหาได้จากการใช้ตีนเขี่ยก็มีถมเถไป ผู้ชายสักแต่เอาแต่...ไม่เสือกรับผิดชอบเหี้ยไรเลยหน่ะ

"???"

"ขนาดตอนนั้นฉันสวยเอ็กนมใหญ่กว่านี้เป็นหลายเท่าตัวเขายังไม่คิดจะทำอะไรฉันเลย...ไม่แม้แต่จะแตะต้องตัวฉันเลยด้วยซ้ำ" นี่...เธอกำลังอวยเขาหรอ?

"เห้อ~ ฉันไม่รู้สิคะว่าชาตินี้จะกลับมารักเขาได้หรือเปล่า" ฉันพูดไป

"เธอหน่ะยังรักเขาอยู่ข้าวสวย...อยู่ที่ว่าเธอจะยอมรับมันตอนไหนถ้าไม่รักเธอคงจะไม่ฟังฉันจนจบหรอก ฉันไปและ" เธอพูดมาอย่างกับเป็นตัวฉันงั้นแหละและเธอก็เดินหนีฉันไปในทันที

"....." ยืนงงเงียบอยู่แบบนั้นหล่ะค่ะ

 

ฉันแสดงอะไรออกไปขนาดนั้นเลยหรอ? ก็เธอพูดถ้าฉันเดินหนีมันก็ไร้มารยาทไหม? ถึงฉันจะไม่มีพ่อแม่แท้ๆคอยอบรมบ่มนิสัยแต่ฉันก็มีแม่กลางคอยสอนนะคะไม่ใช่ไร้มารยาท

 

"กลับไปหาน้องสาวฝันดีกว่า..." เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันก็...หันหลังกลับและเดินไปหาน้องสานฝันในทันที

 

@เวลา16:30น.

 

"พี่ปั้น..." เอ่ยเรียกพี่ชายของตัวเองน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"หืม?" พี่ปั้นจึงหันหน้ามามองหน้าฉัน

"กลับกัน...ได้แล้วมั้งคะ?" เอ่ยถามความคิดเห็นของพี่ปั้นไป

"อืม อยากกลับยังคะ?" พี่ปั้นก็ดันไปถามความคิดเห็นเด็กดื้อซ๊ะงั้น

"ก็ได้..." น้องสานฝันตอบมาน้ำเสียงเรียบนิ่งปนเนือย

"เชอะ..." พอน้องสานฝันมองมาทางฉัน ฉันก็หันหน้าหนีทันที

"หม่ามี๊...ฝันโทษนะ..." อีกแล้ว...ขอโทษเก่งเหมือนใคร?

 

พอทำผิดแล้วก็ขอโทษและฉันก็ต้องยกโทษให้แบบนี้มันไม่ได้ไงแบบนี้ต้องดัดนิสัย ก่อนที่นิสัยจะเสียจนมันดัดไม่ได้

 

"พี่ปั้น! ไปอุ้มคนโน้นป่ะข้าวเก็บของเอง...!" ฉันเมินน้องสานฝันและหันไปพูดกับพี่ปั้น พี่ปั้นจึงหยุดและก็เดินออกมาจากผ้าปูปิกนิคทันที

"ลุงปั้นขา..."

"คราวนี้สานฝันผิดนะคะ...ลุงคงช่วยไม่ได้" ใช่ ถึงจะช่วยฉันก็ไม่มีทางหายง่ายๆหรอก

"หม่ามี๊...ฝันช่วย..." น้องสานฝันเดินเตาะแตะๆมาจะหยิบถุงพลาสติกแต่...

 

หมับ! ฉันหยิบได้ก่อนและยัดใส่ถุงขยะทันทีเพียงแค่นั้นฉันก็ลุกขึ้นและเดินออกไปทันที

 

@บนรถของพี่ปั้น

 

ตอนนี้ฉันนั่งด้านหลังค่ะส่วนน้องสานฝันก็นั่งเบาะโดยสารด้านหน้าค่ะ

 

"....." ตอนนี้ในรถคันนี้เต็มไปด้วยความเงียบค่ะ

"หม่ามี๊...ฝันโทษ...หม่ามี๊...ใจร้ายสิ" คงจะพูดว่า ฝันขอโทษ อย่าใจร้ายสิ สินะ

"....." ฉันเงียบและยังคงมองออกไปนอกกระจกเหมือนเดิม

 

บอกเลยว่า...ถ้าไม่หยุดพูดคำว่าขอโทษหม่ามี๊ก็จะโกรธน้องสานฝันไปแบบนี้เรื่อยๆนั่นแหละ

 

"ลุงปั้น...ดูหม่ามี๊...ใจร้ายกับ...ฝันมากไปและ..." เอ๊!? นี่น้องสานฝันไปฝึกพูดจาแบบนี้มาจากไหนเนี้ย...!?

"ลุงเห็นค่ะแต่ก็ช่วยอะไรสานฝันไม่ได้หรอกนะคะ"  พี่ปั้นตอบรับน้องสานฝันไปเหมือนบอกไปเป็นนัยๆว่า เรื่องนี้ลุงจะไม่ยุ่ง นั่นแหละค่ะ

"ฮือออ~ ฝันโทษ...ขอโทษค่ะ...ไม่ทำ...อีกแล้ว...ฝันโทษ...หม่ามี๊โทษค่ะ..." เด็กดื้อพูดออกมา

"....." เห้อ~ ขอโทษเป็นคำเดียวหรอไง? เหมือนกันทั้งพ่อทั้งลูกเลยจริงๆ

"ฝันไม่ผิดด้วย...เด็กนั่นผิด...เกะกะทาง...ฝันเอง..."

"....." เหอะ! โบ้ยความผิดให้คนอื่นเก่งเหมือนกันด้วยทั้งๆที่ความจริงตัวนั่นแหละผิด

"ถึงเขาจะเกะกะยังไงสานฝันก็ไม่มีสิทธิ์ไปผลักเขานะคะ" พี่ปั้นพูดกับน้องสานฝันโดยใช้เหตุผล

"ไม...!? จะไม่มีสิด...เด็กนั่นสร้างทานะหรอ...!?" แต่น้องสานฝันก็เถียงทันควัน

 

ไงหล่ะคะ? คุณพี่ชายเจอฤทธิ์หลานสาวสุดที่รักไปเป็นไงหล่ะ? กริบเลยไหมหล่ะงานนี้?

 

"เด็กนิสัยไม่ดี..." ฉันเอ่ยออกไป

"หม่ามี๊...ไม่รักฝันแล้ว...ฝันบอกโทษ โทษ ขอโทษ...ไปตั้งหลาย...แต่หม่ามี๊...ก็ไม่หายเลย"

"....." มันน่าหายไหมหล่ะคะแบบนี้?

 

เถียงเก่งเป็นไฟแลบไม่พอยังกร้าวร้าวขึ้นซงขึ้นเสียงกับผู้ใหญ่อีก ฉันไม่เคยสอนให้แกเป็นเด็กแบบนี้เลยนะ ตอนอยู่ในท้องสัญญาว่าจะไม่ดื้อไม่ใช่หรอไง? ไหงตอนนี้ถึงได้ ดื้อด้าน หน้ามึน เถียงเก่ง แบบนี้

 

"คนแปลกหน้า...มาขอข้าว...อีกแล้ว..." น้องสานฝันพูดขึ้นมา

"!!!" ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจในทันทีที่ฉันโผล่หน้าออกไปมองทางด้านหน้ารถซึ่งเขาก็กำลังมองมาด้วยสายตาตกใจไม่ต่างจากฉันเหมือนกัน

"พี่ปั้น! ไม่ขับเข้าไปสักทีหล่ะ!?" เอ่ยถามพี่ชายของตัวเองออกไปน้ำเสียงหงุดหงิด จะจอดค้างอีกนานไหม?

"พี่หา...รีโมทเปิดประตูบ้านไม่เจออ่ะ"

 

End ep.42

.

.

.

.

.

{Spoil next episode}

 

"แล้วจะมีโอกาสไหม? ที่เฮียจะได้การยอมรับนั้นกลับมา"

"อย่ากลับมาอีกเลยว่ะเฮียถ้าจะมาทำให้ข้าวเจ็บอีกก็อย่ามาเลยว่ะ"

 

{To be continue...}

 

น้องสานฝันร้ายดื้อด้านหน้ามึนเหมือนใครคะเนี้ย...!?

รู้สึกเหมือนมีคนช่วยอิเฮียน่านน้ำเยอะเลยนะเนี้ย...!! คนรู้เขาดูออกนะน้องข้าว

.....

 

คนที่เลวกว่าอิน่านน้ำก็แม่ของมันนั่นแหละนางดักทุกทางเลยอ่ะ เป็นแม่คนก็ต้องฉลาดกว่าลูกสินะแต่ควรฉลาดให้ถูกทางไหมแม่!!!?

.....

 

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจคร้าบ~

ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด้วยนะคะ

โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปกันด้วยเนอะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว