ไหนว่ารักกัน แล้วปิดบังเพื่ออะไร???

ชื่อตอน : 4 : เจอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 653

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2563 11:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4 : เจอ
แบบอักษร

 

 

คุยกับพี่บูมสักพัก ตกลงนัดแนะเรื่องวันและเวลาเรียบร้อย ก็แยกย้ายกันไปเรียน

 

ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนในคลาสเท่าไหร่ ถ้ามีก็คุยได้แต่ไม่ถึงกับสนิท บางคนมองว่าฉันแรดแรง เพราะรอบตัวของฉัน ห้อมล้อมไปด้วยผู้ชาย พอไม่คบค้าสมาคมกับชะนีนางใด เลยได้ตำแหน่งเป็นนางวันทองที่ไม่ได้มีแค่สองใจ แต่มีสี่ใจ เพราะมีผู้ชายถึงสี่คนวนเวียนกันมาดูแล เปรมบ้าง ไม้บ้าง ส่วนทูฉันเกลียดความกะล่อนของมันเลยสั่งห้ามมายุ่มย่ามในเขตแดนนี้

 

ฉันเรียนสายนี้ เพราะชื่นชอบ หลงไหลในบรรยากาศ และ ยังมีโอกาสไปหลายที่ ได้ฝึกภาษาต่างประเทศด้วย

 

ไม่ว่าจะเรื่องไหน แม่จะให้ฉันเป็นคนตัดสินใจเองเสมอ ท่านไม่เคยห้าม มีแต่คอยปราม ตักเตือนถ้าสิ่งที่ทำมันเกินเหตุ ดุด่าเวลาก้าวพลาด แม่คือแม่ ผู้ที่ทำให้ฉันไม่เคยรู้สึกว่าขาด ทั้งที่มีแค่ท่านที่เลี้ยงดูมาจนเป็นตัวฉันในวันนี้

 

เรื่องของฉันกับเปรม ไม่แน่ใจว่าผู้ใหญ่จะดูออกหรือไม่ แต่แม่ฉันแน่นอนว่าท่านรู้ แต่แค่ไม่พูด ท่านเข้าใจ เพราะท่านก็เคยผ่าน วัยรุ่นวัยลองมาก่อน

 

“นี่เธออะ”

ผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาสะกิดแขนฉัน เธอคือใครสักคนที่เรียนคลาสนี้ ที่ฉันเองก็จำชื่อไม่ได้

 

“มีอะไรเหรอ”

ฉันถามดี ๆ

 

“ไปตบดาวการบินมาเหรอ”

เธอมองฉัน ทำไมข่าวนี้มันแพร่ไวเหลือเกินนะ ตึกวิศวะห่างจากตึกนี้ไปมากนะ มาถึงนี่ไวไปมั้ง

 

“เรื่องคนอื่นนี่อยากรู้จังเลยนะ”

ฉันว่าให้นิ่ง ๆ ฉันมองหน้าเธอแบบตาขวางนิด ๆ สื่อบอกว่าถ้าตบแล้วจะทำไม

 

“ก็หมั่นไส้ น่าจะตบจริง ๆ ไปเลย”

แล้วนางก็หัวเราะอย่างสะใจ กลับไปหากลุ่มเพื่อนของนาง

 

คนเรานี่ก็แปลก จะมีเรื่องทั้งที ทำไมไม่ทำมันด้วยตัวเอง สนุกกว่าเป็นไหน ๆ แลนางดูสะใจแบบปลอม ๆ นะ.....

 

ฉันไม่ได้สนใจอะไรนักหรอก สักพักเสียงสนทนาที่กำลังดังขึ้นต่อเนื่องก็ต้องหยุดชะงัก เมื่ออาจารย์ได้ก้าวขาเข้ามาพร้อมตำราสอน

 

เรียนสายนี้ มันก็ไม่มียาก ไม่มีง่าย แต่มันก็ไม่เกินความสามารถฉันไปหรอก

 

เวลาล่วงเลยจนสิ้นเสียงอาจารย์ ฉันเก็บทุกอย่างเข้ากระเป๋า เตรียมพร้อมจะกลับบ้าน แต่มันก็มีผู้หญิงสามคนที่มองฉันก่อนหน้านี้ เดินมาหาถึงที่

 

เด็กของเพื่อนฉันคนไหนอีกล่ะ?

 

“ว่ามา อย่าอ้อมค้อม”

ฉันพูดบอก คือมายืนมองแบบนี้ทั้งวันก็ไม่มีทางรู้เรื่องแน่

 

“เป็นเมียเปรมเหรอ?”

หญิงหนึ่งเป็นคนถาม

 

“ไม่ใช่”

 

“ถ้าไม่ใช่แล้วนี่อะไร”

หญิงสองรอบคอบ มีรูปถ่ายมายืนยันคำปรักปรำ มันคือรูปที่ถ่ายไปไม่นานนัก เพราะมันคือภาพที่ฉันนั่งพิงเปรมไปไม่กี่ชั่วโมงก่อน

 

“แค่นั่งพิงต้องเป็นเมียแล้วเหรอ”

 

“อย่างแกน่ะเหรอจะแค่นั่งพิง ทั่วถึงทั้งพี่บูม ไม้ เปรม หรือแกมีอีก ใช้คุ้มจริง ๆ ”

หญิงสามสบประมาท พร้อมทั้งบรรยายผู้ชายที่อยู่รอบตัวฉันได้ครบถ้วน

 

“ก็มีของดี... ”

ฉันตบไหล่หญิงสามเบา ๆ เธอรีบปัดมือฉันออกอย่างแรง

 

“ของดี หรือ ของฟรี กันแน่”

เธอว่า

 

“เสียดายจัง.... เอาเงินไปทำหน้ามาตั้งแพง แต่ไม่มีคนเอา”

ฉันกอดอกมองทั้งสามที่ดูดี การแต่งตัวดี ผิดหลักไปบ้าง แต่ก็ไม่น่าเกลียดจนเกินไป แต่ทำไมกันนะ ทำไมถึงวิ่งไล่ตามผู้ชายที่ไม่ใช่ของตัวเอง

 

ไม่ใช่เรื่องตัวเองด้วยซ้ำ.....

 

“ถอย”

ฉันเปล่งเสียงบอก เสียเวลามามากพอแล้ว พวกเธอไม่ควรมาหาเรื่องฉันเลย

 

“คิดว่าจะปล่อยแกเหรอ”

หญิงหนึ่งเดินมาขวางหน้า

 

“ไม่ได้คิด แต่เธอต้องถอย”

ฉันถูกหญิงสองเอามือดันไหล่ไว้

 

นี่สามรุมหนึ่งถูกไหม?

 

“ขอตบแกสักทีเถอะ”

หญิงสองง้างมือขึ้นเตรียมจะฟาด ฉันก็เลยเชิดหน้าท้าทายเธอไป

 

“เอาสิ... แต่ถ้าเลือดไม่ออก ฉันตบคืนแน่”

 

ทั้งสามหยุดคิด มองหน้ากันเลิกลั่ก หญิงสองยกมือค้างไว้อย่างนั้น หญิงหนึ่งก็ยุแยงอยู่นั่น

 

ตบฉันได้ แต่ถ้าตบฉันไม่น่วมพวกเธอนั่นแหละ จะน่วม!

 

“ตบมันสิ”

หญิงหนึ่งเอ่ยบอก

 

“ฟาดมันเลยเมล”

หญิงสามยุยง

 

หญิงสองมองหน้าฉันที่เงยหน้าท้าทาย สายตาของเธอดูล่อกแล่ก กล้าแหล่ มิกล้าแหล่

 

“ไม่อะ”

สุดท้ายก็ไม่กล้า เธอลดมือลงเดินออกไปด้วยท่าทีหงุดหงิด

 

ฉันรีบลุกยืน แล้วตรงไปจับแขนของเธอไว้

 

“เธอกับฉันเรารู้จักกันเหรอ”

เพราะได้สบตากันเมื่อกี้ สายตาคู่นี้ดูคุ้น ๆ ฉันนึกแล้วนึกอีก ก็จำไม่ได้ ฉันจำสายตาคู่นี้ได้ แต่ใบหน้าแบบนี้ไม่มีอยู่ในความทรงจำ

 

“ไม่... ”

เธอตอบ

 

“ชอบเปรมแล้วมันไม่เอาเธอเหรอ”

ฉันถนัดเรื่องยั่วโทสะคน เธอมีท่าทางอึกอัก ก็ถ้าไม่รู้จักกัน มาหาเรื่องฉันมันก็แปลกอยู่

 

“ไม่ต้องสู่รู้”

 

มันแปลกจริง ๆ

เป็นฉันที่ควรหงุดหงิด เพราะอยู่ดี ๆ ก็มาหาเรื่อง แต่ก็ไม่ลงมือ ทั้งสามเดินออกไป ทิ้งฉันให้จมอยู่กับความมึนงงคนเดียว

 

ฉันแอบเดินตามออกมา อยากรู้ว่าทำไมถึงอยากตบฉัน เพื่อนชายทั้งสามน่าสงสัยหมดเลย

 

ไม้... ผู้ชายที่ชอบดักกินสาวเงียบ ๆ

ทู... ผู้ชายปากหวานคารมเป็นเลิศ

เปรม... ผู้ชายเบ้าหน้าดี ที่หว่านเสน่ห์ไปทั่ว

พวกนี้น่าสงสัยกันหมด เด็กใครวะ?

 

สายตาของฉันไปสะดุดเข้ากับบางอย่างที่ช่วยคลี่คลายความสงสัย ผู้หญิงที่ฉันผลักล้ม กำลังตะคอกแวด ๆ ใส่สามสาว สองคนก้มหน้าลงไม่ตอบโต้

 

ส่วนคนที่ง้างมือ ได้ยินว่าชื่อเมล เธอหันหน้าไปทางอื่นโดยไม่คิดจะสนใจคนที่กำลังเท้าสะเอวใส่อารมณ์อยู่

ยัยหัวทอง.....

เดี๋ยวเจอดี.....

 

 

 

ความคิดเห็น