facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 3. -2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 293

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2563 11:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3. -2
แบบอักษร

(ต่อ) 

นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ...เธอก็ไม่รู้ ไม่เห็น ไม่ได้ข่าวคราวของเขาอีกเลย 

จริงอยู่แม้ที่บ้านเธอจะเป็นตำหนักทรงเจ้าที่คอยช่วยเหลือผู้คน คอยแถลงไขให้กับความลับหลายเรื่องที่หลายคนอยากรู้ แต่ทว่า การจะใช้สิ่งพิเศษแบบนี้เพื่อเอื้อประโยชน์ให้ตัวเองนั้น กลับเป็นอีกหนึ่งข้อห้ามที่ไม่ควรละเมิดด้วย และค่อนข้างเป็นข้อห้ามสำคัญมากกว่าข้อที่ว่า 'จะไม่มีการทำนายทายทักให้ใคร หากไม่มีการประทับทรง' (ซึ่งวันนี้เธอก็ได้ทำการแหกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว) เพราะมันจะนำมาซึ่งผลอันร้ายแรงกว่ากับตัวเธอที่ว่า... 

"จำไว้นะกลิ่น ลูกห้ามดู หรือถามอะไรให้ตัวเองเด็ดขาด เพราะมันจะให้ผลร้ายกับตัวเราเองเป็นอย่างมากเลยทีเดียว"  

เสียงของมารดาคอยย้ำเตือน ในวันที่เธอทำพิธีรับขันธ์จากท่านเพื่อจะเป็น'เจ้าแม่' อย่างสมบูรณ์ ซึ่งมารดาเธอต้องทวนข้อห้ามต่าง ๆ ของตำหนักอีกรอบเพื่อความแน่ใจว่าพู่กลิ่นจะต้องตระหนักรู้ถึงผลกระทบต่าง ๆ ที่จะตามมา หากเธอมี 'ความจำเป็น' ต้องแหกกฏในแต่ข้อใดข้อหนึ่งเสียเอง 

"ผลร้าย? เช่นอะไรบ้างคะแม่" เธอถามมารดา แม้จะรู้ผลของการแหกกฏข้อนี้อยู่แล้ว 

"ต้องแลกกับอายุ...อายุขัยของเราจะสั้นลงหนึ่งปีกับการอยากรู้หนึ่งเรื่อง" 

หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ทีเดียว พูดง่าย ๆ อายุเธอจะสั้นลงหนึ่งกับหนึ่งเรื่องที่อยากรู้ปีเชียวหรือ! จากนั้นเธอก็ตั้งใจฟังน้ำเสียงเคร่งเครียดของมารดาอธิบายต่อ 

"ถ้าอายุเราไม่สั้น...คนที่เรารักนั่นแหละจะบังเกิดเคราะห์ร้ายแทน เช่นแม้แม่จะอยากรู้ว่าล็อตเตอรี่งวดนี้ออกเลขอะไร แม่จะไม่สามารถใช้ความพิเศษนี้หาผลประโยชน์เข้าตัวเองได้ เพราะมันหมายถึง แม่กำลังจะเอาชีวิตของกลิ่นเป็นเดิมพัน เอาไปแลกกับเงินทองที่จะได้มา ตอนนี้ชีวิตของแม่ก็เหลือแค่กลิ่นที่แม่รักที่สุด เรื่องร้ายที่เกิดกับคนที่แม่รักจะร้ายแรงแค่ไหน อาจจะถึงแก่ชีวิตเลยก็ได้ แม่จะไม่แลกหรอก... ดังนั้นกลิ่นจะไม่มีสิทธิ์ถาม หรืออยากรู้อยากเห็นให้ตัวเอง เพราะความพิเศษที่เราได้มา จะมีไว้เพื่อช่วยเหลือคนอื่นเท่านั้น จำไว้ให้ดีนะกลิ่น..." 

พู่กลิ่นถอนหายใจ เมื่อหวนกลับไปนึกถึงคำพูดที่ยัยลูกชุบขึ้นมาอีกครั้งว่า  

"การที่แกรับขันธ์มาจากแม่แก เพื่อจะให้ตัวเองเป็นแบบแม่ละยาย จริง ๆ แล้วแกจะได้อาศัยตรงนี้ เพื่อตามหาผู้ชายคนนั้น คนที่อยู่ในความทรงจำแกในวัยเด็ก...ใช่มั้ย"  

ความจริงมันก็ถูกเผง และจี้ใจดำเธออยู่เหมือนกัน เพราะเหตุผลที่ว่าต้องการให้มารดาได้ไปเที่ยว ไปพักผ่อนบ้างก็แค่ส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนจากใจจริงลึก ๆ เธอก็แอบหวังว่าว่า 'ญาณ' ที่เธอได้รับจากการทำพิธีรับขันธ์จากมารดาคงพอจะช่วยให้เธอได้เบาะแสว่า 'พี่รักษ์' ของเธออยู่ไหน มีชีวิตที่เป็นสุขดีหรือไม่หลังจากเกิดเรื่องร้ายขึ้นมาในชีวิตของเขาในวันนั้น แม้เธอไม่ได้ร้องขอเองก็ตาม... 

พอได้ยาแก้ไข้จากมือป้าทัยมากิน เนื้อตัวของเธอก็เริ่มรู้สึกสบายขึ้น ไข้คงสร่างลงไปแล้ว หญิงสาวจึงค่อย ๆ ลุกจากเตียงนอนแล้วเดินตรงไปยังหน้าต่างห้องนอน ใช้แววตาครุ่นคิดเหม่อมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง ในยามนี้เธอจึงได้รับรู้ถึงความเงียบงันของตำหนักได้ดีทีเดียว เพราะนับตั้งแต่กุมารทองตัวน้อยที่ยายเธอเคยเลี้ยงไว้ที่ตำหนักย้ายไปอยู่กับพ่อแม่คนใหม่ของพวกเขา ที่ตำหนักนี้ก็เงียบเหงาลงไป ไม่มีเสียงอึกทึกของเด็ก ๆ ที่ชอบวิ่งเล่นกันไปมาอีกแล้ว แต่แม้จะไม่มีกุมารทองคอยเป็นเพื่อนเธอและเป็นยามเฝ้าอารักขาตำหนักนี้ไปพร้อม ๆ กัน แต่ที่นี่ก็ยังมี 'ไอ้คล้าวกับทองกวาว' คอยทำหน้าที่เฝ้าดูแลอารักขาอยู่ 

ฉะนั้น อย่าว่าแต่โจรผู้ร้ายเลยที่จะแอบย่องเข้ามา แม้แต่ภูติผีปีศาจตนใดที่หลงกล้ำกลายเข้ามาที่นี่ ก็ต้องโดนไอ้คล้าวกับทองกวาวเล่นงานให้กระเจิงกลับไปทุกตัวตน! 

. 

อาสิ ลางร้ายลางรัก มีสมบัติกับอรัญญาเป็นทั้งตัวช่วยและตัวป่วน ใน ชะตา(ร้าย)หมายรัก เรามีก็มี 'ไอ้คล้าวกับทองกวาว' เป็นตัวช่วยนะ 

มาเดากันเล่น ๆ มะ ไอ้คล้าวกับทองกวาวนี่คือสิ่งใดดดดด... 

 

. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว