ไหนว่ารักกัน แล้วปิดบังเพื่ออะไร???

ชื่อตอน : 3 : เนอะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 804

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2563 12:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3 : เนอะ
แบบอักษร

 

สุดท้ายก็ควบคุมไม่ได้

 

ฉันผลักเธออีกครั้ง ร่างสวยนอนกองกับพื้น ฉันลุกยืนแล้วจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่เหมือนเดิม ฉันไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาด่าว่าได้

 

แม่ฉันสอนให้สู้คน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอก ที่มีผู้หญิงมาหาเรื่องทะเลาะ เพราะเรื่องเปรม พอฉันบอกเขา เขาก็จะตอบว่าไม่รู้จักทุกที เท่ากับว่าผู้หญิงพวกนี้ มีมโนทิพย์ล้ำเลิศ

 

ฉันแหวกทางคนมุง เดินกลับมาหาตัวต้นเหตุที่ไม่รู้เรื่องราวอะไร เห็นเปรมกำลังก้มอ่านกระดาษอย่างตั้งอกตั้งใจ ฉันไม่ได้โกรธหรอก ที่มีคนมาเรื่อง แต่ค่อนข้างรำคาญ บวกกับไม่ค่อยอยากมีปัญหากับใคร

 

พอเดินเข้ามาใกล้ ฉันวางน้ำที่ซื้อมาให้ลงที่โต๊ะอย่างแรง จนทูต้องเงยหน้ามามอง ไม้เองก็เหลือบมอง เปรมนั้นไม่สนใจ หยิบกระป๋องน้ำอัดลมไปเปิดยกดื่มหน้าตาเฉย

 

“โดนผึ้งต่อยมาเหรอจ๊ะ”

ทูเอ่ยถามด้วยความกวนบาทา เขายกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของฉัน

 

“ใช่... และกำลังจะต่อยมึงด้วย”

ฉันกำมือขึ้น แต่ก็ทิ้งตัวนั่งลงข้างเปรมไปเฉย ๆ

 

“มานี่ก็มีแต่เรื่อง”

เปรมดุ แล้วปัดเส้นผมของฉันจนไปกองอยู่ที่แผ่นหลัง เขาแอบจัดผมให้เงียบ ๆ

 

“จะรู้เหรอ ไม่ได้อยากมีหนิ มาหาเรื่องกูเอง”

 

“เยินขนาดนี้ จะเข้าเรียนไหวเหรอ”

ไม้คนปากร้าย เป็นฝ่ายเอ่ยถาม

 

“ไม่อะ อาจารย์เลื่อนไปเป็นสิบเอ็ดโมง”

ฉันพูดพลางหยิบกระจกมาส่องดู ฉันไม่ได้โดนสวนเลย เยินได้ไง คำพูดของไม้ทำให้ฉันเสียความมั่นใจ

 

“งั้นก็อยู่ด้วยกันก่อน ใกล้ถึงเวลาเดี๋ยวไปส่ง”

อันนี้เปรม

 

เขาขยับมานั่งชิดกับฉัน แต่มือก็ลงทำงานค้างต่อไป

 

“ไหนพูด ว่าตบใคร”

ทูถาม ใช้สายตามองไปรอบกาย ฉันเองก็มองตาม จนมาหยุดอยู่ร่างสองสาวที่พึ่งจะปะทะคารมกันมา

 

“กระเป๋าแดง หัวทอง”

ฉันบอกทู

 

“ดาวการบินเลยนะนั่น”

ไม้ตอบ ไอ้พวกชายพวกนี้มันคลุกคลีสาว ๆ ฮ็อต ๆ กันทุกคนเลยรึไง ดูจะรู้จักไปหมด

 

“กูฟาดแล้ว”

ทูพึมพำ

 

“นิสัยเสีย เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นไง ภูมิใจเหรอห๊ะ”

เพราะเข้าใจว่าพวกนี้กินต่อ ๆ กัน ฉันเลยตบหัวทูไปที

 

“ก็งั้น ๆ ไม่ได้ดีไปกว่าคนอื่น แต่ถ้าอยากรู้ว่าน่าภูมิใจไหม คงต้องลองเอง”

สายตาทูมาหยุดค้างที่ใบหน้าตรึงเครียดของฉัน ไม่ชอบเลยเวลาได้ยินเรื่องแบบนี้ ทำไปไม่เคยยุ่ง แต่ถ้ามาสาธยายแบบนี้ อารมณ์มันพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันที

 

นั่นทำให้ฉันจ้องทูกลับไปอย่างท้าทาย.....

 

“ไอ้ทู”

เปรมเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่ฉันกับทูกำลังเล่นสงครามประสาทกันอยู่

 

“มีอะไรวะ”

ปากทูตอบ แต่ตายังมองฉันนิ่ง

 

ผลั่ก!!

เปรมเอาฝ่ามือดันหน้าผากทู จนเขาต้องแหงนหน้าไปตามแรง

 

“ไม่ใช่คนนี้”

เปรมว่าให้ แต่มีอะไรแอบแฝง

 

“หึหึ... หยอกหน่า”

ทูยิ้มมุมปาก

 

“ไม่ใช่ของเล่น อย่ายุ่ง”

 

ฉันเลิกกวนกันกับทู แล้วนั่งดูพวกเขาแก้งานกันเงียบ ๆ ไม่โกรธทูนะ โดยปกติทูนิสัยขี้หลี ขี้กวนชาวบ้านอยู่แล้ว อีกหนึ่งอย่างคือทูชอบแกล้งเปรมเอามาก ๆ แกล้งให้เปรมหงุดหงิด

 

ถ้าเป็นคนอื่นมายุ่งมาคุยกับฉัน เปรมไม่เคยว่า หรือแสดงอาการใด ๆ แต่ถ้าสองคนนี้เมื่อไหร่ เปรมจะพูดว่า ให้มันน้อย ๆ หน่อย เขาไม่ชอบ

 

ฉันเอาขาขึ้นมาวางตรงที่เดียวกับบั้นท้ายนั่ง เอนหลังไปพิงเปรม เอาหัวไปซบกับไหล่เพื่อจะได้เล่นมือถือได้สะดวก

 

เปรมขยับกายนิด ๆ พาดแขนมาวางแถว ๆ คอของฉัน หัวที่พิงไหล่ก็ย้ายไปพิงแผงอกของเขาแทน

 

“เนล”

ใครบางคนเรียกฉัน

 

“พี่บูม มาทำอะไรคณะนี้อะ”

ฉันหยัดตัวขึ้นนั่งตรง ส่งเสียงถามออกไป

 

“มาตามหนูแหละ มีเรื่องจะคุยด้วย”

 

พี่เขายิ้มทักทาย สามชายก็พยักหน้ารับ

 

‘พี่บูม’ คือพี่รหัสของฉัน เป็นคนสุภาพ หน้าตาดี พูดจาไพเราะ อ่อนโยนกับฉัน ดูแลฉันตั้งแต่อยู่ปีหนึ่งจนถึงทุกวันนี้

 

เขาเป็นอีกคน ที่วนเวียนกับชีวิตของฉัน เขามักจะชวนฉันไปเที่ยวบ้าง ถ่ายรูปเรฟสวย ๆ บ้าง เราไปด้วยกันตลอดเลย

 

“ไปกันค่ะ เนลมีเรื่องจะปรึกษาพอดีเลย”

ฉันผุดลุกขึ้นอย่างรีบร้อน หยิบกระเป๋ามาคล้องแขน หันไปโบกมือลาเพื่อนชายทั้งสาม

 

“อยากกินเค้กอ่า... เลี้ยงน้องหน่อย”

เมื่อเดินถึงร้านเค้ก ฉันก็ส่งเสียงอ้อนพี่บูม พลางกระตุกเสื้อนักศึกษาของเขาด้วย

 

ทายสิ ว่าใคร.....

ยัยหัวทองคนนั้นไง กำลังเปิดประตูร้านออกมาพอดี เธอจ้องมาที่มือของฉันที่เกาะแขนพี่บูมอยู่ แล้วขมวดคิ้วทำหน้างง อยากฟาดให้คอนแทคหลุด พอจ้องจนหนำใจก็เดินผ่านฉันไปแบบเชิด ๆ

 

ฉันน่าจะตบยัยนี่แทนที่จะผลักเฉย ๆ จริง ๆ นะ

 

“ทำไมมองหนูแรงขนาดนั้นอะเนล”

พี่บูมถามขึ้น เมื่อเราเข้ามาในร้าน

 

“มีเรื่องกันไปเมื่อกี้”

 

“เอาอีกแล้วนะ พี่ไม่อยู่หนูมีเรื่องตลอด”

พี่บูมขยี้ผมฉันอย่างคนมันเขี้ยว

 

“ช่วยไม่ได้ มาหาเรื่องเอง เนลใจเย็นจะตาย พี่บูมก็รู้”

 

“ครับ... เย็นเยือกดั่งเปลวเพลิง”

พี่บูมยิ้มขัน

 

“ว่าแต่มีเรื่องอะไรจะพูดกับเนลเหรอ”

 

“เรื่องที่บ้าน เหมือนเดิม”

จากที่ยิ้ม ๆ พี่บูมก็ทำหน้าเจื่อนลง

 

คงไม่พ้นเรื่องเดิม.....

 

“คุณป้าท่านยังไม่เชื่ออีกเหรอคะ”

 

“ยังเลย พรุ่งนี้ไปบ้านพี่นะ ว่างรึเปล่า”

 

“ว่างค่ะ แต่ต้องไปขอแม่หนูเองนะคะ”

 

“ได้ครับ ต้องขอใครอีกไหมน้าาา”

พี่บูมกำลังล้อเลียน

 

“หมายถึงใคร”

 

“เปรมไง ตามติดกันเป็นเงาเชียว”

ทำหน้าทะเล้นใส่ฉัน

 

“ทำไมต้องขอ ไม่ได้เป็นไรกันสักหน่อย กินเค้กไปเลย พูดมาก”

 

ก็ไม่ได้เป็นไรกัน เพื่อนกัน ทำไมต้องขออนุญาตกันไปไหนมาไหน

เพื่อนที่ไหนเขาทำแบบนั้นกัน

เนอะ.....

 

 

ความคิดเห็น