ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : spe-start

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2563 12:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
spe-start
แบบอักษร

.

 

.

**ดูเหมือนว่าไทน์จะอกหักในตอนจบแต่ตอนพิเศษนี้ไทน์ก็มีคู่น้า

บอกมาตลอดเลยว่าไทน์มีคู่แต่ไม่ได้บอกว่าจะคู่กับใคร จะมาเฉลยตอนนี้ล่ะ55555555

มาเริ่มอ่านกันเล้ยยย

.

 

.

 

.

 

"ไทน์"เสียงหวานเรียกจากด้านหลังไทน์

"ครับแม่"คนเป็นเดินเข้ามาใกล้ยืนข้างๆลูกชายที่ยืนมองท้องฟ้าอย่างโดดเดี่ยว

"เป็นอะไรรึเปล่าลูก"มือบางของสาววัยกลางคนลูบที่เรือนผมสีดำของคนเป็นลูกเบาๆ

"...เปล่าครับแม่ ดึกแล้วไม่นอนหรือ"เพราะไม่อยากให้แม่เป็นห่วงจึงเปลี่ยนเรื่องเสียทันที คนเป็นแม่ได้แต่ถอนหายใจ

"กำลังจะไปนอนแต่เห็นลูกยืนอยู่ตรงนี้เลยเข้ามาหา"ดวงตาสีเหลืองลอบมองใบหน้าคมอีกคน

"อย่าคิดมากนะลูก ทุกอย่างล้วนต้องดำเนินต่อไปลูกเองก็เช่นกัน"ผู้เป็นเอ่ยลูบแผ่นหลังกว้างเบาๆ

"ครับ"

"แม่ไปนอนนะ"ว่าแล้วก็เดินจากไปทิ้งให้ไทน์ยืนอย่างโดดเดี่ยวเช่นเดิม

"ลูกที่ดีควรทำให้แม่เป็นห่วงหรอ?"เสียงดังขึ้นจากด้านหลังอีกครั้งทำให้ไทน์คิ้วกระตุก ค่อยๆหันไปด้านหลัง

"ไม่ใช่เรื่องของเธอ"เมื่อเห็นอีกคนในความมืดแล้วจึงถอนหายใจและหันกลับมาเช่นเดิม

"มัวแต่ซึมเศร้าอยู่แบบนี้คิดว่ามันดีแล้วหรือไง"อีกคนยังไม่ยอมหยุดพูด ไทน์ไม่ได้เอ่ยตอบอะไรและรู้สึกถึงจังหวะก้าวเดินที่ใกล้เข้ามา

"ไม่สมกับเป็นเผ่าเสือดาวเลยมัวแต่จมปลักอยู่กับความเจ็บปวด"

"พูดจบหรือยัง"น้ำเสียงเเข็งดังขึ้นตวัดสายตามองอีกคนอย่างไม่สบอารมณ์ ใบหน้าหวานติดทะเล้นยกยิ้มเมื่อสามารถกวนอีกคนให้มีน้ำโหสำเร็จ

"เธอควรจะไปนอนได้แล้ว"ไทน์เอ่ยบอกอย่างเนือยๆก่อนจะเสมองทางอื่น คนตัวเล็กกว่ายิ้มเยาะ

"ถ้าไม่แล้วจะทำไม"

"อย่าดื้อ"

"มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง"

"เห้อ.."ไทน์ได้แต่กุมขมับ ถึงจะไม่ได้สนิทกันมากก็จริงแต่พบหน้ากันเมื่อไหร่ก็มักจะตีกันอยู่เรื่อย

"เธอควรไปได้แล้ว ฉันจะไปส่ง"

"ว่าจะถามตั้งนานแล้ว มาทงมาเธออะไรนัก"

"ห้ะ"

"ฉันเป็นผู้ชาย"

"ห้ะ?!?!"รอบสอง

"เรียกเธออยู่นั่นถึงฉันจะตัวเล็กหน้าหวานไปหน่อยแต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงนะไอบื้อเอ้ย"คนตัวเล็กกอดอกจ้องอีกคน ไทน์มองตาไม่กระพริบก่อนจะสำรวจร่างกายอีกคนอีกรอบ

เออว่ะ

"นี่ มองแบบนี้น่ะเสียมารยาทรู้ไหม"

"เหอะ"

"พอรู้ว่าฉันเป็นผู้ชายก็ทำเสียงแบบนี้? จริงๆเลยนายเนี่ย"คนตัวเล็กว่าพลางส่ายหน้าเบื่อ ก่อนจะมองไปบนท้องฟ้าที่มีดาวหลายดวงเปล่งประกาย

"ดาวสวยนะว่าไหม"ไทน์ก็ยังคงไม่ตอบอะไรอีกเช่นเคย แต่หันมองเสี้ยวหน้าหวานของอีกคน

คนตรงหน้าคือชูโรส เขาเองก็ไม่ได้เอะใจเรื่องชื่อมากมาย พบเห็นอีกคนตามติดอยู่กับแม่เขาและได้รู้มาว่าเก่งทางด้านการปรุงยาและการแพทย์เป็นอย่างมาก เรียกว่าอัจฉริยะเลยก็ว่าได้เพราะเจ้าหมอนี่อายุเพียง16ปี และก็เป็นเด็กที่ทำให้ทั้งฮาร์ทและบอสจึงมีร่างกายที่แข็งแรงมากขึ้น

หลายครั้งที่เขาออกมาและยืนมองท้องฟ้าเช่นนี้ก็จะได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วอีกคนดังขึ้นข้างๆและต่อล้อต่อเถียงกันเสมอ

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอีกคนไม่อยากให้เขาอยู่คนเดียว ถึงแม้จะปากดีหาเรื่องแต่ก็ยังยืนอยู่เคียงข้างเขา

"เธอมาอยู่กับแม่ฉันได้ไง"

"ยังจะเรียกเธออีก"

"ก็ถนัดแบบนี้"

"ตามใจ...ฉันเจอแม่เธอระหว่างเดินทางหาสมุนไพรน่ะ"อีกคนว่ายิ้มๆดวงตาสีส้มทอแสงขึ้นและอยู่ในสายตาของไทน์ที่จ้องมองมา

"ฉันไปเก็บพืชชนิดหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าผาและพลัดตกลงไปแต่ดี...ที่มีเสือดาวตัวใหญ่เข้ามาดึงฉันไว้ได้ทันนั่นคือแม่ของนาย"

"ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจจึงขอติดตามอีกคนมาตลอดและคอยช่วยเหลือเรื่องการแพทย์และฝึกสอนวิชาง่ายๆให้นาง"ไทน์พยักหน้าลงรับรู้ลอบมองอีกคนที่สูงเพียงอกพูดเล่าเรื่องของตัวเอง ทันทีเขาก็รู้สึกเหมือนจิตใจได้รับการปลอบโยน ปล่อยวางลง มีเพียงเสียงหวานๆที่กล่อมอยู่ข้างหูและกลิ่นหอมอ่อนๆที่พัดโชยมา

ร่างสูงโปร่งทอดกายลงนั่งที่โซฟาใกล้ๆฟังเสียงอีกคนเล่าเรื่องสัพเพเหระไป ริมฝีปากยกยิ้มบางให้กับความผิดปกติของตน ดวงตาหลับลงฟังเสียงหวานของอีกคนจนเข้าสู่นิทรา

ชูโรสที่ได้แต่พูดหันมาอีกทีก็พบไทน์นอนคอพับบนโซฟาเสียแล้ว

ร่างเล็กค่อยๆเดินเข้าใกล้หยิบผ้าแถวนั้นมาคลุมร่างกายให้อีกคน จ้องมองใบหน้าคมที่ดูอิดโรยและอ่อนล้า

"อย่าได้เจ็บปวดอีกเลย"

"..."

"ฉันรู้สึกไม่ดี"ว่าจบก็ผละตัวออกมาปิดหน้าต่างบานใหญ่ มองอีกคนที่หลับและเดินออกไปจากตรงนั้น

กลิ่นหอมอ่อนๆจางไปตามการขยับตัวของร่างเล็กที่ไกลออกไป ทำให้ไทน์คิ้วกระตุกเริ่มโหยหากลิ่นหอมอีกครั้งและลืมตาขึ้นก็พบเพียงความว่างเปล่า

คงจะไปแล้วสินะ

กลิ่นหอมของพืชสักชนิดที่เป็นสมุนไพร

ช่างเหมาะกับเธอจริงๆ ชูโรส

.

 

.

**เอาล่ะไทน์มาแล้วไทน์ ตื่นเต้นยังหึหึหึหึหึหึ

.

 

.

"อือ"เสียงอื้ออึงในคอดังเมื่อร่างเล็กตื่นจากหลับใหล นอนบิดขี้เกียจเพียงก่อนจะรู้สึกเหมือนถูกทับ ค่อยๆหันไปด้านหลังก็พบกับบุคคลหนึ่งนอนหน้าสะหลอนอยู่บนเตียงเขา

"ไทน์!!"เสียงหวานดังเข้าโสตประสาทของไทน์ ใบหน้าคมขมวดคิ้วยุ่ง คว้าเอวเล็กมากอดไว้แน่นซุกใบหน้ากับคอหอมกรุ่น

"เสียงดัง"เสียงทุ้มแหบเอ่ยที่ข้างหูพลันทำให้ชูโรสใจเต้นแรง

บ้าไปแล้วผู้ชายคนนี้

ดวงตาสีส้มเลื่อนลงมองอีกคน เขาใส่เสื้อยืดสีเทาและกางเกงธรรมดาขายาว แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและเส้นเลือดกำลังเกี่ยวกอดเอวของเขาแน่น ผมสีดำสนิทปรกลงที่ใบหน้าบางส่วนแต่ไม่ได้ทำให้ดูดีน้อยลงเลย

มือเล็กค่อยๆเอื้อมไปสัมผัสที่หน้าคม ลูบไล้ใบหน้าที่หล่อเหลาราวพระเจ้าสร้าง หุ่นแน่นของเขาทำใจหวั่นไหว ดวงตาสีส้มหม่นแสงลงเมื่อสบเข้าที่ดวงตาสีเหลืองที่จ้องมองมา

ราวกับถูกดึงดูด ทั้งคู่ขยับเข้าหากันจนริมฝีปากแนบชิดกันในที่สุด ไทน์หยัดตัวขึ้นคร่อมอีกคนไว้ ลูบไล้ไปตามเรือนร่างบางพอดีมือ ริมฝีปากจูบย้ำซ้ำๆดูดดึงจนขึ้นสีแดงสด

คนตัวเล็กเอียงคอให้พอดีกับการจูบ สองแขนจับแน่นที่แขนแกร่งของอีกคน ใบหน้าแดงก่ำ

ถึงแม้จะเป็นหมอยาแต่ใช่ว่าจะไม่รู้ความนะ

ไทน์เองก็รู้สึกได้ถึงรสจูบที่ร้อนแรงขึ้น จึงตอบสนองอีกคนกลับ ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงบนเตียงกว้าง

ในใจไทน์หวังว่าเขาจะลืมเฮลได้สนิทใจและจะเริ่มต้นใหม่กับคนตรงหน้าให้ดี

ความรู้สึกของอีกคนที่เขารับรู้มาตลอดแต่ทำไม่สนใจจะไม่ทำให้สูญเปล่า

"ไทน์ แฮ่ก"ใบหน้าเล็กผละออกจากอีกคน หอบหายใจหนัก

"เรียกพี่สิ"จมูกโด่งก้มลงคลอเคลียที่ข้างแก้ม กดจูบเบาๆพาใจหวิวเล่น

"อื้อ พี่ไทน์"ทั้งสองจูบกันอีกครั้งและอีกครั้งจนแทบหมดลม

ร่างกายร้อนขึ้นตามแรงอารมณ์ที่อีกฝ่ายต่างมอบให้

"พอก่อน.."ร่างเล็กเอ่ยเอามือดันอกอีกคนไว้

"อืม..."

"...."

"ชูโรส"

"หื้ม?"

"ตอนนี้พี่ยังคงพูดได้ไม่เต็มปากว่ารู้สึกอย่างไร.."

"...."

"แต่เธอช่วยอยู่เคียงข้างพี่แบบนี้ตลอดไปเลยได้ไหม"

"...."

"มันอาจจะเร็วเกินไป เเต่เมื่อคืนพี่รู้สึกแล้วว่าพี่ขาดเสียงพูดเจื้อยแจ้วและกลิ่นหอมหวานของเธอไม่ได้เลย"

"...."

"รอพี่ได้ไหม..คนดี"ประโยคสุดท้ายไทน์ค่อยๆช้อนตามองอีกคน ส่งสายตาหวานฉ่ำให้อีกคนได้รับรู้ความรู้สึกที่แท้จริง

"อื้ม"

"..."

"ฉันจะรอ"ทั้งสองยิ้มให้แก่กันและกกกอดกันจนข้ามวันเลยทีเดียว

.

 

 

.

"กว่าจะรู้ใจ"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบาๆลอบมองคนสองคนที่ดูใกล้ชิดเป็นพิเศษ

"อุตส่าส่งเด็กไปใกล้มาตั้งนานลูกฉันนี่ความรู้สึกช้าเสียจริง"

"เอาหน่า เขาก็เพิ่งทำใจได้นั่นแหละถึงได้มองเห็นเด็กน้อยคนนั้น"

"แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณแผนของเธอนะ ที่ทำให้ลูกฉันกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ เพราะการจะให้น้องมีความสุข เป็นหน้าที่ของพี่ชายอยู่แล้ว"

.

 

 

.

 

 

.

ก็นึกว่าบังเอิญสะอีก55555

จบไปแล้วกับสเปพิเศษของน้องไทน์ผู้น่าสงสารของเรานะคะ น้องไม่นกแล้วนะน้องมีคนชอบแล้ว อิอิ อายุก็แบบ(ยิ้มกรุ้มกริ่ม) 28-16 น้องชูโรสเปรี้ยวมากไม่ไหว555555555 จริงๆตอนแรกกะจะใส่น้องชูโรสไปในตอนที่18-20ด้วยแต่คิดไปคิดมามาลงสเปให้เลยดีกว่า เอาเป็นว่าทั้งคู่คล้ายจะเป็นคู่ปรับกันอยู่แล้ว และตัวชูโรสเองก็ชอบตัวไทน์ไม่น้อย พอคุณพี่ชายยื่นข้อเสนอให้ชูโรสก็รับไว้ทันที

 

ข้อเสนอจากเจ้าป่า

 

'หากสามารถทำให้ไทน์มีความสุขและยิ้มแย้มได้อีกครั้งจะมีรางวัลให้

 

รางวัลนั่นคือ

 

'การได้เป็นคู่ชีวิตของไทน์ตลอดไป'

 

 

มีเหรอชูโรสจะไม่รับไว้ โอกาสมาขนาดนี้แล้วจะไม่ปล่อยให้หลุดมือหรอก!

พี่ไทน์!!!มาเป็นของหนูสะดีๆ!!!

 

 

 

#ปะป๊าขอลูบหน่อย

***(ไทน์ขอลูบหน่อยต่างหากอิอิอิ)

 

 

Phatcher..

 

ความคิดเห็น