ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่6

คำค้น : ลิขิตฟ้าย้อนเวลามาพบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 417

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2563 21:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่6
แบบอักษร

ตอนที่6

ลิขิตฟ้าย้อนเวลามาหาพบรัก...

 

"ฟิ้ว!!!!!

ลูกธนูปลายแหลมคมกำลังพุ่งตรงไปยังอ๋องตวนอย่างรวดเร็ว...

ตัวของอ๋องตวนนั้นก็ถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคอดังเฮือกเฮือกด้วยความหวั่นหวุ่นเพราะไม่เชื่อฝีมือของชายาของเขาเลยสักนิดเพราะรอยยิ้มของนางนั้นทำให้เขาไม่มั่นใจสุดๆตอนนี้...

"เพล้ง!!!!

 

แจกันดอกไม้ที่หัวของอ๋องตวนตกลงมาแตกทันทีอย่างสง่างาม...

"พระชายาหมิงรั่วเหรินยิงถูกแจกัน!!!!

"เยี่ยม!!!!!...

"ดีมากๆ!!!....

ฮ่องเต้ตรัสออกมาเสียงดังพร้อมกับตบมือด้วยความชอบใจมากมากในการแข่งขันในครั้งนี้...

 

"ในเมื่อมีสาวงามที่เหลืออยู่ตั้งสามคน.."

"เราจะต้องหาคนที่ยิงธนูได้ดีที่สุดให้ได้เพียงคนเดียว"

"การตัดสินละหว่างสาวงามทั้งสามคน"

"เราจะเป็นคนกำหนดเอง..."

ฮ่องเต้ตรัสออกมาเสียงดังอย่สงเบิกบานใจสุดๆเวลานี้ที่พระองค์เคยได้ดูกันแข่งขันยิงธนูในทุกๆครั้งแต่ครั้งนี้พระองค์ชอบสุดๆ..........

 

ทุกคนที่มาร่วมงานต่างตบมือเสียงดังทั่วทั้งสนามอย่างตื่นเต้นในการขันแข่งตรงหน้าพวกเขา...

 

"ท่านอ๋องไม่รู้ว่าครั้งต่อไปมือของข้าอาจจะสั่นเผลอยิงไปโดนอะไรก็ไม่รู้ที่ไม่ควร...."

"ข้าต้องขออภัยท่านอ๋องด้วยนะเพคะ.."

ฉางชือชิงพูดออกมาเสียงเบาข้างๆหูของอ๋องตวนตอนเดินผ่านหน้าอ๋องตวนพร้อมกับส่งรอยยิ้มที่มุนปากร้ายๆอย่างผู้ชนะออกมาเำราะนสงได้เห็นแววตาที่หวั่นหสั่นของอ๋องตวนก่อนหน้านั้นที่เธอจะปล่อยลูกธนูออกมา

"เจ้า!!!

อ๋องตวนเพียงส่งเสียงพูดออกมาอย่างเจ็บใจที่ถูกนางพูดจาเย้ยหยันแบบนั้น...

 

"รอบตัดสิ้นผู้ที่จะชนะในการยิงธนูจะต้องยิงให้ถูกดอกไม้ที่ปากของสามีกัดเอาไว้.."

เสียงของฮ่องเต้ตรัสออกมาเสียงดัง และดอกไม้สามดอกก็ถูกมาวางเตรียมเอา......

"ทั้งสามสาวงามออกมาหยิบเอาดอกไม้คนละอัน"

"จากนั้นให้นำไปมอบให้กับสามีเพื่อกัดเอาไว้ที่ปาก"

ฮ่องเต้ตรัสออกมาเสียงดังอย่างชื่นชอบและพอใจมากๆ....

 

"ท่านอ๋องตวนรับดอกไม้จากข้าด้วยนะเพคะ.."

"ดอกไม้นี้คือความรักที่ข้ามีให้กับท่าน"

ฉางชือชิงพูดออกมาพร้อมกับยื่นดอกไม้ให้อ๋องตวนด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแต่สายตาของนางนั้นคิดที่จะแกล้งอ๋องตวนให้จุกไปเลยอีกครั้ง........

 

"ท่านอ๋องตวนจะไม่สอนวิธีข้ายิงลูกธนูเพิ่มให้ข้าอีกหรือ...."

"ข้าอาจจะยิงพลาดไปโดนใบหน้าของท่านก็ได้นะเพคะท่านอ๋อง.."

"คนไม่เก่งอย่างข้านั้นท่านอ๋องตวนโปรดชี้แนะข้าด้วยนะเพคะ"

"ถ้าข้าพลาดเมื่อไรท่านอ๋องอภัยให้ข้าด้วยนะ"

"หึหึหึหึ..!!!!!

ฉางซือชิงพูดออกมาเสียงใสก่อนที่จะเดินเข้ามาหาอ๋องตวนใกล้และส่งเสียงหึๆในคอของนางให้อ๋องตวนได้ยิน...

 

"ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้"

"ถ้าเจ้าทำได้ข้าให้ในสิ่งที่เจ้าอยากได้สามข้อข้าจะทำตามที่เจ้าขอมาจนครบอย่างไม่ขัดขืนแม้แต่ข้อเดียว"

อ๋องตวนพูดออกมาอย่างหวั่นๆเพราะถ้านางทำได้จริงๆเขาก็ต้องทำตามที่นางขอสามข้อนั้นอย่างเปลี่ยนไม่ได้อีกเลย...

 

"อืม....

"แต่ข้าเปลี่ยนใจไม่อยากได้อะไรแล้วนะ"

ฉางซือชิงพูดกวนๆออกมาก่อนเดินไปที่ลานยิงธนูทันทีอย่างรวดเร็ว......

ทิ้งให้อ๋องตวนนี้ถึงกับคิดไม่ออกว่าชายาตัวร้ายของเขาจะทำอะไรต่อไปเขาไม่ทันความคิดของนางเลยจริงๆตอนนี้นางนั้นร้ายกาจมากขึ้นไปอีกมากมายจนเขาตามนางไม่ทันจริงแล้ว...

"นางมารร้ายปีศาจ"

"เจ้ามันนางมารจริงๆ.."

อ๋องตวนได้แต่คิดในใจอย่างโมโหสุดๆแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ตอนนี้.............

 

ผ่านไปไม่นานการแข่งขันก็เริ่มขึ้นอีกครั้งในริบตัดสิ้นแล้ว...

 

"สาวงามคนแรกตระกูลจ้าว"

"สาวงามคนที่สองตระกูลหยาง"

"สาวงามคนที่สามพระชายาหมิงรั่วเหรินพระชายาท่านอ๋องตวน"

เสียงประกาศของขันทีพูดออกมาเสียงดังทุกคนที่อยู่ในสนามนี้ต่างจ้องมองไปที่ทั้งสามคนอย่างตื่นเต้นมากมายผู้คนต่างจดจ่อที่จะดูว่าทั้งสามหญิงงามนี้ผู้ใดจะเป็นผู้ชนะกันในครั้งนี้......

 

เวลาผ่านไปไม่นานการแข่งขันรอบสุดท้ายก็ได้เริ่มต้นขึ้นมา....

แม่นางท่านแทนที่จะออกมายิงคนแรกนั้นก็คือภรรยาตระกูลจ้าว...

ใบหน้าของหญิงงามตะกูลจ้าวเกิดความหวาดหวั่นมากจนจับคันธนูด้วยมือที่สั่นๆ และสุดท้ายก็ยิงลูกธนูออกไปด้วยความกลัวว่าจะโดนสามีของนางสุดท้ายแล้วก็ยิงพลาดไม่โดนดอกไม้เลย...ผลคือถูกคัดออกในทันที

คนที่สองคือหญิงงามจนตระกูลหยาง ยิ่งเห็นว่าตระกูลจ้าวยิงพลาดไป ตะกูลหยางยิ่งเกิดความกดดันอย่างมากมือไม้สั่นไปหมดเหงื่อผุดออกมาที่ใบหน้าอย่างตื่นกลัวว่าจะพลาดอีกคนหรือไม่แล้วยิงไปโดนสามีตัวของนางเองจึงตัวสิ้นใจยิงออกไปทั้งที่ยังกลัวมากความกลัวนั้นทำให้นางยิงพลาดไปโดนแขนสามีของนาง จนทุกคนที่มองดูอยู่นั้นถึงกับตกใจไปตามๆกันมาก......

และแล้วคนสุดท้ายก็มาถึง นั้นก็คือพระชายาหมิงรั่วเหรินที่ออกมายืนพร้มทกับจับคันธนูเอาไว้ด้วยท่าทางนิ่งๆสายตาของนางมองไปยังอ๋องตวนแล้วส่งยิ้มที่มุนปากร้ายๆออกมาก่อนที่จะยกคันธนูขึ้นมาปลายลูกธนูที่คมๆนั้นกำลังจะพุ่งออกไปที่ตัวของอ๋องตวน

ทุกคนต่างมองกันอย่างลุ้นระทึกกันมากมากว่าพระชายาหมิงรั่วเหรินจะยิงพลาดหรือไม่

แต่คนที่หวั่นมากมากกว่าผู้ใดนั้นก็ต้องเป็นอ๋องตวนที่มองเห็นใบหน้าที่กำลังยิ้มอย่างร้ายๆของชายาเขานางจะต้องทำอะไรเขาแน่เลยอ๋องตวนได้แต่คิดในใจอย่างทำอะไรไม่ได้.....

"ฟิ้ว....!!!!!

ลูกธนูพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วปลายธนูที่แหลมคมนั้นทะย้านออกไปอย่างรวดเร็วมากๆและตรงไปยังอ๋องตวนที่ตอนนี้นั้นกำลังหัวใจเต้นแรงอย่างหวั่นๆว่าจะโดนเขามากกว่าที่จะยิงโดนดอกไม้นี้แทน

 

"ได้เวลาเอาคืนนี้ฉันจะทำให้ท่านอ๋องตวนรู้เสียบ้างว่าอย่ามาพูดจาปากหมาใส่ฉันนั้นต้องเจออะไรบ้าง..."

เสียงของฉางชือชิงคิดในใจตอนนี้อยู่และมองไปยังลูกธนูที่พุ่งตรงไปหาอ๋องตวนด้วยสายตานิ่งๆ..........

ติดตามตอนต่อไปคะ.......

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว