ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่5

คำค้น : ลิขิตฟ้าย้อนเวลามาพบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 235

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2563 21:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5
แบบอักษร

ตอนที่5

ลิขิตฟ้าย้อนเวลามาภพรัก..

 

"รอยยิ้มของนางนั้นดูแปลกนางต้องมีแผนอะไรนี้.."

อ๋องตวนพูดอยู่ในใจพร้อมกับมองรอยยิ้มของชายาตัวร้ายของเขาสายตาแข็งกร้าว..

"ทูลฝ่าบาทหม่อมชั้นของเสมออีกข้อได้หรือไม่เพคะ"

"ในข้อกำหนดของการแข่งขันที่หม่อมชั้นเป็นตัวเลือกแรกๆให้เป็นคนลงแข่งขันในครั้งนี้เพคะ"

 

ฉางซือชิงพูดออกมาเสียงดังพร้อมกับยิ้มสดใสแต่ในดวงตาของนางนั้นจะสั่งสอนอ๋องตวนให้รู้เสียบ้างว่านางไม่ได้จะต้องถูกอ๋องตวนกลั้นแกล้งแต่เพียงผู้เดียว..

"พระชายาหมิงรั่วเหรินพูดข้อเสมอของเจ้ามา.."

ฮ่องเต้ตรัสออกมา

"หม่อมชั้นขอเสมอว่าให้บรรดาสามีมายืนเอาแจกันดอกไม้วางเอาไว้ที่บนหัวเพคะ.."

"เพราะว่าสามีคือคนสำคัญคือคนที่รักยิ่งด้วยชีวิตจะต้องยิงถูกแจกันไม่ยิงโดนหัวสามีแน่นอนเพคะ..."

"เหล่าสามีทั้งหลายต่างก็ต้องรู้อยู่แล้วใช่หรือไม่ว่าภรรยาของพวกท่านทุกคนรักพวกท่านมากเพียงใด..."

"หม่อมชั้นขอเสมอให้ท่านอ๋องตวนมาเป็นคนที่ถูกวางแจกันดอกไม้ที่หัวเป็นคนแรกเพคะ."

"ฝ่าบาททรงรับข้อเสมอของหม่อมชั้นด้วยเพคะ..."

ฉางซือชิงพูดออกมาแล้วส่งสายตาไปท้าทายอ๋องตวนอย่างไม่ยอมแพ้...

 

"เป็นความคิดที่ดีเอาตามนั้นเลย..."

"ให้เหล่าบรรดาสามีออกมากันให้หมด.."

"ออกมาดูว่าคู่รักของพวกเจ้านั้นจะมั่นคงมากมายเพียงใด.."

"ออกมาพิสูจน์กันเลยมันต้องสนุกแน่ๆ.."

"ฮาฮ่าฮ่า!!!!

ฮ่องเต้หัวเราะออกมาเสียงดังการเสด็จมาดูแข่งขันในครั้งนี้ชั่งทำให้หัวใจของพระองค์นั้นเบิกบานใจจริงๆ.....

 

"เริ่มแข่งขันได้เราอยากเห็นแล้ว..."

"ผู้ที่ชนะจะได้ป้ายทองคำจากเรา..."

ฮ่องเต้ตรัสออกมาเสียงดัง

ทุกคนที่ได้ยินว่าป้ายทองคำต่างก็รีบก้าวลงสนามแข่งขันกันอย่างมากมายทันที...

เพราะป้ายทองคำนี้เป็นเสมอตัวแทนของฮ่องเต้ที่จะทำอะไรผิดร้ายแรงมากเพียงได้ก็จะไม่ถูกตัดหัวอย่างแน่นอน

และยังสามารถแสดงให้ใครต่อใครเห็นอีกว่าคนๆนี้นั้นมาอำนาจทำอะไรก็ได้ที่ถูกต้อง

ผู้คนเลยอยากจะได้ป้ายทองคำนี้กันอย่างมากมายต่างพาภรรยาของตัวลงไปที่สนามทันทีเพื่อแย่งชิงป้ายทองคำนี้...

 

ส่วนมากบรรดาภรรยาทั้งหลายก็ยิงธนูกันไม่เป็นนั้นก็มีมากมาย...

 

"ท่านอ๋องลงไปที่สนามสิเพคะ..."

"ยืนทำอะไรอยู่ตรงนี้..."

"ท่านอ๋องเป็นคนเสมอกันแข่งขันแบบนี้เองนะเพคะ.."

ฉางซือชิงเดินมาพูดออกมาข้างหูของอ๋องตวนอย่างท้าทาย...

"ท่านอ๋องกลัวหรือเพคะ..."

"ข้าบอกเจ้าหรือว่าข้ากลัว.."

"ข้าเคยได้ยินมาว่าเจ้าเองก็ยิงธนูได้เก่งพอตัวเช่นกัน..."

อ๋องตวนพูดออกมาเสียงเข้ม..

"ท่านอ๋องคงจะได้ยินมาผิดนะเพคะว่าหม่อมชั้นยิงธนูเก่ง.."

"แต่ความจริงแล้วหม่อมชั้นนั้นยิงธนูไม่เป็นเลยเพคะ.."

"หื..หื.!!!

ฉางซือชิงพูดออกมาพร้อมทำเสียงดูแคลนอ๋องตวนแล้วเดินลงไปที่สนามด้วยท่าทางสวยงาม...

 

"เจ้ายิงธนูไม่เป็นอย่างนั้นหรือ.."

"เจ้าคิดที่จะเอาข้าเป็นเป้าของ.."

"เจ้าเป็นนางมารร้าย.."

อ๋องตวนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แอบหวั่นๆนิดหนึ่งในคำพูดของชายาของเขา..

 

แต่ถึงอย่างไรเขาก็ต้องลงไปในสนามอยู่ดีเพราะการแข่งขันนี้เขาเป็นคนเสมอมันขึ้นมาเอง...

 

เหล่าสามีทั้งหลายต่างมีแจกันดอกไม้วางเอาไว้ที่หัวกันอย่างเรียงราย...

 

เหล่าบรรดาภรรยาต่างก็จับคันธนูขึ้นมาด้วยมือที่สั่นๆ...

บางคนก็ถึงกับเป็นลมด้วยความกลัวกลางสนามเลย..

ก็ต้องตัดผู้แข่งขันออกไป..

เหลือเพียงสิบคู่เท่านั้นที่จะแข่งขันกันในวันนี้...

 

"เริ่มการแข่งขันได้..."

"คู่ที่หนึ่งตระกูลจ้าว...

สามีภรรยาตะกูลจ้าวต่างเตรียมตัว ภรรยาสาวสวยของตะกูลจ้าวหยิบเอาคันธนูและลูกธนูขึ้นมาจากนั้นก็เตรียมตัวยิงตรงไปที่แจกันทันที..

"ฟิ้ว!!!!!!.....

"ฉึก..!!

"เพล้ง!!!!...

ภรรยาตะกูลจ้าวยิงธนูใส่แจกันพอดีจนแจกันดอกไม้ตกลงมาแตก...

ผู้คนต่างตบมือกันในความสามารถของภรรยาตะกูลจ้าว..

จากนั้นก็มีหลายๆคู่ต่อมามียิงถูกแจกันเพียงแค่สองคนเองนั้นก็คือตะกูลจ้าวกับตะกูลหยาง..

ส่วนตระกูลอื่นก็ยิงโดนแขนของสามีของพวกนางบ้างเสี่ยวโดนใบหน้าบ้างและก็ที่ร้ายแรงเกือบทำให้เจ้าโล่ของสามีใช้งานไม่ได้อีกด้วย...

หลายๆคู่ที่เหลืออยู่เลยตัดสินใจยกเลิกการแข่งขันกลางงานทันทีเพราะหวั่นไม่เชื่อความสามารถของภรรยาตัว...

 

ตอนนี้ก็มาถึงคู่สุดท้ายคู่อ๋องตวนและพระชายาหมิงรั่วเหริน...

ทุกคนต่างจับจ้องมองกันอย่างตาไม่กระพริบด้วยความระทึกลุ้นกันสุดๆว่าพระชายาหมิงรั่วเหรินจะยิงถูกแจกันดอกไม้หรือไม่...

 

"ท่านอ๋องแนะนำข้าด้วยสิ ว่าข้าควรจะจับคันธนูหรือลูกธนูอย่างไร.."

"อ้อ..อีกอย่างนะต้องบอกวิธียิงด้วยนะว่ายิงอย่างไร.."

"ไม่อย่างนั้นข้าอาจจะยิงพลาดท่าไปโดนด้านล่างของท่านก็ว่าได้นะ..."

ฉางซือชิงพูดออกมาเสียงไม่ดังมากเพียงได้ยินแค่อ๋องตวนกับเธอเท่านั้น...

 

"จับคันธนูให้มั่นสายตาของเจ้าจ้องมองไปที่แจกันด้วยความมั่นใจว่าต้องยิงให้ถูก.."

"คิดเสียว่านั้นคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเจ้า..."

 

อ๋องตวนแนะนำดออกมาเสียงไม่ดัง..

"แล้วข้าจะได้อะไรถ้าข้ายิงถูก.."

ฉางซือชิงยื่นข้อเสมอกับอ๋องตวนเมื่อมีโอกาสมาถึงเธอแล้ว..

"เจ้าอยากได้อะไรข้าก็จะให้เจ้าไปอย่างตามที่เจ้าต้องการเพียงสามข้อ.."

"ถ้าเจ้ายิงถูกแจกันบนหัวของข้า.."

อ๋องตวนพูดออกมาเสียงเข้มๆจริงจังสุดๆ

"ข้อตกลงต้องเป็นไปตามนั้นนะ.."

"ถ้าท่านผิดข้อตกลงกับข้า "

"ข้าขอให้ท่านไร้บุตรสืบทอด..."

ฉางซือชิงพูดออกมาเสียงจริงจัง..

"ข้าพูดคำไหนไม่เคยคืนคำ.."

อ๋องตวนพูดออกมาเสียงหนักแน่นอีกครั้ง

 

"มาถึงคู่สุดท้ายแล้ว.."

"พระชายาหมิงรั่วเหรินเตรียมตัวได้พะย่ะค่ะ..."

ฉางซือชิงถือคันธนูกับลูกธนูยกขึ้นมาเล็งไปที่เป้าของเธอนั้นก็คือแจกันดอกไม้บนหัวของอ๋องตวนผู้ปากร้าย....

"หื...!!

"ท่านอ๋องสีหน้าของท่านดูตื่นกลัวมากๆเลยนะ.."

"ถ้าฉันยิงพลาดไปก็ช่วยไม่ได้นะเพคะ..."

ฉางซือชิงพูดอยู่ในใจพร้อมกับเล็งลูกธนูขึ้นมา..

ปลายลูกธนูแหลมคมกำลังเล็งตรงมาที่อ๋องตวน...

อ๋องตวนมองเห็นสายตาสนุกของชายาของเขาอย่างมาก

"ข้าเกลียดรอยยิ้มแบบนั้นของเจ้ายิ่งนักหมิงรั่วเหริน.."

อ๋องตวนพูดออกมาพร้อมกับมีความรู้สึกหวั่นๆในการยิงธนูของชายาของเขาอย่างมาก

แต่เขาจะแสดงออกมาให้นางเห็นไม่ได้ว่าเขาหวั่นกลัวอยู่เขาเป็นชายที่องอาจจะมีเสียท่าให้กับชายานางมารร้ายของเขาไม่ได้เขาต้องนิ่งเอาไว้ให้มากที่สุด...

 "เริ่มยิงได้..!!!

เสียงพูดส่งสัญญาณออกมา..

ฉางซือชิงยิ้มที่มุนปากร้ายๆแล้วเล็งลูกธนูให้นิ่งๆแล้วปล่อยลูกธนูออกไปจากมือของเธออย่างรวดเร็ว....

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว