ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่4

คำค้น : ลิขิตฟ้าย้อนเวลามาพบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 184

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2563 21:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4
แบบอักษร

ตอนที่4

ลิขิตฟ้าย้อนเวลามาหาภพรัก..

 

ที่สนามอันกว้างใหญ่...ที่ใช้สำหรับแข่งขันขี่ม้ายิงธนูในวันนี้..ผู้คนที่ต่างมีหน้ามีตาของตะกูลดังๆต่างได้มาร่วมงานกันมากมาย.. 

รถม้าคันใหญ่ๆต่างจอดเรียงรายกันเป็นแถวมากมายอย่างเรียบร้อย... 

รถม้าของอ๋องตวนก็มาถึงที่ตรงนี้เช่นกันและหยุดตรงทางเข้าไปยังสนามทันที..

"ถึงแล้วหรือนี้.."

ฉางซือชิงพูดออกมาเสียงตื่นเต้น..

"มารยา !!!

"เมื่อก่อนข้าจะพาเจ้ามาตั้งหลายครั้ง.."

"เจ้าบอกกับข้าว่าไม่ชอบเพราะมีทั้งฝุ่นและแดดแรงมันจะทำให้ใบหน้าของเจ้าเสีย"

"และผิวกายของเจ้าเสียตามไปด้วยเจ้าเคยพูดออกมาในเมื่อก่อน.."

อ๋องตวนพูดออกมาเสียงกระแทกกระทั้นชายาของเขา..

"เมื่อก่อนก็เมื่อก่อนสิตอนนั้นมันต่างกันแล้วนะเพคะท่านอ๋องตวน"

"ตอนนี้ข้าอยากจะมาแล้ว.."

"ท่านจะมาพูดจาประชดประชันข้าทำไมกันหรือ ท่านทำตัวอย่างกับผู้หญิงอย่างนั้นละ"

"ที่ชอบพูดจาประชดประชันถากถางใส่กันในยามที่พวกนางไม่พอใจกัน"

"หรือเกิดความอิจฉากันและกันในหมู่ของผู้หญินะเพคะท่านอ๋องตวน"

ฉางซือชิงพูดออกมาเสียงดังพร้อมด้วยรอยยิ้มสะใจที่เธอพูดตอกกลับใช่อ๋องตวนคืน..

 

"เจ้ามันนางมารปากร้ายกาจ..."

"อย่ามาทำให้ข้าเสียหน้าในที่แห่งนี้ล่ะ.."

"ทำหน้าที่ชายาของเจ้าให้ดีชะ....."

อ๋องตวนพูดออกมาเสียงไม่พอใจฉางซือชิงอย่างมากแล้วลงจากรถม้าอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าที่บึงตึงไม่สนใจผู้คนทั้งนั้นเดินเข้าไปที่สนามอย่างไม่สนใจผู้ใด..........

"นอกจากปากร้ายแล้วยังโมโหได้ง่ายมากอารมณ์ขึ้นๆลงๆนะท่านอ๋องตวนนี้"

"ฉันต้องมาอยู่กับผู้ชายแบบนี้จริงๆหรอกว้ะฉันจะมีชีวิตรอดต่อไปไหมนี้.."

ฉางซือชิงพูดออกมาคนเดียวแล้วรีบเดินเข้าไปในสนามแข่งขี่ขันยิงธนูในครั้งนี้....

 

สนามใหญ่มากพอฉางซือชิงเข้าไปในสนามแห่งนี้แล้วมีแต่ผู้คนต่างจ้องมองมาที่นางด้วยสายตาที่เกลียดชังอย่างมากและมองนางแรงๆกันทุกคนโดยเฉพาะพวกผู้หญิงหลายๆคนต่างมองมาที่นางด้วยสายตาที่จิกกัดอย่างมากเห็นได้ชัดในสายตาพวกนางว่าไม่ชอบตัวนางเอามากมากอย่างไม่ปิดบัง...

 

"เดินตามข้ามา..."

อ๋องตวนพูดออกมาเบาๆให้ฉางซือชิงได้ยินแล้วเดินตามเขามาแต่โดยดี......

ฉางซือชิงไม่พูดอะไรต่อเธอก็เดินตามอ๋องตวนมาดีๆอย่างว่าง่าย

บนที่นั่งที่ติดกันนั้นอ๋องตวนและฉางซือชิงนั้นนั่งคู่กันส่วนที่ขยับห่างไกลอีกหน่อยนั้นเป็นของนายหญิงเจินผู้นุ่มนวล......

 

"ฝ่าบาทเสด็จมาถึงแล้ว...!!!

เสียงร้องประกาศดังขึ้นมาทันที

"ถวายพระพรฝ่าบาทพะย่ะค่ะ/เพคะ!!!!!!

เสียงพูดถวายพระพรฮ่องเต้พูดออกมาเสียงดังอย่างพร้อมเพียงกัน...

"พวกเจ้าทั้งหมดลุกขึ้นเถอะ..."

ฮ่องเต้ทรงตรัสออกมาเสียงเรียบจากนั้นก็เสด็จไปยังที่นั่งที่ถูกจัดเตรียมเป็นอย่างดี....

"ขอบพระทัยฝ่าบาทพะย่ะค่ะ/เพคะ!!!!

 

ทุกคนที่มาร่วมงานพูดออกมาพร้อมกับแล้วก็ต่างคนต่างนั่งลงในที่ของตัวเองเพื่อนอดูกับขันแข่ง...

 

"เริ่มการขังแข่งได้....

เสียงประกาศออกมาดังขึ้นมา จากนั้นม้ามากมายต่างก็มาเรียงเป็นแถวพร้อมที่จะลงขังแข่งขี่ม้ายิงธนูขี่ม้าบนหลังม้ากันทั้งทันที...

เสียงประกาศพร้อมส่งสัญญาณให้ทุกคนที่ลงแข่งขันขี่ม้าเตรียมตัวให้พร้อมกัน

ทุกคนที่ขี่ม้าไปด้วยบังขับม้าวิ่งไปพร้อมกับยิงธนูไปที่ด้านหน้าที่มีเป้าให้ยิงถูก..

เป้ามีมากมายและหลายแบบมากและทุกคนที่นั่งบนหลังม้านั้นก็ยิงธนูกันเก่งกาจกันเกือบทุกคน..

ชายหนุ่มมากมายต่างแสดงฝีมือกันออกมาอย่างเติมที่...

ฉางซือชิงมองการแข่งขันกันอย่างลุ้นมากๆว่าผู้ใดจะชนะเพราะการแข่งขันอันดุเดือดมากๆนี้เพราะเธอไมาเคยเห็นอะไรแบบนี้เลยสักครั้งเลยตื่นเค้นมากๆ...

อ๋องตวนแอบมองมาที่ชายาของตัวเองอยู่หลายครั้ง ก็เห็นรอยยิ้มที่สดใสของชายาของเขาถึงกับมีรอยยิ้มที่มุนมากเพราะมีแผนการบางอย่างที่จะแกล้งชายาของเขาให้รู้เสียบ้างว่าเขาคือคนที่นางจะต้องเชื่อฟังไม่ใช่คนที่นางทำเป็นเก่งและไม่เคารพเขา..

 

ผ่านไปสักพักใหญ่ๆการแข่งขันก็จบลงผลคือคุณชายตระกูลจ้าวชนะไป ฮ่องเต้ประทานรางวัลให้เป็นตำแหน่งแม่ทัพกองธงแดงทันที...

 

"ฝ่าบาทหม่อมชั้นขอทูลเสมอบางเรื่องได้หรือไม่พะย่ะค่ะ...

อ๋องตวนลุกขึ้นยืนแล้วทูลถามต่อฮ่องเต้ผู้เป็นชาย...

"อ๋องตวนท่านมีอะไรจะพูดก็พูดออกมาเถอะ.."

ฮ่องเต้ตรัสออกมาเสียงนุ่มนวลพร้อมด้วยรอยยิ้ม...

 

"ทูลฝ่าบาทหม่อมชั้นขอเสมอว่าให้บรรดาภรรยาของเหล่าขุนนางมากมายและชายาขององค์ชายท่านอ๋องทั้งหลาย.."

"ให้มีการร่วมแข่งขันยิงธนูบ้างดีหรือไม่พะย่ะค่ะ.."

"เพราะเหล่าบรรดาภรรยาขององค์ชายท่านอ๋องและเหล่าขุนนางหม่อมชั้นทราบมาว่าพวกนางก็ยิงธนูเก่งกาจเหมือนบุรุษเลยนะพะย่ะค่ะ.."

อ๋องตวนทูลเสมอไปฮ่องเต้นิ่งไปไม่นานก็ยิ้มออกมาแล้วตอบตกลงให้บรรดาภรรยาทั้งหลายของเหล่าองค์ชายท่านอ๋องและขุนนางต่างลงไปแข่งขันได้ทุกคนตามที่ทุกคนอย่างจะลงแข่งขันกัน...

"ดีๆทำตามที่อ๋องตวนเสมอมา.."

"ขอบพระทัยฝ่าบาท.."

"หม่อมชั้นทูลเสมอชายาของหม่อมชั้นพะย่ะค่ะ.."

"พระชายาของหม่อมชั้นบอกว่าอยากจะลองแข่งแบบนี้ดูสักครั้งพะยะค่ะ"

อ๋องตวนพูดออกมาแล้วมองไปทางชายาของเขาทันทีพร้อมกับรอยยิ้มร้ายร้ายให้นางด้วย...

 

"ดีๆ..ดี..!!!!

"พระชายาหลั่วหมิงเหรินเจ้าเป็นคนแรกที่ถูกเสมอชื่อขึ้นมา..."

ฮ่องเต้ตรัสออกโดยที่ไม่ได้มองเห็นใบหน้าที่ตกใจของฉางซือชิงเลยว่าเธอตกใจมากเพียงใด เพราะเธอยิงธนูไม่เป็นเลยสักนิด...

"อี้ตาอ๋องบ้าคิดที่จะแกล้งฉันให้ขายหน้าคนอื่นนะสิ"

"ถึงได้พูดแบบนั้นออกไป..."

"ฉันไม่ยอมนายง่ายหรอกนะ.."

"ฉันจะทำให้นายหน้างายเลยคอยดู"

ฉางซือชิงพูดในใจแล้วลุกขึ้นยืนส่งยิ้มให้อ๋องตวนอย่างร้ายๆเช่นกันนางหรือจะยอมอ๋องตวนง่ายๆฝันไปเสียเถอะ.................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว