ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่3

คำค้น : ลิขิตฟ้าย้อนเวลามาพบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 229

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2563 21:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3
แบบอักษร

ตอนที่3

ลิขิตฟ้าย้อนเวลามาหาภพรัก.......

 

ตำหนักท่านอ๋องวุ่นวายไปหมดเพราะต้องตามหมอหลวงมารักษาอาการความเจ็บปวดของท่านอ๋องที่โดนพระชายาทรงทำร้ายมา... 

 

"เรียนท่านอ๋องข้าน้อยใช้ยาทาให้หายบวมแล้วพะย่ะค่ะ..."

"อีกไม่กี่ชั่วยามท่านอ๋องก็จะหายเจ็บปวดพะยะค่ะ..."

หมอหลวงทูลรายงายต่ออ๋องตวน

"เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่าให้ข่าวรั่วไหลออกไปข้างนอกเป็นอันขาด...."

"ถ้าข่าวรั่วไหลออกไปข้างนอกข้าจะตัดหัวพวกเจ้าทุกคน..."

"เพคะ!!!!

"หมอหลวงท่านก็ด้วยถ้าข่าวหลุดออกไปข้างนอก.."

"ข้าจะตัดหัวเจ้าทั้งตระกูล.."

อ๋องตวนพูดออกมาเสียงดัง

 

"พะย่ะค่ะข้าน้อยจะปิดปากให้สนิท.."

"ออกไปให้หมด!!!

อ๋องตวนพูดออกมาเสียงดังเหล่านางกำนัลขันทีร่วมด้วยหมอหลวงต่างรีบออกไปตามคำสั่งทันที...

 

"ค่อยดูเถอะนางมารร้ายข้าจะทำให้เจ้าได้รับรู้ความรู้สึกเจ็บเหมือนที่ข้ารู้สึกตอนนี้.."

อ๋องตวนพูดออกมาด้วยความโกรธแสนโกรธมากๆ...

 

 

"นายหญิงเจินท่านเข้าไปไม่ได้ขอรับ.."

ทหารองค์รักษ์ที่เฝ้าหน้าตำหนักของอ๋องตวนพูดออกมาตามรับสั่งของอ๋องตวนที่ไม่ให้ผู้ใดเข้ามาในตำหนักของเขาตอนนี้แม้แต่หญิงที่เขาชอบก็ไม่ให้เข้าเฝ้า...

 

"ทำไมข้าถึงเข้าไปไม่ได้.."

หญิงสาวหน้าตาสะสวยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล...

"เรียนนายหญิงท่านอ๋องทรงมีรับสั่งไม่ให้ผู้ใดเข้าไปในตำหนักขอรับ.."

 

"ท่านอ๋องมีรับสั่งอย่างนั้นหรือ.."

"ถ้าอย่างนั้นข้าจะไม่รบกวน.."

"เจ้าช่วยนำขนมนี้ไปให้ท่านอ๋องด้วย.."

"ขอรับนายหญิง.."

เมื่อทหารเฝ้าตำหนักอ๋องตวนได้รับสิ่งที่นายหญิงเจินนำมาให้ท่านอ๋องแล้วเขาก็นำเข้าไปถวายให้ท่านอ๋องตวนทันที

 

"นายหญิงท่านอ๋องทรงเป็นอะไรเจ้าค่ะ"

"ท่านอ๋องไม่เคยสั่งห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้าตำหนักท่านอ๋องแบบนี้เลยนะเจ้าค่ะ.."

"ท่านอ๋องมีรับสั่งแบบนี้ขึ้นมาตอนที่ท่านอ๋องทรงเสด็จไปตำหนักพระชายานะ"

สาวใช้ข้างกายนายหญิงเจินพูดออกมาด้วยความสงสัย

 

"กลับเรือนหน้าต่างมีหูประตูมีช่อง"

"เจ้าจะพูดอะไรก็ไปพูดในเรือนของข้า.."

นายหญิงเจินพูดออกมาเสียงแข็งซึ่งต่างกับเมื่อตากี้ที่ต่างกันลึกลับของนายหญิง..

"เจ้าค่ะนายหญิง.."

สาวใช้ข้างกายพูดออกมาเสียงเบาจากนั้นทั้งสองก็เดินจากไป...

 

 

สี่วันต่อมา..

 

ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้จัดการแข่งขี่ม้ายิงธนูขึ้นมา

เหล่าองค์ชายองค์หญิงท่านอ๋องทั้งต่างได้รับเชิญให้มาในการแข่งขันด้วย..

 

ตำหนักอ๋องตวนก็ได้รับเชิญไปเป็นคนแรกๆเลยที่ฮ่องเต้ต้องการจะให้ไปแข่งขันขี่ม้ายิงธนูในครั้งนี้..

 

รถม้าสองคันกำลังจอดอยู่ที่หน้าตำหนักจวนของอ๋องตวน

 

พระชายาหมิงรั่วเหรินก็ได้รับเชิญจากฮ่องเต้ให้ไปร่วมงานในครั้งนี้ด้วยเช่นกัน..

 

ฉางซือชิงในร่างของพระชายาหมิงรั่วเหรินเดินออกมาที่หน้าตำหนักของจวนอ๋องตวนก็เห็นอ๋องตวนประครองจับมือของนายหญิงเจินขึ้นรถม้าอย่างอ่อนโยนรักใคร่กันเหลือเกิน

 

"เห้อ!!

"ยิ้มก็เป็นด้วยตาอ๋องป่าเถื่อนปากหมา.."

ฉางซือชิงพูดออกมาเบาๆจากนั้นนางก็เดินมาที่รถม้า..

 

อ๋องตวนเมื่อเห็นว่าหมิงรั่วเหรินมาถึงที่รถม้าแล้วเขาก็เดินไปที่รถม้าคันนั้นทันที..

 

เมื่ออ๋องตวนมาถึงรถม้าก็ยืนมือของเขาไปให้หมิงรั่วเหรินจับเพื่อที่จะได้ขึ้นรถม้าอย่างปลอดภัย..

 

ฉางซือชิงมองที่มือของอ๋องตวนที่ยื่นมาให้เธอจับอย่างนิ่งๆ.

 

"พรึ่บ!!

ฉางซือชิงเดินขึ้นรถม้าเองโดยที่ไม่จับมือของอ๋องตวนแล้วเธอยังพูดเสียงดังขึ้นมาอีก.

 

"ไม่ได้เป็นงอยเดินขึ้นรถม้าเองได้ไม่ต้องการให้ผู้ใดมาพยุงด้วย.!!!

พอเธอพูดออกมาแบบนี้เสียงดังอ๋องตวนถึงกับหน้าชาไปเลยในกระทำไม่ไว้หน้าของเขาเลยสักนิด.

พอฉางซือชิงขึ้นรถม้าแล้วอ๋องตวนก็ขึ้นรถม้าคันเดียวกับเธอ..

 

"ออกรถม้าได้...!!

เสียงของคนคุมรถม้าพูดออกมาเมื่อเห็นอ๋องตวนขึ้นรถม้าเรียบร้อยแล้ว..

 

"เมื่อกี้นั้นเจ้าพูดอะไร..!!

อ๋องตวนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่โมโห..

"พูดอะไร.?

"อ้อ?

"ก็ไม่ได้เป็นงอยนี่ก็เลยพูดออกมาแบบนั้น"

ฉางซือชิงพูดออกมาด้วยท่าทางกวนๆ ประสาท..

"เจ้าเป็นชายาของข้าเจ้าจะทำอะไรหรือพูดอะไรก็ต้องไว้หน้าข้า.."

 

"ข้าไม่น่าบอกเสด็จพี่ไปเลยว่าเจ้าหายดีแล้ว.."

"ข้าน่าจะบอกว่าเจ้าเป็นบ้าอยู่..."

"ตุ๊บ!!!..

"โอ๊ย!!

อ๋องตวนร้องออกมาเสียงหลงเมื่อโดดฉางซือชิงทุบเข้าไปที่หน้าของอ๋องตวนอย่างแรงและรวดเร็ว..

"ถ้าข้าเป็นผู้หญิงบ้าท่านจะมานั่งรถม้าคันเดียวกับผู้หญิงบ้าทำไม.."

"ท่านเองก็บ้าเหมือนกับข้านั้นล่ะ..:

"เจ้า..เจ้า..เจ้ามันนางมารร้าย.."

อ๋องตวนพูดออกมาอย่างหมดความอดทน..

 

"อะไรกันท่านอ๋องตวนพูดแบบนี้ได้อย่างไร.."

"ถ้าข้าเป็นนางมารร้ายท่านก็ปีศาจในร่างท่านอ๋องนะเพคะ.."

ฉางซือชิงพูดออกมาอย่างไม่ยอมให้อ๋องตวนว่าเธออยู่คนเดียว...

"ข้าไม่พูดเจ้านางมารร้ายอย่างเจ้าแล้ว.."

อ๋องตวนพูดออกมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำโมโหสุดๆ..

 

จนเวลาผ่านไปสักพักอ๋องตวนก็รู้ว่ามีคนจ้องมองเขาอยู่คนๆนั้นไม่ใช่ผู้ใดนอกจากชายาของเขา...

 

"ข้ารู้ว่าข้ารูปงามเจ้าไม่ต้องจ้องมองข้าด้วยสายตาที่หลงไหลข้าถึงเพียงนั้นหรอก.."

อ๋องตวนพูดออกมาแล้วชายตามามองชายาของเขาด้วยความเย้ยหยัน..

 

"หลงตัวเองจริงๆ.."

ฉางซือชิงพูดออกมาเบาๆ..

"ความจริงนะข้าไม่ได้มองใบหน้าของท่านหรอกนะ..."

"ข้ามองเจ้านั้นของท่านอยู่.."

ฉางซือชิงพูดออกมาแล้วสายตาของเธอก็มองไปที่เป้าของอ๋องตวนสายตาแวววับ..

 

"เจ้าเป็นผู้หญิงน่าไม่อาย.."

"ไร้มารยาน่ารังเกียจ.!!

อ๋องตวนพูดออกมาด้วยความโกรธมากๆ...

"จะอายทำไมในเมื่อท่านเป็นสามีของข้า.."

"สามีภรรยาพูดเรื่องแบบนี้หรือจ้องมองของอีกฝ่ายก็ไม่เห็นจะน่าอายน่ารังเกียจขนาดนั้นเลย.."

 

ฉางซือชิงแกล้งพูดออกมาให้อ๋องตวนเกิดความโมโหเธอมากอีก...

 

"เจ้า..เจ้าน่ารังเกียจไร้ยางอาย.."

อ๋องตวนพูดออกมาด้วยความโมโหสุดๆเพราะไม่เคยเห็นหญิงนางใดพูดเรื่องแบบนั้นออกมาไม่อายปากเลยสักนิด...

 

"ก็พูดเองไม่ใช่หรืออย่างไรว่าฉันเป็นนางมารร้าย.."

"นี้ยังไม่ใช่ร้ายของจริงหรอกนะตาอ๋องปากหมา.."

ฉางซือชิงพูดในใจอย่างสนุกที่ได้แกล้งอ๋องตวนกลับคืน

ติดตามตอนต่อไป

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว