ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่1 ลิขิตฟ้าย้อนเวลามาพบรัก

ชื่อตอน : ตอนที่1 ลิขิตฟ้าย้อนเวลามาพบรัก

คำค้น : ลิขิตฟ้าย้อนเวลามาพบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 318

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2563 20:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1 ลิขิตฟ้าย้อนเวลามาพบรัก
แบบอักษร

ตอนที่1

ลิขิตฟ้าย้อนเวลามาพบรัก

 

"ฉันหิวน้ำจังเลย.."

"น้ำอยู่ไหนเนี่ย.."

ฉางซือชิงพูดออกมาเสียงดังพร้อมกับลุกขึ้นมาโดยที่ตาของเธอนั้นยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมาเลย

"น้ำ.น้ำ."ฉันหิวน้ำ.."

ฉางซือชิงพูดออกมาเลยค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา.

สิ่งที่เธอเห็นก็คือหญิงสาวหน้าตาสะสวยกำลังคุกเข่าอยู่ในห้องนี้อย่างมากมาย

และเธอก็สังเกตรอบๆตัวของเธอก็พบว่าเธอนั้นมองเห็นสิ่งที่แปลกตามาก.

และมันก็เป็นเหมือนสิ่งของที่ดูสวยงามแต่ดูเหมือนของเก่าที่มองเห็นแล้วยังเงาและสวยงามอยู่..

การตบแต่งห้องนี้ก็ไม่เหมือนกับห้องของเธอเลยสักนิดเดียว..

ฉางซือชิงมองจ้องที่หญิงสาวที่นั่งคุกเข่าที่พื้นพร้อมกับก้มหน้านั้นด้วยความสงสัย..

 

"ฉันกำลังฝันว่าฉันได้มาอยู่ในยุคโบราณแน่เลย."

ฉางซือชิงเธอกำลังจะทิ้งลงไปนอนเหมือนเดิมแล้วหลับตาลง..

สักพักผ่านไปไม่นานเธอก็ลุกขึ้นมาแล้วลืมตาขึ้นมา.

สิ่งที่เธอเห็นทั้งหมดเมื่อกี้นี้ก็เหมือนเดิมทุกอย่าง..

 

"ฝันช้ำหรอก?"

ฉางซือชิงพูดออกมาเสียงเบาถามตัวเอง..

แล้วหยิกตัวของเธอแรงๆเพื่อพิสูจน์ตัวเองว่ากำลังฝันอยู่..

"โอ้ย!!!!

"เจ็บ!!!

ฉางซือชิงตะโกนออกมาเสียงดังหลังจากที่เธอหยิกตัวเองแล้ว..

 

"พระชายาทรงเป็นอะไรเพคะ.."

หญิงสาวที่คุกเข่าที่พื้นอยู่นั้นรีบเงยหน้าขึ้นมาถามทันที..

 

"เมื่อกี้เจ้าพูดว่าอะไรนะ.."

ฉางซือชิงพูดถามออกมา..

"พระชายาทรงเป็นอะไรเพคะ."

หญิงสาวที่พูดถามก่อนหน้านี้พูดออกมาเสียงเบาพร้อมกับก้มหน้าลงที่พื้น.

 

"เรียกใครว่าพระชายา.?"

ฉางซือชิงพูดออกมาแล้วมองสำรวจตัวของเธอก็พร้อมว่าเธอนั้นสวมใส่ชุดตัวยาวสีขาว..

"นี้ใครตัวฉันหรอก"

ฉางซือชิงพูดออกมาแล้วมองหากระจกมาส่องดูใบหน้าของเธอทันที..

 

"พระชายาทรงต้องการสิ่งใดเพคะ."

หญิงสาวหน้าตาสะสวยพูดออกมา

 

"กระจก!!

"ฉันต้องการกระจก!!

ฉางซือชิงพูดออกมาเสียงรนราน

 

"เพคะข้าน้อยจะไปนำมาเพคะ."

จากนั้นไม่นานกระจกที่ฉางซือชิงต้องการก็มาวางที่ตรงหน้าของเธอ..

 

"ตายแล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร.."

"ฉันมาอยู่ในร่างของผู้หญิงคนนี้เหรอ."

"แล้วมาอยู่ในร่างของผู้หญิงคนนี้ได้ไง"

ฉางซือชิงพูดในใจแล้วส่องกระจกดูทุกรายละเอียดบนร่างกายของผู้หญิงคนนี้..

 

"พระชายาทรงเสวยน้ำเพคะ."

หญิงสาวหน้าตาสะสวยพูดออกมาพร้อมกับยื่นน้ำมาให้.

"เอือก..เอือก!!!

ฉางซือชิงดื่มน้ำเข้าไปอย่างรวดเร็วและดื่มหมดในคราเดียว..

"ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าฉันมาโผล่อยู่ที่ไหนกันแน่"

ฉางซือชิงพูดในใจแล้วมองหาประตูสักบานที่จะเปิดไปด้านนอกได้.

และไม่นานสายตาของเธอก็มองเห็นประตูจึงลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งออกไปตรงประตูนั้นทันที

 

"พระชายาเพคะ..!!!

"อย่างทรงวิ่งเพคะ..

หญิงสาวที่สะสวยมากมายพูดออกมาพร้อมกันแล้ววิ่งตามฉางซือชิงออกมาอย่างติดๆ..

 

"ปึก!!

"โอ้ย!!

"ใครมาชนฉัน..!!

ฉางซือชิงพูดออกมาทั้งยังไม่มองดูว่าคนที่เธอวิ่งมาชนนั้นเป็นผู้ใด.

 

"เจ้าวิ่งมาชนข้าได้เอง"

"เจ้าคงไม่ได้ป่วยอย่างที่นางในพูดกันสินะ"

เสียงเข้มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

"มารยาทมากอย่างเจ้าข้าไม่น่ามาที่ตำหนักของเจ้าเลย.."

เสียงเข้มพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแห่งความเย้ยหยันของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่มีใบหน้ารูปงามและปากของเขานั้นร้ายกาจมากๆที่จะทำให้คนอื่นที่ได้ฟังเจ็บแปลบขึ้นมาทันที.

ฉางซือชิงเงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดออกมาเสียงดัง..

 

"ไร้มารยา"

"ต่ำสิ้นดี!!!!.

ฉางซือชิงพูดออกมาเสียงดังแล้วจ้องมองใบหน้าของผู้ชายคนนี้อย่างไม่ละสายตา

คือตาต่อฟันต่ออย่างที่ไม่ยอม

..........................................................................

 

 

 

"ไร้มารยา..!!

"ต่ำสิ้นดี..!!

 

เสียงเข้มของท่านอ๋องผู้ปากร้ายพูดออกมาตามคำพูดของฉางซือชิง..

 

"เจ้าบังว่าพูดว่าข้าเยี่ยงนี้ได้อย่างไร.."

"เจ้าเป็นหญิงที่ร้ายกาจไม่เคารพข้าที่เป็นพระสวามีของเจ้า.."

 

"บ้านของเจ้าคงจะไม่สั่งสอนผู้หญิงร้ายกาจอย่างให้เจ้าจริงๆ..."

"ให้มีมารยาทในการพูด"

"ข้าหลงผิดในมารยาความเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการอย่างเจ้า"

"ข้าถึงได้คิดผิดแต่งเจ้าเป็นชายาของข้า.."

"ความเจ้าเล่ห์เจ้ามารยาของเจ้าหลอกข้าไม่ได้อีกแล้วเพราะข้าเห็นทาสแท้ความร้ายกาจของเจ้ามามากมายแล้ว.."

"หมิงรั่วเหริน.!!!

ชายหนุ่มที่เป็นท่านอ๋องพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เกลียดชังผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขาอย่างมาก..

"ใครคือหมิงรั่วเหริน..

"นายพูดถึงใคร.."

ฉางซือชิงพูดออกมาด้วยความไม่เข้าใจในสิ่งที่พูดชายคนนี้พูดใส่หน้าของเธอ...

 

"เจ้าจำชื่อของเจ้าไม่ได้แล้วหรือไร.."

"แล้วเจ้าพูดอะไรข้าฟังไม่เข้าใจ..."

"หรือเจ้าเป็นบ้าไปแล้วจนจำชื่อของเจ้าไม่ได้"

 

"พวกเจ้าพาผู้หญิงบ้าคนนี้เข้าไปที่ตำหนักของนาง.."

 

"ทูลท่านอ๋องพระชายาพึงจะทรงหาย ประชวร.."

"เลยทรงตรัสออกมาไม่ค่อยรู้เรื่องเพคะ.."

นางกำนัลคนหนึ่งพูดออกมาอย่างนอบน้อม...

"อี้ตาผู้ชายคนนี้เป็นท่านอ๋องอย่างนั้นหรือและข้ายังได้ยินว่าตาอ๋องคนนี้พูดว่าชายา...."

"ผู้หญิงที่ข้ามาอยู่ในร่างนี้ชื่อว่า หมิงรั่วเหรินเป็นชายาของอีตาอ๋องคนนี้ที่พูดจาปากหมามากๆ..."

ฉางซือชิงพูดในใจและคิดประมวลผลทุกอย่างที่เธอเข้าใจในตอนนี้...

 

"หญิงเจ้ามารยา.."

"พวกเจ้ามานางกลับไปตำหนักของนางชะข้าไม่อยากเห็นหน้าของนาง..."

ท่านอ๋องผู้ปากร้ายกาจพูดออกมาเสียงดัง.

 

"ท่านอ๋อง.."

ฉางซือชิงพูดเรียกท่านอ๋องผู้ปากร้ายออกมาเสียงนิ่ง..

"เจ้าเรียกข้าทำไม!!

 

ท่านอ๋องปากร้ายพูดออกมาแล้วหันมามองหมิงรั่วเหรินที่ความจริงมีฉางซือชิงอยู่ในร่างตอนนี้..

 

"ป๊าบ!!

"ปึก!!!..

"โอ๊ยยยยยย!!!!...

"ท่านอ๋องตวน...!!!

เสียงนางกำนัลพูดออกมาด้วยความตกใจอย่างมาก

ท่านอ๋องหลี่ตวนปากร้ายร้องออกมาเสียงดังเมื่อฉางซือชิงเตะเข้าที่ตรงกลางความเป็นชายของเขาเข้าอย่างแรงและรวดเร็วจนทำให้เขาตั้งตัวไม่ทันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด..

 

"เจ้า..เจ้า..เจ้าาาาา!!!!..

"ทำไมจะพูดอะไร."

"พูดมาสิฉันรอฟังอยู่..."

"ทำไมไม่พูดต่อล่ะเงียบทำไม.."

"เมื่อตะกี้ยังพูดว่าผู้อื่นไม่หยุดเลยไม่ใช่หรือ..."

"ทำไมตอนนี้พูดไม่ออกล่ะ.."

"นี้คือบทเรียนจากฉันที่นายพูดจาไม่ให้เกียรติผู้หญิง.."

"รีบหาหมอมารักษาล่ะ.."

"ไม่อย่างนั้นนายไม่ศูนย์พันธ์..."

ฉางซือชิงพูดออกมาเสียงดังอย่างไม่กลัวจากนั้นเธอก็เดินกลับเข้าไปในห้องที่เธอเปิดประตูวิ่งออกมา...

 

"พระชายาเพคะ.."

"ทรงทำแบบนี้กับท่านอ๋องตวนได้อย่างไรเพคะ..."

นางกำนัลคนหนึ่งพูดออกมาตามหลังของฉางซือชิงอย่างไม่กลัวนาง...

"ใครใช้ให้เขาปากไม่ดีเอง..ก็ต้องโดนสั่งสอนบ้างสิ.."

"เพราะปากไม่ดีปากเสียพูดจาเหมือนหมาๆอีกด้วย..."

ฉางซืองชิงพูดออกมาเสียงดัง..อ๋องหลี่ตวนก็ได้ยินเติมสองหูแต่ตอนนี้เขาลุกขึ้นยืนไม่ได้...เหล่าขันทีนางกำนัลต่างพากันช่วยพยุงร่างของอ๋องหลี่ตวนขึ้นมายืนแล้วพากลับไปที่ตำหนักของเขา...

"เรื่องนี้ไม่จบง่ายดายหรอกหนา.."

"ผู้หญิงบ้า..."

"ข้าจะต้องเอาคือเจ้าแน่"

อ๋องหลี่ตวนคิดในใจอย่างแค้นมากเพราะไม่มีหญิงคนใดกล้าที่จะทำร้ายเขาแบบนี้เขาเป็นถึงน้องชายร่วมสายเลือดเดียวกับฮ่องเต้...และทุกคนต่างยกย่องนับถือเคารพเขาอย่างมาก.......

 

รีบอ่านก่อนที่จะลบนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว