ไหนว่ารักกัน แล้วปิดบังเพื่ออะไร???

ชื่อตอน : 2 : ตบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2563 16:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2 : ตบ
แบบอักษร

 

 

เช้าของทุกวัน

 

สำหรับชีวิตนักศึกษาแบบฉัน ก็ไม่ได้มีอะไรมาก ตื่นขึ้นมา อาบน้ำอาบท่า ลงมากินข้าวที่แม่ทำให้ ถ้าวันไหนแม่ไม่ทำ ลืมทำ เราก็ต้องหาทำกินเอง แม่สอนให้รู้จักช่วยเหลือตัวเอง แค่ท่านเปิดร้าน ยืนขายทองทั้งวันแค่นั้นก็เหนื่อยแล้วนะ

 

“เนล มีอะไรกินบ้าง”

เสียงเปรมดังขึ้นอยู่หน้าบ้าน มันคงจะมารับฉันไปเรียนพร้อมกัน

 

“บ้านมึงไม่มีข้าวกินเหรอ ต้องมาวุ่นวายบ้านกูทุกเช้าเนี่ย”

ฉันว่าให้ แต่คนหน้ามึนน่ะเหรอจะสนใจ

 

“มี.. แต่อยากกินกับมึงอะ”

ดูเขาสิ ตีมึนเก่งขนาดไหน เปรมเดินมานั่งรอที่โต๊ะทานข้าว วันนี้แต่งตัวมาเรียบร้อย ทรงผมก็เซ็ทซะเนียบเลย

 

คนที่พื้นฐานดี มีรูปร่างและหน้าตาดี มันน่าอิจฉานะ คนแบบนี้คืออยู่เฉย ๆ ก็ดูดี

 

“มีเรียนพร้อมกูเหรอ”

ฉันถามเปรม เราเรียนคนละคณะ แต่เปรมก็รับส่งฉันทุกวัน เพราะฉันไม่ได้มีรถยนต์ใช้เอง อีกอย่างฉันก็ขับรถไม่แข็งด้วย

 

“เปล่า สิบโมง”

เขามองฉันตั้งแต่หัวจดเท้า มุมปากนั้นกระตุกยิ้มอย่างคนเจ้าเล่ห์

 

“ไม่เห็นต้องรีบ เดี๋ยวนั่งรถเมล์ไปเองได้”

ฉันเดินมาหาเขา วางจานข้าวผัดให้ตรงหน้า เปรมมองข้าวครู่หนึ่ง แล้วเอื้อมมือมาผลักหัวฉัน

 

“เรื่องของใคร”

 

“กวน... กินไปก่อนละกัน เดี๋ยวขึ้นไปเอาหนังสือก่อน”

ฉันเดินขึ้นชั้นสองของบ้าน เก็บเอาสัมภาระสำหรับการเรียน แล้วไปเคาะห้องของแม่ เพื่อจะบอกว่าฉันจะไปเรียนแล้ว ถึงเราจะเปิดร้านขายทอง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะรวย และมีตังค์ที่จะทำอะไรก็ได้ แม่กับยายสอนให้ใช้ชีวิตแบบพอดี

 

*มหาวิทยาลัย

 

“ทีหลังก็มัดก่อน มาถึงค่อยแต่งทรงผมใหม่”

พอรถมอไซด์ของเปรมมาจอดที่โรงรถ ฉันลงและกำลังลูบผมของตัวเองไปมา ด้วยความที่ผมยาว ทั้งยังพาซิ่งมาอีก มันเลยพันกันเป็นธรรมดา

 

เปรมไม่ชอบให้ฉันสวย ไม่รู้ทำไม

 

“ขี้บ่น มีหน้าที่จัดก็จัดซะ อย่าอู้มาก”

ฉันว่าให้ และยืนดี ๆ ให้เขาได้ทำหน้าที่จัดแต่งผมสวยให้เรียบงามเหมือนเดิม

 

“ไปซื้อขนมที่โรงอาหารคณะมึงกันเถอะ”

ฉันกอดแขนเปรม จุดประสงค์ของการเดินไปถึงโรงอาหารนั้น คือการไปส่องผู้ชาย รุ่นน้องเอย รุ่นพี่เอย งานดีทั้งนั้นเลย

 

“ไปซื้อขนม หรือไปดมกลิ่นผู้ชาย”

เปรมทำตาดุใส่

 

“. . . . .”

ยิ้มสู้ไปค่ะ

 

“มีกูคนเดียวไม่พอ”

ฉันได้ยินแหละ แต่แกล้งตีมึนดีกว่า

 

“หน่านะ ซื้อน้ำด้วย เมื่อกี้ยังไม่ได้กินน้ำเลย”

เปรมถอนหายใจ แต่ก็ปล่อยให้ฉันกอดแขนเดินไปอยู่ดี

 

เปรมไม่ค่อยขัดใจ ฉันเลยชอบใจที่จะอยู่กับเปรม เราสองคนไม่เคยถามหาสถานะ แต่เราดูแลกันแบบนี้เสมอ

 

เปรมไม่ใช่ผู้ชายสายอ่อย แต่มักโดนอ่อยอยู่เสมอ เวลาเดินมาบริเวณนี้ ฉันจะทำตัวเป็นเจ้าของเปรม ผู้หญิงที่มองเขา จะได้เลิกหมายปองเขา เขาบอกว่ารำคาญ แม้มันจะสวนทางกับความเป็นจริงก็เถอะ

 

เปรมเคยพูดว่าไม่ค่อยกินสาวในมหาลัยเดียวกัน ขี้เกียจเป็นที่พูดถึง ไม่ชอบกินใครซ้ำ แต่กับฉันมันทำเป็นประจำ บางทีการกระทำก็สวนทางกับคำพูด ซึ่งฉันก็ไม่ได้ซีเรียสอะไร

 

“เกาะกันมาแต่ไกลเลยนะ สะพานสาวที่ทอดให้ คงต้องยุติการสร้าง”

เสียงเพื่อนของเปรมดังขึ้น เขาชื่อ ทู เป็นผู้ชายกวนส้นเท้า กวนประสาทมากที่สุด ชอบแซวฉันกับเปรมบ่อย ๆ แต่ทูเป็นผู้ชายสำอาง ทุกอย่างต้องดูดี หลุดแม้แต่จุดเล็ก ๆ ก็ไม่ได้

 

“มึงก็ชอบเสือกเรื่องมันฉิบหาย มันเกาะกันแบบนี้ทุกวัน ไม่เบื่อจะแซวหรือไง”

ไม้เป็นคนผิวเข้ม เจาะหู สักเต็มหลังและต้นแขน ออกจะห่ามบ้างด้วยความที่ชอบพูดหยาบ เป็นคนนิ่ง ๆ แต่เป็นผู้ชายที่จริงใจและจิตใจดีมากคนหนึ่งเลย

 

ทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทของเปรม ลุกลามมาสนิทกับฉันด้วย

 

“ทูคงไม่รู้จักกับคำว่าา มารยาท น่ะไม้”

ฉันหย่อนก้นนั่งลงข้างไม้ เขาขยับกายให้ฉันนั่งสบายมากกว่าเดิม เปรมก็เลยได้นั่งลงข้างฉันพอดี

 

ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนผู้หญิง ไม่มีเลยก็ว่าได้ ฉันสบายใจเวลาอยู่กับเปรม เล่นอะไรแบบผู้ชายมาตั้งแต่เด็ก มันเลยชินไปแล้ว ทูกับไม้ก็เข้าใจว่าเราเกินเลยกัน ซึ่งมันก็จริงทุกอย่าง ออกเที่ยวด้วยกันบ่อยครั้ง เลยทำให้ความสนิทนั้น ด่ากันแรง ๆ ได้ ไม่ต้องเกรงใจอะไรทั้งนั้น

 

“นี่คนงาม มารยาทกูมี แต่คงไม่ใช้กับมึง”

ทูชี้นิ้วมาที่หน้าฉัน แต่ก็โดนเปรมปัดมือออกไป

 

“พอ เลิกทะเลาะไอ้ทู ไหนเอางานมาดู”

เปรมห้ามปราม

 

“ของกูเสร็จแล้ว ไอ้ทูกับมึงก็ทำที่เหลือไป”

ไม้เป็นคนจัดแจงงานจนเต็มหน้าโต๊ะ

นัดกันมาแก้งาน แล้วทำมาพูดว่ามาส่งฉัน

ไอเปรม.....

 

“ไปไหน”

เปรมคว้าแขนฉันไว้ เมื่อฉันลุกขึ้นยืน

 

“ไปซื้อน้ำไง เอาอะไรปะ”

 

“อะไรก็เอามา”

กระเป๋าสตางค์สีดำถูกยัดเข้ามาในอุ้งมือน้อยของฉัน

 

“ใจดีอะ”

ฉันแกล้งก้มหน้าลงไปหา

 

“รีบไป..... ”

จะโดนแก้มอยู่แล้ว เสียดาย...

 

ฉันเดินตามทางมาหยุดหน้าร้านขายน้ำ คิดคนเดียวพลาง ๆ จะเอาอะไรไปให้ทั้งสามดื่ม น้ำปลาเป็ปซี่ หรือจะเป็น น้ำอุ่นเทโค้กโรยเกลือ

 

ทันใดนั้น แชมกลุ่มก็แจ้งเตือน ว่าเลื่อนไปเข้าเรียนตอนสิบเอ็ดโมง ดีเหมือนกัน จะได้อยู่ก่อกวนพวกเปรม ทั้งยังได้ส่องผู้ชายคณะนั้นอีกนานกว่าเดิม

 

ขณะที่กำลังเดินกลับไปหาเปรม หลังจากซื้อน้ำแล้ว ระหว่างทาง มีสาวสวยสองคนมายืนขวางหน้าไว้ แต่งกายต่างจากฉัน เพราะชุดที่ใส่ มันรัดซะจนเห็นรูปร่างของพวกเธอชัดเจน หน้าอกหน้าใจใหญ่บิ๊กบึ้ม

 

“มีอะไรรึเปล่า”

ฉันถามนิ่ง ๆ

 

“มายุ่งกับเปรมทำไม”

เธอกอดอกถามฉัน เชิดหน้าเล็กน้อยดั่งนางพญา ที่คิดว่ามีฤทธิ์เหนือกว่าฉัน

 

“เคารพกฏหน่อย วันนี้วันของฉัน”

ฉันคิดว่าน่าจะเคยคลุกคลีกับเปรม เลยพูดแกมเย้ยออกไปแบบนั้น ว่าวันนี้มันเลือกฉันนะ

 

“กฏอะไร ฉันเป็นเมีย”

เธอตอบฉันเสียงดัง มันดังพอที่จะทำให้คนมองเราสามคนได้

 

เธอสวยดีนะ แต่งหน้าเก็บรายละเอืยดก็ดี

 

“อย่ามาหาเรื่องฉัน ไปคุยกันเองไป”

ฉันเดินหลีกไปอีกทาง แต่เพื่อนของเธอก็ดันมาขวางไว้อีก

 

ปกติฉันไม่ชอบมีเรื่องหรอกนะ...

 

“เลิกยุ่งกับเปรม ถ้าไม่อยากเจ็บตัว”

นี่คือขมขู่ฉันถูกมั้ย

 

“หืม... จะตบฉันเหรอ”

ฉันชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

 

“แกกำลังวอน”

เธอกัดฟันพร้อมง้างมือ

 

“ไปแต่งตัวให้มันถูกหลัก ถูกกฏของสถาบันก่อนเถอะ อย่ามัวแต่มาหาเรื่องคนอื่น”

ฉันเตือนดี ๆ

 

“จะไม่เลิกยุ่งกับผัวกูใช่ไหม”

เอาล่ะ เริ่มพูดไม่รู้เรื่องละ จับไหล่ฉันซะด้วย รู้จักฉันน้อยไป

 

พลั่ก!!!

ฉันใช้ศอกดันผู้หญิงคนนั้นจนล้มหงายไปนั่งแหมะอยู่ที่พื้น

 

“ผู้ชายไม่เอา เที่ยวหาเรื่องคนอื่นเขา มียางอายบ้างไหม หัวก็ยังไม่เข้า กล้าเรียกเขาผัวได้ไง กระดากปากบ้างปะ ว่าจะไม่ทำอะไรละนะ อย่ามายุ่งกับฉันอีก”

ฉันพูดจบก็ง้างจะตบ

 

แต่...

ฉันแค่นหัวเราะออกมา เมื่อไทยมุงเริ่มยกมือถือมาถ่ายวิดีโอ

 

ฉันมองหน้าทุกคน พรุ่งนี้คงไม่พ้นตกเป็นขี้ปากชาวคณะนี้

เกือบควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วไหมล่ะ

เนล.....

 

 

ความคิดเห็น