เรื่องราวความรักแสนอบอุ่นของช่างภาพหนุ่มไส้แห้งกับคุณหนูร่างกายอ่อนแอ (อัพทุกวันไม่เว้นวันหยุด)

ตอนที่ 1-9 พบกับเธอ

ชื่อตอน : ตอนที่ 1-9 พบกับเธอ

คำค้น : นิยายญี่ปุ่นถูกลิขสิทธิ์ นิยายญี่ปุ่น นิยายแปล เก็บภาพฝันฉันกับเธอ โรแมนติก

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 341

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2563 15:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1-9 พบกับเธอ
แบบอักษร

ตอนกินเค้กอยู่ในร้าน ผมจ้องมองลูกค้าที่เคาน์เตอร์แล้วก็นึกได้ว่าผมซื้อเค้กแบบใส่กล่องกลับบ้านได้ หลังจากใช้รูปถ่ายสื่อถึงความอร่อยของเค้กสุดกำลังแล้ว ผมน่าจะเอาเค้กออกมาให้เธอแล้วบอกว่า มีของจริงด้วยนะ ส่วนหนึ่งที่เกิดไอเดียนี้ได้ต้องขอบคุณคาเสะผู้เคยพูดถึงการเซอร์ไพรส์สาวเอาไว้ 

มันไม่ได้มีความหมายพิเศษอะไร ผมก็แค่คิดว่าอยากจะทำอะไรสักอย่างให้กับเธอ เพราะเธอออกไปข้างนอกไม่ได้ 

ผมดึงจานสีขาวในห่อผ้าออกมาจากกระเป๋า 

จานกลมๆ ขนาดใหญ่เหมือนกันในภาพถ่าย 

ผมประดับเค้กลงบนจาน แล้วก็วางส้อมกับมีดเอาไว้เรียงกัน เท่านี้ก็ดูเหมือนกับเค้กในภาพถ่ายจนแยกแทบไม่ออก 

เธอมองเค้กในจานด้วยแววตาเหมือนเด็กดูมายากล แล้ว......ก็ทำหน้าเหมือนไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี 

“คือว่า” 

ที่ผมคิดจะทำอย่างนี่ เพราะผมอยากจะสื่อบางสิ่งออกไปให้เธอรับรู้ 

“ผมนึกได้ว่าผมเอาเค้กมาให้คุณที่นี่ได้ ถ้าผมซื้อมาด้วยคุณก็จะได้กินด้วย ก็แหงอยู่แล้วแหละเนอะ แต่แบบ... เหมือนกับว่า ร้านนั้นมันไม่ได้อยู่บนดาวดวงอื่น แต่ยังเชื่อมโยงมายังห้องนี้ได้เหมือนกัน ผมคิดขึ้นมาว่าอยากจะสื่อความคิดประมาณนี้ออกไปให้คุณรับรู้” 

“…” 

เธอใช้มือสองข้างปิดปาก ดวงตาของเธอเอ่อน้ำ 

ความชื้นที่ใกล้เคียงกับน้ำตาซึมซาบเข้าไปในบรรยากาศของห้อง 

พอเห็นว่าสิ่งที่ตัวเองทำสร้างผลกระทบได้ถึงขนาดนี้เลยรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาซะเฉยๆ แต่พอมองเธอซึ่งทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แล้วจิตใจของผมก็ถูกห่อหุ้มด้วยความรู้สึกอันอ่อนโยน 

เกิดแสงจุดประกายเหมือนกับว่ารอเวลานี้มาตลอด 

“กินได้นะ” 

พอพูดงั้นแล้วเธอก็หันมามองผมช้าๆ แล้วหยักหน้าด้วยท่าทีดุจดอกไม้ที่คล้อยลงมาจากกิ่ง 

วินาทีนั้น ผมรู้สึกได้ว่าปลายนิ้วตัวเองจิกลง 

อยากถ่ายภาพนี้ไว้ 

ความรู้สึกเช่นนั้นวนเวียนกลับเข้ามาในหัวหลายรอบแล้วตั้งแต่เมื่อครู่ แต่ทั้งสีหน้าและท่าทางของเธอก็ล้วนปรากฏแล้วจากไปโดยที่ผมไม่อาจทำอะไร ชั่ววินาทีเหล่านั้นไม่อาจเกิดขึ้นได้อีกเป็นครั้งที่สอง 

เธอทำท่าจะยกส้อมกับมีดขึ้นมา แต่แล้วก็หันขวับมามองผม 

อยากถ่ายสีหน้าแบบนี้ด้วย 

“แล้วของคุณสุวะล่ะคะ?” 

ดูแล้วเธอคงคอยคิดถึงและใส่ใจผู้อื่นอยู่เสมอ 

“อยู่นี่ไง” 

ผมเอาเค้กส่วนของตัวเองไปวางไว้ข้างๆ ของเธอ เธอแสดงสีหน้าโล่งอก 

“กินกันเถอะ” 

“ค่ะ” 

อยากถ่ายชีวิตชีวาของหญิงสาวที่ได้เห็นเค้กอยู่ตรงหน้าแบบนี้ด้วย 

“ได้กลิ่นสตอรว์เบอร์รี่มาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วค่ะ” 

ผมหยิบอุปกรณ์การกินขึ้นมา คุณเอโต้ออกจากห้องไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ 

เธอทำท่าจะใช้ส้อมจิ้มเข้าไปในเนื้อเค้ก 

“...คุณสุวะทานเค้กชิ้นนี้ยังไงเหรอคะ?” 

“หืม? ก็ปกตินะ ตัดลงไปจนถึงด้านล่าง” 

ถึงจะตอบไปแบบนั้นแต่จริงๆ ก็รู้ว่าเธอหมายถึงอะไร เค้กของทีนี่ขนาดค่อนข้างสูง ถ้าตัดไปจนถึงชั้นล่างสุด ขนาดของคำนั้นจะใหญ่เกินไป 

“ถ้าไม่กินในคำเดียวเค้กมันจะเสียทรงนะ แล้วก็ผมว่ากินคำเดียวอร่อยกว่าด้วย” 

“นั่นสิ...นะคะ อืม เค้กมันจะพังจริงๆ ด้วย” 

อยากจะถ่ายท่าทางตอนพยักหน้าเหมือนกำลังโน้มน้าวใจตัวเองนั่นด้วย 

ดูเหมือนว่าเธอจะลังเลอีกสักพัก ผมเลยใช้ส้อมจ้วงเข้าไปในเนื้อเค้ก แล้วตัดออกมาเข้าปากในคำเดียว 

“...สุดยอด!” 

รสหวานและกลิ่นหอมๆ ซึมซาบไปทั่วโพรงปากแล้วก็ค่อยๆ หมุนวนไปช้าๆ 

“เนี่ย ละลายหายไปในปากเลย อืม...หวาน...” 

เธอมองผมชิมเค้กด้วยสีหน้าขำๆ แล้วก็ตัดเค้กบ้าง 

“กินละนะคะ” 

ตอนที่อ้าปากกำลังจะกินเค้กคำโตนั่น เธอดันหันมามองผมอย่างอายๆ ผมเลยหลบตา 

เธองับเค้กเข้าไป 

แววตาของเธอเบิกกว้างทันที 

สีหน้าเช่นนั้นหายไปในทันทีที่กระพริบตา 

คิ้วของเธอตกลง ริมฝีปากยกขึ้นกลายเป็นรอยยิ้มบางเบา ทั้งแก้มและคางป่องออกมา ดูมีความสุข ทั้งไหล่และแนวกระดูกไหปลาร้าของเธอถูกดึงเข้าหากัน แต่ละวินาทีนั้นผ่านเลยไปโดยที่ผมไม่อาจทำอะไรได้ สีหน้าของเธอรวบตึงเข้าเหมือนกำลังเจ็บปวด แล้วก็เปิดปาก 

“อร่อย...” 

“อยากถ่ายรูปจัง!” 

หลุดปากออกไปแล้วไง 

เธอตกใจเพราะสิ่งที่ผมโพล่งออกไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย 

สีหน้าแบบนี้ก็อยากถ่าย 

“ผมอยากถ่ายรูปคุณ” 

พอพูดออกไปแล้วก็รู้สึกว่าแรงกระตุ้นที่เก็บกักเอาไว้ในร่างกายมันเดือดพล่านขึ้นมา 

“ขอผมถ่ายรูปคุณเถอะ ไม่เอาไปส่งประกวดก็ได้ ผมแค่อยากถ่ายเฉยๆ ผมก็แค่อยากถ่ายรูปคุณ ไม่มีอะไรมากกว่านั้นจริงๆ” 

“...” 

ใบหน้าของเธอถูกย้อมด้วยสีแดงสด 

ผมเพิ่งรู้ตัวว่ายื่นหน้าเข้าไปหาเธอ ระยะระหว่างเราใกล้ 

แต่ผมจะไม่ถอย 

ผมจ้องมองดวงตาของเธอต่อเพื่อสื่อถึงความรู้สึกอันจริงจังของผม ขอให้เธออนุญาต ตัวผมอีกคนซึ่งใจเย็นกว่ากำลังคิดว่าทำไมผมต้องเอาจริงเอาจังกับเรื่องแบบนี้ ทำไมจะต้องตื๊ออย่างเอาเป็นเอาตายด้วย... 

ผมมองเห็นว่ารูม่านตาของเธอขยายออก 

ผมจึงเสใบหน้าหลบก่อน ผมยาวๆ ของเธอขยับไหว เผยให้เห็นใบหูบอบบาง 

หว่างคิ้วและริมฝีปากเธอเกิดเงาที่ดูเหมือนกำลังเก็บกลั้นความรู้สึกบางอย่าง 

“...ค่ะ” 

คางของเธอขยับขึ้น เปลี่ยนเป็นสีหน้าสงบเสงี่ยม 

“ถ้าคุณไม่รังเกียจที่จะถ่ายภาพฉัน” 

ในอกของผมพองโต 

“ขอบคุณนะ!” 

ผมยื่นมือออกไป 

“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” 

แล้วเธอก็ปรับทิศทางในการนั่ง แล้วยื่นมือส่งมาอย่างเอียงอาย 

“ฉันเองก็...ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ” 

สีหน้าแบบนี้ก็อยากถ่ายเหมือนกัน แต่ปล่อยผ่านไปก่อนก็ได้ 

เพราะหลังจากนี้คงจะได้ถ่ายอีกเยอะ 

เราจับมือกัน 

มือที่ผมจับนั้นเล็ก กลมมน และนุ่มนิ่ม ชวนให้นึกถึงลูกเจี๊ยบตัวเล็กๆ 

รู้สึกเหมือนหลอนเห็นแสงสว่างสาดส่องเข้ามายังห้องที่ไม่มีหน้าต่าง 

เหมือนกับประตูสู่อนาคตซึ่งเต็มไปด้วยแสงสว่างได้แง้มเปิดออกเล็กน้อย 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว