facebook-icon Instagram-icon

เป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดถูกใจและดาว รวมทั้งซื้อนิยายด้วยกุญแจหรือเหรียญด้วยนะคะ ^^

ภาคพิเศษ ฉบับ ลี ยูจีน >> ผมก็แค่...อยากรักใครซักคน (ครั้งแรกกับเจย์ซี) 4.1

ชื่อตอน : ภาคพิเศษ ฉบับ ลี ยูจีน >> ผมก็แค่...อยากรักใครซักคน (ครั้งแรกกับเจย์ซี) 4.1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 48

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2563 12:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ภาคพิเศษ ฉบับ ลี ยูจีน >> ผมก็แค่...อยากรักใครซักคน (ครั้งแรกกับเจย์ซี) 4.1
แบบอักษร

 

 คำเตือน 

นิยายต่อไปนี้เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุตั้งแต่สิบสามปีขึ้นไป อาจมีภาพ เสียงหรือเนื้อหาที่ต้องใช้ “จินตนาการ” ในการรับชม ผู้อ่านที่มีอายุน้อยกว่าสิบสามปี ควรได้รับคำแนะนำ 

  

ช่วงเวลาดำเนินเรื่อง : ก่อนเนื้อเรื่องในภาคหลัก 

ตัวละครเอก : ลี ยูจีน 

แขกรับเชิญ : ซีเค, อีวาน เพียส, เจย์ซี, คริสติน่า หยาง 

  

สามสัปดาห์หลังจากเหตุการณ์ระทึกใจผ่านไป ลี ยูจีนพบว่าคุณหมออีวานจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้นไม่ได้เลยสักนิด ตอนเช้าที่พ่อบ้านหนุ่มเข้าไป “ปลดปล่อย” คุณหมอนั้น เขาพบว่าอีวาน เพียสกลับมาเป็นนายแพทย์ผู้สุภาพเรียบร้อยคนเดิมอีกครั้ง เจ้าตัวทำเพียงยิ้มร่าและเอ่ยขอโทษขอโพยพ่อบ้านหนุ่มยกใหญ่ แต่ไม่มีอาการแปลกใจเลยสักนิดเมื่อเห็นท่าทางเข็ดขยาดของหนุ่มเกาหลี ลี ยูจีนเดาว่าเขาคงไม่ใช่คนแรกที่เจอกับเหตุการณ์สยองขวัญแบบนี้ 

ตอนนี้เริ่มเข้าสู่ฤดูหนาวเต็มตัวแล้ว หากแต่อากาศที่นี่กลับอบอุ่นกว่าที่บ้านเกิดของพ่อบ้านหนุ่มในเกาหลีอยู่มากโข ที่นี่ไม่มีหิมะตก อากาศเป็นแบบเมดิเตอร์เรเนียน มีเพียงลมหนาวกับอากาศแห้งพัดผ่านเท่านั้น พ่อบ้านหนุ่มรู้สึกตื่นเต้นกับอากาศแบบใหม่ที่ตนไม่เคยเจอ ทำให้ทุกวันตอนเช้า เขาจะต้องออกมานั่งรับลมหนาวพร้อมกับจิบกาแฟเอสเปรสโซอยู่ร่ำไป 

ซีเคเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ออกมาชื่นชมบรรยากาศในฤดูหนาว ผิดกับคุณหมอหนุ่มที่นอนตื่นสายจนตะวันแยงตูด พอถามเหตุผล อีวาน เพียสจึงตอบแต่เพียงว่า 

“อากาศแบบนี้น่านอนมากครับ ฤดูหนาวที่นี่เปรียบเหมือนกับฤดูใบไม้ร่วงที่ประเทศบ้านเกิดผมเลยทีเดียว” 

ลี ยูจีนไม่ได้ถามอะไรต่ออีก ในเมื่อคุณหมอไม่ได้อยู่ในอารมณ์เอนจอยเช่นเดียวกับเขา ก็ไม่เป็นไร 

วันนี้เป็นวันที่ลี ยูจีนต้องอยู่บ้านคนเดียว เพราะซีเคออกไปทำธุระข้างนอกตั้งแต่เช้า นายจ้างเขาบอกว่าจะออกไปเจอเพื่อนเก่าสมัยเด็ก ส่วนคุณหมออีวานมีประชุมกับสมาคมแพทย์ทุกๆเดือนอยู่แล้ว พ่อบ้านหนุ่มไม่รู้สึกยีหระอะไรมากมาย เมื่อได้อยู่คนเดียวจึงทำให้หัวสมองปลอดโปร่งมากขึ้น วันนี้ทั้งวัน ชายหนุ่มจึงหมกมุ่นอยู่แต่กับการคิดค้นสูตรอาหารอิตาลีแบบใหม่และเริ่มหาพันธุ์พืชผักสวนครัวในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มาปลูกในเรือนกระจกที่ยังว่างอยู่ 

ลี ยูจีนเพลิดเพลินกับงานอดิเรกของเขา จนไม่ได้สังเกตว่านี่เป็นเวลาห้าโมงสิบห้านาทีแล้ว กว่าจะรู้ตัวอีกที เขาก็เห็นรถปอร์เช่สีขาวสะอาดของเจ้านายเลี้ยวรถเข้ามาจอดในโรงรถเสียแล้ว พ่อบ้านหนุ่มจึงรีบกระวีกระวาดไปที่นั่น เผื่อซีเคต้องการคนช่วยขนของจากท้ายรถ 

“พอดีเลย พ่อบ้านลี วันนี้ฉันซื้อของสดกลับมาให้พ่อบ้านลีทำอาหารเย็นนี้ด้วยนะ รีบไปขนลงมาสิ”ซีเคบอก ลี ยูจีนรับคำ จากนั้นจึงเดินไปท้ายรถ 

“สวัสดีครับ คุณหมออีวาน ไม่นึกว่าคุณหมอจะกลับมาพร้อมซีเค”ลี ยูจีนทักทาย 

“ครับ หมอนั่นแวะรับผมที่สมาคมพอดี ต้องขอบคุณหลายๆเลย”อีวาน เพียสยิ้มรับ ก่อนเดินเข้าบ้านไป 

“สวัสดี นายคงเป็นพ่อบ้านลีสินะ”เสียงห้าวของบุคคลที่สามดังขึ้น  

ลี ยูจีนหันไปมองด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเริ่มสำรวจอีกฝ่าย เพราะไม่เคยเห็นมาก่อน 

อีกฝ่ายเป็นชายหนุ่มร่างสูง ทะมัดทะแมง เขามีผมสีทองตัดสั้นเกือบเรียกได้ว่าเป็นทรงสกินเฮด ตาสีน้ำข้าว เครื่องหน้าดูดิบเถื่อนหากแต่ดูหล่อเหลาเร้าใจสาวๆได้ไม่ยาก ชายผู้นี้อยู่ในชุดหนังสีดำแบบพวกชอบแข่งมอเตอร์ไซต์กับกางเกงยีนส์ลีวายสีซีดๆมีรอยขาดช่วงหัวเข่าข้างซ้าย เขาพึ่งจะลงมาจากรถฝั่งที่นั่งข้างๆคนขับพร้อมกับกระเป๋าแบบถือใบใหญ่หนึ่งใบ 

“ครับ กระผมพ่อบ้านลีครับ”ลี ยูจีนตอบรับ ชายหนุ่มหัวใจเต้นตึกตักอีกครั้งเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมองตนไม่วางตา 

“อ้อ พ่อบ้านลี หลังจากเอาของไปเก็บแล้ว ช่วยไปจัดห้องที่อยู่ติดกับอีวานด้วยได้ไหม นี่เพื่อนสมัยเด็กที่วันนี้ฉันไปพบมา เขาชื่อเจอร์ราด ครอมเวลล์ หรือเรียกสั้นๆว่า เจย์ซี ก็ได้นะ หมอนี่เป็นนักค้าข่าวเถื่อน ฉันพึ่งกล่อมให้หมอนี่มาอยู่กับเราได้สำเร็จ เลยดูปุบปับไปหน่อย พ่อบ้านลีคงไม่ว่ากันนะ” 

ซีเคเอ่ยแนะนำสมาชิกใหม่คนที่สาม 

“ม...ไม่เลยครับ ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์คิงครับ เจย์ซี” 

  

  

  

 ลี ยูจีนใช้เวลาจัดห้องหับให้เจย์ซีไม่ถึงสองชั่วโมง ทุกอย่างก็เรียบร้อย จากนั้นจึงลงมือทำอาหารสูตรพิเศษ ได้ยินมาว่าเจย์ซีชอบกินสเต็ก พ่อบ้านหนุ่มจึงจัดการลงครัวทำให้ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เพราะเห็นว่าอาหารเย็นเริ่มสายไปจากเวลาปกติมากแล้ว เขาจึงใช่สูตรเร่งรัด ทำสเต็กเนื้อนาทีเดียวเสิร์ฟให้ทุกคนในห้องอาหาร 

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลี ยูจีนจึงนั่งร่วมโต๊ะกับทุกคน เมื่อมีสมาชิกใหม่อีกคนเข้ามาเพิ่ม โต๊ะกินข้าวจึงดูเล็กลงไปถนัดตา ยิ่งพ่อบ้านหนุ่มนั่งตรงข้ามเจย์ซีด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เขารู้สึกประหม่าจนมือไม้สั่นไปหมด 

ซีเคทำหน้าที่เจ้าของบ้านที่ดี เขาเริ่มเปิดบทสนทนาและชักชวนสมาชิกบนโต๊ะอาหารคุยเรื่องต่างๆ เพื่อให้คนมาใหม่ไม่รู้สึกขัดเขิน แต่ดูเหมือนเจย์ซีจะเป็นคนที่เข้ากับคนง่าย ยิ่งเป็นเพื่อนเก่าด้วยแล้ว ทั้งโต๊ะอาหารจึงเสียงดังขึ้นมาทันที กลายเป็นลี ยูจีนเสียเองที่ดูเหมือนจะเป็นคนนอกไป 

ลี ยูจีนตั้งใจว่าจะต้องทำความรู้จักอย่าง “ลึกซึ้ง” กับเจย์ซีให้จงได้ ในเมื่อทั้งซีเคและคุณหมออีวานก็ดันหลุดมือไปแล้ว จึงเริ่มใช้วาทศิลป์เฉพาะตัวซึ่งเป็นพรสวรรค์มาตั้งแต่เกิดเข้าช่วย แล้วเขาก็ไม่ผิดหวัง เมื่อนักค้าข่าวเถื่อนเริ่มติดกับเข้าอย่างจัง 

เมื่อคุยไปได้ซักพัก บทสนทนาก็เริ่มลื่นไหล กลายเป็นว่าพ่อบ้านหนุ่มและนักค้าข่าวเถื่อนเริ่มผูกขาดการสนทนาบนโต๊ะอาหาร ซีเคจึงเริ่มเปิดโทรทัศน์เสียงเบาๆ ติดตามข่าวในช่วงค่ำ ส่วนคุณหมออีวานก็จิบว็อดก้าพร้อมนั่งอ่านการ์ตูนโคนันไปเงียบๆ 

ลี ยูจีนใจเต้นโครมครามด้วยความสุขที่แทบจะล้นทะลัก โอ เจย์ซีช่างเหมือนชายหนุ่มในฝันของพ่อบ้านหนุ่มเมื่อนานมาแล้ว ผู้ชายที่มีบุคลิกดิบเถื่อน ชอบทำอะไรห่ามๆนี่แหละที่บ่งบอกความเป็นชายทั้งแท่ง ประกอบกับที่เจย์ซีเป็นคนร่างสูงใหญ่ ยามนี้อีกฝ่ายถอดเสื้อหนังสีดำออกแล้ว เผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีดำรัดรูปข้างใน ทำให้ลี ยูจีนเห็นกล้ามของอีกฝ่ายเต็มตา 

โอ กระผมชอบผู้ชายที่แข็งแรงแบบนี้แหละครับ 

และที่ดีไปกว่านั้นก็คือ เจย์ซีมองพ่อบ้านหนุ่มไม่วางตาเลยทีเดียว 

ลี ยูจีนเริ่มมั่นใจว่าเสน่ห์ที่ตนโปรยปรายไว้ตลอดอาหารมื้อนี้เริ่มออกฤทธิ์แล้ว พ่อบ้านหนุ่มรู้สึกภูมิใจไม่น้อยกับรูปลักษณ์ที่สวรรค์สรรสร้างมาให้ ใครๆก็บอกว่าหนุ่มเกาหลีเป็นคนผิวดี เขาได้รับผิวขาว เครื่องหน้าแบบผู้หญิงและรูปร่างบอบบางมาจากแม่ซึ่งเป็นคนอังกฤษ นอกจากนั้นยังมีผิวอมชมพูเนียนใส รวมทั้งร่างเล็กจากพ่อซึ่งเป็นคนเกาหลี ทำให้บางครั้งบางคราว ลี ยูจีนจึงเป็นที่อิจฉาในหมู่ของผู้หญิงและเป็นที่หมายปองของเหล่าเสือ สิง กระทิง แรด 

“ผมเริ่มง่วงแล้วล่ะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะครับ ทุกคน”คุณหมออีวานกล่าวลา ก่อนจะเดินตรงไปที่บันไดเพื่อขึ้นไปยังห้องนอนที่อยู่ชั้นสอง 

“เจอกันพรุ่งนี้นะ เจย์ซี พ่อบ้านลี”ซีเคเอ่ย ก่อนจะเดินตามคุณหมอหนุ่มไป แต่แล้วเขาก็หยุดชะงัก เหมือนพึ่งนึกอะไรได้” 

“อ้อ ฉันเกือบลืมบอกไป...กฎข้อที่สามของคฤหาสน์คิง” 

“เอ มีกฎข้อที่สามด้วยเหรอครับ” 

ลี ยูจีนคิดว่ามีเพียงสองข้อเท่านั้นไม่ใช่เหรอ 

“มีสิ ฉันพึ่งคิดสดๆร้อนๆเมื่อกี้นี้เอง” 

“อะไรเหรอครับ” 

“กฎข้อที่สาม...”ซีเคเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทั้งสองเพื่อบอกกฎด้วยเสียงแผ่วเบา หากแต่ได้ยินกันถ้วนทั่ว เมื่อบอกเสร็จ ซีเคก็ยิ้มกริ่ม เดินจากไปอย่างอารมณ์ดี 

“หวังว่าพวกนายทั้งสองคนคงจะเข้าใจนะ” 

ลี ยูจีนได้ฟังก็ถึงกับอึ้งไปสามวินาที โอ นี่ซีเคคงต้องรู้เรื่องที่เขาเป็น...แล้วแน่ๆ  

ราวกับภูเขาไฟฟูจิกำลังถล่มลงมาตรงหน้า สิ่งที่พ่อบ้านหนุ่มแอบจินตนาการไปไกลในคืนนี้พังลงมาไม่เป็นท่าหลังจากที่ได้ยินซีเคกล่าวเสร็จ 

“กฎข้อที่สามก็คือ ห้ามกินกันในบ้าน” 

  

  

  

 ลี ยูจีนกลับมาที่ห้องนอนของตัวเองหลังจากเก็บล้างจานชามกองมหึมาและจัดการภารกิจส่วนตัวเสร็จ ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว ปกติชายหนุ่มเป็นคนนอนดึก แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม ไม่แน่นะ การนอนหลับแต่หัวค่ำ (?) อาจจะช่วยให้เขาลืมเรื่องที่ไม่สมหวังไปก็ได้ 

ยิ่งนึกถึงใบหน้าเจย์ซีแล้ว ลี ยูจีนก็รู้สึกอยากจะลงแดง เขาอุตส่าห์เจอผู้ชายในสเป็กที่ถูกใจ แต่สวรรค์ก็ช่างกลั่นแกล้งเหลือเกิน ขนาดในคฤหาสน์หลังนี้มีผู้ชายหน้าตาดีๆถึงสามคนแต่กลับเล็ดรอด หลุดมือเชฟทำอาหารระดับเจ็ดดาวอย่างลี ยูจีนไปได้! 

โอ กระผมช่างเป็นผู้ชายที่อาภัพเหลือเกิน เห็นทีคงต้องลองเซิร์ชอินเตอร์เน็ต ศึกษาวิธีการสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองเสียแล้วสิ 

ก๊อกๆๆ 

เสียงเคาะประตูสามทีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เล่นเอาลี ยูจีนแทบจะฉี่ราด ปกติไม่เคยมีใครมาเคาะห้องนอนของเขาในยามวิกาลมาก่อน ชายหนุ่มรู้สึกกลัวนิดๆ แต่ในหัวสมองกลับนึกถึงภาพของใครคนหนึ่งด้วยความหวังเล็กๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูอย่างกล้าๆกลัวๆ 

“เจย์ซีเองเหรอ” 

ลี ยูจีนรู้สึกว่าเสียงของตัวเองช่างบ่งบอกถึงความต้องการอย่างปิดไม่มิด โทนเสียงที่เอ่ยออกไปทั้งแผ่วเบา โหยหาและประหลาดใจระคนกัน ไม่รู้ว่านักค้าข่าวเถื่อนจะจับผิดความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ได้หรือไม่ 

นัยน์ตาคู่คมสีน้ำข้าวโชนแสงเมื่อมองสำรวจร่างของพ่อบ้านหนุ่ม ก่อนจะยิ้มอย่างพึงพอใจโดยที่ลี ยูจีนไม่รู้ความหมาย 

“ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ พ่อบ้านลี” 

อะไรนะ? เดินเล่นตอนห้าทุ่มเหรอ 

เจย์ซีไม่รอให้ลี ยูจีนตอบรับหรือปฏิเสธ ร่างสูงใหญ่ก้าวไปทางบันไดทันที ดูเหมือนเจย์ซีจะมีความสามารถมองเห็นในที่มืดเป็นอย่างดี เพราะในเวลานี้ไฟตรงทางเดินปิดสนิทหมดทุกดวงแล้ว ลี ยูจีนสงสัยว่าทำไมอีกฝ่ายไม่ยอมเปิดไฟ อะไรๆก็คงจะง่ายกว่านี้เมื่อมีแสงสว่างนำทาง 

ถึงจะคิดอย่างนั้น แต่ลี ยูจีนก็ทำเพียงแค่หาเสื้อคลุมมาสวมทับร่างพอให้อุ่น จากนั้นจึงปิดไฟในห้องนอนแล้วเดินตามอีกฝ่ายลงมาข้างล่าง 

เจย์ซีปีกหลักยืนรออยู่ที่ประตูหน้าบ้านแล้ว พอทั้งสองออกมาข้างนอก นักค้าข่าวเถื่อนก็เปิดไฟฉายส่องนำทางก่อนจะเดินนำหน้าไป 

“เราจะไปไหนกันครับ”ลี ยูจีนอดถามไม่ได้ 

เจย์ซีหันมายิ้มแบบมีเลศนัย ลี ยูจีนรู้สึกไม่ไว้ใจรอยยิ้มแบบนี้เลย 

“ผมอยากเดินเล่นกับพ่อบ้านลี เข้ามาใกล้ๆผมสิ...หรือว่าพ่อบ้านลีกลัวผม” 

ลี ยูจีนเดินเข้าไปใกล้ตามคำชวนทั้งๆที่หวั่นใจอยู่นิดๆ แต่ก็นะ โอกาสที่อีกฝ่ายจะเอ่ยชวนคงหาไม่ได้อีกแล้ว ยิ่งในเวลาแบบนี้ด้วยแล้ว ต่อให้ต้องหนาวตายอยู่ข้างนอก พ่อบ้านหนุ่มก็ยอมแลกกับการได้เดินเคียงข้างกับชายหนุ่มแสนเซ็กซี่ผู้นี้ 

เจย์ซีพาพ่อบ้านหนุ่มเดินไปเรื่อยๆ เขาเริ่มพาออกมานอกเขตโรงจอดรถ สวนไม้ดอกไม้ประดับและ สวนปลูกพืชผักสวนครัวแล้ว แต่นักค้าข่าวเถื่อนยังไม่หยุดอยู่แค่นั้น เขาพาพ่อบ้านหนุ่มเดินไกลออกไปเรื่อยๆ ลี ยูจีนเริ่มไม่ไว้วางใจเส้นทางมากขึ้น เพราะเจ้าตัวไม่เคยมาแถวนี้ ไม่ว่าจะเป็นตอนกลางวันหรือกลางคืนก็ตาม แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปฏิเสธเจย์ซี เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะทิ้งเขาให้เดินกลับคนเดียว ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ชายหนุ่มคงจะลำบากแน่ เพราะเขาไม่มีไฟฉายติดตัวมา ซ้ำยังจำทางกลับคฤหาสน์ไม่ได้เสียด้วยสิ 

เจย์ซีอาจรู้สึกได้ถึงความเครียดของคนตัวเล็ก จึงเอ่ยชวนคุยเรื่องสัพเพเหระ ลี ยูจีนเริ่มรู้สึกดีขึ้น แม้จะออกมาเดินในที่เปลี่ยวๆกับเพื่อนใหม่ร่างสูงใหญ่เพียงสองคน แต่ชายหนุ่มก็เริ่มคลายความหวาดระแวงลงแล้ว 

เจย์ซีพาลี ยูจีนเดินออกมาไกลถึงไร่ส้ม มะนาว องุ่น และมะกอกเหมือนตอนที่พ่อบ้านหนุ่มเคยเห็นครั้งแรกที่มาเหยียบคฤหาสน์คิง แต่เขาไม่เคยเห็นว่าข้างในไร่เป็นอย่างไร ยิ่งเดินลึกเข้าไป ก็ยิ่งเหมือนร่างสองร่างถูกบดบังด้วยพืชสวนที่สูงเลยหัวขึ้นไป 

“เหนื่อยหรือยัง พ่อบ้านลี”เจย์ซีถาม 

“ครับ เรากลับกันได้หรือยัง”ลี ยูจีนเริ่มร่ำร้องอยากกลับบ้านเต็มแก่ 

“ยังกลับไม่ได้หรอก คุณพ่อบ้าน ข้างหน้ามีกระท่อมที่คนสวนเคยปลูกไว้หลับนอนเมื่อนานมาแล้ว ผมจะพาพ่อบ้านลีเข้าไปพักข้างในให้หายเหนื่อยก่อนละกัน” 

“ก็ดีครับ ดีจริงๆนะที่มีที่พักด้วย” 

“ใช่แล้ว ข้างในนั้นยังมีที่นอนอีกด้วย” 

“ดีเลยครับ ได้นอนพักสักหน่อยต้องหายเหนื่อยแน่” 

ความคิดเห็น